เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย

เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
โดย:  ซืออ้าย 思爱จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
152บท
2.0Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อเกิดใหม่ครานี้วิเวียนกลับต้องติดอยู่ในร่าง 'เซเรน่า' นางร้ายที่มีจุดจบอันน่าสมเพชในตอนจบ ซํ้าร้ายสามีแสนเย็นชายังเป็นพระเอกของเรื่อง ทว่าเธอจะไม่ยอมเป็นนางร้ายแสนโง่งมอีกต่อไป

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

Heat flooded her body.

She clung to the cool firmness beneath her palms, caught somewhere between resistance and surrender. Pain blurred into pleasure, rising and falling like waves she couldn’t escape. Her thoughts scattered, dissolving into a haze of sensation.

“Hey… wake up. It’s cold here. Don’t catch a cold.”

Isabella’s eyes snapped open.

A nurse stood over her, a hand resting gently on her shoulder.

Reality rushed back all at once. Her cheeks burned with embarrassment as she quickly looked away, wishing the floor would open and swallow her whole.

Even after all this time, that night still found its way into her dreams.

The drunken night she had spent with Gabriel Rowes.

She remembered almost nothing from it, only fragments of heat, touch, and blurred sensations. Sometimes she felt grateful for that. If she remembered everything clearly, she wouldn’t know how to face Gabriel.

The nurse handed her a stack of papers. “You forgot your pregnancy test results. The doctor wants to see you again next week.”

“Thank you,” Isabella said softly, forcing a smile as she slipped the papers carefully into her purse.

Gabriel was returning tonight.

He had been studying overseas, in a place so remote that communication had been difficult. It wasn’t until she was over eight months pregnant that she finally managed to reach him.

She still remembered the silence on the phone after she told him.

She had expected excitement. Shock, yes but happiness too.

Instead, his reaction had been… restrained.

The doctor had told her not to overthink it. Men take time to process things like this, she had said. Especially when it’s their first child.

But Isabella couldn’t shake the unease in her chest.

Would she even have to be the one to bring up marriage?

The sun blazed overhead as she stepped out of the hospital. Supporting her lower back with one hand, she raised the other to hail a taxi.

A sudden roar of an engine tore through the air.

Before she could react, a dazzling red sports car sped toward her.

Her heart leapt into her throat as she stumbled backward. The car screeched to a halt so close that the edge of her clothes brushed against the front bumper.

Her legs nearly gave out.

The driver’s door opened.

A woman stepped out.

She wore a tight red dress that hugged her figure, and she flipped her wavy hair over her shoulder as if she had just stepped onto a runway.

“Vanessa… are you crazy?” Isabella breathed.

Vanessa smiled, slowly, mockingly, deliberately.

She walked forward in her high heels, each step confident and unhurried, until she stood directly in front of Isabella. Her eyes dropped pointedly to Isabella’s swollen belly.

“What? Afraid I might kill the bastard in your stomach?”

Isabella instinctively covered her abdomen and took a step back. “Vanessa! Don’t go too far!”

She knew Vanessa disliked her. They had never gotten along. But she had never imagined words this vicious.

Vanessa laughed softly. “I’m going too far? You’re the one who went too far.”

Her eyes were sharp with contempt.

“You got drunk, slept with some random man, got pregnant, and now you’re trying to make Gabriel take responsibility. Bella… aren’t you shameless?”

Isabella froze.

“What nonsense are you talking about?”

Vanessa tilted her head, amused. “Don’t tell me you really believe the man you slept with that night was Gabriel.”

She stepped closer.

“You talk about growing up with him all the time. Childhood sweethearts, this and that. And you don’t even know what his body feels like?”

The world around Isabella seemed to fade.

Despite the harsh sunlight, her body felt cold.

The man from that night…

She had only assumed…

Gabriel had simply grown more muscular over the years.

But now, with Vanessa’s cruel words echoing in her ears, a terrifying realization crept into her mind.

