LOGIN“เป็นอันว่าตกลง”
เขาถามเองแล้วสรุปเอาเองจนคนที่อ้าปากจะคร้านหมดสิทธิประท้วง ร่างกายของเธอถูกราชสีห์ปลุกเร้าราวกับรู้จักมันดีมากกว่าตัวเธอ
ราชสีห์จุมพิตลงมาอีกครั้ง เขาพยายามควบคุมตนเองไม่ให้เอาแต่ใจรีบปลดปล่อยตามแรงกระตุ้นที่ถูกเร้าจากยา ค่อยๆและเล็มละเลียดชิมริมฝีปากหอมหวานของคนใต้ร่าง มือข้างหนึ่งผลุบหายเข้าไปในเสื้อนอนของเธอ นวดเฟ้นเคล้นคลึงจากด้านหลังจนมาหยุดลงตรงใต้ฐานอก แล้วออกแรงเพียงนิดเดียวดันผ้าห่อหุ้มนั้นออกจากก้อนเนื้อนุ่มนิ่มได้ในที่สุด แก้วตากระตุกตามเมื่อถูกสัมผัสตรงยอดอก มันตอบสนองด้วยการหดเกร็งเป็นตุ่มไต ความรู้สึกเสียววาบระเบิดขึ้นภายในช่องท้องของเธอโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
ชายเสื้อถูกเลิกขึ้นและดึงดันออกจากศรีษะได้อย่างง่ายดาย ราชสีห์ตาลุกวาวเมื่อเห็นเงาทรวงอวบอิ่มนั้นแม้ไม่ได้เปิดไฟสว่างจ้าแต่รับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดของมันที่ดูท่าจะอวบอัดเกินเนื้อตัวของเจ้าของ
เขาก้มลงอ้าปากครอบลงไปเป็นผลให้เจ้าของทรวงอิ่มหลุดเสียงครางหวิว แอ่นตัวขึ้นหาโดยอัตโนมัติ ยกมือขึ้นสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีดำของคนที่กำลังชื่นชมดอกบัวงามของเธออยู่ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวอีกครั้งเมื่อถูกสัมผัสด้วยชิ้นเนื้อร้อนๆลงบนตุ่มไตแข็งๆ ไม่วายที่อกอิ่มอีกข้างจะถูกนิ้วมือใหญ่โตเขี่ยสะกิดจนเธอต้านทานต่อกระแสอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้านั้นไม่ไหวอีกต่อไป
“ไม่นะคะ…”
ราชสีห์ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อย เขาไม่ใคร่จะเจอใครที่ดูไร้ประสบการณ์ แต่กลับตอบสนองต่อการปลุกเร้าของเขาได้รุนแรงขนาดนี้ มันสร้างความอึดอัดที่ก่อตัวมาก่อนหน้านี้ให้ยิ่งมีมากขึ้น จนอยากเข้าไปในตัวเธอเสียเดี๋ยวนี้เลย
แต่อะไรบางอย่างกลับบอกให้เขาค่อยๆละเลียดเธอไปอย่าเพิ่งบุ่มบ่าม แล้วผละมาจัดการกับเสื้อผ้าของตนเอง สายตาราชสีห์ไม่คลาดไปจากร่างเล็กที่นอนระทวยตรงหน้า เธอเบี่ยงกายหลบสายตาเขา แต่พอราชสีห์ปลดเปลื้องเสร็จ เขารีบลงไปคลุกร่างร้อนจัดกับเธอทันที ดันให้หันมารองรับจุมพิตเร่าร้อนอีกรอบ มือข้างที่ว่างเคลื่อนลงต่ำ มุ่งหน้าสู่ใจกลางความเป็นสตรีเพศ ก่อนจะแตะมันแผ่วๆผ่านผ้ายืดเนื้อดีแบบเดียวกับเสื้อที่ถูกเขาถอดออกไปแล้ว มือใหญ่นั่นเลื่อนขึ้นไปที่ขอบกางเกงแล้วล้วงทีเดียวผ่านผ้าสองชั้นจนเจอกับเส้นไหมนุ่มละมุนมือปกคลุมเป้าหมายที่เขาต้องการปลุกปั่น
“ยะ อย่าค่ะ” เสียงหวานครางแผ่วอย่างหมดแรง
“เธอตกลงแล้วไม่ใช่?”
