5

เขาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้ามาหา ก่อนจะบดจูบ แล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง จนกว่าจะหมดฤทธิ์ยาก็ย่างเข้ารุ่งสางของอีกวันนั่นทีเดียว

อากาศยานไร้คนขับหรือที่รู้จักในอีกชื่อว่าโดรน กำลังลอยอยู่เบื้องบนศรีษะของแก้วตา มันติดตามเธอมาตลอดตั้งแต่ออกจากสำนักงาน แก้วตากำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านของลุงกับป้าที่ถูกปิดตายเอาไว้ เมื่อไปถึงก็เห็นว่ามีกุญแจคล้องอยู่ เธอเดินวนรอบบ้านแล้วเห็นว่าทางด้านหลังปิดไม่สนิทจึงคิดว่าควรเข้าทางนั้นเลยเพราะมันเพียงแค่งับไว้เท่านั้น เงยหน้าขึ้นไปบนฟ้ายังพบว่าเจ้าโดรนสีดำตัวนั้นยังบินวนเวียนคล้ายยังตามเธออยู่

แก้วตาเลิกให้ความสนใจกับมันแล้วตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปด้านในในทันที

สภาพบ้านถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย ข้าวของตู้เตียงยังคงอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงสภาพรกเรื้อเท่านั้นที่เปลี่ยนบ้านให้ดูราวกับถูกโจรปล้น ออกเดินสำรวจด้านในจนพอใจ เลยว่าจะกลับเพราะไม่มีเบาะแสอะไรเพิ่มเติม พอเดินมาหยุดที่ประตูด้านหลังที่เข้ามา พลันใจหายแทบสิ้นสติเพราะราชสีห์ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น แก้วตาถามอย่างร้อนใจ

“คุณโตมาทำอะไรคะ”

“แล้วเธอมาทำอะไร” ราชสีห์ไม่ยอมตอบ แถมยังย้อนถามเธอกลับไปอีก 

“แก้วแค่มาดูอะไรนิดหน่อย จะกลับแล้วค่ะ”

ราชสีห์มองข้ามศรีษะเธอเข้าไปด้านในก่อนจะคว้าแขนแล้วดึงเธอมาทางหน้าบ้าน ขณะเดินไปเขาก็พูดเสียงเฉียบคล้ายขู่เธอไปตามทาง “อย่าแม้แต่จะคิดหนี”

“แก้วไม่ได้หนีค่ะ แก้วแค่มา…”

“ไม่ต้องเถียง!”

เขาว่าเสร็จ เดินกลับไปที่บิ๊กไบท์สีดำที่เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ามันจอดเลยบ้านของลุงกับป้าไปหน่อยเดียว

เธอคงอยู่ในภวังค์มากจนไม่ได้ยินเสียงรถของเขาเลยสินะ ขนาดว่าสตาร์ทเครื่องแล้ว เสียงท่อทุ้มยังดังกังวาลไปทั่วไร่ขนาดนี้แล้วตอนที่เขาขับมันมาถึงจะดังขนาดไหน ราชสีห์ขึ้นคร่อมบนรถคู่ใจ เมื่อเห็นว่าเธอยังยืนนิ่งไม่ขยับ เขาก็ตวาดขึ้นอีก 

“ขึ้นรถ!”

แก้วตานั้นเป็นเพียงหญิงไทยไซซ์เล็ก ร่างกายของเธอจ้อยจิดริดเมื่อเทียบกับเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอมองรถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ที่มีราชสีห์เป็นเจ้าของด้วยสายตาท้อๆ ได้แต่จำยอมปีนขึ้นไปอย่างยากลำบาก พอขึ้นไปนั่งไม่ทันได้ตั้งตัว เจ้าของรถเร่งเครื่องออกไปในทันที จนเธอตกใจคว้าเอวเขาไว้แน่น รับรู้ถึงแรงสะเทือนผ่านแผ่นหลังของเขา แน่ใจว่าเขาต้องหัวเราะเธออยู่ ครู่หนึ่งหลังจากออกรถมา แก้วตาก็ตะโกนถามขึ้น

“คุณโตรู้ได้ยังไงคะว่าแก้วอยู่ที่นี่”

“ฉันรู้ก็แล้วกัน”

แก้วตาเงียบไปครู่ก็พูดแทรกเสียงลมไปว่า “เรื่องที่เราคุยกัน ถ้าแก้วอยากให้คุณโตเซ็นสัญญาจะได้ไหมคะ”

ราชสีห์เงียบไม่ตอบเขาขับรถต่อไปจนถึงที่หมายแล้วจอดมันลงที่อาคารสำนักงานของไร่ลงมายืนบนพื้นดิน แก้วตาจึงตะเกียกตะกายตามลงมา ตอนนั้นถึงได้ยินเขาตอบกลับว่า

“คืนนั้นฉันเซ็นแล้วนี่ หมึกหมดไปตั้งหลายรอบ”

แก้วตายืนนิ่งอยู่เพราะคิดตามไม่ทัน ก่อนจะเข้าใจเมื่อเห็นสายตาของราชสีห์ที่วาววับพราวระยิบระยับ พลันรู้ความหมายของมันทันที เธออ้าปากค้าง ใบหน้าร้อนผ่าว ก่อนจะหุบปากลง ก้มหน้าหลบสายตาเขา แล้วบอกเสียงงึมงำแทบจับคำไม่ได้

“แก้วหมายถึงเซ็นบนกระดาษค่ะ”

“เอามาสิ คนอย่างฉันไม่เคยเบี้ยวใครอยู่แล้ว”

