5

@สามวันผ่านไป

หลังจากวันนั้นที่บลูตกลงให้เพื่อนสนิทช่วยสืบข้อมูล ร็อคก็ได้ข้อมูลของเธอมาทั้งหมด ขอเพียงแค่เงินถึง อะไรที่ต้องการก็จะได้มาทั้งหมด เพราะอำนาจของเงินสามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งได้จริง ๆ

แค่มีเงิน ทุกอย่างก็จบ!

@โกดัง AR.

รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทจอดนิ่งอยู่หน้าโกดังของร็อค เจ้าของรถก้าวลงมาด้วยท่าทีเรียบเฉย บลูเดินเข้าไปภายในโกดังด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงได้สนใจเธอมากขนาดนี้ เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนไหน ๆ ที่เขาเคยเจอ

ชายหนุ่มเดินตรงเข้าสู่ภายในโกดัง มุ่งหน้าไปยังห้องกระจกขนาดใหญ่ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ที่มุมห้อง

“สวัสดีครับเฮียบลู” ตาม ลูกน้องคนสนิทของร็อค ผู้ที่เปรียบเสมือนแขนขา เพราะเขาทำงานดี ไม่มีพลาด ซื่อสัตย์ และจริงใจ

“อืม” บลูพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยถาม “มันยังไม่มาอีกเหรอ”

“ตรวจเช็กของอยู่ด้านหลังโกดังครับ พอดีวันนี้มีเหล้าเข้ามาใหม่ครับ”

“อืม”

ชายหนุ่มนั่งรออย่างใจเย็น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูโซเชียลไปเรื่อย ๆ นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ส่วนไอ้ตามก็นั่งทำงานของตนเองตามปกติ

แกร๊ก!

ไม่นานนัก คนที่บลูตั้งตารอก็เปิดประตูเดินเข้ามาพอดี ร็อคเงยหน้ามองเพื่อนสนิท ก่อนจะคลี่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“ตื่นเช้าจัง” ร็อคเอ่ยทักทายพลางเดินไปทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะทำงาน มือหนาเปิดลิ้นชัก แล้วหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางบนโต๊ะ

“ก็ปกติ” บลูเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ปกติเหี้ยอะไร ปกติของมึงคือตื่นเย็นครับ” ร็อคเอ่ยสวนกลับทันที “ต้องตื่นเย็นถึงจะเรียกว่าปกติ”

“เหรอ?” คำว่า ‘เหรอ’ ของไอ้บลูน่ากระทืบจริง ๆ

“เหรอพ่อง!!” ร็อคเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลมาตรงหน้า “ข้อมูลที่มึงต้องการ”

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงเข้าไปที่โต๊ะทำงานของเพื่อนสนิท มือหนาเอื้อมไปหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดู สิ่งที่อยู่ในซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นคือ...

รูปภาพข้อมูลส่วนบุคคลและประวัติส่วนตัว ภายในซองมีรูปภาพทั้งหมดห้ารูป เป็นผู้หญิงสี่รูป และผู้ชายหนึ่งรูป

คิ้วเรียวของบลูขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นว่ามี ประวัติการรักษาตัวของไอวี่อยู่ด้วย

“ตระกูลเมฆา” บลูเอ่ย

“อืม ลูกสาวคนเดียวของสุมิตร เมฆา ผู้บริหารบริษัทเมฆาเพอร์”

“เธอมีประวัติการรักษา” บลูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“อืม” ร็อคเอ่ยตอบ ก่อนจะอธิบายข้อมูลทั้งหมดให้บลูฟังอย่างละเอียด “เธอป่วย ป่วยมานานหลายปี ช่วงแรกก็มารักษาตามนัด แต่ช่วงหลัง ๆ ไม่ได้เข้ารักษาอีกแล้ว หมอบอกว่าเธอเป็น โรคซึมเศร้า”

“ซึมเศร้า?” เขาเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย เธอเนี่ยนะเป็นโรคซึมเศร้า

“เธอเสียใจเรื่องแม่ การเสียแม่ในครั้งนั้นทำให้เธอฝังใจมาก พ่อเอาเมียน้อยเข้ามาอยู่ในบ้าน แม่เสียใจจนอาการป่วยทรุดลง ไม่นานแม่เธอก็เสียชีวิต หลังจากที่แม่เสีย พ่อก็ไม่เคยสนใจเธออีกเลย แม่เลี้ยงกับลูกติดแม่เลี้ยงกลั่นแกล้งเธอสารพัด”

“...” บลูยืนนิ่ง เขาตั้งใจฟังในสิ่งที่ร็อคกำลังเล่าอย่างจริงจัง

“เอาจริง ชีวิตเด็กของมึงน่าสงสารมากนะ”

“กูถึงว่าทำไมเธอถึงดูไม่ค่อยเข้าใกล้ผู้ชาย เพราะมีปมเรื่องนี้เหรอ”