“กะ...แก้วยังไม่ได้ อ๊า!” เธอครางเสียงหลงเมื่อถูกมือใหญ่ร้อนเร่าของราชสีห์แหวกกลีบดอกไม้ที่ไม่เคยบานรับสัมผัสใดๆ เขาแตะสะกิดเขี่ยเกสรในนั้นจนร่างเย้ายวนบิดเร่าเมื่อถูกเร้าจากคนเชี่ยวชาญทางเพศ
ก่อนจะยิ่งทรมานไปกว่านั้น เมื่อราชสีห์ออกแรงดึงผ้าสองชิ้นของเธอให้พ้นจากสะโพกแล้วก้มหน้าตามลงไปแตะสัมผัสที่เกสรนั้นบ้าง สัญชาตญาณนักล่าบอกว่าดอกไม้งามนี้ยังสดและสะอาดพอจะลิ้มรส และไม่ผิดหวังเลยสักนิดเดียวที่ตัดสินใจชิม
เสียงครางดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายเปลือยเปล่าแม้ไม่ขาวแต่เนียนไปหมดทั้งร่าง กำลังส่ายไปมาอย่างทุรนทุราย นิ้วที่ยาวสุดถูกสอดดันเข้าไปในช่องทางอันแสนคับแน่น
“เจ็บ”
เพียงคำเดียวที่ร้องครวญออกมา ราชสีห์ก็เร่งที่อีกนิ้ว สะกิดเร้าให้ช่องทางนั้นพร้อมพรั่งมากกว่าเดิม มันได้ผล นิ้วที่สอดดันนั้นสามารถเข้าไปได้อีกจนสุด ก่อนจะขยับเข้าออก อีกนิ้วยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป ไม่นานจากนั้นร่างกายของหญิงสาวกระตุกติดๆกันยาวหลายวินาทีพร้อมปล่อยหยาดหยดออกมาจนชุ่มไปหมดทั้งมือของเขา
ใบหน้าของเธอนวลแดงระเรื่อ เหงื่อชุ่มตามไรผม เนื้อตัวชื้นเย็นเพราะเหงื่อซึมออกมา เธอปิดตาลงอย่างเหนื่อยล้า ลมหายใจยังคงกระชั้น หัวใจบีบตัวเต้นระรัวเร็วค่อยคลายลง
ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเมื่อรับรู้ถึงน้ำหนักที่ทาบทับมาด้านบน
“คุณโตจะทำอะไรคะ”
“ผลัดกันสิ คราวนี้ถึงตาฉันบ้าง”
ราชสีห์บอกเสียงพร่าแล้วก้มลงบดจูบเอาอีกครั้ง แก้วตาใจหายวาบ เธอนึกว่าที่ผ่านมานั่นคือจบแล้วเสียอีก แต่นี่อะไร มันเพิ่งจะเริ่มต้นเองหรอกหรือ!
เขาชอบริมฝีปากของเธอ ทำไมถึงได้หอมและหวานขนาดนี้ มือของราชสีห์วนกลับไปแตะที่กลีบดอกไม้อีกครั้งสำรวจความพร้อมก่อนจะบดเบียดลำตัวลงหา เกร็งสะโพกกดเบียดท่อนเนื้อแข็งร้อนผ่าวของตนเองให้แทรกผ่านช่องทางชุ่มชื้น แต่กลับไม่สามารถเข้าไปในนั้นได้มากนัก ราชสีห์ดันขาเล็กทั้งสองข้างของเธอให้งอขึ้นแล้วกางอ้าออกเพื่อเปิดทางให้รองรับตัวตนของเขาได้ทั้งหมอ แต่กลับไม่เป็นผล
“แก้วเจ็บ”
เสียงหวานร้องประท้วง ราชสีห์จับมือเธอให้คล้องรอบคอ ส่วนเขาก้มลงจุมพิตปลุกเร้า พร้อมแตะสะกิดยอดอกเธอไปพลาง ไม่นานช่องทางที่แคบแสนแคบก็หลั่งหยาดหยดหล่อลื่นออกมาเพิ่มอีกพร้อมเปิดทางให้เขาเข้าไปจนสุด ราชสีห์กำลังแย่เขาครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงในตอนนี้ ว่าแค่ครั้งเดียวที่ได้ร่วมรักกันร่างเล็กนี่ก็คงจับไข้หากต้องรองรับเขาจนเสร็จสิ้น
