1

บทที่1 เด็กหลงทาง

คลับบ้านเลขที่ 0

คลับบ้านเลขที่ 0 คือสถานที่ที่ไม่เคยมีใครเดินผ่านแล้วไม่หยุดมองตัวคลับตั้งอยู่บนตึกเก่าย่านใจกลางเมือง แต่ด้านในกลับถูกรีโนเวตใหม่ทั้งหมด กลายเป็นสถานบันเทิงที่หรูหราและลึกลับที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองใหญ่

หน้าประตูไม่มีชื่อร้าน ไม่มีป้ายไฟระยิบระยับ มีเพียงป้ายเล็ก ๆ สีดำด้าน เขียนว่า ‘0’ ด้วยอักษรสีทองเมทัลลิก

คนที่ได้เข้ามาที่นี่..ต้อง ‘รู้จัก’ หรือ ‘มีชื่อ’ อยู่ในลิสต์เท่านั้น

เมื่อก้าวพ้นประตูกระจกนิรภัยบานใหญ่เข้าไป เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์นุ่มลึกก็โอบล้อมทันที ไม่ดังเกินไป ไม่เบาเกินไป ไฟหลากสีไล่ระดับอย่างมีจังหวะ เสริมกับดีไซน์ภายในที่ใช้โทนดำ เทา และทองเป็นหลัก ให้ความรู้สึกล้ำค่าแต่ชวนระวังตัว

พื้นทางเดินเป็นหินแกรนิตเงาวับ เคลือบเงาจนสะท้อนเงาแสงไฟกะพริบ

“เพิ่งรู้ว่ามีคลับสวย ๆ แบบนี้อยู่ด้วย” จูน นักศึกษาสาวปีหนึ่ง คณะบริหาร ที่บ้านเปิดร้านอาหาร พ่อแม่เป็นคนดูแลกิจการ เป็นลูกสาวคนเดียว ไม่มีพี่ไม่มีน้อง

“กูก็เพิ่งรู้มาจากพี่กูอีกที เห็นมันบอกว่าที่นี่บริการดี” กัส นักศึกษาปีหนึ่ง เรียนคณะบริหาร พ่อแม่เสียไปนานแล้ว อาศัยอยู่กับญาติ เป็นเพื่อนสนิทคนแรกของจูน

“คืนนี้ไม่เมาไม่กลับนะครับ” เลย์ นักศึกษาปีหนึ่ง เพื่อนสนิทของจูนอีกคน

“จัดไปค่ะ~”

“ชน~~” เสียงแก้วกระทบกันดัง กริ๊ง! อย่างคึกคัก ก่อนที่เครื่องดื่มข้างในจะถูกกรอกลงคอในรวดเดียว

ของเหลวร้อนวาบไหลผ่านลำคอ ทำเอาหญิงสาวหลับตาแน่นชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นนิด ๆ ไม่รู้เพราะแอลกอฮอล์หรือเพราะเสียงเพลงกันแน่

“เฮ้ย...แรงเวอร์!” จูนหลุดหัวเราะออกมา พลางเอามือทาบอก พยายามหายใจลึก “เดี๋ยว! ให้หายใจแป๊บ”

“ไม่มีแป๊บ กฎคือโดนท้าแล้วต้องกิน!” กัสเอ่ยพูดพร้อมเติมเครื่องดื่มใส่แก้วของจูนในทันที

คำว่า ‘โดนท้า’ คือคำสาปที่ทำให้เด็กปีหนึ่งอย่างจูนไม่อาจปฏิเสธ มือเรียวเลยต้องรับแก้วใหม่มาอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ แล้วยกมันขึ้นชนอีกครั้งกับเพื่อนอีกสองคนที่ร่วมโต๊ะ เสียงหัวเราะดังระงมขณะเครื่องดื่มรอบสองถูกส่งลงคอ กลิ่นหอมแรงเริ่มตีขึ้นจมูกมากกว่าเดิม ลิ้นเริ่มชา หน้าเริ่มร้อน และโลกก็ดูจะหมุนเบา ๆ อยู่ในจังหวะที่เธอเริ่มเมาโดยไม่รู้ตัว

หลายนาทีผ่านไป

เสียงหัวเราะยังคงดังแว่วอยู่รอบตัว แต่สำหรับจูน ทุกอย่างเริ่มพร่าเบลอ เธอกะพริบตาช้า ๆ หัวเอนพิงไหล่ของกัส ก่อนจะผงกหัวขึ้นมาใหม่แล้วบ่นพึมพำเสียงแผ่วเบา

“ขอเข้าห้องน้ำแป๊บนะ จะตายแล้ว~” คนตัวเล็กเอ่ยพูดน้ำเสียงอู้อี้ แก้มแดงจัด ดวงตาเยิ้มจนเกือบปิดไม่สนิท

