ตอนที่2

พอพยาบาลออกไป เธอก็โทรเรียกป้าวัน แม่บ้านที่บ้านให้มาช่วยทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล ผ่านไปพักใหญ่ป้าวันก็มา แต่ไม่ได้มาคนเดียว ปู่ชาญชัยก็มาด้วย เมื่อรู้ว่าเธอแท้งลูกก็มีสีหน้าเศร้า 

" คุณปู่ มาได้ยังไงคะ"

" บอกปู่มา ว่ามันเกิดเรื่องขึ้นได้ยังไง ไม่ใช่เมื่อคืนหนูไปดินเนอร์กับตานุเหรอ"

" คนรักเขาโทรมา เขาเลยปล่อยหนูลงข้างทาง ถนนเส้นนั้นมันทั้งมืดทั้งเปลี่ยว ฝนก็ยังมาตกหนัก หนูโชคร้ายเองที่ไปเจอขี้ยา มันเข้ามา จะ จะปล้นหนู หนูขัดขืนเลยถูกมันทุบท้อง จนแท้งค่ะ"

เธอไม่ได้บอกความจริงกับคุณปู่ว่าเธอถูกขืนใจ ไม่อยากให้ท่านต้องมาคิดมากเรื่องเธอ

" ไอ้สารเลว เมียตัวเองท้องอยู่แท้ๆแต่ดันทิ้งเมียไว้ข้างทาง แล้วแจ้นไปหานังเมียน้อยนั่น แล้วนี่มันหายหัวไปไหนทำไมถึงไม่เห็นมัน เชษฐ์ โทรหาไอ้ตัวดีเดี๋ยวนี้"

" เอ่อ คุณท่านครับ ผมโทรแล้วครับแต่คุณ

นุปิดเครื่อง"

" ดี ดีจริงๆ ไอ้หลานเวร "

ชาญชัยพูดด้วยความโมโห

" หนูทรายไม่ต้องห่วง ปู่จะจัดการให้เอง"

พรึ่บ ไฟในห้องเปิดสว่าง อนุทินหันไปเห็นสราญานั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง เขาขมวดคิ้วเดินไปใกล้ๆ ยังไม่ทันได้อ้าปากถามว่าทำไมถึงมานั่งอยู่มืดๆไม่เปิดไฟ เธอก็พูดขึ้นมาก่อน

" เราหย่ากันเถอะ พรุ่งนี้9โมงเจอกันที่เขต"

" นี่เธอเป็นบ้าอะไร จะมาไม้ไหนอีก รึคิดจะเรียกร้องความสนใจจากฉัน กะอีแค่ฉันทิ้งเธอไว้ข้างทาง แค่ไม่ได้ไปกินข้าวด้วยในวันครบรอบเนี่ยนะถึงกับจะขอหย่า"

สราญาลุกขึ้นจ้องหน้าเขา

" ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจอะไรทั้งนั้นฉันต้องการหย่า นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการมาตลอดหรอกรึ"

อนุทินกัดฟันกรอดชี้หน้าสราญา

" ได้ หย่าก็หย่า อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน "

เขาหันหลังเดินเข้าห้องน้ำปิดประตูเสียงดัง ก่อนจะเปิดประตูโผล่หน้ามา

" ในเมื่อจะหย่ากันแล้ว เธอก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ในห้องฉัน จะไปไหนก็ไป"

พูดจบก็ปิดประตูดังปัง สราญาแค่นหัวเราะก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางที่เธอเตรียมไว้ออกมา อนุทินเงยหน้าขึ้นปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลรดหน้าเพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขารู้ว่าสราญาไม่พอใจเขาที่วันก่อนเขาทิ้งเธอลงกลางทาง เขาพึ่งมารู้ทีหลังว่าเธอถูกคนทำร้าย ก็เรื่องมันผ่านมา

แล้วจะให้เขาทำยังไงหล่ะ เรื่องแค่นี้ต้องมางี่เง่าด้วย ก็ดี ในเมื่อเธอพูดเรื่องหย่าขึ้นมาก่อน เขาเองก็อยากหย่ากับเธอมาตั้งนานแล้ว 

สำนักงานเขต 

สราญากับอนุทินรับใบหย่าจากเจ้าหน้าที่มาคนละใบ มองดูใบหน้าสราญาที่เย็นชาอนุทินก็หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก 

" เหอะ หย่ากับฉันดูเธอจะดีใจมากสินะ"

สราญาหยุดเดินหันไปมองหน้าเขา

" ฉันว่าคนที่ดีใจที่สุดน่าจะเป็นคุณนะ เป็นอิสระแล้วนี่ ไม่รีบโทรบอกคนรักของคุณหล่ะว่าหย่ากับฉันเรียบร้อยแล้ว "

