ตอนที่ 2 วันที่โลกเปลี่ยนไป

​เวลาล่วงเลยจนทั้งสองย่างเข้าสู่วัยมัธยมศึกษาตอนต้น แก้วตายังคงเป็นเด็กสาวผู้รักกิจกรรม เธอเข้าร่วมทีมกรีฑาของโรงเรียน วิ่งเร็วและคล่องแคล่วจนได้รับเหรียญรางวัลมากมาย แต่ในทางกลับกัน ผลการเรียนของเธอยังคงรักษาระดับ 'คาบเส้น' เอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แก้วตาคิดเสมอว่าชีวิตมีไว้ใช้กับการเคลื่อนไหว การนั่งอยู่กับโต๊ะเรียนเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย เธอทุ่มเทเวลาให้กับการซ้อมกีฬาและเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ จนลืมหน้าที่สำคัญ​ในขณะเดียวกัน ดวงใจสอบเข้าเรียนในห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ได้ด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง เธอเปรียบเสมือนดวงดาวจรัสแสงในเรื่องการเรียน ทุกคนในโรงเรียนรู้จักดวงใจในฐานะเด็กอัจฉริยะที่พูดน้อย เรียบร้อย และมีรอยยิ้มที่งดงาม ทว่า โชคชะตากลับชื่นชอบการกลั่นแกล้ง มนุษย์เรามักไม่ได้ครอบครองทุกสิ่งอย่างสมบูรณ์แบบ​ช่วงภาคเรียนที่สองของ ม.2 ดวงใจเริ่มมีอาการผิดปกติที่สะโพกด้านขวา เริ่มต้นจากอาการปวดหนึบๆ ยามที่ต้องเดินขึ้นบันไดอาคารเรียน ดวงใจคิดว่าเป็นเพียงอาการปวดกล้ามเนื้อธรรมดาจึงไม่ได้บอกใครและฝืนทนเรื่อยมา แต่ทว่าอาการกลับรุนแรงขึ้นทุกวัน จากที่เคยเดินได้เป็นปกติ ดวงใจเริ่มต้องเดินกะเผลก ลากขาขวาตามหลัง ความเจ็บปวดลุกลามจนเธอไม่สามารถนั่งเก้าอี้เรียนได้นานๆ​จนกระทั่งวันหนึ่ง ในชั่วโมงพละศึกษา ขณะที่แก้วตากำลังวิ่งนำลูกบอลเข้าเส้นชัยอย่างสนุกสนาน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของดวงใจก็ดังขึ้นจากอัฒจันทร์ ดวงใจทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างกุมที่ข้อสะโพกขวา ใบหน้าซีดเผือด มีเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัส​แก้วตาทิ้งลูกบอลในมือทันที ท่ามกลางความตกใจของเพื่อนๆ และครู แก้วตาวิ่งด้วยความเร็วที่สุดในชีวิตเข้าไปอุ้มน้องสาวขึ้นมาแนบอก "ดวงใจ! เกิดอะไรขึ้น! เจ็บตรงไหนบอกพี่!" ดวงใจได้แต่ร้องไห้และกัดริมฝีปากจนห้อเลือด "พี่แก้วตา... ใจเจ็บ... เจ็บที่สะโพกเหมือนกระดูกมันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เลยพี่" โลกที่เคยสดใสของสองพี่น้องเริ่มหมุนช้าลง และเค้าลางของมรสุมชีวิตลูกใหญ่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาครอบงำ​ที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ทำให้บรรยากาศภายในห้องตรวจดูเยือกเย็น มิ่งและอุบลนั่งกุมมือกันแน่น ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ขณะที่แก้วตายืนเกาะขอบเตียงของดวงใจไม่ยอมห่าง มองดูฟิล์มเอกซเรย์ที่หมวกำลังปักอยู่บนบอร์ดไฟแพทย์วัยกลางคนถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "จากผลการเอกซเรย์และตรวจอย่างละเอียด หมอพบว่าหัวกระดูกสะโพกข้างขวาของน้องดวงใจเกิดภาวะขาดเลือดไปเลี้ยงครับ ทำให้เนื้อกระดูกค่อยๆ ตายและละลายตัวเสียหายอย่างรุนแรง ตอนนี้กระดูกสะโพกส่วนนั้นผิดรูปและรับน้ำหนักไม่ได้อีกต่อไปแล้ว""แล้ว... แล้วต้องรักษายังไงครับหมอ ลูกผมจะกลับมาเดินได้ไหม" มิ่งเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