แล้วหากต้องยืดยาวออกไปจนกว่าจะหมดฤทธิ์ยาร้ายมิต้องนอนให้น้ำเกลือกันเป็นอาทิตย์เลยหรือไง แล้วเริ่มขยับสะโพกสอบของตนเองเบาๆเน้นๆ บดกรามแน่นไม่ให้รุนแรงกับเธอเพราะเนื้อนุ่มนิ่มอุ่นฉ่ำนั่นบ่งบอกว่ายังใหม่แถมยังโอบล้อมตัวตนของเขาแนบแน่นจนแทบทานทนไม่ไหวอีกต่อไป ราชสีห์ซบหน้าลงกับบ่าของเธอก่อนจะดึงสาวท่อนเนื้อออกแล้วแทรกเข้าไปใหม่ ถามเสียงสะท้าน
“เจ็บอยู่ไหม”
แก้วตาส่ายหน้าหวือไม่กล้าสบเขา จนราชสีห์คำรามอย่างขัดใจ ไม่เคยมีสาวคนไหนที่ได้ร่วมกิจกรรมบนเตียงกับเขาแล้วหลบตา ราวกับถูกเขาข่มขื่น ทั้งๆที่เธอเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขาเอง
ราชสีห์ดึงดันอยู่ไม่กี่ครั้ง ความเสียดเสียวก็แผ่ซ่านผ่านช่องทางที่สองร่างเกาะเกี่ยวกัน จนแก้วตาขยับตอบสนองเขาไปโดยอัตโนมัติของร่างกายในเวลาต่อมา แม้จะทรมานกับฤทธิ์ยามากแค่ไหน แต่ราชสีห์ก็ส่งให้เธอแตะขอบฝั่งความปรารถนาไปก่อน เสียงหวานกรีดร้องแผ่วๆในลำคอ ก่อนที่เขาจะตามเธอไปติดๆในนาทีต่อมา เสียงคำรามลั่นของผู้เป็นเจ้าของไร่ดังลั่นห้องแล้วซุกใบหน้าหล่อเหลาลงตรงซอกคอของเธอ แล้วเสียงหวานของคนที่เขานอนซบอยู่ก็ดังขึ้นเบาๆ
“เดือนเดียวใช่ไหมคะ”
ให้ตายเถอะ คำถามของเธอเหมือนยาถอนพิษชั้นดี มันทำให้แท่งเนื้อแข็งขึงที่ยังฝังอยู่ภายในช่องทางอ่อนนุ่มนั้นเฉาลงทันตาเห็น
“ใช่!”
ราชสีห์เกร็งสะโพกทั้งยังกระตุ้นให้ท่อนเนื้อของตนเองแข็งขึงขึ้นมาได้อีกครั้ง จนแก้วตาร้องประท้วงอย่างอายๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสดื้อดึงของเขาภายในตัวเธอ มือน้อยๆยกขึ้นดันแผ่นอกที่มีไรขนขึ้นปกคลุมอย่างกับนายแบบในนิตยสารกันไว้ไม่ให้ใกล้เธอมากนัก ทั้งๆที่ผ่านกิจกรรมที่ชิดใกล้มากกว่านั้นมาแล้ว ต่อรองกับเขาอีกข้อ ไหนๆก็ไหนๆ มาถึงขนาดนี้แล้ว คงแก้ไขอะไรอีกไม่ได้ แม่น้ำไม่มีวันไหลย้อนกลับ
“เรื่องนี้จะรู้กันแค่เราสองคนนะคะ” แทนที่จะเป็นเขาต่อรองแต่กลายเป็นเธอ ราชสีห์พยักหน้าอย่างเคร่งเครียด
เท่านั้นเองแก้วตาเลยออกแรงอีกทีดันจนร่างหนาหนักพ้นไปจากตัว พร้อมกับตัวตนของเขาที่ยังจุ่มแช่อยู่ภายในเธอนั่นก็หลุดออกไปด้วย แล้วพลิกตัวหันหลังหนี ราชสีห์ตวาดถามเสียงเข้ม
“จะไปไหน!”
