Share

บทที่ 11

last update Petsa ng paglalathala: 2025-04-12 08:28:09

เสียงบีบแตรดังลั่นตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กวัยรุ่น เลโอถอนหายใจเบาๆ และหลบไปอีกทาง ถนนหน้าโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังย่านสุขุมวิท แออัดไปด้วยรถยนต์หลากสีที่จอดเข้าแถวรอรับบริการจากพนักงานรับรถ เลโอมองช่องว่างระหว่างรถสองคัน ก่อนจะขยับตัวแทรกผ่านเข้าไปยังประตูกระจกสูงใหญ่ด้านหน้า

"เรามาเยี่ยมคนป่วยครับ คุณภูริ มัตถพานิช" เลโอบอกพนักงานต้อนรับที่โต๊ะประชาสัมพันธ์

"อยู่ชั้นแปด ห้อง 815 VIP ค่ะ ใช้ลิฟต์โซน B เลยค่ะ เลี้ยวขวาไปตามทางเดิน" "พนักงานสาวยิ้มหวาน

"ขอบคุณครับ" เลโอพยักหน้าและเดินตามคำแนะนำ

สองวันผ่านไปหลังจากอุบัติเหตุ เลโอยังคงรู้สึกปวดตึงที่ไหล่ซ้ายเล็กน้อย แต่นอกเหนือจากนั้นเขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก ไม่เหมือนไทเกอร์ที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดฉุกเฉินและส่งตัวกลับมารักษาต่อที่กรุงเทพฯ

เลโอเดินเข้าลิฟต์พร้อมกับกระเป๋ากระดาษสีน้ำตาลใบเล็กในมือ ข้างในมีหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นสองเล่มที่เขาคิดว่าไทเกอร์อาจจะชอบอ่านเวลาเบื่อๆ ในโรงพยาบาล วินาทีที่ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้น เลโอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา

"มึงมาทำไมวะ? ไอ้ไทเกอร์นั่น เคยทำดีกับมึงซักครั้งมั้ย?" " เลโอถามตัวเอง

แต่แล้วภาพของไทเกอร์ที่ติดอยู่ในซากรถก็แวบเข้ามาในความคิด ใบหน้าซีดเผือด เลือดไหลจากศีรษะ ดวงตาที่มองเขาด้วยความอ่อนแอและหวาดกลัว

เลโอส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกไป

"มึงแค่มาดูอาการให้รู้ว่าอีกฝ่ายโอเค แล้วก็กลับ ไม่ต้องอยู่นาน" เลโอย้ำกับตัวเอง

เสียงลิฟต์ดัง "ติ๊ง" แจ้งว่าถึงชั้นแปดแล้ว ประตูเลื่อนเปิดออก เลโอก้าวออกมาพร้อมถอนหายใจลึกๆ เขามองแม่ยลูกศรชี้ทางไปห้อง VIP แล้วเดินตามทางเดินปูพรมนุ่มสีเทาอ่อนเงียบสงบ แตกต่างจากโรงพยาบาลทั่วไป มีเพียงเสียงทุ้มต่ำของเพลงคลาสสิกดังแผ่วเบาจากลำโพงที่ซ่อนอยู่บนเพดาน ผนังสีครีมประดับด้วยภาพศิลปะสีน้ำเล็กๆ ความรู้สึกเหมือนอยู่ในโรงแรมห้าดาวมากกว่าโรงพยาบาล

"815 811... 813... 815" เลโอพึมพำขณะมองหาแม่ยห้องเขาหยุดตรงหน้าประตูไม้สีเข้มที่มีแม่ยเลขห้อง 815 และชื่อ "คุณภูริ มัตถพานิช" เลโอยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง

"เข้ามา" เสียงผู้หญิงตอบจากในห้อง

เลโอเปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องกว้างและหรูหรา มีโซฟาชุดเล็กๆ โทรทัศน์จอใหญ่ ตู้เย็น โต๊ะทำงาน และเตียงผู้ป่วยอยู่ด้านใน ไทเกอร์นอนอยู่บนเตียง ขาขวาถูกแขวนด้วยเครื่องพยุง หน้าตายังดูอิดโรยแต่มีสีหน้าดีขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่เลโอเห็น ข้างเตียงมีผู้หญิงวัยกลางคนที่เลโอจำได้ว่าเป็นแม่ของไทเกอร์