Other than the heat and the touch…

That man had felt nothing like Gabriel at all.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
152
บทที่ 1
เสียงฟ้าร้องดังครืนไปทั่วทั้งเมือง ก่อนตามมาด้วยฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำลงมาไม่หยุด ราวกับสวรรค์กำลังโศกเศร้าแทนใครบางคน เม็ดฝนหนักหน่วงกระทบกระจกหน้าต่างชั้นยี่สิบสองของคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง จนเกิดเป็นเสียงดังรัว ๆ เหมือนหัวใจที่ถูกกระหน่ำแทงซ้ำไม่หยุดภายในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝนและเสียงสะอื้นของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังเป็นระยะ วิเวียน นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเทาอ่อน ดวงตาบวมช้ำ น้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าที่เคยงดงามสะอาดใส ร่างกายสั่นสะท้านไม่รู้ว่าเพราะความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ หรือเพราะหัวใจที่กำลังแตกสลายโทรศัพท์มือถือในมือบางของเธอยังคงปรากฏข้อความสุดท้ายจากชายคนรัก คนที่คบหากันมานานกว่าเจ็ดปี ทว่าข้อความที่เขาส่งมาไม่กี่คำ กลับทำลายทุกสิ่งที่เธอเคยเชื่อมั่นและทุ่มเทลงไปให้กลับความรักครั้งนี้“เราเลิกกันเถอะวิเวียน…ฉันหมดรักเธอแล้วจริง ๆ ”“เสื้อผ้ากับข้าวของของฉัน...เธอจะเก็บเอาไว้หรือเอาไปทิ้งก็ได้”“เพราะฉันคงไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว”“ลาก่อน”เพียงเท่านั้น โลกทั้งใบของวิเวียนก็เหมือนแตกสลายลงตรงหน้า“ทำไม…ทำไมต้องเป็นฉัน” เสียงหวานของเธอสั่นเครือ ก่อนจะหลุดหัวเราะทั้ง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไอแดดลอยคลุ้งอยู่รอบตัว ความรู้สึกนุ่มนวลจากผ้าปูที่นอนแพรไหมทำให้วิเวียนค่อย ๆ รู้สึกตัว ดวงตาคู่สวยกะพริบช้า ๆ ท่ามกลางความพร่าเลือน ราวกับกำลังฝัน แต่ยิ่งพยายามลืมตาความจริงที่เห็นก็ยิ่งทำให้เธอหนาวสะท้านสิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานสูงโปร่งประดับด้วยโคมไฟระย้า ที่ส่องแสงระยิบระยับอย่างหรูหราและแปลกตา ไม่ใช่เพดานคอนโดที่เธอจำได้ ไม่ใช่ห้องเล็ก ๆ ในเมืองใหญ่ แต่เป็นสถานที่แปลกตาราวกับฉากในละคร“ที่นี่…ที่ไหน?”เสียงวิเวียนแหบพร่าเบาเหมือนกระซิบ ใบหน้าสวยมึนงงกับภาพเบื้องหน้าไม่น้อย มือเรียวค่อย ๆ ลูบตามร่างกายตัวเอง จู่ ๆ ความรู้สึกไม่คุ้นเคยแล่นเข้ามาทันที นิ้วเรียวที่เคยมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ จากการทำอาหารล้วนหายไปหมด ผิวพรรณเนียนละเอียดราวกับผ่านการบำรุงมาอย่างดี เธอลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฉันจำได้ว่า...” เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเอง ลูบแก้มอย่างไม่เชื่อสายตา ร่างกายยังอุ่น มีชีพจร มีลมหายใจ ทุกอย่างเหมือนจริงเกินกว่าจะเป็นความฝันวิเวียนพยายามนึกถึงสิ่งสุดท้ายที่เกิดขึ้น