8

แก้วตาเม้มปากแน่น ลงมือเก็บของต่อจนเสร็จ เรียบร้อยแล้ว ก็เดินกลับไปยังห้องที่ราชสีห์นั่งดื่มเหล้าอยู่ คอยท่ารอรับคำสั่งจากเขา ในใจนึกอยากให้เขาไล่เธอกลับห้องไปเสีย เธอเพลียแล้วก็อยากอาบน้ำนอน พอมาถึงก็เห็นว่าเขานั่งอยู่เพียงลำพัง ออกปากถามไปโดยไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง

“คุณเล็กไม่ดื่มด้วยเหรอคะ”

“ถามถึงมันจัง หรือมีบริการอะไรดีๆเผื่อน้องฉันด้วย”

เท่านี้ก็รู้แล้วว่าอย่าปริปากอะไรอีกสู้รอรับใช้เขาเงียบๆไปดีกว่า

นานพอดู ที่เขานั่งดื่มอยู่คนเดียว แก้วตาพิงหัวกับผนังจนเริ่มเคลิ้มหลับ และสัปหงกงึก สะดุ้งตื่นขึ้นมา งัวเงียมองที่นาฬิกาก็เห็นว่าย่างเข้าเที่ยงคืนไปแล้ว พอเหลือบตาไปมองทางเจ้าของบ้าน ก็เห็นว่าเขามองเธออยู่ด้วยสายตาลุ่มลึกจนคนถูกมองหลบวูบในทันที

“เธอกินเหล้าไหมแก้วตา” พลันเสียงของราชสีห์ถามขึ้น

แก้วตาชะงักอยู่ครู่หนึ่งถึงตอบเขาได้ “คะ?...ไม่ค่ะ” 

“แก้วนี้แลกกับเวลาใช้หนี้ของเธอลดลงห้าวัน” เขาชูแก้วก้นหนาที่มีน้ำสีอำพันอยู่ครึ่งแก้วพร้อมน้ำแข็งสองสามก้อนในนั้น

“ห้าวันเหรอคะ”

“อืม”

“เจ็ดวันได้ไหมคะ” อะไรทำให้แก้วตาใจกล้าต่อรองราชสีห์ไปแบบนั้น ต่อแล้วเจ้าตัวก็หดคอรอเสียงกัมปนาทของราชสีห์ที่ต้องตวาดว่าเธอกลับแน่ๆ

แต่กลับกลายเป็นว่าเขาบอกไปอีกอย่าง 

“สิบวันเลย!” 

เธอลุกยืนตรงมาคว้าแก้วทันที แล้วย้ำถามอีกครั้ง “สิบวันนะคะ” คราวนี้ราชสีห์พยักหน้าน้อยๆ ใบหน้าดูรื่นรมย์ขึ้นกว่าเดิมอีกโข

แก้วตาจดๆจ้องๆกับแก้วในมือทำท่ายกขึ้นแล้วลดลงอยู่หลายเที่ยว เกิดมาจนป่านนี้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่เคยเข้ามาในปากของแก้วตาเลยสักหยด นี่เหล้าครึ่งแก้วเชียวนะ

เพื่อแลกกับการหักระยะเวลาชดใช้หนี้ออกตั้งสิบวัน แต่แล้วแก้วตาก็ยังมีท่าทีลังเล จนราชสีห์ต้องกระตุ้น แต่การกระตุ้นของราชสีห์ช่างเจ้าเล่ห์นัก

“เอามา! ไม่ต้องกินมันแล้ว”

เท่านั้นเอง แก้วตารีบเบี่ยงตัวหลบมือของราชสีห์ที่จะคว้าแก้วคืน แล้วสาดเหล้าลงคอไปในทันที ราวกับมีไฟไหลลวกลำคอของเธอ มันร้อนผ่าวลงสู่ท้องอย่างช้าๆ รสชาติก็ขมปร่าจนแก้วตาเบ้หน้า ราชสีห์ยื่นขวดน้ำให้ เธอรับมาดื่มอักๆตามลงไป อย่างต้องการไล่รสชาติและความรู้สึกนั้นให้ผ่านพ้น แก้วตายังคงเบ้หน้า คิดอยู่ในใจว่า คนเรากินมันลงเข้าไปได้อย่างไร ทั้งขมทั้งร้อน แถมกินมากๆยังเมามายเข้าไปอีก

“เก่งมาก”

ราชสีห์ชมเปาะแล้วตบมือลงบนตัก “มานั่งนี่มา”

แก้วตายังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จะว่าไปแล้วตั้งแต่คืนนั้น ราชสีห์กับเธอก็มีเพียงความสัมพันธ์ยามค่ำคืนในห้องของเขาเท่านั้น ออกสู่ภายนอกไม่เคยแสดงให้ใครคืบแคลงถึงเรื่องที่ตกลงกันไว้มาก่อนเลย

แล้วตอนนี้ มันก็เป็นกลางบ้านของเขา ไม่ใช่ในห้องส่วนตัว แม้จะดึกแล้ว แต่แก้วตากลัวใครผ่านมาเห็นอยู่ดี เธอยืนนิ่งคล้ายกับเป็นคำตอบว่า ‘ไม่’

ใบหน้าคมคายของราชสีห์ที่ยิ้มถูกใจในตอนแรกค่อยๆหุบลงอย่างช้าๆ เขาไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอีกแล้ว แก้วตากำลังขัดใจเขา

เจ้าของไร่ราชสีห์เค้นเสียงสั่งทรงอำนาจ

“มานั่งนี่!”

