2

บทที่2 แมวน้อยเมาเหล้า

3นาทีผ่านไป

เสียงเปิดประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก้าวออกมาอย่างช้า ๆ แก้มแดงจัด ดวงตาฉ่ำเยิ้มจนแทบจะปิดสนิท เธอเงยหน้ามองรอบห้องอย่างงุนงง ราวกับลืมไปว่าเมื่อครู่เดินเข้ามายังไง

“เมื่อกี้เดินมาทางไหนนะ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางขยับปลายเท้าอย่างไร้จุดหมาย แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับชายหนุ่มในชุดสูทดำ ที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมบนโซฟาหนังตัวใหญ่

ทันทีที่คนตัวเล็กเห็นชายหนุ่ม สองขาเล็กในรองเท้าส้นสูงก็เดินเซเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ เธอยิ้มบาง ๆ อย่างคนเบลอ ดวงตาเยิ้มฉ่ำไม่แพ้ริมฝีปากที่เผยอขึ้นนิด ๆ

“พี่นั่งตรงนี้เองเหรอคะ” เธอเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนหวานจนเกินควบคุม ทันทีที่เธอเดินไปถึงโซฟา เธอก็เซล้มลงบนตักของชายหนุ่มทันที โดยที่เธอและเขาเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว

ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อ มือที่ถือแก้วเหล้าชะงักค้าง กลิ่นหอมหวานของเธอลอยแตะจมูก แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเลย นอกจากนั่งนิ่ง ๆ

“ขอบคุณนะคะที่บอกทางไปห้องน้ำ”

“...” เขายังคงนิ่ง

“พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?” คนตัวเล็กเอ่ยถาม จ้องมองใบหน้าคมเข้ม เธอยังคงนั่งอยู่บนตักของเขาไม่ยอมขยับไปไหน เขาเองก็ไม่ได้ขยับตัวเช่นกัน

“จำเป็นต้องรู้จัก?” เขาเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม

“ค่ะ” เธอเอ่ยตอบเขาอย่างคนเมาที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เหมือนแมวน้อยที่กำลังเมาเหล้าไม่มีผิด

“คิง” ชายหนุ่มเอ่ยตอบสั้น ๆ

คิง เจ้าของคลับบ้านเลขที่ 0 แถมยังเป็นเจ้าของธุรกิจจิวเวลรี่ชื่อดังอีกด้วย มาเฟียหนุ่มหล่อ โหด ดุ เด็ดขาดในวินาทีเดียว เจ้าระเบียบ เขาเป็นจำพวกที่ไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวาย ถ้าอะไรที่เขาไม่ชอบ เขาจะไม่ปล่อยให้อยู่ในสายตานาน ๆ แน่นอน

“พี่คิง” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นด้วยความเมา น้ำเสียงอ้อน ๆ “ง่วง”

เธอเอ่ยบ่นพึมพำ ก่อนจะเอนหัวซบลงบนไหล่ของเขาอย่างสบายใจ มือเล็กแตะอกของเขาเบา ๆ เหมือนหาที่พิง คิงกลอกตามองขึ้นเพดาน แปลกที่เขาไม่รำคาญเธอ แต่เขาแค่ไม่รู้จะทำยังไงกับเด็กคนนี้ดี

หลังจากที่เธอซบอยู่บนตักเขานิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ไม่ขยับอีกเลย

ชายหนุ่มก้มมองหญิงสาวที่อยู่บนตัก เธอหลับตาพริ้ม ริมฝีปากขยับเบา ๆ ราวกับฝันละเมออะไรบางอย่าง เส้นผมสีเข้มหล่นปกแก้มเล็ก มือเล็กขยุ้มชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่นเหมือนห่วงหมอนข้าง

“หลับไปแล้ว?” คิงพึมพำ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ มือหนายกขึ้นเสยผมเธอออกจากใบหน้าให้ พลางส่ายหน้าน้อย ๆ

“เด็กบ้าอะไรเนี่ย”

เขารู้ดีว่าไม่ควรเอาตัวเองมาเกี่ยวกับอะไรแบบนี้

แต่มือทั้งสองข้างของเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาแนบอกอย่างนุ่มนวลอยู่ดี

ร่างเล็กเบากว่าที่คิด

แขนขาเล็กเรียวแนบอยู่กับลำตัวเขาอย่างหมดแรง ขณะที่หน้าซบลงกับแผงอกกว้างอย่างวางใจราวกับรู้จักกันมาเป็นปี

