Romances de พุดน้ำบุษย์

สีหน้าหงุดหงิดของอนรรฆไม่อาจรอดพ้นสายตาของแดนไทยได้เลย บอดี้การ์ดหนุ่มหัวใจสาวจึงหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่เก็บอารมณ์จนคนเป็นเจ้านายตวัดสายตาคมกริบไปมองลูกน้องตัวเองเขม็ง“แกจะหัวเราะอะไรไอ้แดน”“เอ๊า...ก็หัวเราะอะไรเน่า ๆ แถวนี้ เจ้านายดมหัวแดนนี่หน่อยได้ไหม พักนี้แดนนี่รู้สึกตัวเองหัวเหม็น ๆ เน่า ๆ ยังไงก็ไม่รู้”เมื่อสบตาวาววับของคนเป็นเจ้านายบอดี้การ์ดหัวใจสาวก็วิ่งปนหัวเราะไปหากันต์กับกมิตตราพลางกระซิบอะไรบางอย่างกับหญิงสาวจนหญิงสาวหันมามองอนรรฆด้วยสีหน้าร้อนรน ยิ่งเมื่อเห็นร่างสูงของอนรรฆเดินหนีไปแบบนั้น กมิตตราถึงกับหันไปมองกันต์อย่างขอความคิดเห็นว่าเธอควรจะทำอย่างไร“ไปง้อหน่อยเถอะ...คนแก่งอนง้อยากหน่อยนะ”นับเป็นครั้งแรกที่ได้ยินกันต์พูดออกมาแบบนั้น แดนไทยถึงกับมองเพื่อนหนุ่มอย่างอึ้ง ๆ ปกติเห็นกันต์เงียบขรึมตลอดเวลา“แกพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอวะกันต์”“ฉันฟังแกมาเยอะไง...แดนนี่”พูดจบกันต์ก็เดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้แดนนี่ยืนทบทวนคำพูดของเพื่อนรักว่ามันด่าหรือว่าชมเขากันแน่ กว่าจะนึกออกกันต์ก็เดินหายไปแล้วทิ้งให้แดนไทยก่นด่าเพื่อนรักอยู่ในใจ“โกรธอะไรคะ”“เปล่า”กมิตตราย

ทั้งอนรรฆและแดนไทยเดินออกมาห่าง ปล่อยให้พี่น้องได้มีโอกาสคุยกันหลังจากที่พลัดพรากจากกันมานาน แต่ทั้งคู่ก็ยังอยู่ในสายตาของอนรรฆตลอดเวลา บอดี้การ์ดหนุ่มหัวใจสาวมองภาพประทับใจนั้นด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเต็มสองตา ในที่สุด...กันต์ก็ได้หัวใจตัวเองกลับคืนมา ต่อไปนี้เพื่อนหนุ่มของเขาคงยิ้มได้เต็มหน้าเสียที ไม่ต่างอะไรกับอนรรฆ นับตั้งแต่ได้กันต์มาทำงานด้วยกัน เขาไม่เคยเห็นลูกน้องคนนี้มีความสุขจริง ๆ จัง ๆ สักครั้ง รอยยิ้มที่มีก็เป็นแค่การแยกเรียวปากออกจากกัน มันไม่ใช่รอยยิ้มที่มีความสุข ไม่ใช่รอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจ แต่ว่า...สองคนนี้จะกอดกันอีกนานไหม ถึงแม้จะเป็นพี่น้องก็เถอะ หัวใจของเขามันคัน ๆ ชอบกล อนรรฆรีบหลับตาพึมพำนิด ๆ ราวกับสวดมนต์บอกกับตัวเองว่าพี่น้อง...พี่น้อง ไอ้อาการหึงหวงนี่เขาก็ห้ามมันไม่ได้เสียด้วย และอาการทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของแดนไทยถนัดตา“เจ้านายเป็นอะไรฮะ ทำปากขมุบขมิบเหมือนจะแช่งใคร หรือว่า...”คำพูดของแดนไทยหยุดเพียงแค่นั้น เมื่อหันไปมองกันต์กับกมิตตราที่กอดกันแน่น พอจะเดาอาการของคนเป็นเจ้านายถูก เขาก็อยากจะหัวเราะออกมาให้ดังลั่น แต่ก็หวั่นใจว่าปลายเท้าของเจ้านายจะตวัด