"สวัสดีครับ" เลโอเอ่ยทักทายพร้อมโค้งศีรษะเล็กน้อย

"อ้าว! น้องเลโอ เข้ามาสิจ๊ะ แม่ดีใจมากที่หนูมาเยี่ยม" แม่ของไทเกอร์ลุกขึ้นมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

"เลโอ?" ไทเกอร์ที่กำลังดูโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

"สวัสดี" เลโอพยักหน้าให้ไทเกอร์ พยายามรักษาสีหน้าเป็นปกติ

"เลโอคือเด็กหนุ่มที่ช่วยชีวิตลูกไว้นะคะ แล้วก็บริจาคเลือดให้ลูกด้วย" แม่ของไทเกอร์หันไปบอกลูกชาย

"แม่เล่าให้ฟังแล้ว" ไทเกอร์พูดเสียงเรียบ แต่สายตายังจับจ้องที่เลโอ

บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เลโอยืนถือถุงกระดาษไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ แม่ของไทเกอร์เหมือนจะรับรู้ถึงความอึดอัด จึงยิ้มและพูดขึ้น

"แม่ว่าแม่จะลงไปทานกาแฟสักหน่อยดีกว่า ปล่อยให้เพื่อนๆ ได้คุยกันนะ แล้วแม่จะกลับมาอีกทีประมาณครึ่งชั่วโมง" คุณแม่ของไทเกอร์หยิบกระเป๋าและโทรศัพท์

"ครับ/ครับ" ทั้งไทเกอร์และเลโอตอบพร้อมกัน

แม่ของไทเกอร์ยิ้มให้ทั้งคู่ก่อนเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง ความเงียบอึดอัดปกคลุมห้องอีกครั้ง

"มานั่งสิ" ไทเกอร์พยักหน้าไปที่เก้าอี้ข้างเตียง น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกครั้ง เลโอเดินไปนั่งตามคำเชิญ วางถุงกระดาษลงบนโต๊ะข้างเตียง

"นั่นอะไร?" ไทเกอร์ถาม

"แค่... หนังสือการ์ตูนน่ะ คิดว่า... มึงอาจจะเบื่อๆ" " เลโอตอบออกไปตามปกติ

ไทเกอร์มองเลโอด้วยสายตาประหลาดใจ แล้วเอื้อมมือไปหยิบถุงขึ้นมาดู เขาหยิบหนังสือการ์ตูนสองเล่มออกมา แล้วยิ้มเล็กน้อย

"ชอบเรื่องนี้เหมือนกันเหรอ ไม่เห็นเคยบอก"? ไทเกอร์ถาม

"เราไม่เคยคุยกันนี่ แล้วก็... กูเห็นมึงกำลังอ่านเล่มก่อนหน้านี้ตอนนั่งในโรงอาหาร" เลโอตอบ

"มึงสังเกตด้วยเหรอ?" ไทเกอร์ยกคิ้วเล็กน้อย

"ก็... เห็นๆ กันอยู่ทุกวัน" เลโอพยักไหล่

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง ไทเกอร์วางหนังสือลงและเหลือบมองขาของตัวเองที่ถูกพยุงแขวนไว้กับเครื่องมือทางการแพทย์หลังจากผ่าตัด

"เป็นไงบ้าง?" เลโอถามเบาๆ พยักหน้าไปทางขาของไทเกอร์

"ดีขึ้นแล้ว หมอบอกว่าต้องพักประมาณสองเดือน แล้วทำกายภาพอีกสักพัก ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติก็จะเดินได้เหมือนเดิม" ไทเกอร์ตอบ

"ดีแล้ว" เลโอพยักหน้า

"ทำไมมึงถึงช่วยกู?" ไทเกอร์ถามเลโออกไปพร้อมจ้องมองเลโอสักพัก ทำเอาเลโออึ้งไปชั่วขณะ

"พวกเราไม่ได้ถูกกันเลย กูเคยทำอะไรไม่ดีกับมึงตั้งหลายอย่างแต่มึงยังเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยกู แถมยังบริจาคเลือดอีก" " ไทเกอร์พูดออกไป

