6

มัญชุลิกาสะดุ้งเฮือกทันที เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินอย่างแรง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วอีกครั้ง ดวงตาเบิกกว้างก่อนจะมองไปรอบด้านอย่างหวาดกลัว พวกนั้นกลับมาอีกแล้ว หญิงสาวคิดได้ก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะกะเผลกเท้าออกไปเส้นทางใหญ่ด้านนอก ริมฝีปากบางเม้มเรียวปากตัวเองแน่นเมื่อความเจ็บปวดมันทำให้เธอเกือบร้องออกมา ก่อนจะหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง เสียงนั้นก็ยังดังใกล้เข้ามาอีก ใบหน้าหญิงสาวซีดเผือดเร่งฝีเท้าตัวเองให้เร็วขึ้น หยาดเหงื่อไหลรินข้างไรผมจนเปียกชุ่ม หญิงสาวมัวแต่มองด้านหลังของตัวเองจึงไม่เห็นว่าตอนนี้ด้านหน้าของเธอมีร่างหนึ่งยืนถมึงทึงอยู่ตรงนั้น มัญชุลิกาหันกลับไปมองเส้นทางอีกครั้งก่อนจะตะโกนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

“อ๊ายยยยยยยยย!!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกตัวของหญิงสาวก็หลุดลอยไปเช่นเดียวกัน ร่างบางจึงทรุดลงกับพื้นแล้วหมดสติ ดีที่มือหนาของลวรรษคว้าร่างบางเอาไว้ทัน ความมืดทำให้เขามองเห็นหน้าหญิงสาวไม่ถนัด ชายหนุ่มช้อนร่างบางไว้ในอ้อมกอด หัวใจที่เคยเต้นเป็นปกติของเขากลับเต้นเร็วขึ้นจนเจ้าตัวเริ่มแปลกใจ กลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากร่างบางในอ้อมกอดลอยปะทะจมูกของเขาอย่างรวยริน ชายหนุ่มพยายามที่จะไม่สูดดมเพราะเกรงกลัวว่ามันจะเป็นการไม่สุภาพต่อร่างบางแต่เขาก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ ลวรรษพยายามเพ่งมองใบหน้าหวานของหญิงสาวอีกครั้ง แต่มันก็เห็นอย่างเลือนราง เมื่อเห็นร่างบางในอ้อมกอดของตัวเองเงียบ ชายหนุ่มจึงพยายามส่งเสียงเพื่อเรียกให้อีกฝ่ายหนึ่งมีสติ

“คุณ... คุณ...”

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอีกครั้ง เมื่อเรียกเท่าไรร่างบางให้อ้อมแขนก็ไม่ได้สติ เท้าแข็งแรงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อไปยังรถคันใหญ่ที่จอดไว้ด้านหน้า เขาไม่รู้ว่าเธอคนนี้เป็นอะไรมากหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นจะได้ส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา ชายหนุ่มเปิดประตูรถทันทีก่อนจะวางร่างบางไว้บนเบาะอย่างทะนุดถนอม เส้นผมสีดำสนิทเลื่อนลงมาปิดใบหน้าของหญิงสาวเอาไว้จนเขามองไม่ถนัด นิ้วแข็งแรงปัดเส้นผมที่หล่นมาปิดหน้าของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน หัวใจของเขาเต้นแรงผิดปกติ เพียงเส้นผมที่หล่นปิดใบหน้าของหญิงสาวออกไปจนหมดเผยใบหน้าที่แท้จริง

ลวรรษมองใบหน้าหวานนั้นอย่างตกตะลึง เลือดที่ไหลเวียนเมื่อสักครู่กลับเย็นเฉียบไปทั่วลำตัว มือหนาสั่นเล็กน้อยเมื่อไล้เส้นผมอีกปอยหนึ่งที่หล่นมาปิดใบหน้าของเธอออกไป ลวรรษเลื่อนสายตามองใบหน้าหวานอย่างพิจารณาอย่างละเอียด ทุกครั้งที่เขาเห็นหญิงสาวในความฝันเขาเพียรบอกตัวเองตลอดเวลาว่าเขาไม่ได้คิดถึงผู้หญิงคนนี้ เขาฝังเธออยู่ลึกสุดหัวใจ แต่พอได้เห็นหน้าตอนนี้ ลวรรษยอมรับกับตัวเองเลยว่าเขาคิดถึงมัญชุลิกามากแค่ไหน แต่หลอกตัวเองว่าไม่ได้คิดถึง

“นกยูง...”