กันต์พยักหน้าก่อนจะมองแหวนอีกวงหนึ่งซึ่งอยู่ในมือของอนรรฆราวกับว่ามันคือสิ่งประหลาด หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก“นายดูแหวนวงนี้สิ...ว่าเหมือนของนายหรือเปล่า”อนรรฆยื่นแหวนอีกวงที่เขาถือเอาไว้ให้กันต์ทันที มือที่ยื่นไปรับแหวนจากอนรรฆสั่นเล็กน้อย หัวใจแทบจะหยุดเต้น นับเป็นครั้งแรกที่เขานึกวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า ขอให้เรื่องที่เขารอคอยมานานเป็นจริงเสียทีเถอะกันต์มองแหวนวงน้อยในมือก่อนจะพลิกดูด้านใน ดวงตาของกันต์เบิกกว้างมองอนรรฆอย่างดีใจ รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าเคร่งขรึม นับเป็นรอยยิ้มอย่างดีใจรอยยิ้มแรกที่อนรรฆเห็นจากใบหน้าของกันต์ก็ว่าได้“เจ้านายได้แหวนวงนี้มาจากใครครับ เขาอยู่ที่ไหน...บอกผมเถอะครับ”น้ำเสียงกับสีหน้ายินดีของกันต์ ทำให้หญิงสาวอีกคนที่ยืนนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงมองหน้ากันต์อย่างพิจารณาเป็นครั้งแรก“มันเป็นของแก้มเองค่ะ”สิ้นเสียงสั่น ๆ ของกมิตตราสายตาของกันต์หันไปมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างตกตะลึงและคาดไม่ถึง“มะ...หมายความว่ายังไง...แก้มเป็นเจ้าของแหวนวงนี้หรือ”“ค่ะ...คุณแม่อธิการบอกว่ามันห้อยคอแก้มมาตั้งแต่เด็ก”กมิตตราตอบออกไปอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมโตคลอค

บทส่งท้ายสายตาเหม่อลอยของหญิงสาวทอดมองไปยังท้องทะเลด้านหน้า ความฝันเมื่อคืนยังคงติดตาติดใจของเธอจนถึงตอนนี้ กระบอกตาของหญิงสาวร้อนผ่าวยามที่คิดถึงคนเป็นพี่...ครอบครัวเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ ป่านนี้เขาจะอยู่ที่ไหนจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร“หนีพี่ออกมาแบบนี้...คืนนี้จะลงโทษให้ครางทั้งคืนเลยคอยดูเถอะ”ร่างสูงเดินเข้ามากอดหญิงสาวทางด้านหลัง ใบหน้าคมเข้มก้มลงจุมพิตหัวไหล่บอบบางของกมิตตราหนึ่งทีก่อนจะกระชับวงแขนที่รัดเอวบางของหญิงสาวให้แน่นขึ้นอีกนิด“คิดเรื่องอะไร...เรื่องฝันร้ายเมื่อคืนนี้เหรอ”กมิตตราพยักหน้าหงึก ๆ ยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำตาที่ซึมออกมา“พี่ช่วยตามหาพี่ชายให้เอาไหม เรื่องยุ่ง ๆ ทุกอย่างมันจบลงไปหมดแล้ว ทีนี้คงมีเวลาที่จะตามหาพี่ชายของแก้มได้”ร่างบางหันขวับมามองคนตัวสูงทันทีอย่างดีใจ“จริงนะคะ”อนรรฆพยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากกลมมนของหญิงสาวคนรักเบา ๆ“จริงสิจ๊ะ”สายตาของอนรรฆทอดมองไปยังชายหาดด้านล่าง เมื่อเห็นร่างสูงของกันต์ คิ้วหนาของชายหนุ่มก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง“โน่นก็อีกคน...น้องหาย ถ้าเอาแก้มกับกันต์มาอยู่ด้วยกันคงเหมือนพี่น้องกันเลย อีกคนตามหาพี่ อี

ประโยคแรกหญิงสาวตะโกนหมายจะบอกให้เขาทั้งสองได้รับรู้ในสิ่งที่เธอพูดไป ในขณะที่ประโยคถัดมาเธอตะโกนเสียงดังเพื่อให้อนรรฆตอบเธอมาเสียงดังด้วยเช่นเดียวกัน อนรรฆหลับตาลงพลางนึกสีหน้าของลูกน้องทั้งสองคนออกเลยทีเดียวโดยเฉพาะแดนไทย“เร็ว ๆ สิฮะคุณเอียน แดนนี่รอเป็นพยานอยู่นะ”เมื่ออนรรฆยังไม่ตอบออกมาแดนไทยจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเสียก่อน“รัก”“อะไรนะ...รัก...รักใคร...รักแดนนี่หรือฮะ”อนรรฆหลับตาลงนิดพลางนึกคาดแค้นแดนไทยในใจ อย่าให้ถึงทีฉันบ้างนะแดนนี่ ฉันจะซัดแกให้น่วม ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าปอดพลางมองหญิงสาวที่รอคอยคำตอบจากเขาด้วยความหวัง“พี่รักแก้ม...รักที่สุด”เสียงหัวเราะของแดนนี่ดังออกมาทันทีที่เขาพูดจบ ในขณะที่กันต์ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ในที่สุดอนรรฆก็พูดออกมาเสียที ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นปล่อยให้คนทั้งคู่ได้อยู่กันตามลำพัง“แสบนักนะ...ยัยตัวร้าย”“เอาคืนนิดหน่อยเอง โทษฐานที่พี่เอียนหลอกแก้มก่อน...เล่นน้ำทะเลกันดีกว่า”หญิงสาวตัวเล็กจูงมืออนรรฆลงเล่นน้ำทะเลกันอย่างสนุกสนาน กมิตตรากวักน้ำใส่หน้าอนรรฆจนอีกฝ่ายหลบไม่ทัน เสียงเข้มห้ามปรามหญิงสาวแล้วแต่อีกฝ่ายหาเชื่อไม่ มือหนาของ