“กูถือว่าเป็นงานยากสำหรับมึงเลยว่ะ” ร็อคเอ่ยพลางยันตัวลุกขึ้นยืน เดินตรงมาหาเพื่อน ก่อนจะยกมือตบบ่าเพื่อนเบา ๆ “กูเอาใจช่วยนะ”

“ขอบใจมากสำหรับข้อมูล”

“บัญชีเดิมครับ ไม่มีลดเปอร์เซ็นต์” ร็อคเอ่ยพร้อมยกยิ้มให้กับบลู ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ร็อคเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้บลูยืนอยู่กลางห้องกระจกขนาดใหญ่เพียงลำพัง มือหนาของเขากำซองเอกสารสีน้ำตาลแน่น ดวงตาคมกริบไล่อ่านข้อมูลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่ชื่อ นามสกุล วันเดือนปีเกิด ที่อยู่ และที่สำคัญที่สุดคือรายละเอียดที่ร็อคเล่าให้ฟัง

ไอวี่ ผู้หญิงที่ภายนอกดูเข้มแข็ง มีกำแพงสูง และเย่อหยิ่ง แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยบาดแผลและความเปราะบาง เขาเพิ่งเข้าใจว่าท่าทีเย็นชาที่เธอแสดงออกมานั้นไม่ใช่การรังเกียจ แต่เป็นกลไกป้องกันตัวเองจากโลกที่โหดร้าย

ชายหนุ่มเดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมอีกครั้ง เขาทิ้งศีรษะพิงกับพนักพิง หลับตาลงเพื่อทบทวนสิ่งที่ได้รับรู้

แม่เสียชีวิตด้วยอาการป่วยที่ทรุดลงเพราะเรื่องพ่อ

พ่อไม่เคยเหลียวแล

ถูกแม่เลี้ยงและลูกติดแม่เลี้ยงกลั่นแกล้ง

เป็นโรคซึมเศร้า

ภาพของเธอที่พยายามฝืนยิ้มฉายชัดขึ้นมาในความคิดของเขา ตอนนั้นเขายังคิดว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงไม่สนใจโลกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้..เขามองเห็นรอยร้าวภายใต้หน้ากากนั้น

บลูนึกถึงตอนที่มือของเขาสัมผัสเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ เขารู้สึกถึงความเย็นชืดที่ปลายนิ้ว ราวกับร่างกายเธอไม่มีเลือดฝาด ซึ่งต่างจากความร้อนแรงของดวงตาที่จ้องมองเขาอย่างท้าทาย

“น่าสนใจ” บลูพึมพำกับตัวเอง “ไม่เคยมีใครทำให้กูอยากเข้าใกล้ขนาดนี้”

ปกติแล้ว ชีวิตของเขาคือนักธุรกิจสีขาว แต่เบื้องหลังคือสีเทา ความสัมพันธ์ของผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาก็เป็นแค่การตอบสนองความต้องการทางกาย ไม่มีใครที่ทำให้เขาต้องเสียเวลามานั่งอ่านประวัติส่วนตัวอย่างละเอียดเหมือนนักสืบแบบนี้

เขาตระหนักได้ว่าการเข้าหาไอวี่ด้วยวิธีปกติแบบผู้ชายทั่วไปคงจะใช้ไม่ได้ เธอมีกำแพงที่หนาและแข็งแกร่งกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยรู้จัก และการที่เธอมีประวัติการรักษาเรื่องซึมเศร้า ทำให้เขารู้ว่าทุกการกระทำของเขามีความเสี่ยงต่อสภาพจิตใจของเธอ

“ตาม” บลูเอ่ยเรียกลูกน้องของเพื่อนสนิทเสียงดัง

“ครับเฮีย”

“มึงช่วยสืบการเงินของตระกูลเมฆาให้กูหน่อย”

“ได้ครับเฮีย”

ตามรับคำสั่ง แล้วเดินออกไปจัดการงานที่ได้รับมอบหมายทันที ส่วนบลูยังคงนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

เขาไม่ได้อยากทำร้ายเธอ แต่เขาอยากรู้เรื่องราวของเธอทุกอย่างก้าว เพื่อหาทางเอาคืนให้เธอ เอาคือให้กับบาดแผลที่เธอได้รับมาตลอด

ชายหนุ่มนั่งคิดวนไปวนมาอยู่อย่างนี้หลายนาที ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากห้องทำงานของร็อคไป เขาไม่ลืมที่จะหยิบเอาซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นติดมือมาด้วย

บลูเดินมาขึ้นรถที่หน้าโกดัง แล้วขับรถออกไปทันที จุดหมายปลายทางของเขาคือบริษัทเมฆาเพอร์

ยิ่งรู้ว่าเธอเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งอยากอยู่ใกล้ ๆ เธอมากขึ้น ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร รู้เพียงว่าบลูต้องการอยู่ใกล้เธอ