60

นับตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาปีกว่าๆ เรื่องราวของมัญชุลิกาหายเข้ากลีบเมฆ ลวรรษไม่ได้จ้างนักสืบตามหาหญิงสาวเพราะเขาถือว่านั่นคือการลงโทษตัวเอง ให้ตัวเองได้รู้จักทุกข์ของความทรมานที่ไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองรักไปอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าหญิงสาวเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าลูกน้อยจะได้ลืมตาดูโลกกว้างนี้หรือเปล่าเขากลับมาไร่อ้อยในวันเดียวกัน วันๆ ทำแต่งาน มุทำแต่ไร่ เปิดแปลงที่ดินแปลงใหม่ทำไร่มะนาวอย่างที่เคยวางแผนเอาไว้ ห้องของมัญชุลิกาคือห้องนอนของเขาอย่างถาวรไปเสียแล้ว

ลวรรษไม่ได้ลงโทษมยุรินหรือจำปี ถึงแม้จะทราบว่าทั้งสองคนร่วมกันทำร้ายให้โทษมัญชุลิกาต่างๆ นานา แต่เขาถือว่ามันเป็นความผิดของเขา เพราะเขาเพียงคนเดียว ร่างสูงยืนเกาะกรงนกยูงที่ตอนนี้มีสมาชิกใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่งตัว หลังจากที่มัญชุลิกาจากไปไม่นาน สิ่งที่น่ายินดีก็เกิดขึ้น และเจ้านกยูงตัวเล็กนั่นก็คือสิ่งโชคดีของไร่นี้นั่นเอง สายตาอ่อนโยนของเจ้าของไร่มองไปยังนกยูงตัวน้อยนั่นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัวยังไม่สามารถทำใจกับเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเจ็บปวดตลอดเวลาปีกว่าๆ ที่ผ่านมา

“ป่านนี้ลูกพ่อจะ