กมิตตรามองหน้าอนรรฆอย่างยั่วเย้า หญิงสาวถอยหลังลงไปในทะเลอีกนิดก่อนจะตัดสินใจปลดกางเกงขาสั้นที่สวมออก มือหนาของอนรรฆกำที่วางแขนบนรถเข็นแน่น มองไปรอบด้านว่ามีใครนอกเหนือจากเขาอีกหรือเปล่าที่จะเห็นภาพกมิตตราในตอนนี้อนรรฆพยายามนับหนึ่งถึงร้อยไม่ให้ตัวเองวิ่งถลาเข้าไปโอบร่างบางของกมิตตราเอาไว้เมื่อคิดว่าจะมีใครเห็นเนื้อนวลขาวที่ตัดกับชุดว่ายน้ำสีส้มนั้นอีกนอกจากเขา“แต่แก้มว่า...เล่นแบบไม่ใส่อะไรเลยดีกว่า”นิ้วเรียวของกมิตตราปลดสายชุดว่ายน้ำออกจากหัวไหล่บอบบางของตัวเองออกจนมันหล่นลงไปกองกับต้นแขนเพียงเท่านั้นอนรรฆก็ทนมองอีกไม่ไหว ร่างสูงวิ่งเข้าไปกอดรัดร่างบางของกมิตตราไว้แน่น พร้อมกับต่อว่าหญิงสาวเสียงขรม“ผู้หญิงบ้าอะไร ไม่อายคนอื่นหรือยังไง”“จะอายทำไม แก้มใส่ชุดว่ายน้ำอยู่นะคะ”อนรรฆมองซ้ายมองขวาก่อนจะรัดร่างบางไว้แน่น พยายามใช้ร่างหนาของตัวเองบดบังไม่ให้ใครได้เห็นสาวน้อยคนนี้ในชุดที่เรียกอารมณ์หนุ่มของเขาให้สูงขึ้น“แดน กันต์ ออกไปไกล ๆ เลย ไม่ต้องอยู่ตรงนี้”เสียงดังลั่นของอนรรฆเรียกรอยยิ้มจากกมิตตราได้ทันที ดูเหมือนอนรรฆจะลืมตัวแล้วว่ากำลังเล่นบทคนพิการกับเธออยู่ ถึงได้ถลาเข้ามาบั

ชั้นดาวดึงส์เสียงหายใจเธอหอบท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรดังแว่วเข้ามา ขุนมองตามร่างที่อ่อนระทวยนอนหมดแรงบนขั้นบันได เขาดึงหญิงสาวขึ้นมาอุ้ม แล้วพลิกตัวเองเป็นฝ่ายนั่งอยู่บนขั้นบันไดบ้าง หงายขาอวดความอลังการที่พุ่งชั้นขยายใหญ่กลางอากาศเขาวางศอกทั้งสองข้างบนชั้นบันได สายตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างอ้อนวอน เขาทำเธอสุขสมไปบ้างแล้ว คราวนี้เธอต้องปลดปล่อยเขาพ้นจากความทรมานบ้าง“ขุน...ความจริงพี่อยากรู้มานั้นแล้วว่า...ถ้าปั่นแบบนี้...มันจะรู้สึกอย่างไร”ปั่นในคำพูดของแก้มก็คือ ปั่นท่อนกายแกร่งที่ลุกตั้งชั้นขอบเขาด้วยฝ่ามือทั้งสองข้างของเธอ ท่อนเนื้อบวมเบ่งอยู่ตรงข้าง เสียงสูดปากของขุนทำให้แก้มตาพราว สะโพกหนายกขึ้น กระเด้งลอยตัว“พะ...พี่แก้ม”“ดีใช่ไหมขุน”ชายหนุ่มพยักหน้า หลับตาหอบหายใจ หัวใจเต้นแทบทะลุอก กับอุ้งปากฉ่ำชุ่มของแก้มที่กำลังดูดกลืนท่อนกายแกร่งของเขา เธอดันลึกถึงโคนลิ้น เม้มปากรูดจรดปลายจนสะโพกของเขากระเด้งลอยตัวเสียงสูดปากดังเป็นระยะ เขาเกร็งหน้าท้องด้วยความเสียวซ่านจนเส้นเลือดปูดโป่ง ขุนหอบหายใจสะท้าน ผงกมองศีรษะของแก้มที่กำลังเคลื่อนขึ้นเลื่อนลงตามจังหวะ ทำไ