“กลับห้องค่ะ”
“งานยังไม่จบ จะกลับได้ยังไง”
เขาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้ามาหา ก่อนจะบดจูบ แล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง จนกว่าจะหมดฤทธิ์ยาก็ย่างเข้ารุ่งสางของอีกวันนั่นทีเดียว
“พี่โตมีแขกไหมแก้ว” “คุณโตออกไปข้างนอกเมื่อครู่นี้เองค่ะคุณเล็ก” “เอ...เอาไงดี” “มีอะไรหรือคะ” “เจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาลที่จะเอามาตรวจสุขภาพคนงานน่ะสิ จะถามว่าขอให้พี่ธานมาช่วยได้ไหม เพราะชุดที่จัดไว้รถคว่ำเมื่อคืนหมอที่เป็นหลักแขนร้าวมาไม่ได้ พยาบาลสามสี่คนก็ฟกช้ำกันไป พี่ลองโทรหาพี่ธานดูแกว่าไม่มีปัญหาอะไร มาได้ แต่ฝั่งเรานี่สิจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”แม้พี่ชายจะไม่ถูกกันกับคุณหมอหนุ่มอย่างภิธาน แต่คนน้องอย่างคเชนทร์กลับไม่ได้เป็นไปอย่างพี่ชาย เขาคุยกันถูกคอเสียอีกกับอีกฝ่ายแก้วตารับฟังแต่ไม่ได้ออกความเห็นใดๆ คเชนทร์ที่พูดเองเออเองคนเดียวสรุปในตอนท้าย “ไม่เป็นไรหรอกมัง คงได้ เดี๋ยวพี่จัดการเองดีกว่า”บอกจบคเชนทร์หันหลังเตรียมจากไปแต่แล้วก็เหมือนอะไรขึ้นได้ “อ้อ แก้ว อาทิตย์หน้าคุณย่าจะมาที่ไร่แล้วนะ” “ค่ะ” แก้วตายิ้มรับ คเชนทร์เสียอีกกลับมองเธอด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย เขาพูดขึ้นราวกับจะปลอบเธอ “ไม่มีอะไรหรอก แค่นั้นแหละ พี่ไปนะ” แก้วตายิ้มส่งให้ก่อนที่คเชนทร์จะหันหลังจากไป พลันความทรงจำวัยเด็กยังคงเหลืออยู่จากที่ฟังหลายๆคนเล่าต่อๆกัน
“ตื่นมากินอะไรก่อน อยากจะนอนค่อยนอน” แก้วตายังคงนิ่ง กลับกลายเป็นราชสีห์เองที่ร้อนรนเขากลัวขึ้นมาในนาทีนั้นอย่างบอกไม่ถูกเขากลัวว่าแก้วตาจะป่วยอาการหนักลงไปอีก ท่าทางก็ไม่ได้ดูอ่อนแอ เหตุใดจึงล้มหมอนนอนเสื่อได้ง่ายดายนัก จึงเก้ๆกังๆเข้าไปแตะหลังมือกับหน้าผากของเธอ จนคนป่วยเองนึกแปลกใจลืมตาขึ้นมองว่าเขาต้องการสิ่งใดกันแน่ “ไหวไหม หรือ จะให้ตามหมอ”ราชสีห์ถามเสียงแค่พอให้ได้ยินกันสองคนทั้งยังมาพร้อมแววตาเอื้ออาทรโดยไม่รู้ตัว แก้วตาตอบเสียงเบาปฏิเสธอย่างสุภาพ “แก้วอยากนอนพักค่ะ” “ไล่ฉันใช่ไหม ก็ได้ แต่ต้องลุกมากินอะไรก่อน” ไม่วายที่ราชสีห์จะเอาแต่ใจอย่างเคย คนป่วยบอกเสียงเบาหวิว “แก้วง่วงค่ะ” “ก็รีบลุกขึ้นมากินสิ กินแล้วจะได้นอน” เขาเซ้าซี้อีกครั้ง แก้วตาถอนหายใจเฮือกจนปัญญาที่จะต่อปากกับคนอย่างราชสีห์ จึงพยายามทรงตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อกินอาหารที่ราชสีห์ถึงกับจัดแจงเตรียมใส่ชามมาวางรอบนโต๊ะวางอาหารสำหรับผู้ป่วย เมื่อจัดทุกอย่างจนเรียบร้อยแล้วราชสีห์ยืนกอดอกมองคนที่ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่สนใจจะคุยกับเขาสักคำด้วยใบหน้ายิ้มๆก่อนจะแกล้งเย้าขึ้นว่า “ไม่ได้ทำงานตั้งสองวัน โดนหักเงินด้วยน
