Chapter 4(3)

เสียงข้อความแจ้งเตือนการเคลื่อนไหวเงินในบัญชีของผมเด้งขึ้นมารัวๆ แบบไม่ได้หยุดพัก แต่ก็สบายๆ ครับ เพื่อเมียเท่าไหร่ผมก็จ่ายให้ได้อยู่แล้ว โทรศัพท์มือถือ ไอแพด โน้ตบุ๊ก กระเป๋า เสื้อผ้า รองเท้า ถึงเธอจะไม่อยากได้แต่ผมก็จะยัดเยียดให้อยู่ดี เหมือนที่ยัดเยียดความเป็นผัวให้ ฮ่า ^^

“พอแล้วนะเฮีย หนูไม่เอาอะไรแล้วนะ แค่นี้ก็เยอะแล้ว ใช้เงินเหมือนเป็นใบไม้ไปเลย และแต่ละอย่างแพงๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะกระเป๋าเนี่ยใบละตั้งหกหมื่น!” ตะไคร้รีบปรามผมทันที

“เรื่องจิ๊บๆ เงินเฮียมีเยอะแยะ”

“มันก็ต้องมีวันที่เงินหมดบ้างมั้ยเล่า”

“เห็นแบบนี้เฮียก็ทำงานนะครับหนู มีเงินเข้าบัญชีทุกวัน”

“.....”

“เป็นเมียเฮียสี่ไม่ต้องคิดอะไรเยอะเลย คิดแค่ว่าจะใช้เงินซื้ออะไรดี จะใช้เงินเท่าไหร่แค่นั้นพอครับผม”

“จ้า...พ่อคนรวย หนูขี้เกียจจะพูดแล้ว” ว่าจบตะไคร้ก็เดินดุ่มๆ แบบตัวเปล่าไปทันที

“เดี๋ยวก่อนสิ...หนูรอเฮียด้วยค้าบ” ผมรีบเดินตามเธอไป ในมือก็หิ้วของพะรุงพะรุงเต็มไปหมด

จ่ายเงินให้ด้วย ถือของให้ด้วย ผัวแบบเฮียดีจะตาย

จบพาร์ทสี่

วันต่อมา...

มหาวิทยาลัยxxx

เดินเข้ามหาวิทยาลัยมาด้วยความอ่อนเพลีย สู้รบกับคนงี่เง่าที่บ้านเรื่องรหัสปลดล็อกโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของฉันอยู่นานสองนานกว่าจะยอมปล่อยให้มาเรียนได้

เฮ้อ...ทำไมการที่มีผัวมันจะต้องเหนื่อยขนาดนี้ด้วยนะ

เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจเลยโว้ย!!

แต่อย่าพึ่งคิดไปไกล เมื่อคืนพี่สี่ เอ๊ย เฮียสี่เนี่ยไม่ได้แอ้มฉันหรอกนะ โดนบังคับให้นอนนิ่งๆ เพราะถ้าไม่นิ่งฉันขู่ว่าจะหนีเฮียแกไปให้ไกลๆ ซึ่งมันก็ได้ผล...

“โห...คุณตะไคร้คะ หายหัวไปไหนมาสองวันไม่ยอมมาเรียนคะเนี่ย โทร.ไปก็ไม่รับสายกูเลยนะอีนี่ แล้วสรุปมึงจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ...บ้านก็โดนไฟไหม้” ทันทีที่น้ำหนึ่งเห็นฉันมันก็รัวคำถามใส่แบบไม่ยั้ง

“เดี๋ยว...มึงจะให้กูตอบคำถามไหนก่อนคะคุณน้ำหนึ่ง”

“คำถามแรก...ทำไมมึงไม่มาเรียนสองวัน”

“กูไปทำธุระมาน่ะ”

“ธุระ...ธุระอะไรวะ?” น้ำหนึ่งมันทำหน้าสงสัย

“เออน่า...กูก็มีธุระต้องทำบ้างปะ” ฉันรีบบ่ายเบี่ยง

“คำถามที่สอง...ทำไมมึงไม่รับสายกูเลย”

“โทรศัพท์กูพังน่ะ...”

“พัง…จะพังได้ยังไงก่อนเพื่อนสาว กูโทร.ติดแต่ไม่มีคนกดรับแค่นั้น มึงนี่มีพิรุธนะเนี่ยตะไคร้...มีอะไรที่กูไม่รู้หรือเปล่า” น้ำหนึ่งจ้องหน้าฉันอย่างคาดคั้นต้องการจะเอาคำตอบ

“ปะ...เปล่า ไม่มีอะไร” ฉันตอบปัดๆ ไป แล้วเบือนหน้าไปมองทางอื่น แหม...ทำตัวไม่มีพิรุธเลยเรา แหะๆ

“มานี่เลย...” น้ำหนึ่งมันจูงมือฉันให้เดินตามมันไปในที่ที่ลับตาคน “มึงบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

“ไม่มีอะไร...”

