MasukShare
7
Terakhir Diperbarui:
2026-01-07 16:18:37บทที่7 พี่คิงหลงเด็กเข้าแล้ว
เขาเปิดประตูให้กับบลู คนตัวเล็กยังคงยืนแอบอยู่ด้านหลังของคิงเช่นเดิม เธอตัวเล็กจนร่างกายของคิงบังเธอจนมิด แทบมองไม่เห็นเธอเลยที่ยืนอยู่ด้านหลัง “แน่ใจ?” บลูเลิกคิ้วเอ่ยถาม มันกำลังจะกวนตีนเขา “อืม” คิงเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบ ก่อนที่จะหันมาเอ่ยกลับแมวน้อยที่ยืนแอบอยู่ด้านหลังของเขา “มันเห็นหมดแล้ว แอบไม่มิดหรอก” “แฮร่~” “สวัสดีค่ะ หนูชื่อจูนนะคะ” เธอเอ่ยแนะนำตัวทันที “สวัสดีครับ พี่ชื่อบลูนะ” บลูเอ่ยแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มของมัน กำลังทำให้อีกคนไม่พอใจเป็นที่สุด “ยิ้มเหี้ยอะไร” คิงเอ่ย “ขี้หวงฉิบหาย” บลูเอ่ยตอบ ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ “นี้อีกคน ยิ้มอะไร?” คิงหันมาเอ่ยถามจูนน้ำเสียงหงุดหงิด “ฮ่า ๆ หวงเหรอคะ” จูนแกล้งเอ่ยแซว “ทะลึ่งแล้ว ไป! เดี๋ยวไปส่ง” คิงเอ่ย มือหนาเอื้อมไปจับมือเล็กเอาไว้แน่น ก่อนที่จะพาเธอเดินออกจากห้อง แล้วลงมาที่ชั้นล่างในทันที แน่นอนว่าทั้งคู่เป็นจุดสนใจของคลับทันที เพราะโดยปกติแล้วคิงจะไม่ลงมาชั้นล่างเลยถ้าไม่จำเป็น สาวน้อยสาวใหญ่ก็มารอที่จะได้พบเขาอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่เคยได้เจอเขาเลยสักครั้งเดียว “พี่ขึ้นไปหาเพื่อนพี่เถอะค่ะ” จูนหยุดเดินแล้วหันมาเอ่ยกับชายหนุ่ม สีหน้าของเธอกำลังแสดงออกว่าไม่พอใจ “ทำไม?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงสงสัย “หวงค่ะ หนูอยากมองพี่แค่คนเดียว” “เธอมันเหมือนแมวน้อยจริง ๆ” คิงเอ่ย มือหนายกขึ้นมาขยี้เรือนผมของจูนเบา ๆ เชิงเอ็นดูเธอสุด ๆ “ไปได้แล้ว รีบขึ้นไปเลยค่ะ” จูนเอ่ยพร้อมกับดันร่างใหญ่ให้เดินกลับมาที่ทางเดินที่พวกเขาเพิ่งจะเดินลงมาเมื่อครู่ จูนเดินกลับไปที่โต๊ะที่มีเพื่อนนั่งอยู่สองคน ส่วนคิงเดินกลับขึ้นมาที่ชั้นบน ห้องเดิม ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไป ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง คิงก็เจอรอยยิ้มที่โคตรจะกวนส้นตีนสุด ๆ แถมยังเจอคำพูดแซวอีกด้วย “พี่คิงหลงเด็กเข้าแล้ว” บลูเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้ม “กวนตีน!” “มึงไม่ชอบเด็ก แล้วทำไมมึงถึงชอบเธอได้” “เรื่องของกู” “กูแค่สงสัยว่าเพราะอะไรถึงชอบเธอได้” “ชอบคือชอบ หาเหตุผลไม่ได้” คิงเอ่ยตอบ “ชัดเจนดี เอาเป็นว่ากูเชียร์คนนี้แล้วกัน” “ขอบใจ” “ไปเอาของกูมาครับ” บลูเอ่ยถึงของที่ฝากไว้ ของที่มันว่าคือสร้อยเพชรที่มันสั่งทำอย่างดี เพชรน้ำงามสีชมพู ราคาเหยียบสามสิบล้านบาท ไม่รู้ว่าทำยากหรือเพราะเพื่อนสั่งทำ ราคาเลยแรงเป็นพิเศษแบบนี้ “ของใคร” คิงเอ่ยถาม ยื่นกล่องสร้อยเพชรให้กับบลู “แม่” บลูหลบสายคนถาม แค่นี้มันก็แสดงพิรุธแล้ว “แม่ทูนหัวเหรอครับ” คิงเอ่ยแซวบ้าง “แม่กูครับ แม่กู!” บลูเสียงดังกลบพิรุธของตัวเอง “ฮ่า ๆ ตอแหลไม่เก่ง” “มึงจะเอาคืนกูเหรอ” บลูเอ่ย “กูไม่เจ้าคิดเจ้าแค้นแบบพวกมึงหรอก รีบกลับได้แล้ว กูจะนอน” คิงเอ่ยไล่ทันที “นอนแน่นะ?” “ไม่เลิกรา เดี๋ยวกูขุดเรื่องของแม่ทูนหัวมึงนะ” เรื่องนี้คงมีแค่คิงที่รู้เห็นอยู่คนเดียว เพราะมันหูตาไวกว่าใครเขา “โอเค กูหยุด” บลูยกมือขึ้นยอมแพ้ สู้กับใครก็ได้ แต่กับไอ้คิง กูขอไม่สู้แล้วกันครับ “รีบไป รบกวนเวลาพักผ่อนกูฉิบหาย” “ครับพี่คิง” บลูเอ่ย เขายันตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับกล่องสร้อยเพชรในมือ “ฝันดีนะครับพี่คิง” “กวนตีน!” ไม่นานภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ภายในห้องนี้เหลือเขาอยู่แค่คนเดียวแล้ว ที่นี่ก็ถึงเวลาพักผ่อนจริง ๆ สักที ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบไอแพดขึ้นมาเลื่อนดูข้อความเล็กน้อย เขาปัดข้อความของไอ้บลูทิ้งไป ก่อนที่จะมีอีกข้อความเด้งเข้ามา ข้อความจาก B B : สบายดีนะคะคิง B : ออกมาเจอกันหน่อยไหมคะ กำลังออกจากสนามบินค่ะ เขาเลือกที่จะปัดทิ้ง ไม่สนใจ ก่อนที่มือหนาจะวางไอแพดลงที่โต๊ะกระจกตรงหน้า คิงยันตัวลุกขึ้นยืนก่อนที่จะก้าวขาเดินไปทางห้องนอน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “เกิดเรื่องแล้วครับเฮีย” เสียงเอ่ยร้อนรนอยู่ที่หน้าประตูดังขึ้น ทำให้คิงเปลี่ยนจุดหมายทันที “มีอะไร” คิงเปิดประตูทันที คนตรงหน้าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้คนชุดดำที่ยืนเฝ้าหน้าห้องเขานั่นแหละ “น้องคนที่เฮียเดินลงไปส่ง ตอนนี้เกิดเรื่องแล้วครับ” “จูน!” ดวงตาเบิกโพลงทันทีที่รู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย “ที่ไหน” “ลานจอดรถ...” คำสุดท้ายที่เขาได้ยินคือลานจอดรถ แค่นั้นเขาก็รีบวิ่งลงบันไดทันที ไม่รอให้ลูกน้องได้เอ่ยพูดจนจบประโยค คิงวิ่งฝ่าผู้คนออกมาที่หน้าคลับ ก่อนที่จะรีบวิ่งหน้าตั้งไปที่ลานจอดรถทันที พอเขามาถึงลานจอดรถเขาก็เห็นว่าแมวน้อยของเขากำลังถูกลากขึ้นรถ พร้อมกับเพื่อนสาวอีกหนึ่งคน ส่วนเพื่อนชายของจูนนอนหมดสติอยู่ที่พื้นไปแล้ว “ปล่อย! ปล่อยนะ!” จูนตะโกนโวยวายสุดเสียง พยายามสะบัดมือสะบัดแขนออกจากการจับกุมเอาไว้ด้วยชายร่างใหญ่สองคน “เห้ย!” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มสองคนหันมามองที่ต้นเสียง ก่อนที่จะรีบปล่อยมือออกจากจูนในทันที “พี่คิง!” จูนพุ่งเข้าซุกอกเขาทันที ร่างเล็กที่สั่นเทาเหมือนลูกนกทำให้หัวใจของคิงกระตุกวูบ เขารวบตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น แขนแข็งแรงโอบรอบตัวเธอไว้แนบแน่นจนเธอแทบจมหายไปกับอกของเขา “ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่นี่” เสียงของเขาอ่อนโยนกว่าทุกรอบ มือหนาลูบหลังของจูนเบา ๆ อย่างปลอบประโลม “ฮึก! พะ..