ชายหนุ่มละมือจากอกอิ่มขึ้นมาประคองใบหน้าให้เอียงรับจุมพิตดุดันจากเขา มืออีกข้างเคลื่อนลงหาที่กึ่งกลางกาย กางเกงผ้าฝ้ายที่เธอใส่ไม่ได้ช่วยให้เขาถอนกำลังออกง่ายๆ มือใหญ่ล้วงเข้าไปภายในจนสัมผัสกับเนื้อแท้ๆของเธอ แก้วตาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ หนีบขาเข้าหากันทันทีเพื่อป้องกันส่วนสงวนไม่ให้เขาเข้ามารุกรานได้อย่างใจหมายข้าศึกที่มีทั้งกำลังและอำนาจไม่ลามือ ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดดูดดึง ด้านล่างมือออกแรงดันขาเรียวงามให้ออกจนพ้นทาง แล้วจึงแตะเข้าที่เนื้ออ่อนได้ในที่สุดแก้วตาเย็นวาบจากปลายเท้าเมื่อถูกสัมผัสอุกอาจจากราชสีห์ เธอหมดหนทางเอาตัวรอด ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจราชสีห์ยอมผละริมฝีปากออก เขาจับพลิกร่างน้อยบนตักให้หันหน้ามาเผชิญกันกับเขา เมื่อสำเร็จแล้วเขาจุมพิตปลุกเร้าเธออีกครั้ง ยกลำตัวเธอลอยลิ่วแล้วดึงกางเกงออกจนพ้นสะโพกที่เริ่มผายของเธอได้ในที่สุด มือแข็งแรงยกขาของเธอข้างหนึ่งขึ้นเพื่อเปิดทาง ก่อนจะปลดตะขอและซิปของเขาออกเพียงเสี้ยววินาที ส่วนที่ขึงขันผงาดพร้อมจะเข้ามาในช่องทางอันแสนคุ้นเคยไม่รอช้า ราชสีห์จับขาของเธอกางกว้างออกแล้วจดจ่อส่วนปลายถูไถเมื่อพบว่าหนทางชื้นลื่นถึงพามันเข้า
แก้วตารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะมีไข้ในตอนตื่นนอน ตั้งใจไว้ว่าจัดการงานในบ้านแล้วจะหายากิน ก็พอดีกับที่พลอยไพลินแวะมาในช่วงสายๆ พอดีหญิงสาวหอบของสดมาเตรียมรอล่วงหน้า ขณะเดินนำไป ใบหน้าสวยหวานนั้นก็หันมาบอกไปด้วยว่า“เย็นนี้หนุ่มๆเขาจะปาร์ตี้กันจ้ะ แก้วช่วยทีนะ” พลอยไพลินเตรียมของกินเล่นสำหรับพวกผู้ช่วย และมื้อเย็นอีกไม่กี่อย่าง โดยมีแก้วตาคอยช่วยอยู่ตลอดเวลา จนลืมไปเลยว่าจะหายาลดไข้กิน บวกกับได้หยิบจับทำงานเหงื่อซึม อาการครั่นเนื้อครั่นตัวก็คล้ายจะคลายลงชายสามคนที่ลงมาจากรถ เดินนำมาก่อนนั่นคือคเชนทร์ ส่วนราชสีห์กับเพชรแท้ ตามมาไม่ห่าง พูดคุยกันหลายเรื่องจวบจนเข้ามาในตัวบ้านแล้วจึงหยุดเรื่องที่สนทนาคั่งค้างไว้เพียงเท่านั้น“พี่โตกลับมาแล้ว”พลอยไพลินทักผู้เป็นใหญ่แห่งไร่ราชสีห์ก่อนคนแรก แล้วตรงเข้าไปรับของกับมือของเขา เรียกสายตาคนที่เหลือให้มองตามด้วยความรู้สึกแตกต่างกันออกไปแน่นอนว่าคนพี่อย่างเพชรแท้พึงใจนัก หากว่าน้องสาวของตนจะทำให้ราชสีห์สนใจได้ สนใจในที่นี้ต้องมากกว่าพี่ชายเอ็นดูน้องสาว และควรเปลี่ยนไปในทางชายหนุ่มมองหญิงสาวแทน นั่นคือสิ่งที่พลอยไพลินต้องทำให้ได