ร่างสูงครางเรียกชื่อคนที่สลบไสลไม่ได้สตินั้นอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงออกจะสั่นเล็กน้อย นิ้วแข็งแรงเลื่อนไปตามใบหน้าหวาน มันสั่นจนเขาเองก็รู้สึก

“นกยูง... นกยูง...”

แต่เสียงเรียกของเขาก็ไร้ผล ลวรรษไล่มองสำรวจไปทั่วร่างบางเพื่อมองหารอยบาดเจ็บ ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นริ้วแดงๆ เพราะฤทธิ์ของใบอ้อยที่บาดตามแขนและขาของเธอ

“นาย...นายเจอแล้วหรือครับ”

ลวรรษพยักหน้าก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถและติดเครื่อง ทำให้ลูกน้องทั้งสองกระโดดขึ้นรถอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน เมื่อลวรรษขับออกไปอย่างรีบเร่ง ร่างสูงหันมามองคนที่ไร้สติด้วยความเป็นห่วง ทำไมมัญชุลิกาถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ เธอควรอยู่ในวงสังคมของเธอถึงจะถูก ทำไม...

เท้าแข็งแรงเหยียบคันเร่งเพิ่มสูงขึ้นอีก จนประเทืองและสานต่างจับขอบกระบะรถแน่นขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายขับรถกลับบ้านอย่างกับพายุ

สานกับเทืองกระโดดลงท้ายรถกระบะคันใหญ่อย่างรวดเร็วเมื่อรถของลวรรษจอดสนิท เทืองรีบเปิดประตูฝั่งที่มัญชุลิกานั่งอยู่ยกมือขึ้นหมายจะช้อนอุ้มร่างบางแทนเจ้านาย

“ไม่ต้อง”

เทืองถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเข้มห้วนของลวรรษดังขึ้นพร้อมกับสายตาดุเข้มมองเขม็งมาที่เขา เทืองกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองก่อนจะหลบให้เจ้านายเข้าไปแทนที่เขาเมื่อสักครู่ วงแขนแข็งแรงของลวรรษช้อนอุ้มร่างบางราวกับหญิงสาวคนนั้นตัวเบาประดุจสำลี สายตาอำมหิตส่งตรงมาที่เทืองอีกครั้งก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาไป

“โห...อะไรวะ ไอ้เราก็นึกว่าจะไปอุ้มให้ ไหงนายถึงได้ดุนักวะ มองข้ายังกับจะฆ่ากันอย่างนั้นแหละ”

เทืองหันไปบ่นกับสานด้วยความไม่เข้าใจ ใช่...ทำไมนายของพวกมันถึงได้ดูเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนั้นทั้งๆ ที่เจอกันครั้งแรกต

ลวรรษวางร่างบางให้อ้อมแขนลงบนเตียงกว้างของตัวเองอย่างอ่อนโยน สายตาเป็นห่วงมองหญิงสาวตรงหน้าไม่คลาดสายตา รอยแดงยาวเกิดขึ้นหลายรอยเพราะฤทธิ์ของใบอ้อยพวกนั้น ขีดเป็นเส้นตามเสื้อตัวของเธอ ทำไมมัญชุลิกาถึงมาอยู่ที่นี่ได้...เธอรู้ที่อยู่เขาได้อย่างไร?