พี่คิง หนูกลัว..” เสียงเธอสั่นพร่า น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด สายตาคมกริบของคิงตวัดไปมองคนสองคนที่พยายามจะอุ้มเธอขึ้นรถเมื่อครู่ ตอนนี้กำลังยืนก้มหน้า หน้าเสียเพราะรู้ว่าคงเจอเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว “รนหาที่ตาย” เสียงของคิงเย็นเฉียบจนแม้แต่ลมยังแทบหยุดพัด ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนพวกนั้น มีเพียงความเงียบงันและแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวของเขา “ลากตัวพวกมันไป!” คิงออกคำสั่งทันที ลูกน้องในชุดดำที่เพิ่งตามมาถึงก็คว้าตัวชายหนุ่มทั้งสองคนออกไปอย่างรวดเร็ว “เพื่อนหนู!” จูนสะอื้นก่อนจะผละตัวจากอ้อมแขนของเขาแล้ววิ่งไปหาชายหนุ่มที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น คิงเดินตามไปทันที แล้วคุกเข่าลงข้าง ๆ ร่างนั้น “ยังมีลมหายใจ เดี๋ยวให้ลูกน้องพี่พาไปโรงพยาบาล” คิงเอ่ย น้ำเสียงของเขาเย็นลงแต่ยังแฝงความเด็ดขาด ชายชุดดำอีกคนรีบโทรเรียกรถพยาบาลทันที คิงประคองจูนให้ลุกขึ้น มือของเขายังคงจับมือเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป “กัส! มึงเป็นยังไงบ้าง” จูนรีบเดินเข้าไปดูเพื่อนอีกคนทันทีที่นั่งพิงอยู่ที่ข้าง ๆ รถอย่างหมดแรง ใบหน้ามีรอยมือ มีเลือดไหลที่มุมปากเล็กน้อย “ไม่เป็นไร กูไหว” กัสเอ่ยตอบ “...” เธอเงียบน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังกลัว “ไม่เป็นไรแล้ว พี่อยู่ตรงนี้ จะไม่มีใครกล้าแตะต้องเธออีกเด็ดขาด” คิงพูดเสียงหนักแน่น ดวงตาเขามองเธอด้วยความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตว่า มันลึกซึ้งแค่ไหนแล้วในตอนนี้ จูนพยักหน้าทั้งน้ำตา เธอไม่พูดอะไรอีก นอกจากซุกหน้ากับแขนเสื้อของเขาอีกครั้ง
Bab terbaru
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 39
บทที่39 ใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากที่เรื่องของบลูจบลงแล้ว คิงก็ตรงมาที่มหาลัยทันที เพราะตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้วเสียงรถสปอร์ตคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าตึกคณะ สายตาของนักศึกษาหลายคนจับจ้องมาที่รถทันที เพราะเห็นทุก ๆ วันจนจำได้แล้วว่าคนขับคือใคร แล้วมารับใคร“พี่คิงมาอีกแล้ว...”