4

เสียงรถทำให้มยุรินที่กำลังสั่งงานกับสาวใช้อยู่นิ่วหน้าและหันไปมองรถคันที่เธอไม่อยากจะคุ้นหูคุ้นตานั่นเสียเลย แต่พอเห็นร่างสูงของลวรรษเดินลงจากรถรอยยิ้มของมยุรินก็แย้มออกมาบนใบหน้าของเธอทันที ร่างบางถลาเข้าไปหาลวรรษอย่างยินดี แต่รอยยิ้มของแม่บ้านสาวก็ต้องเลือนหายไปจากใบหน้าเช่นเดียวกันเมื่อเห็นร่างบางของชงโคลงมาพร้อมกับลวรรษด้วยเช่นกัน นังชงโคนี่เกาะไม่ปล่อยจริงๆ เมื่อไรนะผู้หญิงคนนี้ถึงได้ออกไปจากเส้นทางความรักของเธอเสียที นับวันชงโคยิ่งใกล้ชิดกับลวรรษมากยิ่งขึ้น ดีนะที่ลวรรษไม่เคยเอ่ยปากออกมาว่าชงโคมีความสำคัญอย่างไรกับเขา แต่เธอก็ไว้ใจในตัวชงโคไม่ได้ ผู้หญิงด้วยกันดูออกว่าแท้ที่จริงแล้วชงโคคิดอย่างไรกับลวรรษ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ผู้ชายเขาไม่เคยแสดงออกมาว่าชอบตัวเองเลยสักครั้ง ยังมีหน้ามาตามตื้อเขาอยู่ได้

“ยุริน เดี๋ยวช่วยทำแกงส้มชะอมทอดให้ด้วยนะ ฉันจะเอาไปฝากคุณโชค”

“ได้ค่ะ...ยุรินขอไปเตรียมของก่อนนะคะ คุณลันขึ้นไปอาบน้ำเถอะค่ะ เหงื่อเต็มตัวขนาดนั้น ส่วน ‘แขก’ ยุรินดูแลให้เองค่ะ”

มยุรินจงใจเน้นคำพูดว่าแขกกับชงโคหมายจะให้อีกฝ่ายรับรู้ฐานะของตัวเอง แต่ใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้ยินของชงโคกลับทำให้มยุรินเองที่หงุดหงิด

“จำปี...จำปีเอาน้ำให้แขกหน่อย คนเรานี่ก็แปลกนะจำปีมาได้ทุกวี่ทุกวัน ผู้ชายเขาก็แสดงออกชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ได้คิดอะไรด้วยก็ยังหน้าด้านมาหาเขาถึงที่ จำไว้นะจำปี...แกอย่าได้ทำแบบนี้นะ เป็นผู้หญิงมันไม่งาม อุ๊ย! ขอโทษค่ะคุณชงโค ฉันมัวแต่อินกับละครไปหน่อยค่ะ ดูสิคะว่ามันหน้าด้านขนาดไหนตามพระเอกต้อยๆ ขนาดนั้น”

ชงโคเพียงแต่ยิ้มรับเล็กน้อยและเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกราวกับไม่สนใจในสิ่งที่มยุรินพูดแม้แต่นิดเดียว และนั่นก็ทำให้แม่บ้านสาวหงุดหงิดเองอีกครั้ง ก่อนจะเดินหน้าง้ำเข้าไปในครัว ชงโคมองตามหลังมยุรินพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อยพยายามไม่ถือสากับกิริยาของมยุริน แต่สิ่งที่มยุรินพูดก็เป็นเรื่องจริง ลวรรษไม่เคยแสดงอาการอะไรสักครั้งที่ทำให้เธอคิดไปว่าเขากำลังมีใจให้

รอยยิ้มของหญิงสาวแย้มออกมาอย่างขื่นๆ ก่อนจะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานขนาดไหนจนเห็นร่างสูงเดินลงมานั่งสมทบกับเธอที่โซฟาพร้อมกับสีหน้าที่สดชื่นขึ้น

“ขอโทษนะครับที่ให้รอนาน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ลันจะได้สบายตัวไงคะ”

ลวรรษยิ้มออกมานิดหน่อยกับคำพูดของชงโค ผู้หญิงคนนี้เข้าใจคนอื่นเสมอ ไม่ทวงถามกับสิ่งที่เขาพยายามอย่างมากที่จะให้เธอ แต่ยิ่งพยายามเท่าไร เขากลับลำบากใจเองทุกครั้ง จนเดี๋ยวนี้เขาปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ และคิดว่าความดีของชงโคจะทำให้หัวใจของเขาหันมามองเธอได้ในไม่ช้า

“ผมว่าเราไปกันเถอะครับ เดี๋ยวคุณโชคจะรอ”

หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืนเช่นเดียวกับชายหนุ่ม เป็นเวลาพอดีกับที่มยุรินถือปิ่นโตสำหรับใส่อาหารมาเช่นเดียวกัน

“นั่นไง ยุรินมานั่นแล้ว ไปกันเถอะครับ”

คิ้วเรียวของมยุรินขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้นออกจากปากของลวรรษ เขาไม่ได้กินข้าวเย็นที่บ้านหรอกหรือ

“คุณลันไม่ได้กินข้าวเย็นที่บ้านหรือคะ ยุรินนึกว่าคุณลันให้ทำแกงเอาไปฝากคุณโชคแค่นั้น”

“เปล่า วันนี้ฉันจะไปกินข้าวกับคุณชงโค”

ร่างสูงพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินแตะข้อศอกให้ชงโคเดินตามเขาไป มยุรินเห็นภาพความสนิทสนมนั้นถึงกับเม้มเรียวปากตัวเองแน่น สายตาวาววับมองเขม็งตามหลังสองคนนั้นไปทันทีอย่างไม่พอใจ จนจำปีที่เดินมาสมทบตามหลังถึงกับถอยหลังไปอย่างรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง เพราะถ้าคุณยุรินแสดงอาการแบบนี้อีกพักเดียวระเบิดต้องลงแน่ๆ

ดวงตาหวาดหวั่นของมัญชุลิกามองไปรอบด้าน เธอคาดคะเนเวลาเดินทางผิดไป กะว่าจะถึงเมืองกาญจนบุรีเร็วกว่านี้ เพราะคิดว่าเธอมีที่อยู่ในเมือของลวรรษแล้วเธอคงหาเขาได้ไม่ยาก แต่ทุกอย่างกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด หญิงสาวมองเศษกระดาษหนังสือนิตยสารฉบับหนึ่งในมือด้วยประกายตาหวานวันนั้น เธอเห็นข่าวนี้โดยบังเอิญ ข่าวการสัมภาษณ์ของโชค เจ้าของไร่อ้อยที่มีชื่อเสียงของเมืองกาญจนบุรี และเพียงแค่เสี้ยวหน้าเล็กๆ ของคนงานกลุ่มหนึ่งนั้นมันก็ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงอย่างไม่คิดชีวิต เธอจำลวรรษได้อย่างแม่นยำ ต่อให้เห็นเขาในระยะไกล เห็นแค่ครึ่งหน้า แค่เสี้ยวหน้าด้านใดด้านหนึ่งก็เถอะเธอก็จำได้ มัญชุลิกาตัดข้อความพร้อมกับชื่อไร่นั้นมาเก็บเอาไว้ เพราะนี่เป็นเพียงข่าวสารชิ้นเดียวที่เธอได้รับจากลวรรษ ผู้ชายที่หายไปจากชีวิตเธอหลายปี

หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวเต้นอย่างหวาดหวั่น เมื่อสองข้างทางรอบตัวเธอในตอนนี้มีแต่ต้นอ้อยเต็มไปหมด จากการสอบถามทำให้เธอได้รู้ว่าลวรรษมีไร่อ้อยเป็นของตัวเอง เขากำลังเจริญรุ่งเรือง ในขณะที่พี่ชายของเธอตกต่ำแย่ลงไปทุกที และตอนนี้เมชัชก็ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว ความร้อนผ่าววิ่งไปทั่วดวงตากลมโตของหญิงสาวอีกครั้งเมื่อคิดถึงพี่ชายที่จากไป ก่อนจะเธอจะสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกความเข้มแข็งให้กับตัวเอง ตั้งแต่เช้าอาหารยังไม่ตกถึงท้องเธอแม้แต่นิดเดียว ด้วยความกังวล รีบเร่ง กลัวว่าจะหาไร่ของลวรรษไม่เจอทำให้เธอละเลยส่วนนั้นไป

เท้าเล็กชะงักกึกด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับมองเลิ่กลั่กไปรอบด้านด้วยความตื่นกลัว เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาๆ อะไรรางๆ ตรงหน้า

“ไม่มีอะไรหรอกนกยูง ใจเย็นๆ เข้าไว้...ไม่มีอะไร”

เสียงหวานพึมพำปลอบตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง เธอตัดสินใจมาหาลวรรษทันทีที่งานศพของเมชัชเสร็จสิ้น ไม่ฟังเสียงใครทั้งสิ้น มือบางกำเศษกระดาษชิ้นเล็กที่อยู่ในมือแน่น หญิงสาวชะงักฝีเท้าตัวเองอีกครั้งเมื่อเสียงของคนแว่วเข้ามาในหูของเธอ แววตายินดีของหญิงสาวปรากฏออกมาอย่างชัดเจน เธอเห็นคนแล้ว...ความหวังที่จะได้เจอลวรรษเสียทีกำลังใกล้เข้ามาแล้ว