"กูก็ไม่รู้เหมือนกัน... คงเป็นสัญชาตญาณมั้ง" เลโอนิ่งคิดสักครู่ก่อนตอบออกไป

"แม่บอกว่าถ้าไม่ได้มึง กูคงไม่รอด" ไทเกอร์พูดเสียงแผ่ว

"ไม่หรอก มีคนอื่นช่วยมึงแน่ๆ แค่กูเป็นคนแรกที่คิดจะทำ" " เลโอส่ายหน้าก่อนจะพูดออกไป

"มึงแปลกคนนะเนี่ย" ไทเกอร์บอกและมองเลโออย่างพิจารณา ก่อนจะยิ้มมุมปาก

"อือ กูรู้" เลโอยักไหล่

"แล้วพวกเพื่อนๆ เป็นไงบ้าง? มีใครได้รับบาดเจ็บอะไรรุนแรงมั้ย?" " ไทเกอร์ถามเปลี่ยนเรื่อง

"ส่วนใหญ่แค่แผลถลอก มีแค่พี่ปีสองอีกคนที่กระดูกหัก กับน้องผู้หญิงตรงท้ายรถที่โดนกระแทกหนักหน่อย แต่ตอนนี้ทุกคนปลอดภัยแล้ว" เลโอตอบ

"ดีแล้ว" ไทเกอร์พยักหน้า

ในห้องเงียบลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่รู้สึกอึดอัดเท่าไรนัก เลโอสังเกตว่าไทเกอร์ดูอิดโรยกว่าปกติมาก ผมที่มักจะจัดแต่งอย่างพิถีพิถันก็ยุ่งเหยิง ใบหน้าที่เคยดูมั่นใจกลับดูอ่อนหวานลงด้วยความเหนื่อยล้า

"ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่าง" " ไทเกอร์พูดขึ้นในที่สุด เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินแต่ไทเกอร์ก็อยากขอบคุณเลโอจากใจจริงแม้จะมีความเขินอายก็ตาม

เลโอพยักหน้า "ไม่เป็นไร"

"แต่อย่าคิดว่าเราจะเป็นเพื่อนกันนะ" ไทเกอร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเจือความขบขัน

"ไม่คิดหรอก" เลโอหัวเราะเบาๆ

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้มแบบเก้ๆ กังๆ เป็นครั้งแรกที่พวกเขาอยู่ด้วยกันโดยไม่มีความขัดแย้ง

"แต่กูคิดว่าเราคงไม่จำเป็นต้องทะเลาะกันอีกแล้ว" ไทเกอร์พูดต่อ

"ใช่ มันเหนื่อย" เลโอเห็นด้วย

"แล้วเรื่องที่แย่งนาตาลีกัน..." ไทเกอร์เริ่มพูด

"ลืมไปเถอะ มันก็แค่เรื่องเด็กๆ" เลโอตัดบท

"จริงๆ กูก็ไม่ได้ชอบเขามากขนาดนั้นแค่ไม่อยากแพ้" " ไทเกอร์ยอมรับตามตรงกับเลโอเพราะรู้สึกเสียหน้า

"กูก็เหมือนกัน" เลโอพยักหน้า

ทั้งสองหัวเราะเบาๆ พร้อมกัน

"อ่านเลยสิ ตอนนี้เป็นตอนที่พระเอกเริ่มรู้ความจริง" เลโอพยักพเยิดไปที่หนังสือการ์ตูน

"เดี๋ยวก่อน มึงไม่ได้เอามาให้กูแค่เล่มเดียวเหรอ? แล้วมึงจะอ่านยังไง?" ไทเกอร์ชูมือห้าม

"กูอ่านจบแล้ว ซื้อซ้ำมาเผื่อมึง" เลโอยักไหล่

ไทเกอร์มองเลโอนิ่งๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบรีโมทโทรทัศน์

"มึงเคยดูซีรีส์เกาหลีเรื่องนี้มั้ย?" ไทเกอร์ถามพร้อมกดเปิดแอพพลิเคชั่นสตรีมมิ่ง

"ไม่เคย" เลโอส่ายหน้า

"เรื่องโคตรดี ชอบมาก นั่งดูกับกูสักตอนมั้ย? มึงจะกลับคงยังไม่ได้อยู่ดี ต้องเจอแม่กูก่อนเนอะ เธอคงอยากขอบคุณมึงแบบเป็นทางการอีกรอบ" " ไทเกอร์บอกออกมา