เด็กชายที่ไม่เล็กขุนครางเสียงต่ำในลำคอ ปากเผยอออกจากกัน เขาเกร็งทั้งร่างกับเรียวลิ้นอ่อนนุ่มเปียกฉ่ำที่หยอกเย้ายอดอกแข็งตึงเป็นไตของเขา กลีบปากทีบีบเม้ม ทำให้เสียวกระสัน ตัวสะท้าน“ดีไหม”ชายหนุ่มพยักหน้า สันกรามหนาบดแน่น ยามที่แก้มเคลื่อนเรียวปากไปอีกด้านหนึ่ง และทำไม่แตกต่างกัน ลิ้นอ่อนนุ่มกระดกรัวเร็ว ตวัดไล้ยอดอกแข็งชัน ขุนแทบยืนไม่ไหว หายใจรัวเร็ว ยิ่งแก้มเลื่อนใบหน้าลงต่ำ เขาก็เกร็งหน้าท้องรับทันทีปลายลิ้นอ่อนนุ่มตวัดไล้ หยอกเย้าผิวเนื้อ ฝังจูบตามลอนมัดกล้ามจนถึงหน้าท้องที่เห็นเส้นเลือดปูดโปน มันยิ่งทำให้ขุนดูเซ็กซี่ กลีบปากนุ่มเลื่อนต่ำ จนถึงโคนแก่นกายที่ลุกผงาด เธอเม้มกลีบปากจนขุนสูดปากร้องลั่นมุมปากบางยกยิ้ม แล็บลิ้นเลียสองก้อนเนื้ออ่อนนุ่ม ดูดดึงเม้มผิวเนื้อยิ่งสร้างความทรมานให้ผู้เป็นเจ้าของจนขาแทบสั่น“พี่จะกินขุนละนะ”ชายหนุ่มพยักหน้า เผยอปากสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะครางเสียงต่ำลั่น สะโพกหนาบิดไปมา ยามที่อุ้งปากอุ่นชื้นของแก้มเลื่อนเข้าครอบครองกายแกร่งของขุนจนสุดปลาย กลีบปากเม้มตรึงดูดกลืนท่อนเนื้อที่พองโต ฟันขาวขูดเบา ๆ กับผิวเนื้อที่อ่อนไหวขุนกระเด้งหน้าขา ดันท่อนกาย

เด็กชายขุนผู้ใจแตกฝ่ามือนุ่มเลื่อนไล้ไปมา แขนที่เท้าขอบสระของขุนเกร็งจนเห็นมัดกล้าม ชายหนุ่มคำรามในลำคอเสียงต่ำ เปลือกตาปิดลง ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสของแก้ม“ไม่เล็ก...มันใหญ่มาก”แก้มกระซิบเสียงเบา เลื่อนข้อมือให้แรงขึ้น บีบเคล้นแก่นกายที่เริ่มพองตัวดุนดันกางเกงว่ายน้ำของขุนออกมา“แล้วพี่แก้มชอบไหม”กระซิบเสียงต่ำใกล้ซอกคอของเธอ แก้มช้อนตาขึ้นมองสบตาเยิ้มระยับของขุน พลางกัดกลีบปากตัวล่างของตัวเองเบา ๆ ขุนแทบกระชากเสื้อผ้าเธอออกแล้วจ้วงใส่ตัวเธอไม่ยั้ง เมื่อเห็นว่ามันเซ็กซี่แค่ไหน“อย่างนี้เรียกว่าชอบไหมล่ะ”เธอสอดมือเข้าในขอบกางเกงว่ายน้ำ สัมผัสเนื้อแท้ของท่อนกายที่ผงาดตั้ง ขยับข้อมือเป็นจังหวะ รู้สึกพึงพอใจเมื่อเห็นขุนหลับตา แหงนศีรษะขึ้น ครางในลำคอไม่หยุด อยู่ ๆ มือที่เลื่อนเข้าออกก็ชะงัก หยุดทุกอย่างฉับพลัน“พี่สาวขึ้นห้องดีกว่า เด็กชายขุนอยากเล่นน้ำไม่ใช่หรือไง ไปเล่นเถอะ ว่ายสักสี่ห้ารอบ”เธอเบี่ยงตัวออกจากวงแขนของเขา ไม่วายเบียดบั้นท้ายกับท่อนกายแข็งชันเดินไปเกาะบันไดปีนขึ้นจากน้ำ ทิ้งให้ขุนสวรรค์ถล่มตรงหน้า ขุนมองตาบั้นท้ายที่ตั้งใจบิดเป็นจังหวะทิ้งให้เขามอง ประกายตาวาววับ

