5

              

               ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืนของชนบทที่ห่างออกมาจากตัวเมืองมักมืดเร็วเสมอ เส้นทางตลอดทางเดินที่เข้าไร่มานี่ก็มีเพียงแสงไฟส่องทางนานๆ ที ไม่ได้ช่วยให้ความมืดนั้นจางลงไปเลย    

“ไอ้เทือง วันนี้เข้าเมืองกันไหม ไม่ได้เข้าเมืองมานานแล้ว”

“เออ...ดีเหมือนกัน คิดถึงน้องกุ้งเหลือเกินแล้ว”

เสียงหัวเราะของประสานดังขึ้นพร้อมกับประเทือง เมื่อคิดถึงหญิงกลางคืนคนหนึ่ง เขาไม่ได้ไปเที่ยวในเมืองพักผ่อนมาหลายวันแล้ว มัวแต่กรำกับงาน วันนี้ถือว่าสบโอกาสเสียที ก่อนที่ประเทืองจะร้องอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นใครบางคนวิ่งตรงมาหาพวกมันอย่างยินดี แต่คนที่ยินดีเมื่อสักครู่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงประเทืองอุทานออกมาพร้อมกับมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาหวาดหวั่น

“ไอ้สาน มึงตบกูหน่อยสิวะว่ากูฝันไปหรือเปล่า ที่เห็นนางฟ้าอยู่ตรงหน้า”

ประสานก็ทำตามเพื่อนบอกทันที เขาฟาดมือไปที่ใบหน้าเพื่อนทันทีอย่างแรง จนทำให้ประเทืองร้องออกมาลั่นด้วยความเจ็บปวด

“ไอ้สาน มึงจะตบกูทำไมวะ!”

“อ้าว...ไอ้เทือง เมื่อตะกี้มึงบอกให้กูตบมึงเองนะ แต่ก็ขอบอกเลยว่ามึงไม่ได้ฝันหรอก นางฟ้าอยู่ตรงหน้าเราจริงๆ ด้วย คนอะไรสวยฉิบ”

สานตอบเพื่อนอย่างเห็นด้วย ประกายตาของพวกมันทั้งสองคนวาววับเมื่อเห็นสาวสวยอย่างไม่คิดฝัน ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้มาเดินในที่เปลี่ยวแบบนี้ สังเกตจากการแต่งตัวก็รู้แล้วว่าไม่น่าจะใช่คนแถวนี้อย่างแน่นอน มัญชุลิกาชะงักกึกไปทันทีเมื่อเห็นสายตาการสำรวจมองเธอของสองคนนั้น เธอลืมคิดถึงความปลอดภัยเสียสนิท มันเป็นเพราะความดีใจแท้ๆ ที่ทำให้เธอลืมไปว่าตอนนี้เธออยู่ในถิ่นที่ไม่คุ้นเคย และไม่รู้เลยว่าสองคนนี้เป็นคนดีหรือร้าย แต่จากการมองสำรวจร่างกายเธอมันทำให้มัญชุลิกาถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที มือเล็กกำกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไว้มั่นเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นกระเป๋าใบนี้คงช่วยเธอได้

“เอ่อ...เอ่อ...” เสียงหญิงสาวสั่นสะท้านจนได้ยินอย่างชัดเจน เท้าเล็กถอยหลังไปอีกครั้งเมื่อสองหนุ่มนั้นพยายามก้าวเข้ามาใกล้กับเธอ

“มาทำอะไรมืดค่ำอย่างนี้จ้ะ ไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม”

“ฉะ...ฉันมาหาคุณลวรรษ”

สองหนุ่มนั่นถึงกับเลิกคิ้วสูง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง พวกมันรู้ว่านายของพวกมันหน้าตาดีและเป็นที่ต้องการของสาวน้อยใหญ่มากมาย แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้หญิงแบกกระเป๋ามาหาถึงที่

“มาหาคุณลวรรษหรือจ้ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่สองคนจะพาไปนะ”