“ไปไหวไหม เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน” เลย์เอ่ย

“ไหว ๆ แค่นี้สบายมาก”

พูดจบ ร่างเล็กก็ยันตัวลุกขึ้นยืน โบกมือน้อย ๆ แล้วหมุนตัวเดินออกจากโต๊ะอย่างมั่นใจ ความมั่นใจเต็มร้อย แต่จะเดินไปถูกทางไหมก็ค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกันนะ

“ทางไหน? ไปทางไหนดี? ซ้าย ขวา หรือบน” เธอยืนบ่นพึมพำอยู่ที่ทางแยกของทางเดิน สายตาเบลอมองไม่เห็นป้ายเลยสักนิดเดี๋ยว จนเธอตัดสินใจที่จะเลือกเดินขึ้นไปที่ชั้นบนแทน

แต่..ป้ายห้องน้ำมันชี้บอกทางไปทางขวานะ

บันไดหินอ่อนที่ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นบนของคลับ พื้นที่ที่ไม่ได้เปิดให้ใครก็ได้ขึ้นมา ขาเรียวในรองเท้าส้นสูงก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น

ไฟ LED สีทองซ่อนใต้พื้นบันไดสะท้อนกับขอบกระโปรงนักศึกษาของเธออย่างงดงาม มือหนึ่งแตะราวบันได อีกข้างแตะผนังราวกับแมวน้อยที่เดินเตาะแตะหมดเรี่ยวแรง

“เมื่อไหร่จะถึงห้องน้ำ” เสียงบ่นงึมงำพลางย่นจมูก ก่อนจะเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย สุดท้ายก็มาหยุดอยู่หน้าประตูไม้โอ๊คสีเข้มบานหนึ่ง ที่มีแผ่นป้ายเล็ก ๆ เขียนว่า VIP1

เธอมองประตูด้วยสายตาเบลอ ๆ ในหัวเธอมีแค่หนึ่งประโยคนี้เท่านั้น..ห้องน้ำอยู่ในนี้แน่ ๆ

มือบางเอื้อมไปบิดลูกบิดเบา ๆ โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังเปิดประตู ห้องของคนที่อันตรายที่สุดในคลับนี้

แกร๊ก!

เสียงประตูเปิดออกเบา ๆ กลิ่นเครื่องดื่มวินเทจผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยมาแตะจมูกทันที ภายในห้องสลัวนวล มีแสงไฟอุ่นจากโคมไฟมุมห้อง กับเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ตัดกับเสียง EDM ชั้นล่างอย่างสิ้นเชิง และเขา..ก็นั่งอยู่ตรงนั้น

ชายหนุ่มในชุดสูทดำเรียบหรู นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ทรงใหญ่ ในมือมีแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีทองครึ่งแก้ว

เขากำลังนั่งนิ่ง มองตรงมาที่ประตูด้วยสายตาคมกริบ

“ใครอนุญาตให้เด็กเดินเข้ามาในนี้?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แฝงความหงุดหงิดกับความไม่พอใจอยู่

แต่เธอไม่ได้ตอบอะไรเลย เธอแค่กะพริบตาช้า ๆ มองเขาเหมือนเจออะไรนุ่มนวลสบายใจ แล้ว..เดินตรงเข้าไปหาเขา

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นในขณะที่เด็กสาวในชุดนักศึกษาเดินเซ ๆ เข้ามาใกล้ กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ผสมกับน้ำหอมกลิ่นแป้งเด็กลอยมากระทบปลายจมูก เธอดูเหมือนกำลังจะล้ม แต่ยังทรงตัวไว้ได้อย่างหวุดหวิด

แล้วเสียงหวานก็หลุดออกมาจากริมฝีปากสีชมพูอ่อน

“พี่คะ..ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอ? หนูหาไม่เจอเลย”

เธอเอ่ยถามเสียงอ้อน แววตาฉ่ำเยิ้มเหมือนลูกแมวเมาเหล้า

“ซ้ายมือ เดินเข้าไป” เขาเอ่ยตอบเธอน้ำเสียงเรียบ สมองเขาควรจะสั่งให้เรียกบอดี้การ์ด แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงยอมให้เธอได้อยู่ต่อ แถมยังยอมให้เธอเข้าห้องน้ำในห้องนี้อีกด้วย

“ขอบคุณค่ะพี่” เธอยิ้มหวาน หัวโน้มต่ำเล็กน้อยเหมือนเด็กมีมารยาท ก่อนจะเดินเซเข้าไปในห้องน้ำโดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในถ้ำเสือ ดูเหมือนว่าจะเป็นเสือตัวใหญ่อีกด้วย