“แฟนพี่คิงนี่ดวงดีชะมัดเลยว่ะ”“แหม ก็เขารักกันนี่นา”เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระลอก ๆ ก่อนที่เจ้าของรถจะเปิดประตูลงมาอย่างสง่างาม ใบหน้าคมเรียบนิ่ง แต่รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากกลับทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นขึ้นในทันทีคิงพิงรถ รอเพียงครู่เดียว ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าใบโต ใบหน้าเธอยังมีเหงื่อบาง ๆ จากการพรีเซนต์งานเมื่อบ่าย แต่พอเห็นเขา เธอก็ยิ้มกว้างทันที“พี่คิง~” เสียงเรียกสดใสทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้“เหนื่อยไหมครับวันนี้”“เหนื่อยมากเลยค่ะ พรีเซนต์ตั้งแต่เที่ยงยันบ่าย”“แล้วเป็นยังไงบ้าง”“ผ่านฉลุยค่ะ” จูนยิ้มจนตาหยี “แต่เหนื่อยจนอยากกลับไปนอนแล้วเนี่ย”“ไม่ได้สิ วันนี้พี่จะพาไปกินข้าว”“แต่หนู...”“ไม่มีแต่” เขาพูดแทรกเสียงเรียบ แววตาอบอุ่น “วันนี้พี่มีอะไรจะบอก”จูนชะงักไปเล็กน้อย มองหน้า
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 38
บทที่38 วันแห่งรอยยิ้มหลังจากที่คิงเคลียร์เสร็จแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะยืดเส้นยืดสาย แล้วหยิบกุญแจรถบนโต๊ะขึ้นมา ก่อนที่จะหันไปมองที่บลูที่มันกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่บนโซฟา“ไปได้ยัง” เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบ ๆ“ไปดิ รอนานจนรากงอกอยู่แล้ว” บลูลุกขึ้นทันทีทั้งคู่เดินออกจากคลับแล้วขึ้นรถสปอร์ตคันเดิม เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของคิง ขณะขับรถออกไปยังห้างดังใจกลางเมืองห้างสรรพสินค้าชื่อดังเสียงเพลงเบา ๆ ลอยคลอไปทั่วบริเวณภายในห้างดัง ชั้นสองของห้างเป็นโซนร้านดอกไม้หรูที่จัดแต่งไว้อย่างสวยงาม กลิ่นหอมของดอกกุหลาบ ดอกลิลลี่ และดอกไฮเดรนเยียอบอวลอยู่ทั่วพื้นที่“โห... ร้านนี้แม่งอย่างหรูอะ ดอกไม้แต่ละช่อเหมือนจะซื้อได้แค่เศรษฐี” บลูพูดพลางยักไหล่ ก่อนจะเดินเข้าไปยืนตรงแถวช่อดอกไม้คิงไม่ตอบ เขาแค่ยกมือขยับข้อมือดูนาฬิกา ก่อนจะเดินตามเข้าไปภายในร้านอย่างเงียบ ๆพนักงานหญิงในร้านรีบเข้ามาต้อนรับทันที“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าต้องการดอกไม้แบบไหนคะ?”“มึงเลือกเลย กูไม่รู้รสนิยมผู้หญิงมึงหรอก”“กูกะจะเลือกกุหลาบขาวผสมทิวลิปว่ะ สื่อว่าขอโทษกับความจริงใ
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 37
บทที่37 เธอแม่งดื้อหลายอาทิตย์ผ่านไปทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น คลับบ้านเลขที่ 0 ก็กลับมาตามปกติ ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องอีก ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดีไปหมด ทั้งธุรกิจ ชีวิต และความสัมพันธ์ของเขากับจูนบ้านหลังใหม่ของคิงที่เพิ่งซื้อไปได้ไม่นาน ตอนนี้มันเข้าที่เข้าทางแล้ว ของทุกอย่างถูกย้ายเข้ามาหมดแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ก็ถูกย้ายถูกซื้อเข้ามาติดตั้งจนครบทุกอย่างเช้าวันนี้...แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน กระทบเข้ากับปลายเท้าของคนที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ไม่ใช่ใคร เขาคืนเจ้าของบ้านที่ตอนนี้กำลังนอนกอดหมอนข้างอย่างสบายใจเหมือนคนไม่มีธุระ ไม่มีอะไรให้ทำในชีวิตแล้วสภาวะทิ้งตัวเว่อร์ในขณะที่อีกฝั่งของเตียง กำลังวุ่นวายสุดชีวิตกับการรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัย“ตาย! ตายแน่! สายแล้วด้วย จะทันไหม”เธอพูดพลางวิ่งวุ่นรอบห้อง เปิดตู้เสื้อผ้าเสียงดังปัง แล้วหยิบผ้าขนหนูออกมาทันที เสียงตู้ดังจนคิงขมวดคิ้วในขณะที่ยังนอนหลับตาอยู่“ทำไมเสียงดังแต่เช้าเลยครับ...” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมกับมือใหญ่ที่คว้าหมอนมากอดแน่นกว่าเดิม“พี่
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 36
บทที่36 ถิ่นกูปัง!!เสียงปืนดังสนั่นจนทุกคนในคลับแทบหยุดหายใจ เสียงกรีดร้องของสาว ๆ แทรกขึ้นมาทันที ก่อนจะตามมาด้วยความเงียบงันที่ชวนขนลุกทุกคนต่างย่อตัวลงกับพื้นตามสัญชาตญาณ มีเพียงคิงที่รีบหันกลับไปกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนจนร่างเล็กแทบจมหายไปกับอกของเขา“ไม่เป็นไรนะ… พี่อยู่นี่” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเธอเบาๆทว่าเธอกลับไม่พูดอะไรเลย คนตัวเล็กสั่นทั้งตัว มือเย็นเฉียบจนเขารู้สึกได้ คิงกอดเธออยู่นานจนเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง“เห้ย! กอดพอได้แล้วมั้งมึง จะกอดกันจนเช้าเลยไง!”เสียงแซวที่เต็มไปด้วยความโล่งอกดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง ทำให้คิงรีบหันกลับไปมองที่ผู้ชายคนนั้นที่มีปัญหาทันทีไอ้สัส! ไอ้ไรอัน!คิงเหลือบตาขึ้นมองเพื่อน ก่อนสายตาคมกริบของเขาจะเหลือบไปเห็นร่างของชายที่ล้มลงไม่ไหวติง กระสุนเจาะเข้ากลางหน้าผาก หนึ่งนัดจอดสนิทเลือดแดงสดไหลนองพื้นจนกลิ่นคาวตีขึ้นจมูก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะแม้แต่เพียงปลายนิ้วพวกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักของหลายคนที่ยังไม่หายตกใจ“อยู่ตรงนี้ อย่าขยับนะ” คิงหันกลับมาเอ่ยก
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 35
บทที่35 รักนะครับกลางคืนค่อยๆ คลี่คลายตัวลง เบื้องนอกถูกปกคลุมด้วยความมืดสนิท แต่แสงไฟนวลจากโคมไฟระย้ากลางห้องสะท้อนบนพื้นเงางาม สร้างเงารูปทรงประหลาดที่กระจายไปทั่วห้อง ทำให้บรรยากาศอบอุ่นและชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ดังแผ่วผสมกับเสียงดนตรีเบา ๆ ทำให้ความรู้สึกทั้งหรูหราและเป็นกันเองผสมผสานกันอย่างลงตัวกลางโต๊ะยาว ถูกจัดวางด้วยจานชามและถ้วยแก้วอย่างเรียบร้อย แต่ละจานล้นไปด้วยอาหารหลากหลาย