คิงอุ้มเธอเดินตรงเข้าไปยังห้องนอนเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านในของ VIP01

ภายในตกแต่งเรียบหรูแต่เรียบง่าย เตียงขนาดควีนไซซ์ปูผ้าปูสีขาวสะอาด ผ้าม่านหนาทึบปิดแสงภายนอกได้อย่างมิดชิด

เขาค่อย ๆ วางจูนลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง มือหนึ่งจัดหมอนให้อีกมือลดร่างเธอลงอย่างช้า ๆ เหมือนกลัวเธอจะตกหล่นจากแขนเขา เมื่อเธอได้นอนเต็มตัว ผ้าห่มผืนบางก็ถูกคลี่ขึ้นมาห่มให้ถึงอก

คิงก้มมองใบหน้าหวานของเด็กสาวอีกครั้ง เธอหลับสนิท แก้มยังแดงเรื่อ ลมหายใจสม่ำเสมอ

“หึ!” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะส่ายหน้าไปมาให้กับร่างเล็กที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องนอน ปิดประตูอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่เขาก้าวเดินออกมาจากห้องนอน เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นทันที

“เชี่ย! มึงเก็บเด็กไว้ในห้องเหรอวะ” เสียงทุ้มติดหัวเราะของใครบางคนดังขึ้นด้านหลัง

คิงชะงักกึก แล้วเหลือบตามองตรงประตูห้อง VIP ที่เพิ่งปิดลง เสียงฝีเท้าแรง ๆ สี่คู่กำลังเดินตรงเข้ามา

“แหม~ ไม่เจอกันวันเดียว พี่คิงของพวกเราก็พาสาวขึ้นห้องเลยเหรอ” เสียงจากไอ้ตัวซ่าอีกคนที่ดังขึ้น

และแล้ว...เพื่อนสี่ตัว ก็ปรากฏตัวพร้อมกันอย่างครบองค์

“มากันทำไม” คิงเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบ เดินไปทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ตามเดิม

“ทำไมพวกกูจะมาไม่ได้ นี้ก็คลับพวกกู” บลูเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบ เขาเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ คิง

บลู หนุ่มหล่ออายุเข้าเลขสามสิบสามแล้ว เขาเป็นหุ้นส่วนอีกคนของคลับบ้านเลขที่ 0 พร้อมมีธุรกิจซื้อขายบ้านและที่ดินขนาดใหญ่ของประเทศ

“กูว่าง” ร็อค เอ่ยตอบก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่อีกฝั่งของโซฟา

ร็อค หนุ่มหล่ออายุสามสิบสาม เขาเป็นหุ้นส่วนอีกคนของคลับเช่นกัน พ่วงตำแหน่งเจ้าของโกดังเหล้าขนาดใหญ่

“กูไม่มีงาน เลยอยากเข้ามาดูสาวที่มึงซุกไว้หน่อย” ไรอัน เอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบ เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างร็อค

ไรอัน หนุ่มหล่ออายุสามสิบสามเช่นกัน เขาก็เป็นหุ้นส่วนอีกคนของคลับนี้ แถมยังเป็นเจ้าของไรองุ่นที่เขาใหญ่ แล้วก็เจ้าของโรงงานผลิตไวน์ชื่อดังอีกด้วย

“แล้วมึงอ่ะ” คิงหันไปเอ่ยถามเพื่อนคนสุดท้ายที่ยืนอยู่เงียบ ๆ

“กูตามพวกมันมา” เจย์ หนุ่มหล่อที่อายุเยอะกว่าเพื่อน ๆ เขาอายุสามสิบห้า เป็นเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดัง แต่ไม่ได้เป็นหมอเพราะไม่ชอบทางนี้ แต่ชอบช่วยเหลือคนมากกว่า จิตใจดีงามเลยสร้างโรงพยาบาลขึ้นมาเองเลย ง่ายดี

“อืม” คิงเอ่ยตอบ

“ไหนอะเด็กมึง” ไรอันเอ่ยถาม พร้อมสายตาที่พยายามมองหาเด็กสาวที่เพื่อนตัวดีซ่อนหรือซุกเอาไว้

“ไม่มี ก็แค่แมวน้อยเมาเหล้า” คิงเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เขารู้สึกพอใจกับแมวน้อยตัวนี้มาที่เดินหลงเข้ามา ดูท่าแล้วเธอคงไม่มีโอกาสให้เดินออกไปอีกแล้ว เพราะเสือมันปิดปากถ้ำไปแล้วเรียบร้อย