เด็กชายผู้หิวกระหายเสียงครางกระเส่าดังแผ่วเบาในลำคอ ยามที่บั้นท้ายหนั่นแน่นบดเบียดหน้าขาเขาในเช้าตรู่วันนี้ ขุนแทบขยับตัวไม่ได้ เจ้าขุนน้อยของเขาตื่นตัวอย่างเต็มที่ มือหนาจับมืออุ่นของคนที่ยังหลับอยู่มาลูบคลำท่อนกายที่แข็งตึงขุนหลับตาพริ้ม เสียงครางกระหึ่มในลำคอ เพราะคนที่เขาคิดว่าหลับไม่ได้หลับ ตอนนี้เธอพลิกฝ่ามือสอดลึกเข้าในกางเกงนอน กอบกำกายแกร่งที่ลุกฮือของเขาไว้“เด็กน้อยตื่นแต่เช้าเชียวนะ”“ก็ใครทำให้ตื่นล่ะ” เสียงเริ่มสั่นแก้มหัวเราะเสียงเบา สายตาจับจ้องที่มือของตัวเอง เธอกำลังลูบไล้ท่อนกายแกร่งที่ลุกผงาดของขุน กอบกุมเกือบล้นมือ“ดูสิ...อดข้าวมากี่มือ หัวโตเชียว”ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ส่วนที่เธอบอกว่าหัวโต ขุนสะท้านไปทั้งกาย“พะ...พี่แก้ม”ร้องเรียกคนที่กำลังละเลงมือเสียงติดขัด สะโพกหนากระดกขึ้น แอ่นรับจังหวะมือที่โยกย้าย ขุนสูดปากอย่างเสียวซ่าน สีหน้าทรมาน“ให้แรงอีกนิดไหมขุน หรือว่า...แบบนี้ดีแล้ว”แก้มออกแรงบีบขึ้นอีกนิด ขุนครางกระเส่า แอ่นสะโพกร่อนไปมา หญิงสาวยิ้มมุมปาก เคลื่อนมือจากส่วนล่างขึ้นปลายยอด ราวกับรีดพิษงู“อื้ม...”เสียงตอบรับนั้นทำให้เธอยิ้ม แก้มรูดแรงและลึก ทุก

ยกแรกไม่พอขอสองสามสี่แก้มดิ้นพล่านใต้ร่างของขุน ลำขาแข็งแรงแทรกกลางเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ บังคับให้มันแยกออก แขนทั้งสองข้างถูงตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวของขุน ส่วนมือที่เหลือกำลังทรมานเธอด้วยการลางไล้ตามส่วนเว้าโค้งด้านข้างลำตัวฟันขาวขบกลีบปากล่างของตัวเอง เปลือกตาพริ้มหลับ พึงพอใจกับสัมผัสเสียวซ่านที่ได้รับ ฝ่ามือร้อนผ่าวของขุน ดันขาข้างหนึ่งของแก้มให้ตั้งฉากกับพื้นเตียง เขาลูบไล้ฟอนเฟ้นบีบเคล้นบั้นท้ายหนั่นแน่นอย่างหนักมือ“คราวนี้ผมจะทรมานพี่บ้างล่ะ”คำขู่ของขุนทำให้แก้มปรือตาที่ฉ่ำด้วยรสสวาทขึ้นมอง เรียวปากวาดยิ้ม“กลัวที่ไหนล่ะ”ขุนบิดมุมปากตัวเองสูงขึ้น ถูกใจกับคำท้าท้ายของแก้ม ชายหนุ่มซุกใบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น ปลายลิ้นตวัดไล้เลียติ่งหูจนแก้มต้องย่อคอหนี“อย่าหนีสิแม่คนเก่ง”แก้มกัดกลีบปากแน่น ข่มเสียงคราง เมื่อเรียวปากของขุนกำลังเม้มติ่งหูเธอ ดูดดึงจนเสียวซ่านไปทั้งกาย มือที่จับสองมือเธอไว้เหนือศีรษะปล่อยเป็นอิสระ ใบหน้าคมเข้มเลื่อนลงต่ำ จนถึงที่หมายที่เขาอยากลิ้มลองตั้งแต่เห็นคราแรกอุ้งปากฉ่ำชื้นของขุนครอบครองยอดอกแข็งตึงสีชมพูเข้ม เขาตวัดลิ้นไล้เลีย ดูดกลืนเห

