7

“มายังไงล่ะเรา” คเชนทร์ถามขึ้นก่อนจะเปิดประตูรถตนเอง  

แก้วตาชะงักหันมาตอบเก้อๆ “มากับพี่เด่นค่ะคุณเล็ก” 

“ถึงว่าหน้ามุ่ยเชียว” คเชนทร์งึมงำว่าขึ้น กลั้นหัวเราะจนหน้าแดง แล้วชวน “ขึ้นรถสิ พี่จะไปขอข้าวป้าหนอมกินด้วย”

“เอ่อ…” ไม่รู้ทำไม เธอถึงต้องลอบมองไปทางราชสีห์ และก็เห็นว่าอีกฝ่ายมองมาอยู่ก่อนแล้ว แก้วตาครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะเป็นไข้ขึ้นมาทันทีที่สบสายตากับเจ้าของไร่

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ แก้วเดินไปดีกว่า”

“ไปเถอะน่า สามกิโลเลยนะ ไหวเหรอ ไม่มีใครกล้าว่าหรอก มาเถอะ”

คเชนทร์ถึงกับเดินอ้อมรถไปเปิดประตูรอ แก้วตาลอบถอนหายใจอย่างอึดอัด ตอนนี้เธอไม่กล้าหันไปมองทางราชสีห์อีกแล้ว ได้แต่เดินก้มหน้างุดๆตรงไปยังที่นั่งข้างคนขับที่คเชนทร์เปิดรอไว้ทันที

ชายหนุ่มออกรถโดยขับผ่านกลุ่มของราชสีห์ที่ยังยืนคุยกันอยู่ ไม่วายเปิดกระจกฝั่งที่เธอนั่งแล้วโบกมือลา พอปิดกระจกได้ คเชนทร์ถึงกับหัวเราะตัวคลอนเลยทีเดียว จนพักหนึ่งคเชนทร์ถามขึ้น 

“ป้ากับลุงโทรหาเราไหมแก้ว”

“คะ? อ้อ มะ ไม่ค่ะ ไม่ได้โทรเลย”

คเชนทร์เงียบไปแล้วบอกเสียงขรึม “พี่ไม่อยากเชื่อหรอกนะว่าแกจะทำ แต่ถ้าไม่ทำก็ไม่น่าหายไปกันแบบนี้ น่าจะมาคุยกันก่อน หรือแก้วว่าไง”

“ค่ะ” แก้วตาไม่มีความเห็นใดๆ ได้แต่ตอบรับอย่างเดียว

“ถ้าพี่จะขอร้องอะไรแก้ว แก้วจะช่วยพี่ไหม” คเชนทร์ถามขึ้นท่าทีจริงจังไม่น้อย

“ค่ะ” แก้วตารับคำแล้วเงียบรอฟังคเชนทร์ จนเขาจอดรถแล้ว ถึงหันมาสบตาเธอ

“ถ้าลุงกับป้าของแก้วติดต่อกลับมา แก้วต้องบอกพี่นะ ไม่ก็บอกพี่โตก็ได้ เข้าใจไหม” 

แก้วตาอึ้งอยู่เกือบสิบวินาที แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รับปากคเชนทร์อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ค่ะ”

พอลงรถมาได้ แก้วตาขอเอาของเข้าไปเก็บในห้องแล้วเข้าครัวไปช่วยป้าหนอมทำอาหาร

แท้จริงแล้วแก้วตาไม่ได้แค่ทำหน้าที่เลขาฯ ของราชสีห์เพียงเท่านั้น แต่ทำไปถึงเก็บกวาดถูห้องส่วนตัวของเขา เก็บผ้าไปซัก รีด เตรียมอาหาร เครื่องดื่ม และดูแลความเรียบร้อยโดยทั่วๆไป แล้วแต่ราชสีห์จะบัญชา

            เก็บของเสร็จ เดินเข้ามาในห้องครัว ป้าหนอมที่ยืนปรุงอาหารที่หน้าเตาก็ถามเธอขึ้น

“เป็นยังไงบ้างแก้ว ทำงานเหนื่อยไหมลูก”

“ไม่จ้ะป้าหนอม”

“โอ๊ย งานจะหนักอะไรกันนักกันหนาเชียวป้า”