“จะบอกไม่บอก...”

“เออๆ บอกก็ได้วะ กูไปแต่งงานมา”

“อ๋อแต่งงาน หา!! แต่งงานเรอะ!! นี่มึงไปแต่งงานกับใครอีตะไคร้” น้ำหนึ่งมันตกใจแล้วเผลอตะโกนเสียงดังออกมา

“โอ๊ย มึงเบาๆ หน่อยสิ”

“โทษทีว่ะ...ก็กูตกใจนี่หว่า สรุปมึงไปแต่งงานกับใคร? ตอนไหน...ยังไง? เหลามาสิเพื่อนรัก”

“เรื่องมันยาวน่ะ ไว้จะเล่าให้มึงฟังทีหลังนะ”

“อย่างนั้นก็บอกกูมาก่อนว่าใครคือผัวมึง...?”

“ฮะ...เฮียสี่”

“เฮ้ยจริงดิ...กูอยากจะกรี๊ดเลยว่ะ นี่มึงไปทำอีท่าไหนวะ”

“กรี๊ดกับผีบ้านมึงน่ะสิน้ำหนึ่ง กูไม่ได้อยากจะแต่งเลยสักนิด แต่เป็นความต้องการของพ่อแม่กูเลยต้องยอมนี่ไง มึงก็รู้ว่ากูยังไม่อยากมีผัว” ฉับตอบกลับน้ำหนึ่งอย่างเซ็งๆ

“อีตะไคร้มึงรีบเปลี่ยนความคิดเลยนะ เป็นกูหน่อยไม่ได้ถ้าได้เฮียสี่เป็นผัวนะ กูจะอ่อยแล้วอ่อยอีกเลย กูจะเป็นเด็กดี...”

“.....” ฉันมองน้ำหนึ่งอย่างเอือมระอา

“ไม่ต้องมามองกูแบบนั้นเลย กูว่าดีจะตายไปมีผัวแบบเฮียสี่เนี่ย หล่อก็หล่อ รวยก็รวย ดูดีไปหมดทุกอย่าง ฮึ่ย...ถ้าไม่เอายกมาให้กูดูแลก็ได้ ผัวเพื่อนก็เหมือนผัวเราแหละ” น้ำหนึ่งมันทำหน้าฟินแล้วยิ้มไม่หุบ

“เอามั้ยล่ะเดี๋ยวกูจะไปบอกเฮียสี่ให้” ฉันพูดประชดมัน

“ถ้าให้ก็เอา...แต่ติดตรงที่เฮียเค้าไม่เอากูไง เค้าเอามึง” อยู่ๆ น้ำหนึ่งมันก็เพ่งสายตามองฉันก่อนจะพูดขึ้นอีก “นี่มึงกับเฮียเอ่อ...กันยังวะตะไคร้”

“อีน้ำหนึ่ง! ทะลึ่งจังนะมึง!” ฉันง้างมือจะตีที่แขนแต่น้ำหนึ่งมันดันหลบได้ทัน “ถามอะไรไม่ถามอีนี่”

“เอ้า...ก็กูแค่อยากรู้ไง เพราะมึงหวงตัวนักหวงตัวหนา”

“.....” อยู่ๆ หน้าฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ

“แหมๆ หน้าแดงขนาดนี้คงจะไม่เหลือซากแล้วละเซ่ วู้ๆ ในที่สุดเพื่อนตะไคร้กูก็โดนเปิดซิงแล้ว” น้ำหนึ่งมันแซวไม่หยุด

“น้ำหนึ่ง!!”

“ฮ่าๆ เออๆ กูไม่แซวแล้ว ว่าแต่มึงรู้ยังว่าพรุ่งนี้มีเข้าค่ายทำความดีนอกสถานที่นะ”

“เข้าค่ายทำความดีคืออะไรวะ?” ฉันทำหน้างง

“กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะมึง รู้แค่ว่าจะต้องไปค้างหนึ่งคืนอะอาจารย์แจ้งมาแบบนั้น เดี๋ยววันนี้น่าจะมีแจ้งเพิ่มเติม”

“อื้มๆ ว่าแต่เรารีบไปคณะเหอะ เดี๋ยวจะไม่ทันคาบเช้า”

“เออๆ เกือบลืมเลยว่าอาจารย์เข้าเช้า”

ว่าจบฉันกับน้ำหนึ่งก็รีบสาวเท้าเดินไปที่คณะอย่างไวเพราะเดี๋ยวจะไม่ทันเรียนคาบเช้า