"ก็ได้" เลโอนิ่งคิดสักพัก ก่อนจะพยักหน้า

"ดูจบแล้วค่อยเล่าว่าทำไมมึงถึงช่วยกูก็ได้" ไทเกอร์ยิ้มมุมปาก แต่ครั้งนี้ไม่มีความเย้ยหยันแฝงอยู่

"กูบอกไปแล้วเหอะ กูก็ไม่รู้เหมือนกัน" เลโอโยนตัวลงนั่งบนโซฟาเล็กๆ ข้างเตียง

"กูว่ากูรู้..." ไทเกอร์พึมพำเบาๆ

"ว่าไงนะ?" เลโอหันไปถาม

"เปล่า ไม่มีอะไร ดูเถอะ" ไทเกอร์ส่ายหน้า พร้อมกดเล่นวิดีโอ

เสียงเพลงเปิดเรื่องดังขึ้น ทั้งสองนั่งดูซีรีส์ด้วยกันอย่างเงียบๆ บรรยากาศในห้องที่เคยอึดอัดเริ่มผ่อนคลายลง แม้จะยังรู้สึกแปลกๆ ที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ด้วยกันอย่างสงบ

เลโอเหลือบมองไทเกอร์ที่กำลังจดจ่อกับจอโทรทัศน์ เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงตัดสินใจมาเยี่ยมไทเกอร์ในวันนี้ ทำไมเขาถึงเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยคนที่เกลียดเขา ทำไมถึงยอมบริจาคเลือดให้ แต่เขารู้สึกว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นถูกต้องแล้ว

และบางที... อาจจะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ก็ได้

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 107

    “จากไหนก็ช่างแต่กูเอาแรงทั้งหมดของกูมาใช้กับมึงคนเดียว อาส์”ไทเกอร์เดินอุ้มเลโอมาถึงปลายเตียงในห้องนอนเขายืนกระแทกต่อจนอีกฝ่ายส่งเสียงครางไม่หยุดแม้ว่าจะสุขสมไปก่อนแล้ว จากนั้นวางเลโอลงที่เตียงเลโอเองพลิกกายนอนตะแคงบ่งชี้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะต่อด้วยท่าใด แก่นกายร้อนสอดเข้าสุดลำอีกครั้งและสะโพกสอบก็กร

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 106

    ไทเกอร์ยิ้มร้ายลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินมาช้อนหลังของเลโอ“เจลอยู่ไหน”“ไม่ต้องใช้หรอก”“มึงแน่ใจนะ”“แน่ใจ มึงไม่ทำกูเจ็บหรอกใช่ไหมละ” เลโอเชื่อใจไทเกอร์อย่างล้นเปี่ยมเพราะเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว หรือเจ็บใจแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมแต่งงานกับคน ๆ นี้“ไม่ กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บเ

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 105

    “มึงนั่นแหละ คิดจะทำอะไร ไม่รู้เหรอว่าทุกอย่างมันมีขั้นตอน” ไทเกอร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ทำเอาเลโอที่ได้เห็นสีหน้าและได้ยินแบบนั้นก็พลันเกิดความสงสัย“ขั้นตอนอะไร ไม่เข้าใจทำไมต้องมีขั้นตอนอีก ก็จดทะเบียนก็จบแล้วไหมวะ”“มึงไม่รู้เรื่องการแต่งงานเลยหรือไงวะ วันนี้เหมือนเป็นวันแต่งงานของเรา”

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 104

    ไทเกอร์ดึงเลโอเข้ามาจูบอีกครั้ง ลึกซึ้งกว่าเดิม จนลืมไปเลยว่าพวกเขาอยู่ในออฟฟิศส่วนตัวที่มีกระจกใส ถ้าดันทุรังทำมากกว่านี้ไปอาจจะมีใครคนใดคนหนึ่งเข้ามาเห็นได้ตลอดเวลาแต่ตอนนี้ไทเกอร์ไม่สนใจแล้ว เขาอยากให้ทุกคนเห็น... ไม่สิ เขาอยากให้ธันย์หรือคนอื่นๆ เห็นว่าเลโอเป็นของเขาหลายวันต่อมาครอบครัวของเลโอม