มัญชุลิกาขมวดคิ้วเรียวของตัวเองทันที เมื่อเห็นสีหน้าและประกายตาวาววับของคนพูดยามที่มองเธอ

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ บอกมาก็ได้ว่าต้องเดินไปทางไหน”

“เอ...พี่บอกแล้วไงจ้ะว่าจะพาไป ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย”

ประสานบอกหญิงสาวยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปทำถ้าจะแย่งกระเป๋าใบใหญ่ของหญิงสาวมาถือเอาไว้เอง แต่หญิงสาวกลับถอยหลังออกไปติดๆ กันหลายก้าว หัวใจของมัญชุลิกาเต้นรัวเร็ว ความหวาดกลัวเข้ามาเกาะกุมหัวใจของเธอ ใบหน้าซีดเผือดมองไปทางซ้ายและขวา ทั้งสองฝั่งของเธอมีแต่ดงอ้อยเต็มไปหมด แล้วเธอจะหนีไปทางไหนได้

“มาเถอะน่า เดี๋ยวพี่พาไป”

“ไม่...ไม่...”

หญิงสาวร้องบอกก่อนจะตัดสินใจทิ้งกระเป๋าใบใหญ่ไว้ตรงนั้นก่อนจะวิ่งสุดฝีเท้าเข้าไปในดงอ้อย อย่างน้อยพวกมันคงตามเธอเข้ามาไม่ทันหรอก ความตกใจทำให้เธอไม่ทันคิดว่าถ้าหนีไปทางนั้นยิ่งทำให้เธอเผชิญอันตรายยิ่งกว่าเดิม คนที่ไม่รู้จักทางในดงอ้อยมักจะหลงอยู่ในนั้น เพราะผืนที่ตรงนั้นเป็นผืนใหญ่ปลูกอ้อยไว้ตลอดทาง กว่าจะหาทางออกไปก็กินเวลานาน แต่คนไม่รู้เส้นทางวิ่งเข้าไปแบบนั้นมันก็เหมือนเขาวงกตดีๆ นี่เอง

“เฮ้ย! ไอ้เทือง เขาวิ่งเข้าไปในดงอ้อยนั่นแล้ว เป็นไงล่ะ หน้าตาแกไม่น่าเชื่อถือเลยจริงๆ เขาเลยกลัววิ่งเข้าไปนั่น ทีนี้กว่าจะตามเจอไม่หลงเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วหรือวะ”

“เอ้าก็ใครจะไปคิด ข้าจะช่วยถือกระเป๋าแล้วพาไปหานาย หวังดีขนาดนี้ยังมองเราเป็นผู้ร้ายเสียอีก”

ประเทืองยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ทีนี้จะทำอย่างไรล่ะ ดงอ้อยตรงนั้นยาวไปจนเกือบร้อยไร่ แต่ละไร่จะแบ่งช่องทางดินเอาไว้เดิน แต่คนไม่ชินเส้นทางแบบนั้นจะเดินถูกหรือเปล่า มิต้องหากันจนถึงเช้าหรือวะ เทืองคิดอย่างปวดหัว

“ฉันไปดักทางโน้นแกตามเขาไปทางนั้นแล้วกัน ซวยเลย เว๊ย อดไปเที่ยวในเมืองเลย”

สานชี้บอกทางประเทืองเสร็จก็ไปอีกเส้นทางหนึ่งทันที ป่านนี้ผู้หญิงคนนั้นวิ่งเตลิดไปไหนต่อไหนแล้ว ถ้าเข้าไปลึกกว่านั้นมีหวังหากันทั้งคืนจริงๆ นั่นแหละ มัญชุลิกาเหลียวมองด้านหลังอีกครั้ง ดวงตาของเธอตื่นตระหนกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อไหลซึมทั่วใบหน้า ไหล่และแขนของเธอแสบและเจ็บจี๊ดเพราะพิษของใบอ้อย ดวงตาที่หวาดหวั่นร้อนผ่าวขึ้นมา เมื่อคิดว่าทำไมเธอถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ทำไม