“ไม่ค่ะ แก้วกลัวใครผ่านมาเห็น” ท้ายประโยคเธอเอ่ยเสียงแผ่ว จนราชสีห์เกือบไม่ได้ยิน

“ใครจะมาเห็นดึกดื่นป่านนี้ มาเร็ว!”

“ไม่ค่ะ”

ราชสีห์จุ๊ปากบอกอย่างคนที่หงุดหงิดเต็มที “เธอนี่ดื้อเหมือนกันนะ”

“ก็ไหนว่าจะเก็บเรื่องนั้นไม่ให้ใครรู้ยังไงละคะ ถ้าแก้วทำตามที่คุณโตบอก ใครผ่านมาเห็นเข้า จะทำยังไง”

“มาเถอะน่า ไม่มีใครเห็นหรอก ถ้าเห็นฉันจัดการเอง”

รับปากถึงขนาดนี้ แก้วตาก็ยังยืนนิ่งไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง

“ตามใจ” เขาว่าอย่างกับเด็กขี้งอน แล้วรินเหล้าใส่แก้วอีกครั้ง วางขวดเหล้าลง ชูแก้วขึ้น มองเธอผ่านแก้วบรรจุน้ำสีอำพัน แล้วว่า “แก้วนี้ลดเวลาลงอีก...ห้าวัน ดีไหม”

“ห้าวัน? แต่ปริมาณในแก้วนี้มันเยอะกว่าเมื่อกี้อีกนี่คะ” แก้วตาประท้วง

ราชสีห์หรี่ตามอง นึกในใจว่าเด็กนี่ก็เริ่มจะฉลาดขึ้นมาบ้างแล้ว จริง ที่เขารินเหล้าเยอะขึ้นกว่าเดิมแต่ก็แค่นิดเดียวไม่ได้มากมายอะไร เขายิ้มมุมปากถามหยั่งเชิง

“จะเอาเท่าไร”

“งั้นเท่าแก้วเก่าได้ไหมคะ สิบวัน” แก้วตาลองต่อรองดู

“ได้!”

สองแก้วก็เกือบจะใช้หนี้ได้หมดแล้ว แก้วตาคิดแล้วยิ้มย่องอยู่ภายในใจ เธอพยายามออกเดินไปคว้ามาดื่ม แต่รู้สึกว่าร่างกายตนเองนั้นสั่งการได้ช้าลง จากระยะทางไม่กี่ก้าว ก็เริ่มรู้สึกว่ามันยาวขึ้น สายตาเริ่มพร่าเลือน แล้วก็โล่งใจเมื่อเดินจนถึงตัวคนที่ท้าเธอได้ในที่สุด

เร็วจนจับภาพไม่ทัน ราชสีห์คว้ารอบเอวของตัวเธอเข้ามาหาพลิกแล้วกดลงบนหน้าตักของเขา พอเธอจะอ้าปากประท้วง เขาก็จ่อแก้วมาที่ปาก แก้วตาใช้สมองที่ยังมีสติเหลือไม่เต็มร้อยคิดขึ้นว่าเธอต้องรีบดื่มแล้วจะได้ดันตัวออกห่างจากเขาเท่านี้ก็จบเรื่อง

แต่พอดื่มจนหมดแก้วแล้วก็คล้ายกับร่างกายของเธอไร้กระดูกทันที เธอได้ยินเสียงหัวเราะของเขาคลอเคลียอยู่ข้างใบหู หลังของเธอพิงอยู่กับอะไร ทำไมพนักเก้าอี้ถึงนุ่มเหมือนเนื้อคน

“ก็แค่เนี้ย” ราชสีห์ว่าอย่างถูกใจ

“คุณโตขี้โกง” แก้วตาได้ยินเสียงตนเองอ้อแอ้ว่าเขา

“ขี้โกงยังไงไหนว่ามาสิ”

“ทำเป็นเอาวันเวลามาล่อลวงแก้ว ใช่สิ มีอำนาจในมือนี่คะ จะทำอะไรก็ได้”

“พูดมากน่า” ไม่เชิงดุเธอ ราชสีห์ถูกใจกับความเปลี่ยนแปลงของคนบนตักมากกว่า ก่อนจะเล็มปากร้อนผ่าวของตนเองไปตามต้นคอคนช่างพูดอย่างมันเขี้ยว แก้วตาถึงกับย่นคอหนีอย่างจักจี้ ปรามพร้อมเอนตัวหลบ

“คุณโตไม่เอา”

“จะเอา...” เขาตอบกลับรวดเร็วดึงดัน ไม่มีแววล้อเล่นในน้ำเสียงเลยสักนิด

“ตรงนี้มันกลางบ้านนี่คะ”

“เปลี่ยนที่บ้าง ฉันชอบ ตื่นเต้นดี”

เขาบอกพร้อมกับไล้ลิ้นเลียที่ใบหูนุ่มนิ่มอย่างปลุกเร้า แก้วตานั้นประครองสติแทบไม่อยู่ เธอเอนหลบไปมาจนแทบตกจากตักของเขา แล้วกลั้นใจฮึดตัวลุกขึ้นเพื่อให้หลุดออกจากกรงเล็บของราชสีห์ แต่กลับถูกเขาช้อนตัวไว้ทัน กระเตงอุ้มเอาแบบเด็กๆ ส่งเสียงดุดันใส่

“ฤทธิ์เยอะนักนะเราน่ะ”