​"ทางเลือกเดียวในตอนนี้คือต้องเข้ารับการผ่าตัดใหญ่เพื่อใส่ ข้อสะโพกเทียม ครับ แต่น้องยังเด็กมาก การผ่าตัดมีความเสี่ยง และหลังจากผ่าตัดแล้ว สภาพร่างกายอาจจะไม่เหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์" คำวินิจฉัยของหมอเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของทุกคน ดวงใจปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอกอดแก้วตาแน่น ร่างกายเล็กๆ นั้นสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อการผ่าตัด และหวาดกลัวต่ออนาคตที่เธออาจจะกลายเป็นคนพิการ

​แก้วตากอดตอบน้องสาว น้ำตาของเธอไหลซึมลงบนบ่าของดวงใจ ในใจของแก้วตารู้สึกผิดอย่างรุนแรง 'ในขณะที่เราวิ่งเล่นสนุกสนาน ดื่มด่ำกับชีวิตที่แข็งแรง แต่น้องสาวของเราต้องทนทุกข์ทรมานอยู่คนเดียวงั้นหรือ?' ความเป็นเด็กของแก้วตาสิ้นสุดลง ณ วินาทีนั้นเอง เธอมองดูความเจ็บปวดของดวงใจแล้วบอกกับตัวเองด้วยความเด็ดเดี่ยว

​"ดวงใจ... ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ตรงนี้" แก้วตากระซิบข้างหูน้องสาวพลางปาดน้ำตาให้ "พี่จะไม่ยอมให้เธอเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียว ต่อจากนี้ไป พี่จะเลิกเล่น จะเลิกไร้สาระ พี่จะตั้งใจเรียน จะทำตัวให้เป็นที่พึ่งของเธอให้ได้ พี่จะเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งคอยปกป้องดวงใจน้อยๆ ของพี่เอง" แววตาของแก้วตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แววตาของเด็กสาวที่ชอบเล่นสนุกอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของผู้พร้อมที่จะเสียสละและต่อสู้เพื่อคนที่รักที่สุดในชีวิต

​หลังจากวันที่ดวงใจทรุดลงกลางสนามพละและได้รับคำวินิจฉัยจากหมอ โลกของแก้วตาก็ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป เด็กสาวที่เคยวิ่งเล่นจับกลุ่มหัวเราะเฮฮาอยู่หลังห้องตัดสินใจหันหลังให้แก๊งเพื่อนสนิท เธอเดินไปหาอาจารย์ประจำชั้นเพื่อขอที่นั่งย้ายมาอยู่หน้าสุด ติดกับโต๊ะว่างของดวงใจที่ยังคงนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล แก้วตาหยิบหนังสือเรียนวิชาสังคมศึกษา ภาษาไทย และประวัติศาสตร์ที่เคยเกลียดแสนเกลียดขึ้นมาเปิดอ่าน ทว่าตัวอักษรกฎหมายเบื้องต้นและข้อความยาวๆ กลับทำให้เธอเวียนหัวจนอยากจะอาเจียน แต่เมื่อเธอมองไปยังเก้าอี้ว่างเปล่าของน้องสาว ความเหนื่อยล้าก็เปลี่ยนเป็นความมานะ แก้วตาใช้เวลาทุกเย็นหลังเลิกเรียนวิ่งไปที่โรงพยาบาล นำสมุดเลคเชอร์ที่เธอพยายามจดอย่างสุดความสามารถไปอวดดวงใจ "ดูสิดวงใจ พี่จดสรุปมาให้เธอด้วยนะ แต่อาจจะลายมือโย้เย้หน่อย" ดวงใจที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ยิ้มทั้งน้ำตา เธอเห็นรอยคล้ำใต้ตาของพี่สาวฝาแฝดจึงรู้ว่าแก้วตากำลังหักโหมอย่างหนัก ดวงใจเอื้อมมืออันผอมบางไปกุมมือแก้วตา "พี่แก้วตาไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้นนะจ๊ะ" แก้วตาส่ายหน้า "ไม่ได้หรอกดวงใจ พี่ตัดสินใจแล้ว พี่จะเรียนกฎหมาย พี่จะเป็นทนายความ เพื่อที่ในอนาคตพี่จะได้มีอาชีพที่มั่นคง มีเงินรักษาเธอ และใช้ความรู้ปกป้องเธอไม่ให้ใครมารังแกดวงใจน้อยๆ ของพี่ได้อีก" ตั้งแต่วันนั้น ภาพของเด็กสาวนักกีฬาร่างกายแข็งแรงที่นั่งท่องตำราอย่างบ้าคลั่งจนถึงทางตันก็นำมาซึ่งเสียงชื่นชมของครูทั้งโรงเรียน