ทั้งสลัดสดสีเขียวสลับแดง ปลาย่างหนังกรอบร้อน ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ข้าวอบหม้อดินร้อนฉ่า และเมนูเนื้อที่นุ่มจนแทบละลายในปาก น้ำจิ้มรสจัดจ้านวางอยู่ข้าง ๆ เติมเต็มกลิ่นอายของมื้อค่ำให้สมบูรณ์แบบ“กินกันเยอะ ๆ นะ แม่ทำสุดฝีมือเลยนะเด็ก ๆ” แม่ของจูนเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส“วันนี้หนูจะกินให้อิ่มจนลุกไม่ขึ้นเลยค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยน้ำเสียงติดเล่นเล็กน้อย“ถ้าเป็นแบบนั้น พี่ก็ต้องอุ้มหนูกลับบ้านใช่ไหม” คิงเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน“บ้า! จูนหมายถึงอิ่มแบบแน่นพุงเฉย ๆ ไม่ได้จะให้พี่คิงมาอุ้มกลับสักหน่อย” เธอเอ่ยเถียงเสียงอ่อน“ยังไงพี่ก็อุ้มกลับอยู่แล้วครับ” คิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก
แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat) 34
บทที่34 ป๋ามาก18:25 น.แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยต่ำ เส้นขอบฟ้าแต้มด้วยสีส้มอมชมพู สะท้อนบนกระจกของรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าคลับ คิงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ม กางเกงขายาวเข้ารูป ดูเรียบแต่เท่จนใครเห็นก็ต้องเหลียวมองส่วนจูนอยู่ในเดรสผ้าพลิ้วสีครีมอ่อนที่เขาเลือกให้เองตั้งแต่บ่าย รอยยิ้มบางแต้มอยู่บนใบหน้าเธอขณะยืนเช็คตัวเองหน้ากระจกรถ“สวยมากครับ” เสียงทุ้มของคิงดังขึ้นจากด้านหลัง“พี่คิงพูดแบบนี้ทุกครั้งเลยนะคะ” เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ“ก็เพราะมันเป็นความจริงทุกครั้งไงครับ” เขายื่นมือมาจับมือเธอ“พร้อมหรือยังครับ”“พี่คิงจะพาหนูไปไหนเหรอคะ” เธอถามเสียงเบา แอบมีแววกังวล“ความลับครับ”“ตลอดเลยนะคะ ความลับตลอดเลย” คนตัวเล็กมุ่ยหน้าน้อย“ฮ่า ๆ ความลับก็คือความลับครับ” เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แฝงรอยยิ้มในแววตา“แต่หนูอยากรู้...”“อดทนเอานะครับ”“ชิ!”คิงหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูรถให้กับคนตัวเล็ก แล้วเขาก็เดินมาขึ้นรถฝั่งคนขับทันที ทันทีที่คิงขึ้นมานั่งอยู่บนรถ เขาก็เอื้อมมือมาหยิบอะไรบางอย่างจากที่เบาะข้างหลัง เป็นผ้าบาง ๆ ผืนหนึ่ง สีแดงสด“พี่คิง... จะทำอะไรค
Anda juga akan menyukai
ลิขิตรักนายสุดหื่น
รินธารา6.3K Dibacaของเล่นของไนต์
แว่นมอลต์9.7K DibacaROARING LION | ใต้เงาราชสีห์
อยู่ในตะเกียงแก้ว12.4K Dibacaหลงกลรัก มาเฟียเถื่อน
MaRich_7.3K Dibacaยั่วรักร้ายนายมาเฟีย(จบเรื่อง)
ทรายแมว2.8K Dibacaนายหัว (เถื่อน) กระหายรัก
จิรัฐติกาล936 Dibacaพ่ายรักศรัณย์
Naya Solene1.5K Dibacaนางบำเรอต่างแดน NC18+
เหมือนแพ1.3K Dibaca