ก่อนที่ภาพร่างตัวเองที่ตกจากชั้นยี่สิบสองยังชัดเจนอยู่ในหัว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกระจกสีอ่อนเข้ามา ส่องกระทบเรือนร่างสะโอดสะองของเซเรน่า เธอสวมชุดเซตสีครีมอ่อน ท่อนบนเป็นแขนยาวผ้าพื้นเนื้อเนียน มีคอปกใหญ่ และ โบว์ผูกที่คอ แขนเสื้อพองเล็กน้อย ปลายแขนรูดและบานออกเป็นระบาย กระโปรงสั้นทรงเข้ารูปพอดี มี กระดุมมุกเรียงตรงกลาง เรียบง่ายทว่ากลับไม่จืดจางหากแต่แปลกตาสำหรับผู้ที่พบเห็นไม่น้อย โดยปกติเซเรน่ามักจะสวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาด และเดรสรัดรูปอวดเรือนร่างแสนเย้ายวน ซึ่งวิเวียนในร่างเซเรน่ายามนี้เขินอายเกินกว่าจะทำใจใส่ได้ สุดท้ายจึงค้นตู้เสื้อผ้าของเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเธอชุดที่ถูกใจในขณะเดียวกันเซเรน่าก็พยายามใจเย็นเมื่อต้องไปเจอภาคินเป็นครั้งแรก หญิงสาวเกรงว่าจะห้ามตัวเองไม่ให้เผลอไปยุ่มหัวชายหนุ่มไม่ได้ จึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ผ่อนคลายความไม่ชอบใจที่มีต่อเขา เพราะเธอไม่ได้อีกฝ่ายตั้งแต่อ่านถึงบทแรก ไม่รู้ว่าทำไมนักแนมากกว่าถึงหวีดผู้ชายที่นอกใจภรรยาตัวเองกันในขณะที่เสียงส้นรองเท้าของเธอดังก้องไปทั่วห้องเงียบงัน เสียงของสาวใช้วัยกลางคนเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยเมื่อเห็นเซเรน่าเดินลงมาจากบันไดหินอ่อนสีขาว“คุณผ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 [1/2]
แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านกระจกสีขาวนวลเข้ามาในโถงกว้างของคฤหาสน์ เสียงลมพัดอ่อน ๆ ทำให้ผ้าม่านปลิวไหวเบา ๆ ทว่าความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์กลับไม่สามารถละลายความอึมครึมในบ้านหลังนี้ได้แม้แต่น้อยเซเรน่ายืนอยู่ริมหน้าต่าง มองสวนกว้างด้านนอกที่ดูงดงามราวภาพวาด แต่ภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด เหมือนคนที่ยืนอยู่ในกรงทองที่แสนสวยงามแต่ไร้อิสระ เพราะเธอไม่รู้จักใครในโลกนี้ในฐานะวิเวียนเลยเมื่อเซเรน่าหันมองรอบตัวอีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้เรียบร้อยจนเกินไป พื้นหินอ่อนขาวสะอาดไร้คราบฝุ่น เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับฉากละครที่ถูกสร้างขึ้น“เธอมีความสุขกับการอยู่แบบนี้จริง ๆ เหรอเซเรน่า”เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยกมือแตะกรอบรูปบนโต๊ะข้างฝา เป็นภาพของหญิงสาวในชุดเจ้าสาวยิ้มหวานข้างชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเย็นชา ราวกับไม่เต็มใจในการแต่งงานครั้งนั้น ภาพนั้นดูเหมือนสวยงามในสายตาคนนอก แต่ในความจริงกลับเป็นเพียง ภาพลวงของชีวิตคู่ที่ไร้ความรัก“ทำไมฉันต้องมาติดอยู่ในนิยายบ้า ๆ นี่ด้วย”หญิงสาวถอนหายใจแผ่ว ก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่น กะว่าจะเดินสำรวจรอบ ๆ คฤหาสน์นี้ให้มา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 [2/2]
หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปช่วงบ่าย เธอเดินไปนั่งตรงศาลาริมน้ำหลังคฤหาสน์ แสงแดดอ่อนส่องลงมาบนบ่อปลาคาร์ฟน้ำระยิบระยับราวกับกระจก ก่อนสาวใช้คนหนึ่งจะเดินมาหยุดตรงหน้าของเซเรน่าแล้วก้มหัวให้“คุณผู้หญิงคะ มีแขกมาหา...บอกว่าเป็นคุณธันวา พี่ชายของคุณค่ะ”เมื่อได้ยินเสียงของสาวใช้ เซเรน่านิ่งชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำของเซเรน่าในหัวทำให้เธอจำได้ทันทีว่า ธันวา คือพี่ชายแท้ ๆ ของเซเรน่า และเป็นคนเดียวที่รักและเข้าใจเธอจริง ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องการเพราะช่วยน้องสาวพี่ชายแสนดีที่เหมือนกับพี่ชายของเธอในโลกใบเก่า“ให้เข้ามาเลยค่ะ”ใช้เวลาไม่นานนัก เสียงรองเท้าหนังดังก้องเบา ๆ ก่อนร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำขลับจะเดินเข้ามาภายในสวน พร้อมเสียงทุ้มอ่อนโยนที่ดังขึ้น“เซเรน่า! นี่พี่แทบจะหัวใจวาย ตอนแม่บ้านโทรมาบอกว่าเราป่วย”เซเรน่าเงยหน้ามองมองพี่ชายคนใหม่ของตัวเอง ทว่าเพียงชั่วครู่ก็รู้สึกร้อนผ่าวบริเวณขอบตา ใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าดันซ้อนทับกับใบหน้าของพี่ชายของเธอ หญิงสาวไม่รอช้ารีบโผลเข้ากอดเขาแน่นและปล่อยโฮ“พี่...คะ” เสียงหวานสั่นคลอสะอื้นจนตัวโยน เรียวกอดกอดรัดเขาแน่น“เซเรน่า เกิดอะไรข
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 [1/2]
เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอน ดวงตาคู่สวยของเซเรน่าค่อย ๆ ลืมขึ้นปรับรับแสงก่อนจะผ่อนลมหายใจเบา ๆ เธอลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่เร่งรีบเหมือนเช้าที่ผ่าน ๆ มา เส้นผมยาวดำขลับถูกรวบเก็บขึ้นเป็นมวยต่ำ เธอเลือกใส่เสื้อเชิ้ตสีทึบกับกางเกงผ้าธรรมดา แทนชุดหรูหราที่เซเรน่าคนเก่าเคยสวมแม้กระทั่งอยู่ในบ้านเพราะวันนี้เธอจะเริ่มงานอดิเรกของเธอ นั่นคือปลูกดอกไม้ในสวนของคฤหาสน์ แน่นอนว่าเซเรน่าขออนุญาตจากภาคินแล้ว แม้ว่าตอนแรกเขาจะดูไม่พอใจ ทว่าสุดท้ายก็ยอมก่อนจะกล่าวว่า‘จะทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่อย่าสร้างความวุ่นวายให้ฉันปวดหัว’แน่นอนว่าเซเรน่าเก็บความไม่พอใจไว้ใต้รอยยิ้ม เธอเองก็ไม่อยากไปวุ่นวายกับเขาสักหน่อย รอให้เวลานั้นมาถึงจะเป็นเธอเองที่เป็นฝ่ายขอหย่าเขา และสั่งสอนให้หลาบจำไปเลย แต่ตอนนี้ต้องรอเวลาเสียก่อน วันที่กอหญ้า หรือนางเอกของเรื่องปรากฏตัวเมื่อเซเรน่าก้าวลงบันได เสียงซุบซิบเบา ๆ ของเหล่าสาวใช้ก็ดังขึ้นแทบจะทันที“นั่นคุณเซเรน่าเหรอ?”“ดูสิ ใส่เสื้อผ้าแบบนั้น...แปลกตาจังเลยนะ”“หรือว่าเธอจะเสียสติไปแล้วหลังจากทะเลาะกับคุณภาคิน?”“ฉันว่าใช่! เมื่อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 [2/2]
หลังจากวันนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปหลายวัน เซเรน่าเริ่มมีตารางชีวิตที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง ตอนเช้าเธอออกมาอยู่ในสวน ดื่มกาแฟดำอ่านหนังสือศึกษาเกี่ยวกับการลงทุนและธุรกิจของตระกูล ตอนบ่ายเธอปลูกดอกไม้ หรือไม่ก็เดินออกกำลังกายในสวน และตอนเย็นเธอมักจะนั่งฟังเพลงคลาสสิกในห้องอ่านหนังสือเซเรน่าไม่โทรตามภาคินอีกไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย หรือตามอาละหวาด ไม่เฝ้ารอเขากลับบ้านเหมือนเดิมนั่นจึงเป็นหัวข้อหลักในการสนทนาของเหล่าสาวใช้ที่พูดกันหนาหูขึ้นทุกวัน‘ฉันว่าคุณเซเรน่าเสียสติไปแล้วแน่ ๆ’‘แต่ฉันว่าไม่ใช่นะ ดูสิ เธอสงบขึ้นแปลก ๆ เหมือนคนที่กำลังโตขึ้น’‘ฮึ! สงบอะไรล่ะ สงบก่อนจะระเบิดอีกมากกว่า’‘แต่คุณภาคินเอง ก็ดูเหมือนจะ...แปลก ๆ ไปด้วยนะช่วงนี้’เสียงนินทาเหล่านั้นดังวนอยู่ทุกมุมของคฤหาสน์ และทุกครั้งที่ได้ยิน เซเรน่าก็เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ เธอไม่ได้ต้องการให้ใครเชื่อในทันที เพราะระเบิดเวลาที่แท้จริง มันหลังจากนี้ตั้งหากบ่ายวันหนึ่ง ในขณะที่เซเรน่ากำลังนั่งคุกเข่าปลูกดอกไม้ตรงมุมสวนที่ร่มรื่น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหญิงสาว พร้อมเสียงทุ้มแสนคุ้นเคยพลันดังขึ้น“เซเรน่า” เสียงทุ้ม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 [1/2]
เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดินอย่างช้า ๆ ในความเงียบยามราตรี คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวในยามกลางวันกลับเงียบงัน แสงโคมไฟสีอำพันส่องลอดผ้าม่านสีทองซีดเข้ามาในห้องโถง เหมือนแสงสุดท้ายของความอบอุ่นที่ยังเหลืออยู่ในบ้านหลังนี้เซเรน่าเดินลงจากบันไดอย่างเงียบเชียบ ผมยาวสีดำขลับถูกรวบไว้ลวก ๆ เธอสวมเสื้อคลุมบางทับชุดนอนเรียบง่าย สีครีมอ่อนที่ตัดกับผิวขาวซีดของร่างนี้ทำให้เธอดูงดงามราวกับทวยเทพ“คุณเซเรน่า ดื่มนมก่อนนอนอีกแล้วเหรอคะ”เสียงสาวใช้คนเดิมดังขึ้นเบา ๆ ขณะเดินเข้ามาเก็บผ้าปูโต๊ะจากมื้อเย็นที่ผ่านไปนานแล้ว“อืม อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันหลับง่ายขึ้น” เธอแค่ตั้งใจจะลงมาดื่มนมอุ่นก่อนนอน เพราะความเคยชินจากโลกเดิม“วันนี้ คุณภาคินคงไม่กลับอีกเหมือนเดิมซินะคะ” สาวใช้พูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจ แต่แฝงความสงสัย“คงไม่ล่ะ เขาคงมีที่ไปที่ดีกว่าที่นี่” หญิงสาวเพียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับไม่ใส่ใจสามีของตนเองที่กลับบ้านจนดึกดื่นกลิ่นนมสดอุ่น ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว เธอยืนพิงเคาน์เตอร์ สูดกลิ่นหอมหวานนั้นแล้วหลับตา ขณะพึมพำกับตัวเองอย่างเหนื่อยล้า“ให้ตายสิ นี่น่ะเหรอพ่อหนุ่มธงเขียว”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 [2/2]