“พี่ชัชขา ช่วยนกยูงด้วย...นกยูงกลัว”

เสียงที่ดังออกจากปากของหญิงสาวสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว เธอไม่รู้หรอกว่าเธอวิ่งมาถึงไหนแล้วเพราะรอบตัวเธอเต็มไปด้วยต้นอ้อย มองทางไหนก็เห็นแต่ต้นอ้อย มัญชุลิกาหย่อนฝีเท้าของตัวเองลงความเจ็บปวดเจ็บแสบเต็มตัวเธอไปหมด แต่หญิงสาวก็หาสนใจไม่ยังคงเดินต่อไปอีก เส้นทางเล็กๆ นี้ทำให้เธอเดินสะดวกขึ้นกว่าในดงอ้อยนั่น แต่ก็ไม่เห็นเส้นทางที่บรรจบกันสักที หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวเร็วด้วยความหวาดกลัว เมื่อความมืดครอบงำ แบบนี้เส้นทางที่เธอมองเห็นก็เพียงแค่รางๆ

“โอ๊ย!!”

หญิงสาวทรุดลงกองกับพื้นทันทีเมื่อเท้าเล็กของเธอเหยียบโดนหลุมเล็กๆ ทำให้เท้าเธอพลิก ความเจ็บแปลบวิ่งไปที่ข้อเท้า หญิงสาวถึงกับน้ำตาซึม รันทดกับชีวิตของตัวเองเหลือเกิน ทำไมเรื่องร้ายๆ ถึงได้ไม่พ้นจากตัวเธอ ทำไมไม่มีสิ่งดีๆ เข้ามาให้เธอได้ชุ่มชื่นหัวใจ พอมีกำลังใจที่จะอยู่ต่อบ้าง หรือว่านี่คือการชดใช้กรรมที่เธอเคยก่อไว้ กระบอกตาของหญิงสาวร้อนผ่าวจนปวดตาไปหมด หยาดน้ำใสคลอหน่วยตา สายตามองท้องฟ้าอย่างตัดพ้อ

หญิงสาวพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ก็ต้องทรุดลงไปกองกับพื้นอีก เสียงซวบซาบที่ดังขึ้นอีกด้านหนึ่งทำให้มัญชุลิกาหันไปมองด้วยความตกใจ น้ำตาที่ไหลรินหยุดชะงักทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นมองไปยังดงอ้อยข้างตัวก่อนจะตัดสินใจพาตัวเองเข้าไปในนั้นอีกครั้งถึงแม้ว่าใบคมของมันจะบาดไปเต็มเนื้อตัวของเธอสักเท่าไรเธอก็ยอม ร่างบางขดตัวเข้าหากันแน่น น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม ริมฝีปากเม้มตรึงเม้มเข้าหากันเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นของความกลัว ดวงตาปิดแน่นก้มหน้าลงซบกับลำแขนที่กอดเข่าเอาไว้แน่น ร่างบางสั่นระริกราวกับหนาวสั่นทั้งๆ ที่เนื้อตัวของเธอเปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ มือบางเอื้อมไปดึงสร้อยที่แขวนเอาไว้น้ำตาของหญิงสาวไหลรินออกมาอีกครั้งเมื่อนิ้วเรียวของเธอสัมผัสโดนวัตถุชิ้นหนึ่งที่ร้อยสายสร้อยเอาไว้

“พี่ลัน...พี่ลันขา ช่วยนกยูงด้วย...ช่วยด้วย”