เสียงนุ่นแหวขึ้นมาอย่างหมั่นไส้ ตั้งแต่วันงานเลี้ยงของไร่วันนั้น ราชสีห์ก็สั่งห้ามนุ่นไม่ให้ขึ้นไปรับใช้บนบ้านอีก ห้ามแม้กระทั่งมาเสนอหน้าให้เห็น ไม่อย่างนั้นจะไล่ออกไปอยู่ที่อื่น ที่ยังให้กิน ให้ที่อยู่อาศัยนี่ก็เพราะป้าหนอมแกขอเอาไว้เท่านั้น

            ป้าหนอมหันมาถามด้วยสีหน้าสงสัย “ทำไมอีนุ่น”

“อ้าว แค่นอนเกร็งขาอ้าแหกไว้ให้นาย…”

“หยุดปากมึงเดี๋ยวนี้นะ อีนี่เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ไปแก้วไป ทยอยยกของตั้งโต๊ะไปลูกไป”

แก้วตาเม้มปากแน่น สายตาที่มองนุ่นเย็นเฉียบ แต่นุ่นทำเฉย หันไปคุยกับคนอื่นในครัวอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพยายามสงบอารมณ์หันมาทางป้าหนอม บอกแกไป

“ป้าหนอมจ๊ะ มื้อนี้คุณเล็กแกก็มากินข้าวด้วยนะ”

“ตายแล้ว! ไม่บอกแต่เนิ่นๆ แกะหอมสิอีนุ่น นั่นจะไปไหน” ป้าหนอมเรียกหลานแกที่ทำท่าจะเดินจากครัวไป นุ่นเบ้หน้าก่อนจะหันมาบอก

“ฉันก็จะยกกับข้าวไปตั้งโต๊ะไงป้า”

“นายบอกไว้ว่ายังไง ขืนมึงเสนอหน้าขึ้นไปบนบ้านนายอีก นายเล่นมึงตายแน่ๆ มานี่มาช่วยกูนี่” ป้าหนอมนั้นมักใช้วาจามึงมาพาโวยกับนุ่นเสมอ ต่างจากเธอที่จะพูดดีหน่อย แล้วหันมาบอกเธอเสียงอ่อนลง

“แก้วรินเบียร์เย็นๆแล้วเอาแหนมในตู้ไปเสิร์ฟให้คุณเล็กก่อนไปลูกไป”

แก้วตาทำตามอย่างว่าง่าย ได้ของจนครบจึงยกไปให้คเชนทร์ที่ยืนคุยสายที่ห้องรับแขกของบ้าน อีกฝ่ายรับมาดื่มพร้อมกับนั่งดูทีวีรอพี่ชายไม่นานจากนั้น ราชสีห์ก็กลับเข้ามา

“เบียร์หน่อยไหมครับ” คเชนทร์ยกแก้วขึ้นถาม

“อยากได้อะไรแรงๆกว่าเบียร์” เจ้าของบ้านว่าเสร็จเดินไปที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มรินเหล้าชั้นดีสาดใส่คอทันที

“เป็นไร เครียดอะไรครับพี่ชาย”

ราชสีห์กระแทกแก้วก้นหนากับโต๊ะเสียงดังลั่น จนคนที่เพิ่งยกกับแกล้มมาบริการเพิ่มสะดุ้ง เขายกมือชี้หน้าคนเป็นน้อง แต่ไม่พูดจาใดๆ คนถูกชี้หน้าแทนที่จะกลัว กลับหัวเราะงอก่องอขิง จนแก้วตาเริ่มจะงงกับพี่น้องสองคนนี้ คเชนทร์บอกขึ้น

“แก้วตั้งโต๊ะเลยนะ” 

“ค่ะคุณเล็ก” 

ลับร่างเล็กของแก้วตา คเชนทร์แกล้งกระเซ้าถามขึ้น “นี่ผมจริงจังนะพี่...เรื่องแก้วน่ะ”

“…”

“เงียบ? งั้นผมจีบนะ”

“ฉันบอกแกแล้วนะเรื่องนี้ อย่าไปยุ่งกับเด็กในปกครอง มันจะ…”

“มันจะเสียการควบคุม โอเค ผมเข้าใจแล้ว”