" ไม่ต้องมาบอกฉันหรอก ว่าแต่เธอเถอะ คิดหาผัวใหม่ไว้รึยัง แต่ก็นะ โดนฉันเอาจนโบ๋แล้วใครจะเอาเธออีก ฮ่าฮ่า"

" ไม่ต้องห่วงฉันหรอก คนอย่างฉันมีคนเอาแน่นอน อีกอย่างของฉันก็ยังอยู่ดี ยังฟิตยังแน่น ก็นะกระโจ้ยคุณก็แค่เนี่ย"

เธอยกนิ้วกลางขึ้นมาชู

"จะไปทำให้ฉันโบ๋ได้ยังไง "

สราญายิ้มเยาะ สายตามองต่ำที่เป้าของอนุทินก่อนจะเดินจากไป อนุทินกัดฟันกรอดโกรธที่ถูกหยาม ตะโกนไล่หลัง

"หย่ากับฉัน เด็กกำพร้าอย่างเธอจะไปที่ไหนได้ "

" จะไปที่ไหนมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ"

" เหอะ ทำเป็นอวดเก่ง ฉันจะดูว่าเธอจะเก่งได้แค่ไหน อย่ามาคุกเข่าขอร้องฉันให้คืนดีด้วยก็แล้วกัน "

" สบายใจได้ ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายฉันก็ไม่กลับไปหาคุณแน่นอน"

อนุทินพยักหน้าชี้หน้าสราญา

"ดี จำคำพูดของเธอไว้ให้ดี"

อนุทินขึ้นรถขับรีบออกไปอย่างไว

สราญาเดินไปขึ้นรถที่เรียกไว้ มองทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง อนุทินพูดไม่ผิด เธอเป็นเด็กกำพร้า ไร้ญาติพี่น้อง ตั้งแต่จำความได้เธอก็อาศัยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้าชาญชัยปู่ของอนุทินรับอนุเคราะห์เธอ ให้ทุนการศึกษาตั้งแต่เด็กจนโต จนเธอเรียนจบปริญญา พอเธอเรียนจบก็ขอให้เธอแต่งงานกับอนุทิน เพื่อกีดกันอัญญารัตน์ออกจากชีวิตของเขา เธอตอบตกลงเพื่อทดแทนบุญคุณ ทีแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่หลังแต่งงานความใกล้ชิดบวกหน้าตาหล่อเท่ห์ ซิคแพคแน่นๆของเขา ทำให้เธอหวั่นไหวจนเผลอใจไปรัก ยิ่งได้มีความสัมพันธ์ทางกายก็ยิ่งหลงใหล ติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น แม้เขาจะเล็กสั้นแต่เขาขยันซอย ลีลาเด็ด แต่เธอลืมคิดไป ว่าสัญชาตญาณลูกผู้ชาย แค่ได้อยู่ใกล้ผู้หญิงก็ไม่ลังเลที่จะเสียบ เขาเอาแค่สนุกๆ แต่เธอถลำลึก ยิ่งนานวันยิ่งรักเขา ได้ครอบครองแค่กายแต่ใจเขามีแต่ผู้หญิงที่ชื่ออัญญารัตน์ 

อนุทินรู้สึกหงุดหงิด เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้ ทั้งที่เขาไม่ได้รักเธอ รอวันหย่ามาตลอด วันนี้เขาเป็นอิสระแล้ว แต่ทำไมถึงไม่ดีใจเลยสักนิด กลับรู้สึกใจหายแปลกๆ รู้สึกหน่วงๆยังไงก็ไม่รู้ เขาส่ายหน้า ต้องไปถอนสักหน่อยจะได้รู้สึกดี เขาส่งข้อความในกลุ่มเพื่อนสนิท

" มาเจอกันที่ร้านไอ้โย กูเลี้ยงเอง ฉลองความโสด"

สราญาจัดกระเป๋าเข้าตู้เสื้อผ้า เธอเช่าห้องราคาถูกใกล้ที่ทำงาน แม้จะเข้าซอยลึก เดินไกล แต่ไม่เปลี่ยว มีร้านค้าและตึกแถวห้องเช่าตลอดทาง 

ก็อกก็อกก็อก

สราญาเดินไปเปิดประตู ชมพูแพรกับสลิษาเพื่อนสนิทชูของกินเต็มสองมือ

" พวกแกซื้ออะไรมากันเยอะแยะ"

" ก็ฉลองที่แกเป็นโสดไง"

วันต่อมาอนุทินที่ฉลองความโสดให้ตัวเองทั้งวันทั้งคืน กลับบ้านมาเอาตอนสายของอีกวัน ก็เจอปู่ชาญชัยนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ที่โซฟา