6

“รู้แล้ว” ราชสีห์บอกแล้วปัดมือไล่ นึกรำคาญน้องชายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เคืองคนบางคนที่ชักเห็นแววแล้วว่ารั้นและดื้อดึงแค่ไหน

คเชนทร์ออกมาจากห้องของพี่ชาย ยิ้มให้แก้วตาแล้วเดินจนพ้นจากประตูสำนักงานไปแล้ว เสียงโทรศัพท์จึงดังขึ้น แก้วตาเอื้อมมือรับแล้วกรอกเสียงลงไป 

“สำนักงานไร่ราชสีห์สวัสดีค่ะ”  

“แก้ว? นั่นใช่หนูไหม”

“ป้าลิ” แก้วตาครางชื่อปลายสายเสียงแผ่วเบา พลันหัวใจแกว่งไกวระรัวเร็ว เธอวางโทรศัพท์ออฟฟิซแบบไร้สายพักบนหน้าตัก เหลียวไปดูทางประตูห้องของราชสีห์ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะทำงานเลี่ยงตรงนั้นเพื่อไปคุยยังที่ที่สามารถเห็นประตูห้องของเขาได้อย่างชัดเจนและยังอยากให้อยู่ไกลจากราชสีห์มากที่สุด แม้จะมีผนังกั้นห้อง แต่แก้วตาก็ระแวง เธอกำลังประสาทเสีย กลัวเหลือเกิน กลัวว่าราชสีห์จะรู้ หรือได้ยินว่าเธอจะคุยสายกับมะลิ คนที่เขาหมายมาดจะลากมาเอาผิดให้จงได้

“ป้ากับลุง อยู่ที่ไหนจ๊ะ” เธอถามปลายสายไปอย่างร้อนรน

“ป้ายังบอกหนูไม่ได้ มีคนใส่ร้ายป้ากับลุง” นางมะลิพูดติดๆขัดๆกลับมา

“ป้าต้องกลับมาพูดความจริงนะจ๊ะ คุณโตจะไม่ทำอะไรป้ากับลุง”

“นั่นละตัวดี หนูต้องอยู่ให้ห่างจากเขานะลูก”

ห่างจากราชสีห์อย่างนั้นหรือ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน

“ป้าอยากให้หนูช่วยอะไรหน่อย”

“บอกแก้วมาเลยจ้ะ”

“หนูจำห่อผ้าบนหิ้งพระได้ไหม”

“จำได้จ้ะป้า”

“หนูไปเอามาไว้กับตัว แล้ววันไหนที่หนูสะดวก โทรบอกป้าที่เบอร์…นะลูกนะ” มะลิบอกหมายเลขติดต่อให้เธอจดไว้สำหรับติดต่อ

พลันหัวใจอดเต้นตูมตามออกมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าราชสีห์เปิดประตูออกมา แก้วตารีบวางสายทันที ไม่รู้ว่าเขาเห็นเธอคุยโทรศัพท์อยู่หรือไม่

“ฉันจะออกไปข้างนอก”

“ค่ะ” แก้วตาตอบรับโดยไว ก้มหน้าก้มตาหลบสายตาเขาโดยไม่รู้ตัว จนราชสีห์ผิดสังเกต

“เป็นอะไรทำไมหน้าซีดๆ ใครโทรมา”

“อะ อ่อ คะ คือ มีคนโทรมาถามสมัครงานน่ะค่ะ”

“ตำแหน่งอะไร” ราชสีห์ถามกลับทันควัน

“อะ เอ่อ คนงานในไร่ค่ะ”

“ทำไมต้องโทรมาถาม ป้ายติดอยู่ข้างหน้าก็มี”

นั่นสิ ทำไมต้องโทรมา แก้วตาอึ้งไปครู่ก่อนจะนึกหาคำตอบ “คงไม่ได้อยู่แถวนี้มังคะ”  

ราชสีห์พยักหน้าน้อยๆ มองจ้องเธออยู่อึดใจ แล้วจึงเดินออกไปแก้วตาถึงได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เท่านี้แค่เพียงได้รับการติดต่อจากป้า แก้วตาก็ใจชื้นขึ้นมาได้หน่อย ความหวังที่คิดไว้น่าจะเป็นจริง ป้ากับลุงของเธอถูกคนใส่ร้ายแน่ๆ เธอต้องหาทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้กับลุงและป้าให้ได้

4

  

ช่วงเย็นอีกวันหลังจากที่แก้วตาได้รับการติดต่อจากลุงกับป้า ราชสีห์ออกไปติดต่อธุระข้างนอกช่วงบ่ายและบอกว่าจะไม่กลับมาอีก เธอจึงออกมาที่ด้านนอก จนเจอกับหัวหน้าคนงานที่ขับมอเตอร์ไซต์กลางเก่ากลางใหม่ผ่านมาพอดี

“ไปไหนแก้ว”

“ว่าจะไปท้ายไร่น่ะจ้ะ”

“พี่ไปส่งไหม”

แก้วตานิ่งคิดอยู่ครู่ ว่าหากเดินไปและกว่าจะกลับไปที่บ้านของราชสีห์ก็คงหมดแรงพอดี จึงตัดสินใจซ้อนท้ายเด่นไป 

แก้วตาไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอจะกลับเข้าไปในบ้านของลุงจึงปดออกไป เมื่อนึกถึงอีกคนขึ้นมาได้ “จะแวะไปส้มหน่อยน่ะพี่เด่น เห็นว่าเพิ่งคลอด”

