ตอนที่3

" คุณปู่ "

" แกกล้าหย่ากับหนูทรายได้ยังไง ฉันเคยบอกแกก่อนแต่งงานแล้วใช่ไหม ว่าถ้าแกหย่าฉันจะไม่ให้อะไรแกเลย"

" เธอเป็นคนขอหย่ากับผมก่อนนะครับคุณปู่ ในเมื่อเธออยากหย่านัก ผมก็แค่สนองให้"

ชาญชัยกระแทกไม้เท้าดังปึง

" ถ้าแกไม่ทำให้เธอผิดหวังเสียใจเธอจะเอ่ยปากขอหย่าไหม อย่าคิดว่าวันนั้นฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พูดถึงเรื่องนี้ฉันยังไม่ได้จัดการแกเลย เพราะแกทำให้หนูทรายต้องบาดเจ็บ ทำให้เธอต้องเสียลูก"

" คุณปู่ว่าอะไรนะครับ ลูก ลูกอะไร ลูกใคร"

" ก็ลูกของแกไง ถ้าวันนั้นแกไม่ให้หนูทรายลงจากรถกลางทางจนเธอถูกทำร้าย ลูกของแกก็คงไม่"

ชาญชัยส่ายหน้าทั้งผิดหวังทั้งเสียใจ อนุทินนิ่งอึ้ง เขาแทบสร่างเมา ลูกเหรอสราญาท้องตอนไหน ลูกของใคร ใช่ของเขารึเปล่า ทำไมเธอถึงไม่บอกเขาว่าเธอท้อง ตอนนั้นอัญญารัตน์โทรมาหาเขา บอกปวดหัวมาก ไมเกรนกำเริบ เขาเป็นห่วงเลยรีบไปหา จะรีบไปฉีดยาเข็มใหญ่ให้ สราญาก็ดันมาด้วย เขาเลยต้องปล่อยเธอลงกลางทาง ใครจะไปคิดว่าสราญาจะดวงซวยเจอคนร้าย แถมยังแท้งลูกอีก 

" แกคิดว่าหย่าแล้วจะพาผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้านได้ใช่ไหม ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ฝันไปเถอะ"

" คุณปู่ คุณปู่จะรังเกียจอะไรอัญนักหนา ผมไม่เห็นว่าเธอจะไปทำอะไรให้"

" ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รักแกจริง เธอก็แค่เกาะแกเพราะเห็นว่าแกมีเงิน"

" คุณปู่มองเธอในแง่ร้ายเกินไปแล้ว ครอบครัวของเธอก็มีเงิน พ่อของเธอเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ เธอไม่จำเป็นต้องมาเกาะผมหรอก แต่อีกคนหน่ะสิ หึ มีแต่ตัว กินอยู่ใช้เงินของผมทั้งนั้น"

" หนูทรายเป็นเมียแก ไม่ให้ใช้เงินแกแล้วจะให้ใช้เงินใคร อีกอย่างเงินของแกมาจากไหน ถ้าไม่ได้มาจากฉัน ทรัพย์สมบัติข้าวของแม้กระทั่งบริษัทที่แกทำงานอยู่ก็มาจากฉัน หรือแกจะเถียงว่ามันไม่จริง"

อนุทินไม่โต้ตอบ เขารู้ว่าเถียงไปก็ไม่ชนะหรอก ปู่ของเขาเอ็นดูสราญายิ่งกว่าเขาที่เป็นหลานแท้ๆเสียอีก ตั้งแต่ครั้งนั้นที่ไปทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้า แล้วรู้ว่าสราญาคือหลานสาวของคนรักเก่าที่ตายไป จึงเลือกอุปถัมภ์ให้เงินทุนส่งเสียสราญามาตลอดจนถึงช่วงเรียนมหาลัย ก็ให้เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านใหญ่ ยังให้เธอเรียนมหาลัยเดียวกับเขา เธอก็สวยดีอยู่หรอก แต่เขามีคนรักอยู่แล้ว พอปู่เขารู้ว่าเขาคบกับอัญญารัตน์ก็ไม่ชอบใจกีดกันเขาทุกทาง กระทั่งเรียนจบก็บังคับให้เขาแต่งงานกับสราญา ทีแรกเขาก็ไม่ยอม แต่ถูกขู่ว่าหากไม่แต่งจะไม่ให้อะไรเขาเลย ยังระงับบัตรเครดิตเขา ยึดรถอีกเขาจึงจำใจแต่งๆไป หลังแต่งงานเขากับสราญาย้ายออกไปอยู่บ้านอีกหลังที่เป็นเรือนหอ และได้ขึ้นเป็นประธานบริษัท

"ไปรับหนูทรายกลับมาเดี๋ยวนี้"

เห็นอนุทินเงียบเฉย ชาญชัยก็กระแทกไม้เท้าเสียงดัง

" ไม่ได้ยินที่ฉันบอกรึไง"

อนุทินสะดุ้งตื่นจากภวังค์

" อะฮะ ครับ คุณปู่ว่าอะไรนะครับ"

" นี่แกไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยใช่ไหม ฉันบอกให้แกไปรับหนูทรายกลับมา แกก็รู้ว่าเธอไม่มีที่ไป ไม่รู้ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน โทรติดต่อก็ไม่ได้ ฉันบอกแกไว้เลยนะว่าถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอ มันก็เป็นเพราะแก แกรีบไปตามหาเธอให้เจอแล้วพาเธอกลับมาเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นฉันจะตัดแกออกจากกองมรดกแล้วถ้าแกตามกลับมาไม่ได้ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าปู่"

" ครับ ครับ ผมจะไปตามเธอกลับมาเดี๋ยวนี้"

อนุทินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป

อนุทินแหงนมองอพาร์ทเม้นเก่าๆที่อยู่ลึกเกือบท้ายซอย ก่อนจะหันมามองสิงหาลูกน้องคนสนิท

" ไอ้สิงห์ มึงแน่ใจนะว่าเธออยู่ที่นี่"

" แน่ใจครับ ผมสืบมาแล้ว ตั้งแต่วันนั้นที่คุณทรายออกมาจากสำนักงานเขต เธอก็มาเช่าห้องอยู่ที่นี่ แล้วก็นั่งวินมอเตอไซค์ไปทำงานครับ"

ก็อกก็อกก็อกก็อก

เสียงเคาะประตูรัวๆทำให้สราญาที่กำลังหั่นผักเตรียมทำกับข้าวหันไปมอง เธอวางมีดลงแล้วเดินไปที่ประตูร้องถาม

" ใครคะ"

อนุทินพยักเพยิดหน้าให้สิงหาตอบแทน

" ผมเองครับ สิงห์ คือว่าคุณท่านให้ผมมาหาคุณทรายครับ"

สราญาเปิดประตูออก คนที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นอนุทิน ส่วนสิงหายืนยิ้มแป้นอยู่ข้างหลังยังไม่ทันตอบสนอง เขาก็แทรกตัวเข้ามาในห้อง

" นี่คุณ "

" ผมลงไปรอข้างล่างนะครับ"

สิงหาพูดจบก็ปิดประตูให้อย่างรู้ความ

" มาทำไม ออกไป"

อนุทินเดินสำรวจรอบห้อง

" นี่เธอหาห้องที่มันดีกว่านี้ไม่ได้แล้วรึไง ถึงได้มาอยู่ห้องเล็กเท่ารูหนูแบบนี้"

" แล้วคุณมาเสือกอะไรด้วย ฉันจะอยู่ยังไงมันก็เรื่องของฉัน"

" นี่เธอ"

เขายกนิ้วชี้หน้า เธอปัดออกอย่างรำคาญ

" เก็บของแล้วไปกับฉัน"

สราญาขมวดคิ้วจ้องหน้าเขา

" คุณปู่ให้ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

" ไม่ได้บอกคุณปู่รึว่าเราหย่ากันแล้ว"

" คุณปู่รู้แล้ว ถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้วให้ฉันมารับเธอกลับไปนี่ไง"

" ฉันไม่กลับ เรื่องคุณปู่เดี๋ยวฉันโทรไปบอกท่านเอง คุณกลับไปเถอะ"

สราญาเดินไปที่ประตู อนุทินรีบพูดขึ้น

" ไม่ได้"

มือที่กำลังจับลูกบิดประตูหยุดชะงัก หันมามองหน้าเขา

" คุณปู่บอกให้ฉันพาเธอกลับไปให้ได้ ท่านรออยู่ เธอต้องไปกับฉัน เอาหล่ะ เลิกเล่นตัวได้แล้ว แผนของเธอได้ผล ฉันยอมแล้ว"

" แผนอะไร"

" ก็แผนแสร้งปล่อยเพื่อจับไง ทำเป็นขอหย่าก่อนเพื่อให้คุณปู่มากดดันฉันไม่ให้ฉันไปยุ่งกับอัญ ให้มาอยู่แต่กับเธอ เล่นใหญ่เชียวนะ"

เพี๊ยะ สราญาตบหน้าอนุทินด้วยความโมโห

อนุทินเอามือลูบหน้าตัวเองจ้องเธอเขม็ง

" ฟังให้ดี ฉันไม่มีแผนอะไรทั้งนั้น หย่าก็คือหย่า ไม่คิดจะกลับไปอีก เรื่องของนายกับอัญญารัตน์จะไปเอากันที่ไหนท่าไหนก็แล้วแต่พวกนายเลย ออกไป"

เธอคว้าคอเสื้อเขาลากเขาให้ออกไปจากห้อง กำลังจะปิดประตูเขาก็เอามือดันไว้ไม่ให้ปิด

" จะเล่นอะไรก็ให้มันพอดี จะงอนก็ควรมีขอบเขตบ้าง ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉันที่วันนั้นฉันไม่ได้พาเธอไปกินข้าวที่ร้านอาหารแต่ไปหาอัญ จนทำให้เธอต้องแท้งลูก แต่เธอก็ไม่บอกฉันแต่แรกว่าเธอท้อง ถ้าฉันรู้ฉันก็ไม่ปล่อยเธอลงข้างทางหรอก อีกอย่างใครมันจะไปตรัสรู้ได้ว่าจะมีขี้ยาอยู่แถวนั้น เธอก็ดันดวงซวย โอ้ย"

ตุ๊บ สราญายกเท้าถีบอนุทินออกไปแล้วปิดประตูห้อง อนุทินเอามือกุมเป้า

" อูย ยัยบ้า จะถีบตรงไหนไม่ถีบดันมาถีบตรงนี้พอดี "