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 103

    "รู้ใจกูชะมัด พอดีกูไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย" ไทเกอร์ยิ้ม ความหงุดหงิดที่มีตลอดทั้งเช้าหายไปทันทีเพราะแค่ได้เห็นหน้าคนรัก"นี่ไง แซนด์วิชทูน่าที่มึงชอบ กับลาเต้ร้อน" เลโอเอาอาหารออกจากถุง"วันนี้มึงยุ่งมากเหรอ?""ก็นิดหน่อย" ไทเกอร์ตอบ หยิบแซนด์วิชมากัด"แล้วมึงล่ะ? วันนี้ไม่มีประชุมเหรอ?""เพิ่งเสร็จ

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 102

    ตอนพิเศษบทส่งท้าย NCหลังจากที่เลโอเปิดสำนักงานใหม่ของบริษัททวีวงศ์กรุ๊ปสาขากรุงเทพฯแล้ว การบริหารงานของเลโอก็ประสบความสำเร็จอย่างก้าวกระโดดในระยะเวลาเพียง 6 เดือน สามารถปิดดีลงานได้หลายโครงการจนต้องมีการปิดรับดีลใหม่เพื่อทำงานที่รับมาแล้วให้มีมาตรฐานที่สุด และยังสามารถดีลกับบริษัททัวร์ทั้งนักท่องเท

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 61

    สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็วไทเกอร์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในออฟฟิศส่วนตัวที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ภูริกรุ๊ป กองเอกสารวางอยู่เรียบร้อยตรงหน้า เขาเพิ่งเสร็จสิ้นการประชุมกับทีมการตลาดซึ่งเขาเป็นผู้จัดการฝ่าย แม้เพิ่งจบการศึกษามาได้เพียงปีเดียว ด้วยความสามารถและชื่อเสียงของครอบครัว เขาก็ได้รับตำแหน่งสำคัญในบริษ

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 58

    มาร์ค : กูจะไปรับในอีกสิบนาทีในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย มาร์คไม่เคยเห็นไทเกอร์เศร้าขนาดนี้ แม้แต่ตอนที่พ่อแม่ทะเลาะกัน หรือตอนที่สอบตกและโดนพ่อดุ ไทเกอร์ก็ยังรักษาท่าทีมั่นใจและยิ้มสู้เสมอแต่คราวนี้ เขาดูเหมือนคนไร้ชีวิตชีวา ไม่มีประกายในดวงตา ไม่มีรอยยิ้มที่เคยสร้างเสน่ห์ให้คนรอ

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 51

    "ไม่ใช่" ไทเกอร์ส่ายหน้า "กูแค่...""มึงแค่กลัว" เลโอตัดบท"กูรู้ แต่มึงรู้มั้ย กูก็กลัวเหมือนกัน กูกลัวที่จะเปิดใจ กลัวที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง แต่เมื่อคืนกูเชื่อมึง เชื่อในทุกอย่างที่มึงพูด ทุกอย่างที่มึงทำ และตอนนี้..." เสียงของเขาสั่นเครือ "ตอนนี้กูรู้แล้วว่ามันเป็นแค่ละคร""มันไม่ใช่ละคร

  • แค่ FWB ทำไมต้องรัก   บทที่ 23

    "มึงจะไม่ไปจริงๆ เหรอวะ?" มาร์คถามไทเกอร์ที่กำลังพิมพ์อะไรบางอย่างในโทรศัพท์ บรรยากาศในร้านกาแฟของมหาวิทยาลัยเริ่มจะวุ่นวายมากขึ้นเมื่อช่วงเวลาหลังเลิกเรียนมาถึง"เรื่องอะไร?" ไทเกอร์ละสายตาจากโทรศัพท์ เขาหยิบกาแฟลาเต้ขึ้นมาจิบ พยายามทำตัวเฉยชาทั้งที่รู้ว่ามาร์คกำลังจะพูดถึงอะไร"ปาร์ตี้ฉลองวันเกิดก

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status