หยาดน้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง เมื่อนึกถึงคนที่เป็นเจ้าของสร้อยเส้นนั้น...เสียงร้องเรียกของหญิงสาวไม่ได้ดังออกไปให้อีกคนหนึ่งได้รับรู้แม้แต่น้อย เพราะมันดังแค่แผ่วเบาเท่านั้น ร่างบางสะอื้นออกมาอย่างอดกลั้นต่อไปไม่ไหวเธอไม่กล้าแม้แต่ขยับตัวเพราะไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะอยู่ในนี้หรือเปล่า เวลาผ่านไปนานแค่ไหนมัญชุลิกาก็ไม่ทราบ รู้แต่ว่าตอนนี้เธอต้องซ่อนตัวให้ปลอดภัย เข่าทั้งสองข้างแนบกับลำตัวแน่นขึ้นอีกนิด วงแขนกอดกระชับแนบลำตัวกับเข่าทั้งคู่ราวกับว่าถ้าทำแบบนี้มันจะทำให้ความกลัวที่เกิดขึ้นของเธอสร่างซาไป ดวงตาปิดปรือเพราะความอ่อนเพลีย ความหวาดกลัวที่ประเดประดังเข้ามาทั้งๆ ที่หยาดน้ำตายังไหลรินออกทางสองตาไม่ขาดสายเช่นเดียวกัน

“ไอ้เทือง เอ็งเจอหรือเปล่า” สานร้องถามประเทืองด้วยน้ำเสียงขึ้นหอบ

“ไม่เจอกูว่าเราไปตามคนมาช่วยหาเถอะรอถึงพรุ่งนี้มีหวังได้หลงไปถึงไหนๆ”

ทั้งสองกำลังจะวิ่งกลับไปยังไร่อยู่แล้ว ถ้าไม่เห็นแสงไฟของรถคันหนึ่งผ่านเข้ามาเสียก่อน ทั้งสองจึงโบกอย่างดีใจเมื่อมีคนมาช่วยอีกคนหนึ่งแล้ว ลวรรษนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่โบกไม้โบกมือให้เขาจอดรถนั่นคือคนงานในไร่ของเขานั่นเอง ชายหนุ่มเปิดกระจกรถทันทีที่จอดสนิทก่อนจะเอ่ยถามคนงานที่มองเขาอย่างดีใจ ราวกับเห็นเทวดาว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้มาเดินอยู่ตรงนี้

“นายครับ โห...นายมาได้จังหวะพอดีเลย”

“มีอะไรกัน”

“คือพวกผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งแบกกระเป๋าใบใหญ่ เลยถามว่ามาหาใคร เธอบอกว่าจะมาหานาย แต่เธอคงกลัวพวกผมจะทำร้ายเลยหนีเข้าไปในไร่อ้อย พวกผมกลัวว่าเธอจะหลงไปไกลเลยออกตาม แต่ไม่เจอ กะว่าจะเข้าไปในไร่เรียกพวกเราให้มาช่วยกันหา”

ลวรรษลงมาจากรถโฟร์วีลสี่ประตูคันใหญ่ทันที ก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความไม่เข้าใจเมื่อได้ยินเทืองพูดมาอย่างนั้นใครจะมาหาเขา...ผู้หญิงที่ไหน

“พวกแกสองคนไปทางโน้นแล้วกัน ทำเสียงดังๆ เข้าไว้ ถ้าผู้หญิงคนนั้นได้ยินน่าจะวิ่งออกอีกฝั่งหนึ่ง เดี๋ยวฉันจะดักอยู่ตรงนั้นเอง คนไม่ชินเส้นทางคงเดินไปไม่ไกลเท่าไรหรอก”

เทืองกับสานพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินเข้าไปทางด้านที่หญิงสาวคนนั้นหนีเข้าไป ลวรรษมองกระเป๋าใบใหญ่ที่หล่นอยู่ข้างทางด้วยความประหลาดใจ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมีธุระอะไรถึงได้มาหาเขา เพราะในชีวิตเขาไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนไหนนอกจาก... ลวรรษเหยียดริมฝีปากตัวเองยกสูงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมานิดเพื่อเยาะตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางมาที่นี่หรอก ป่านนี้คงเสวยสุขอยู่กับพี่ชายสบายกับการโกงเงินเขาไปใช้