กี่ปีแล้วนะที่เขาไม่ได้เห็นใบหน้าหวานของหญิงสาว กี่ปีแล้วที่ไม่ได้ยินเสียงหวานๆ ที่คอยอ้อนเรียกเขายามที่เธออยากให้เขาช่วยแก้ไขปัญหา กี่ปีแล้วที่ห่างเหินจากผู้หญิงคนนี้ และกี่ปีแล้วที่เขาเพียรลืม พยายามพร่ำบอกตัวเองอยู่ทุกวันว่าเขาเกลียดผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน

เรียวปากหนาของลวรรษเม้มเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นรอยแดงและมีเลือดซึมเพราะใบอ้อยบาด ผู้หญิงบอบบางอย่างมัญชุลิกาคงเจ็บน่าดูเมื่อเธอฟื้นคืนสติขึ้นมา เพราะเขารู้ซึ้งถึงฤทธิ์ใบอ้อยพวกนี้ดีว่าวันถัดไปหลังจากโดนบาดแล้วมันจะเจ็บแสบขนาดไหน มือหนาของลวรรษสั่นเล็กน้อย อยากจะเอื้อมไปสัมผัสปัดเป่าให้รอยแผลนั้นจางลง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อความคิดหนึ่งแวบวิ่งเข้ามาในสมองของเขา ลืมไปแล้วหรือว่าผู้หญิงคนนี้และพี่ชายของเธอทำเขาไว้อย่างเจ็บแสบขนาดไหน ทำเขาแทบไม่เป็นผู้เป็นคน ทิ้งบ้านเกิดของตัวเอง ระเหเร่รอนจนต้องมาอยู่ถึงที่นี่ก็เพราะผู้หญิงคนนี้...ดวงตาที่ฉายแววเป็นห่วงปรับเปลี่ยนโดยฉับพลัน แววตากระด้างเข้ามาแทนที่ ผู้หญิงมารยา ครอบครัวนี้ไม่น่าเชื่อถืออะไรทั้งสิ้น ตลบตะแลง ปลิ้นปล้อน หลอกลวงเก่งที่สุด ถ้าเขาไม่อยากเจ็บช้ำเหมือนเก่าก็อย่าได้เข้าใกล้มัญชุลิกาอีกเลย

“จำปี! จำปี!!”

เสียงห้าวของลวรรษดังลั่นห้อง ตะโกนเรียกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด บ่งบอกอารมณ์คนเรียกเป็นอย่างดีว่าถ้าเธอมาช้ากว่านี้อีกนิด ระเบิดได้ลงกับเธอแน่นอน

“ขา...มาแล้วค่ะคุณลัน”

“มัวแต่ทำอะไรอยู่ เรียกไม่ได้ยินหรือไง”

จำปีถึงกับอ้าปากค้างเล็กน้อยกับอารมณ์ที่แปรปรวนของเจ้านาย เธอไม่ได้มาช้านะ วิ่งมาทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกเลยก็ว่าได้ แต่จะพูดแก้ตัวไปตอนนี้ก็คงไม่ดี

“ขะ...คุณลันมีอะไรจะให้จำปีรับใช้หรือคะ”

“เปลี่ยนเสื้อผ้ากับเช็ดตัวให้ผู้หญิงคนนี้หน่อย อ้อ...เร็วๆ ด้วย เสร็จแล้วก็รีบบอก ฉันจะรออยู่หน้าห้อง”

เพียงแค่นั้นสายตาของจำปีก็มองไปยังคนบนเตียงทันที เมื่อตอนเข้ามาเธอไม่ได้มองอะไรทั้งสิ้น เพราะแค่วิ่งมาให้ทันคุณลันเรียกก็แทบตายอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นผู้หญิงที่นอนสลบเหมือนอยู่บนเตียงกว้างของลวรรษ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างทันที

ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ลวรรษไปเอามาจากไหนถึงได้เลอะเทอะมอมแมมขนาดนี้ ที่สำคัญคุณมยุรินของเธอรู้หรือยังจำปีเกือบจะวิ่งออกไปรายงานมยุรินอยู่แล้ว ถ้าคำสั่งของลวรรษไม่ได้เข้ามาในหัวเธอก่อน จำปีรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ผู้หญิงคนนั้นทันที และตอนนั้นนั่นเองที่เธอเห็นใบหน้าหวานของมัญชุลิกาอย่างใกล้ชิด หญิงสาวคนนี้สวยเลยทีเดียว สวยกว่ามยุริน หรือคุณชงโคเสียอีก แต่ทำไมถึงได้นอนสลบแบบนี้ล่ะ จำปีผละห่างเล็กน้อยเมื่อเปลือกตาบางคู่นั้นกะพริบน้อยๆ เป็นการบอกว่าหญิงสาวคนนี้ได้สติแล้ว