เสียหนุ่มแก้มเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง เธอหิวน้ำ และคิดว่าเพื่อนของขุนคงกลับกันไปหมดแล้ว เธอโผล่หน้าออกมาจากขอบประตู กวาดตามองไปทั่ว คิ้วเรียวขมวดมุ่นเห็นกลุ่มแสงไฟที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ของขุน เก้าอี้สูงที่เลยศีรษะเธอไม่เห็นว่ามีใครนั่งอยู่หรือเปล่าเท้าเปล่าเปลือยย่องไปอย่างช้า ๆ จนเกือบจะถึงเก้าอี้ สิ่งที่เธอหน้าจอคอมพิวเตอร์ทำให้เธอเบิกตากว้าง นิ้วชี้ยกขึ้นแตะกลีบปาก ภาพหญิงชายคู่หนึ่งกำลังร่วมรักกันอย่างเมามัน สายตาหญิงสาวตกที่คนนั่งบนเก้าอี้ ขุนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอเดินมาถึงตัว เขากำลังเพลิดเพลินกับวีดิโอที่อยู่ตรงหน้าเท้าทั้งสองข้างของขุนชันอยู่บนเก้าอี้ เข่าทั้งสองแยกออกกว้าง สายตาของแก้มตกอยู่กลางแก่นกายที่เธอเห็นมันกำลังตื่นตัว โป่งพองขยายเบียดคับกางเกงที่ขุนใส่อยู่“ดูทำไม ของจริงเลยดีกว่าไหม”คนที่กำลังเพลินอยู่สะดุ้ง ขุนเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นใครเขารีบปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว“เอ่อ...”“อยากรู้ อยากเรียน หรืออยากลอง”ขุนตัวแข็งเมื่อแก้มเดินมานั่งคร่อมบนตักของเขา บดเบียดหน้าบั้นท้ายเต่งตึงบนหน้าขาเขาอย่างจงใจ แค่นี้เขาก็รู้สึกเสียวซ่านตรงหว่างขา“ถ้าลองคราวนี

ก้าวแต่ละก้าวของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ไม่แน่ใจ ลังเลใจ เมื่อคิดว่าอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เขาคิด ความสับสน ลังเลหมดไปสิ้นเมื่อยิ่งเดินเข้ามาใกล้เข้ามาอีกนิดดวงตาแดงก่ำนั้นก็เบิกกว้างขึ้น หัวใจกระหน่ำเต้นก้องในอก แม้จะเห็นเพียงด้านหลังแต่เขาก็จำหญิงสาวที่เขาฝันถึงทั้งยามหลับและยามตื่นตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้ได้อย่างแม่นยำ ลวรรษไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาของเขาไหลออกมาตอนไหน รู้แค่เพียงสายตาของเขาจับจ้องผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าไม่กะพริบ กลัวว่าหากเขากะพริบตาเพียงเล็กน้อยหญิงสาวจะหายไป“ตื่นเต้นที่ได้มาหาลุงชัชหรือลูก ถึงได้ไม่หลับเลย”เสียงหวานของคนเป็นแม่นั้นยิ่งตอกย้ำให้คนฟังอีกคนหนึ่งมั่นใจอย่างที่สุด ถึงแม้เธอจะหันหลังให้เขาก็เถอะ คนตัวสูงยิ้มออกมาทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินเสียงลูกน้อยเป็นครั้งแรก ถึงแม้จะเป็นแค่เสียงอืออาฟังไม่ได้ศัพท์มัญชุลิกาทอดสายตาอ่อนโยนมองลูกน้อยตรงหน้าเธอ ลมัญญาคือชื่อของลูกสาวตัวน้อยคนนี้ ลูกสาวที่ทำให้เธอไม่อาจลืมเลือนคนเป็นพ่อได้เลย เพราะหน้าตาของลมัญญาเหมือนกับบิดามาก ยิ่งโตยิ่งถอดพิมพ์กันมาเลย กระบอกตาทั้งสองข้างเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อคิดถึงคนเป็นพ่อของ

นับตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาปีกว่าๆ เรื่องราวของมัญชุลิกาหายเข้ากลีบเมฆ ลวรรษไม่ได้จ้างนักสืบตามหาหญิงสาวเพราะเขาถือว่านั่นคือการลงโทษตัวเอง ให้ตัวเองได้รู้จักทุกข์ของความทรมานที่ไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองรักไปอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าหญิงสาวเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าลูกน้อยจะได้ลืมตาดูโลกกว้างนี้หรือเปล่าเขากลับมาไร่อ้อยในวันเดียวกัน วันๆ ทำแต่งาน มุทำแต่ไร่ เปิดแปลงที่ดินแปลงใหม่ทำไร่มะนาวอย่างที่เคยวางแผนเอาไว้ ห้องของมัญชุลิกาคือห้องนอนของเขาอย่างถาวรไปเสียแล้วลวรรษไม่ได้ลงโทษมยุรินหรือจำปี ถึงแม้จะทราบว่าทั้งสองคนร่วมกันทำร้ายให้โทษมัญชุลิกาต่างๆ นานา แต่เขาถือว่ามันเป็นความผิดของเขา เพราะเขาเพียงคนเดียว ร่างสูงยืนเกาะกรงนกยูงที่ตอนนี้มีสมาชิกใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่งตัว หลังจากที่มัญชุลิกาจากไปไม่นาน สิ่งที่น่ายินดีก็เกิดขึ้น และเจ้านกยูงตัวเล็กนั่นก็คือสิ่งโชคดีของไร่นี้นั่นเอง สายตาอ่อนโยนของเจ้าของไร่มองไปยังนกยูงตัวน้อยนั่นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัวยังไม่สามารถทำใจกับเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเจ็บปวดตลอดเวลาปีกว่าๆ ที่ผ่านมา“ป่านนี้ลูกพ่อจะ

คำตอบนั้นเท่ากับดับความหวังของลวรรษทันที หัวใจที่พองโตตื่นเต้นเมื่อสักครู่แฟบลงราวกับลูกโป่งโดนปล่อยลมออกจนหมดและไม่สามารถลอยตัวอยู่ได้มันจึงหล่นพื้นทันที“ฉันมาที่นี่เพื่อทำตามคำขอร้องของเพื่อนฉัน นกยูงฝากให้ฉันเอานี่มาให้คุณ”ซองจดหมายสีขาวถูกยื่นตรงหน้าลวรรษทันที มือหนาของชายหนุ่มสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายน้อยนั่น“นกยูงสั่งให้ฉันไม่ต้องพูดอะไรทั้งสิ้นเวลามาเจอคุณ แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว ฉันขอพูดหน่อยเถอะ ในศาสนาทุกศาสนาสอนให้มนุษย์ทุกคนรู้จักการให้อภัย ถึงคุณจะโกรธจะเกลียดพี่ชัชมากแค่ไหน แต่พี่ชัชก็รับกรรมทั้งหมดที่ตัวเองก่อไปแล้ว คุณรู้ไหมตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมานกยูงปิดหัวใจตัวเองตลอด เธอบอกกับคนที่เข้ามาติดพันเธอว่าเธอมีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว และเจ้าของคนนั้นก็คือคนๆ เดียวกับเจ้าของแหวนที่เธอร้อยติดสายสร้อยสวมใส่ตลอดเวลา ฉันรู้ว่าคุณเจ็บปวด แต่นกยูงไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย นกยูงทำคุณเจ็บช้ำน้ำใจหรือก็เปล่า นกยูงเป็นคนโกงเงินคุณหรือก็เปล่า นกยูงรักกับคุณอยู่ดีๆ แต่แล้วก็ต้องมาถูกผู้ชายที่รักบอกเลิกเพราะความผิดของพี่ชายตัวเอง คุณเป็นผู้ชายที่แย่มาก เห็นแก่ตัว ใจแคบ มองโลกใน

หยาดน้ำตาไหลรินออกมาอย่างเจ็บปวด สายตาของหญิงสาวมองแผ่นกระเบื้องลายหินอ่อนที่สลักรูปและชื่อผู้ที่เสียชีวิตเอาไว้อย่างสวยงามถึงสามชื่อด้วยกันคือ บิดา มารดา และพี่ชาย “พี่ชัชขา นกยูงขอโทษ นกยูงทำให้พี่ชัชไปสบายไม่ได้ นกยูงขอโทษ...”เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวดังออกมาอย่างเสียใจ สายตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตามองไปยังหลุมฝังศพที่อยู่ติดกันซึ่งก็คือหลุมฝังของบิดาและมารดาของเธอ หยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย มือบางยกขึ้นลูบที่ท้องอันเป็นตำแหน่งที่ลูกน้อยของเธอกำลังเจริญเติบโตขึ้นมา“พ่อขาแม่ขาพี่ชัช รู้ไหมคะ ทุกคนกำลังจะมีหลานแล้วนะ ถึงแม้เขาจะเกิดมาเพราะความไม่ตั้งใจของพ่อเขา แต่นกยูงก็รักเขามาก รักมากที่สุด”ถึงแม้พยายามอย่างแค่ไหนที่จะไม่ร้องไห้ออกมา แต่หยาดน้ำตาก็ไม่ให้ความร่วมมือกับเธอแม้แต่นิดเดียว มันยังคงหลั่งรินไม่ขาดสายเช่นเดียวกัน มัญชุลิกานึกถึงวาวา เพื่อนสาวที่เธอฝากจดหมายไปให้ลวรรษ และเธอหวังว่าจดหมายฉบับนั้นที่เธอเขียนถึงเขาจะสามารถโน้มน้าวและเปลี่ยนใจเขาได้ และนั่นอาจจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอจะขอร้องเขา แล้วหลังจากนั้นเธอจะไม่ขออะไรจากเขาอีกเลย ป่านนี้วาวาคงถึง