เขาบอกเสร็จเดินตัวปลิวเข้าสำนักงานไปก่อน แก้วตาจึงก้มหน้างุดๆเดินตามเข้าไป

สรุปแล้วว่าแก้วตาได้ทำงานในสำนักงาน ในตำแหน่งเลขานุการของราชสีห์

‘คเชนทร์’ น้องชายของราชสีห์ถึงกับขมวดคิ้วแน่น ดันแว่นสายตามองอย่างต้องการรู้เบื้องหลังที่ลึกๆลงไป เมื่อมาเจอเธอที่เริ่มงานในวันแรก ไม่แปลกถ้าราชสีห์จะมีเลขาฯ เพราะคเชนทร์เคยบอกให้ราชสีห์รับตำแหน่งนี้มาก่อนหน้าแล้ว แต่เจ้าตัวบอกปัดไม่เอาท่าเดียว

แล้วนี่อะไร ทำไมถึงได้รับเอาแก้วตามาทำหน้าที่นี้กันเล่า

ส่วนเงินเดือนของเลขาฯที่แก้วตารับอยู่ จะถูกหักใช้หนี้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือก็เก็บเอาไว้ใช้จ่ายส่วนตัว

แก้วตาเป็นคนมัธยัสถ์ เธอกินอยู่ที่บ้านของเขา เสื้อผ้าเครื่องสำอางไม่เคยมีในรายการที่ต้องซื้อมานานแล้ว ส่วนชุดที่ใช้ทำงาน ราชสีห์อนุโลมให้แต่งแบบไหนก็ได้แต่ขอให้สุภาพเรียบร้อยเพียงเท่านั้น

เธอจึงเลือกกางเกงผ้าขายาวสีดำที่มีเพียงสามชุดกับเสื้อยืดมีปกคลุมทับด้วยแจคเกตอีกทีมาใช้แทน และราชสีห์ก็ยังไม่เห็นว่าอะไรเธอ

“ไปไหนกันมาครับ กินข้าวแล้วหรือแก้ว”

คเชนทร์ที่นั่งอ่านข่าวรออยู่ในสำนักงานทักทายขึ้น ท้ายประโยคถามแก้วตา เพราะเวลานี้เลยเที่ยงมาจนจะล่วงเข้าบ่ายโมงแล้ว

“ค่ะคุณเล็ก”

แก้วตาตอบรับแล้วเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะของตนเอง ราชสีห์ยืนนิ่งใบหน้าดูเฉยเมย ก่อนจะเดินนำเข้าห้องของเขาไป คเชนทร์ยิ้มให้เธอแล้วจึงเดินตามพี่ชายเข้าไปบ้าง พอปิดประตูลง ราชสีห์ก็ถามคนเป็นน้องทันที

“เป็นไงได้ข่าวหรือยัง”

“มีคนเจอแกที่กาสิโนในปอยเปตครับพี่โต”

“ว่าแล้วเชียว แล้วตามตัวกลับมาได้ไหม”

“ถึงตามกลับมาได้ ก็คงไม่มีเงินมาคืนเรานะพี่”

ราชสีห์เคาะโต๊ะราวกับกำลังใช้ความคิดอยู่ คเชนทร์ที่นึกอะไรออกก็พูดขึ้น

“พี่ให้แก้วทำงานใช้หนี้แทนแล้วไม่ใช่เหรอครับ จะซีเรียสอะไร”

ราชสีห์โต้หน้าเครียด “ซีเรียสสิ มาของขโมยของแบบนี้ มันต้องได้รับโทษ ไม่ใช่เอาเงินไปใช้ลอยนวลสบายใจเชิบ...ส่วนไอ้เรื่องเงินนั่นน่ะ มันก็ต้องใช้กันไปตามระเบียบอยู่แล้ว”

“แก้ว น่ารักดีนะพี่” แล้วไอ้น้องชายตัวดีก็ออกนอกเรื่อง 

ราชสีห์หันไปหยิบแฟ้มด้านหลัง กระชากเสียงถามอย่างฉุนๆ“ตรงไหนวะ”

“อ้อ ผมลืมไป พี่ผมหัวนอกนี่ ชอบแต่สาวๆฝรั่ง สาวไทยๆแบบแก้วคงไม่ใช่สเปคพี่ ถ้าอย่างนั้นผมจะได้จีบแก้วไม่ต้องมีคนมาขวางลำ”

“อย่านะเว้ย!”

ราชสีห์หันหน้ามาพร้อมตวาดห้ามลั่นห้อง จนคเชนทร์ตกใจ แกล้งยกมือขึ้นทาบอก ถามยิ้มๆ “อะไรกันพี่ ตกอกตกใจหมดเลย ขวัญเอ๊ย ขวัญมานะลูก”

ราชสีห์เลยรู้ว่าถูกไอ้น้องชายตัวดีล้วงความลับเข้าให้แล้ว เขาปั้นสีหน้าขรึมๆ ก่อนตอบเป็นงานเป็นการว่า “คือ...พี่...พี่หมายถึงว่า แกอย่าไปจีบไปชอบเลย มันจะเสียการปกครอง”

“อ๋อ สมภารกินไก่วัดใช่ไหมครับ”

“เออ เออ แบบนั้นแหละ” ไม่รู้เขาเรียกกว่าอะไร แต่ก็อือออตามน้องชายไปด้วย “แล้วนี่มีอะไรจะคุยอีกไหม จะได้ทำงานต่อ”

“ไม่มีครับ” คเชนทร์ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วทำท่าจะออกจากห้องไป แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ “เออ พี่โต ไอ้มิ่งมันโทรมาบอกว่าโดรนพี่ตกอยู่แถวๆบ้านคนงานแน่ะ”

“รู้แล้ว” ราชสีห์บอกแล้วปัดมือไล่ นึกรำคาญน้องชายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เคืองคนบางคนที่ชักเห็นแววแล้วว่ารั้นและดื้อดึงแค่ไหน