“ช่วยชีวิต?”“ครับ เหมือนคุณภาคินจะเชื่อเธอมาก เอาแต่พูดชื่อเธอตลอดทาง เธอชื่อกอหญ้าครับ”ชื่อที่หลุดออกมานั้นทำให้เซเรน่านิ่งไปครู่ใหญ่ ชื่อที่เธอรู้จักเป็นอย่างดีกอหญ้า นางเอกของเรื่องนี้ ตัวจริงกำลังจะปรากฏแล้ว“ผมเห็นท่าไม่ดีครับ คุณภาคินเหมือน...จะปล่อยใจไปตามอารมณ์ ผมเลยรีบพาออกมาก่อน กลัวจะมีเรื่อง”“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่พามาส่ง กลับไปพักเถอะ ฉันจัดการได้” เซเรน่ายกยิ้ม“แต่---” กรันต์มีท่าทีลังเลไม่น้อย ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดไปหรือเปล่า“เขาเป็นสามีฉัน...ตามกฎหมาย” เธอยิ้มจาง ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “อย่างน้อย ฉันก็ควรดูแลเขาในฐานะนั้นบ้าง”“งั้นผมกลับก่อนนะครับ คุณเซเรน่า ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้ทุกเมื่อ” คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นของเธอทำให้ชานนท์เผลอมองอยู่อึดใจ ก่อนจะยอมพยักหน้า“ได้ค่ะ”หลังจากเจรจาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเลขาหนุ่มก็ยอมกลับไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงหายใจหนัก ๆ ของภาคิน เซเรน่ายืนมองเขาอยู่นิ่ง ๆ มองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเซเรน่า หรือนางร้ายในนิยายรักจนแทบคลั่ง แต่เขากลับมองเธอเป็นเพียงธาตุอากาศในชีวิตเซเรน่าถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมอง ใบหน้าหล่อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 [1/2]
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้องนอนกว้าง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกลาเวนเดอร์จากแจกันบนโต๊ะลอยคละคลุ้งอวลในอากาศ ปลุกเซเรน่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พร้อมความรู้สึกคุ้นชินหลังจากตื่นขึ้นในร่างนี้มาหลายวันหญิงสาวเหยียดแขนขึ้นเบา ๆ สูดลมหายใจลึก ก่อนจะลุกจากเตียงด้วยท่าทีสงบ ใบหน้าสะท้อนในกระจกยังคงงดงามในแบบของคุณหนูตระกูลใหญ่ ทั้งยังเจือความเย่อหยิ่งในที ดวงตาคมสวยและริมฝีปากที่มักเม้มแน่นเวลาขุ่นเคือง ยามนี้หลงเหลือเพียงท่าทีผ่อนคลายต่างจากคราก่อน“เป็นอีกวันหนึ่ง ที่ฉันต้องชีวิตของคนอื่น โดยที่ไม่ใช่ตัวของฉันเอง”เซเรน่าพูดกับตัวเองในกระจก พลางถอนหายใจ เมื่อนึกถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันไม่ต่างอะไรจากฉากหนึ่งในนิยายที่เธอเคยอ่านในตอนยังมีชีวิตอยู่ในร่างของวิเวียน เพียงแต่ครั้งนี้เธอกลับกลายเป็นเซเรน่าและต้องรับมือกับภาคินด้วยตัวเองหากตามเนื้อเรื่องของนิยาย เมื่อคืนเซเรน่าต้องใช้โอกาสที่ภาคินเมามากเพื่อปีนเตียงของเขา และแน่นอนว่าภาคินที่ไม่ได้สติจึงตอบรับความรู้สึกทางกายของเธอ เพียงเพราะว่าใบหน้าของเซเรน่ากลับซ้อนทับใบหน้าของกอหญ้าให้ตายสิ ในฐานะที่ตอนนี้ฉันกลายเป็นเซเรน่าแล้ว
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status