แต่ราชสีห์ตีมึน ทำเฉยไปเสีย ไม่ดื้อแพ่งปฏิเสธหัวชนฝาให้ผู้ใหญ่ระอาใจ เขายังคงทำงานได้เรียกว่าดีกว่าที่คาด สร้างเนื้อสร้างตัว ขยับขยายไร่ใหญ่โตเป็นที่กล่าวขานไปทั่ว และไม่ตอบตกลงถึงเรื่องนี้เช่นกันว่าจะแต่งงานกับพลอยไพลินเมื่อใด เขาบอกกับตัวเองว่าสามารถเติบโตได้โดยไม่ต้องพึงพิงใครแบบที่บรรพบุรุษเคยๆทำในอดีตสองพี่น้องเจ้าของแหล่งเงินทุนที่คอยสนับสนุนไร่ราชสีห์มาตั้งแต่รุ่นปู่กลับกันไปแล้ว ราชสีห์จึงสั่งการเด็กรับใช้คนหนึ่งที่กำลังเก็บของขึ้นว่า “ไปเรียกแก้วมาเก็บของ”“ค่ะ”ไม่นานจากนั้น แก้วตาก็เดินขึ้นมาทำหน้าที่ของเธอ โดยมีราชสีห์มองตามทุกอิริยาบถจนเธอชักอึดอัดในใจ“เก็บของเสร็จขึ้นไปรอบนห้องเลย”เขาสั่งเสียงเฉียบ แก้วตาที่กำลังเช็ดโต๊ะชะงักกึกไม่พูดอะไรแล้วจึงจำยอมขึ้นไปรอเขาตามคำสั่งนั้น นานราวชั่วโมงกว่าที่ราชสีห์จะตามขึ้นมา เขาเปิดประตูแล้วพูดเรียบๆเรื่อยๆว่า“อีกสักพักคุณย่าจะมาที่ไร่”“ค่ะ”แก้วตาก้มหน้ารับคำเขา ในใจนึกถึงสิ่งที่กำลังจะตามมา หากคุณย่าที่ราชสีห์กล่าวถึงมาที่ไร่ เธอก็คงได้อยู่ห่างจากราชสีห์บ้าง นับว่าเป็นเรื่องดีทีเดียวขณะที่เหม่ออยู่นั้น แรงรัดจากทางด้านหลังดึ
“ไปได้แล้ว ฉันจะไม่เอาผิดอะไรทั้งสองคน” ราชสีห์ยอมปล่อยนายปุยและนางมะลิไป ไม่ได้เอาผิดอย่างที่แกล้งพูดขู่แก้วตาไว้ เขาคิดแล้วคิดอีกว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้วตอนนี้ ในเมื่อแก้วตาชดใช้หนี้แล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีทีท่าอะไรไปมากกว่าคนงานที่ติดพนันจึงขโมยเงินไปเพื่อถลุงในบ่อนก็เท่านั้น ไม่น่ามีพิษสงอะไรนักหนา นายปุยสะบัดมือออกจากการถูกรวบแขนไขว้ด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก ทันทีที่ถูกปล่อยก็เบือนหน้าหนีไป พื้นเพนิสัยนายปุยเป็นคนโมโหร้าย ใครทำให้เจ็บใจจะผูกใจเจ็บเก็บความแค้นเอาไว้ในใจลึกๆ เพราะเติบโตมาอย่างเก็บกด ทั้งยังชอบเล่นการพนันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะติดหนักขนาดนี้ สมัยรุ่นๆมักจะตีไก่ เล่นหวยใต้ดินหรือพวกไฮโลตามประสาไป งานการก็ไม่ได้เสียหาย จึงไม่มีใครว่ากล่าวแก แต่เมื่อมีเพื่อนในวงไก่ชนชวนเข้าบ่อน จำนวนเงินที่ได้มากขึ้น ความโลภก็เข้าตา จากไม่เคยลักขโมยก็ตัดสินใจทำได้โดยง่าย ส่วนนางมะลินั้นเป็นคนหัวอ่อน สามีคนนี้นางไม่ได้เลือกเอง ผู้ใหญ่บอกให้แต่ง นางก็แต่ง พอไม่มีลูก ทางญาติแนะนำให้เอาเด็กกำพร้ามาเลี้ยงสักคน นางก็ไ




![เพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