กว่าทุกอย่างจะคลี่คลายไปได้ด้วยดีและผู้ป่วยขั้นฉุกเฉินอย่างลวรรษมาอยู่ในห้องผู้ป่วยธรรมดาได้มันก็เป็นเรื่องน่ายินดี ตอนนี้ลวรรษหลับอยู่เพราะฤทธิ์ยาที่หมอฉีดเข้าไปบวกกับความอ่อนเพลียของร่างกายที่ประท้วงเพราะเจ้าของร่างใช้งานอย่างหนัก คิ้วหนาของลวรรษขยับเล็กน้อยจนคนที่มองอยู่ยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อคิดว่าชายหนุ่มกำลังจะฟื้นคืนสติกลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง“นกยูง...นกยูง...”แม้เสียงแหบพร่าของลวรรษจะดังออกมาแผ่วเบาแต่ภายในห้องที่เงียบกริบเสียงนั้นกลับดังพอที่จะทำให้คนทั้งสองคนหันมามองหน้ากันด้วยความสงสาร“พี่ขอโทษ...”ชงโคยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ซึมออกจากหางตาทันทีด้วยความสงสารชายหนุ่ม จะว่าไปแล้วเธอก็มีส่วนที่ทำให้มัญชุลิกาหนีหายไปแบบนี้“พี่ขอโทษ...”เสียงครางแหบพร่าของลวรรษดังออกมาอีกครั้งและสิ่งที่ทำให้กษินกับชงโคอึ้งและเจ็บปวดไม่ต่างจากลวรรษก็คือรอยน้ำตาที่ไหลรินจากหางตาของชายหนุ่ม นั่นย่อมหมายความว่าลวรรษเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน ก่อนที่จะสงบหลับไปอีกครั้ง ชงโคตัดสินใจเฝ้าไข้ลวรรษเองซึ่งกษินก็เห็นด้วยเพราะในเวลานี้หากลวรรษตื่นขึ้นมาเห็นคนที่เขาสนิทด้วยมันคงจะทำให้หัวใจของ

ทันทีที่รถจอดลวรรษเปิดประตูลงจากรถโดยไม่รอกษินหรือชงโคมาประคอง แผลตรงไหล่หนาเริ่มเจ็บมากขึ้น ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดสันกรามขบเข้าหากันแน่นเพื่อปิดกลั้นความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกยิง เท้าแข็งแรงพาตัวเองไปยังห้องพักของมัญชุลิกาทันที มือหนาทุบประตูห้องอย่างแรงปากก็ตะโกนเรียกหญิงสาว“นกยูง...นกยูง เปิดประตูให้พี่หน่อย”เงียบกริบ หัวใจของลวรรษรู้สึกแปลกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป สภาพภายในห้องทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงไปอีกหลายเท่า เร็วเท่าความคิดชายหนุ่มวิ่งไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าแต่ความว่างเปล่าข้างในกลับทำให้หัวใจของเขาหล่นไปกองที่ปลายเท้า ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ“ไม่...ไม่จริง จำปา จำปา!”ลวรรษตะโกนออกมาสุดเสียงทำให้กษินกับชงโคที่เดินมาสมทบตกใจไม่แพ้กัน ยิ่งเห็นสีหน้าซีดเผือดของลวรรษสิ่งที่ทั้งสองคนหวาดกลัวก็เริ่มเกาะกุมหัวใจ“จำปา...จำปา”ลวรรษตะโกนเรียกจำปาเสียงดังลั่น ร่างสูงเซเล็กน้อยเมื่อพื้นดินที่เขาเหยียบย่ำเริ่มโคลงเคลงแต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้นเพราะลวรรษฝืนตัวเองไว้อย่างที่สุด เขาจะเป็นอะไรไม่ได้ทั้งนั้นถ้าเขายังไม่ได้เห็นหน้ามัญชุลิกาอีกครั้ง“ตายแล้ว ลันคะไหวหรือเปล่า”ชงโครีบเข้าม