บ้านของส้มนั้นอยู่ติดกับบ้านของเด่น ที่สำคัญถัดกันไปทั้งหมดนั่นอยู่ก่อนถึงบ้านลุงกับป้าเพียงไม่กี่สิบเมตร เธอจึงเลือกที่จะลงตรงนั้น แล้วเดี๋ยวลอบเดินลัดต้นไม้เข้าทางด้านหลังไปก็แล้วกัน

“งั้นเข้าไปเอาหัวปลีตรงแคร่หลังบ้านพี่ให้ส้มด้วยสิแก้ว เดี๋ยวพี่เลยไปหาลุงกุลก่อน” เด่นนั้นค่อนข้างคุ้นกับแก้วตาดี จึงออกปากไหว้วานออกไป

“จ้ะ” เป็นโอกาสดีจริงๆ แก้วตาจึงเดินเข้าบ้านเด่นไป ลัดออกทางด้านหลัง แล้วค่อยเข้าไปเอาของที่มะลิไหว้วานไว้ เรียบร้อยคอยเดินลัดจากหลังบ้านเด่นออกมา ไม่ลืมแวะหยิบหัวปลีเพื่อเอาไปฝากเพื่อนรุ่นเดียวกันสมัยเรียนประถมที่ชื่อส้ม พอเดินออกมาจากบ้านของเด่น ก็ได้ยินเสียงทักของคเชนทร์

“ไปไหนแก้ว”

แก้วตาหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นว่าคเชนทร์นั้นไม่ได้มาคนเดียว ที่ตรงนั้นมีราชสีห์และชายหนุ่มอีกสามคนยืนอยู่ด้วย คล้ายๆจะเป็นผู้รับเหมาที่เข้ามาแจงงาน เรื่องที่จะทำบ้านให้คนงานเพิ่ม แก้วตาส่งยิ้มให้คเชนทร์ ตอนนี้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอกลัวว่าราชสีห์จะรู้เรื่องที่มะลิติดต่อกับเธอ

ดีที่ตอนนี้มีหัวปลีอยู่ในมือของเธอแล้ว แก้วตาก้มหน้าแล้วพยายามสงบจิตสงบใจ คิดเรียบเรียงคำพูด ราชสีห์นั้นจับผิดคนเก่งนัก หากผิดจากสังเกตไปหน่อยเดียว เขาต้องรู้เรื่องที่เธอปิดบังไว้แน่

“แก้วมาเยี่ยมส้มค่ะคุณเล็ก”

“ส้ม? อ๋อ ที่เพิ่งคลอดใช่ไหม”

แก้วตาพยักหน้าอย่างไว มันไวเกินไปจนคนที่จับตามองอยู่รู้สึกทะแม่งๆ

“งั้นไปเถอะ” คเชนทร์บอกยิ้มๆ แก้วตาจึงปลีกตัวออกมาจากตรงนั้น เดินลิ่วๆเข้าไปหาส้มข้างในบ้าน

ส้มเป็นลูกสาวชาวบ้าน ที่ได้เสียกับคนงานคนหนึ่งในไร่ราชสีห์ ผู้ใหญ่จึงผูกข้อไม้ข้อมือให้แล้วพากันมาอยู่กินกันในบ้านพักของคนงานที่ปลูกเป็นแถวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ สะอาดสะอ้าน หนึ่งในสวัสดิการของไร่ราชสีห์แห่งนี้

แก้วตาเคาะประตูเบาๆสามสี่ทีก่อนจะแง้มมันออก เพราะประตูไม่ได้ปิดสนิท เรียกเสียงเบา

“ส้ม” 

“แก้ว เข้ามาก่อน” ส้มกระซิบกระซาบบอก ด้วยว่าเพิ่งวางลูกน้อยลงนอนบนเบาะเด็กอ่อน

แก้วตาชูหัวปลีในมือ กระซิบถามเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวน้อยคล้ายว่าจะหลับไปแล้ว

“เอาไว้ไหน”

“วานที เดินไปวางตรงหลังบ้านให้หน่อย”

แก้วตาเดินเอาหัวปลีไปวางไว้ให้แล้วจึงยอบตัวนั่งอยู่ข้างๆสองแม่ลูก เจ้าตัวน้อยหลับสนิทบนเบาะนอนสำหรับเด็กแล้วในตอนนี้ ดูน่าชังยิ่งนัก

“พี่เด่นเก็บมา แกฝากแก้วให้เอามาให้”

ส้มพยักหน้ารับแล้วยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน “แก้วกลับมานานหรือยัง”

“ได้หลายวันแล้วล่ะ”

อีกฝ่ายมองหน้าเธอ ก่อนจะกระซิบคุยกัน “ส้มรู้เรื่องลุงกับป้าแล้วนะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าแกจะทำแบบนั้น”       

“แก้วก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันส้ม” 

สองสาวพูดคุยกันอีกพักใหญ่ แก้วตาจึงบอกลาเพื่อให้คุณแม่ลูกอ่อนได้พักผ่อนบ้าง

กลับออกมาจากบ้านของส้ม เธอเห็นราชสีห์ คเชนทร์และกลุ่มชายหนุ่มยืนคุยกันอยู่แถวหน้าบ้านพักคนงานยังไม่ไปไหน

คเชนทร์แยกตัวออกมาที่รถของตนเองที่จอดไม่ห่างจากหน้าบ้านของส้มเท่าไรนัก แก้วตาส่งยิ้มให้อย่างเก้อๆแล้วทำท่าจะเดินกลับไปยังบ้านของเจ้าของไร่ราชสีห์ที่อยู่อีกทาง

“มายังไงล่ะเรา” คเชนทร์ถามขึ้นก่อนจะเปิดประตูรถตนเอง  

แก้วตาชะงักหันมาตอบเก้อๆ “มากับพี่เด่นค่ะคุณเล็ก”