“อีกอย่าง แก้วตาต้องทำงานใช้หนี้ให้ไอ้สองคนนั่นที่เชิดเงินหนี ไป แกเข้าใจหรือยัง”

“อ๋อ เข้าใจแล้วครับ แล้วถ้าผมเบิกเงินส่วนตัวมาใช้แทนแก้ว และให้แก้วออกจากงาน มาเป็นแม่บ้านผม พี่จะว่ายังไงครับ”

“พอ พอ ฉันขี้เกียจฟังแกโม้แล้ว ตั้งโต๊ะหรือยัง”

ราชสีห์หน้าขรึมเดินไปยังห้องอาหารที่อยู่ติดกัน นั่งแปะลง คเชนทร์จึงเดินตามเข้ามา ใบหน้ายังคงยิ้มอยู่อย่างนั้น ราวกับมีเรื่องสนุกๆอะไรสักอย่าง 

แก้วตาวางชามซุปถ้วยสุดท้ายลงบนโต๊ะก็รีบไปที่โถข้าว ยกมาตักให้ผู้เป็นนายทั้งสองคน นึกดีใจที่วันนี้มีคเชนทร์มาร่วมโต๊ะ ราชสีห์ตักซุปเข้าปากได้ก็วางช้อนซุปลงอย่างหัวเสีย

“ใครทำซุป จืดอย่างกับน้ำเปล่า”

ได้ยินคนลิ้นจระเข้ที่ไม่เคยบ่นเรื่องของกินมาก่อน หงุดหงิดเรื่องซุป คเชนทร์เลยตักมาชิมบ้าง แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น รสชาติดีนี่ หรือพี่ชายเขาจะเปลี่ยนไปชอบกินอาหารรสจัดๆเสียแล้ว อึดใจเดียว ราชสีห์ก็บ่นขึ้นอีก

“ข้าวนี่ก็แข็งยังกับหิน”

“ผัดผักแบบนี้บอกแล้วว่าอย่าใส่น้ำมันเยอะมันเลี่ยน”

“แกงป่านี่อีก มันเผ็ดเกินไป”

คเชนทร์ที่นั่งฟัง ทยอยตักชิมตามคำตำหนิของพี่ชายจนครบหมดทุกอย่าง ก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นทุกทีๆ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าอาหารมันอร่อย ไม่ได้จืดบ้าง ไม่ได้มันย่อง หรือเผ็ดเกินไปสักนิดเดียว

“พี่โต เอาไข่ต้มไหมพี่”

“ไม่เอา!”

ราชสีห์ตวาดเสร็จตักอาหารตรงหน้ากินอย่างเคืองๆ ที่ไม่รู้ว่าเคืองใครมา คเชนทร์เลยกินจนอิ่มหนำแล้ว ก็พอดีมีสายเรียกเข้า คนน้องออกไปคุยสาย ราชสีห์ก็สั่งคนที่ยืนรอรับใช้อยู่

“เก็บโต๊ะเลย”

แก้วตากุลีกุจอเก็บในทันที ราชสีห์สั่งต่อ “ไปเอาเหล้ามาไว้ตรงนี้ด้วยแก้ว” แก้วตาวางมือจากที่กำลังจะเก็บจานชาม ไปทำตามที่เขาสั่ง ราชสีห์นั้นเวลาสั่งสิ่งใด ต้องทำตามทันที ห้ามมีอิดออดโดยเด็ดขาด  

พอวางขวดเหล้า แก้วและถังน้ำแข็งจนเรียบร้อยแล้ว ก็ถามเขาเสียงสั่นๆ

“กับแกล้มด้วยไหมคะคุณโต”

“จะเอาท้องไหนใส่ เห็นหรือเปล่าว่ากินข้าวจนหมด”

แก้วตาเม้มปากแน่น ลงมือเก็บของต่อจนเสร็จ เรียบร้อยแล้ว ก็เดินกลับไปยังห้องที่ราชสีห์นั่งดื่มเหล้าอยู่ คอยท่ารอรับคำสั่งจากเขา ในใจนึกอยากให้เขาไล่เธอกลับห้องไปเสีย เธอเพลียแล้วก็อยากอาบน้ำนอน พอมาถึงก็เห็นว่าเขานั่งอยู่เพียงลำพัง ออกปากถามไปโดยไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง