19. อยู่บ้านไม่ปลอดภัย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : อยู่บ้านไม่ปลอดภัย

--------------------------------------------------------------------------

คนเย็นชาใช้อ้อมกอดอุ่นของตน นอนกอดคนตัวเล็กตลอดทั้งคืน เธอทำให้เขากลายเป็นคนที่ใส่ใจมากขึ้น โดยเฉพาะกับเธอ เด็กสาวที่เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยให้ความสนใจ เพราะกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวและทำเรื่องน่าเศร้าก่อนจะถึงเวลาอันควร

เมื่อฉันลืมตาขึ้น ก็เห็นใบหน้าของเขาอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก คนน่าบึ้งของฉันกำลังนอนหลับอยู่ข้าง ๆ อาจจะเป็นเพราะอ้อมกอดอุ่นนี้ที่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นจากความเจ็บปวดในเมื่อคืน…

เธอมองจ้องใบหน้าหล่อใสของเขาแบบนั้น และถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ในวัยสามสิบสาม แต่ความหล่อก็ไม่ลดลงเลย มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นทุกวัน..

“หลับอยู่ยังหล่อเลย” 

แด๊ดลูก้าเป็นคนที่ฉันให้ความสนใจมากกว่าใครในบ้าน เพราะเขาดูจะเย็นชากับฉันที่สุด ต่างจากแด๊ดคนอื่น และพอเขาแสดงท่าทีเป็นห่วงและใส่ใจฉันแบบนี้มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดี…

“อือ” เสียงคำรามงัวเงียของร่างหนาดังขึ้น

เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็เห็นว่าคนตัวเล็กที่เขานอนกอดอยู่ เธอจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่หลบสายตา

“จ้องหน้าฉันทำไม?” เสียงทุ้มแหบแสดงถึงความเป็นชายของเขามันทำให้คนที่ได้ยินเกิดเขินหน้าแดงขึ้น

“เปล่าค่ะ”

“หายปวดท้องหรือยัง?” เขาเอ่ยถามสาวสวยพรางลูบคลำร่างกายของเธอเพื่อเช็คอุณหภูมิว่าพิษไข้ที่ขึ้นสูงเมื่อคืนนี้ลดลงแล้วหรือยัง

“ดีขึ้นแล้วค่ะ” ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากๆ อาจจะเพราะมีแด๊ดลูก้าดูแลตลอดทั้งวันทั้งคืน

“วันนี้แด๊ดว่าจะออกไปทำงาน ซานย์อยู่บ้านได้ใช่ไหม”

“...”

ตอนนี้ฉันเริ่มกลัวการอยู่บ้านคนเดียวโดยที่ไม่มีแด๊ดแล้วล่ะ ฉันกลัวว่าจะมีหนึ่งในสองคนนั้นมาทำเรื่องชั่ว ๆ กับฉันอีก

และตอนนี้คนเดียวที่ฉันรู้สึกอุ่นใจเวลาอยู่ด้วยก็คือแด๊ดลูก้า ซึ่งดูเหมือนทั้งสองแด๊ดนั้นจะทั้งกลัวและเกรงใจแด๊ดลูก้า ฉันเลยคิดว่าตัวเองควรอยู่ใกล้แด๊ดลูก้าเข้าไว้…อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนั้นทั้งที่ไม่เต็มใจ

“หนูขอไปด้วยค่ะ”

“แต่ว่าแด๊ดจะเข้าบริษัทนะ”

“แต่หนูไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว” เธอพูดบอกเขาหน้าหงอย

“ไอสองตัวนั้นก็อยู่บ้านไม่ใช่เหรอ”

นั่นแหละที่ฉันกลัว ถ้าอยู่บ้านกับพวกเขาคงต้องมีเรื่องอะไรอีกแน่ ยิ่งแด๊ดไม่อยู่บ้านฉันยิ่งไม่ปลอดภัย ยังไงก็ต้องตามไปให้ได้ “แต่หนูอยากไปกับแด๊ดค่ะ...”

“…โอเค อยากไปก็ไป” เธอคงจะเบื่อที่ต้องอยู่แต่บ้าน เลยรบเร้าที่จะตามผมไปแบบนี้ พาไปด้วยคงไม่เป็นไรหรอก ซานย์ไม่ใช่เด็กดื้ออยู่แล้ว

“จริงนะคะ”

“อือ ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ”

“ค่ะแด๊ด”

“เดี๋ยว...” เขาเรียกหยุดคนตัวเล็กไว้ เมื่อเห็นว่าเธอรีบแต่จะไปอาบน้ำจนลืมบางอย่าง

“คะ?”

“ขอบคุณหรือยัง ที่แด๊ดให้ตามไปด้วย”

“อ๋อ ขอบคุณค่ะ” เธอยกมือเล็กขึ้นไหว้ขอบคุณอีกคนอย่างสุภาพ แต่ทว่าสิ่งที่เขาต้องการกลับไม่ใช่สิ่งนั้น

“ไม่เอาขอบคุณแบบนี้…” ว่าแล้วเขาก็แสดงให้เด็กสาวเห็นถึงสิ่งที่ต้องการ

ท่าทางยืดคอเอียงแก้มหาฉันมันหมายความว่ายังไงนะ…

“เร็วสิ...” ลูก้าพูดเร่งให้เมียเด็กของเขาทำตามสั่ง ซึ่งเธอก็ทำมันโดยไม่แน่ใจ

ฟอด “แบบนี้เหรอคะ?”

“ใช่ อีกข้างด้วย” เขาเอียงแก้มอีกข้างให้เธอหอมฟัด แต่ทว่าเมื่อใบหน้าสวยใสโน้มหน้าเข้ามาใกล้ เขากลับฉวยโอกาสด้วยการประคองใบหน้าของเธอดึงเข้ามาจูบ

จ๊วบ~

“อือ” เธอผลักจูบออกจากอีกคนก่อนจะเอามือจับไปที่ริมฝีปากและวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป

“เหอะ! รังเกียจขี้ฟันฉันเหรอ” ลูก้าพูดตามหลังเมียเด็กของเขา ไปพรางหัวเราะชอบใจกับท่าทางเขินอายของเธอ

พอเธอย้ายเข้ามาอยู่ในห้อง ผมรู้สึกราวกับว่า ห้องนอนของผมมันถูกเติมเต็มอย่างบอกไม่ถูก แถมยังมีไอแมวขี้เซานี่ด้วย…ไม่รู้มันจะนอนอะไรทั้งวัน สงสัยเพราะมันยังเด็กอยู่ล่ะมั้ง

ภายในห้องน้ำ…

ฉันอาบน้ำเสร็จก็นึกได้ว่าตัวเองไม่ได้หยิบผ้าขนหนูเข้ามาด้วย “ซานย์เอ๊ย มีสติหน่อยสิ”

เธอพูดบ่นตัวเองก่อนจะแง้มประตูเรียกคนในห้องนอนให้หยิบผ้าคลุมเช็ดตัวให้กับเธอ “แด๊ดคะ แด๊ด”

“หยิบผ้าขนหนูให้หน่อยได้ไหมคะ หนูลืมหยิบเข้ามาด้วย...”

สิ้นเสียงพูดไม่นานลูก้าก็เดินมาโผล่ที่ช่องแคบของประตู พรางเหล่ตามองตามช่องเล็ก ๆ ที่ใบหน้าสวยโผล่มา...

“แด๊ด อย่าแอบดูสิคะ” เธอพูดบอกอีกคนในขณะยื่นมือออกไปรับผ้าเช็ดตัว

“จะอายอะไร แด๊ดเห็นหมดแล้ว”

ผลั่ก!

“อ๊าย! แด๊ด”

เขาผลั่กประตูแกล้งคนขี้อาย ซึ่งเธอก็ร้องขึ้นเสียงดังก่อนจะรีบดึงผ้าในมือของเขาไป ซึ่งท่าทางเขินอายจนเข้าขั้นลนลานของเธอนั้น มันทำให้อีกคนหลุดหัวเลาะออกมาอย่างชอบใจ

ปึง!

“รีบออกมาล่ะ แด๊ดจะเข้าไปอาบน้ำบ้าง” คนหน้านิ่งขรึมระบายยิ้มออกมาจนตาหยี หน้าคล้ายแมวอารมณ์ดี

ชั้นล่างของบ้าน…

หลังจากที่ทั้งคู่เตรียมตัวออกจากบ้านเสร็จพวกเขาก็ลงมาชั้นล่าง ก่อนจะเห็นว่าเจไดและวีเดนนั่งอยู่ด้วยกันที่ห้องนั่งเล่น...

“ดูช่างด้วยนะ เดี๋ยวช่างจะเข้ามาทำห้องซานย์” ลูก้าพูดขึ้นฝากงานกับสองหนุ่ม

“ช่างมาทำอะไรครับ ประตูก็ซ่อมไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” เจไดยกคิ้วถามอย่างสงสัย

“กูให้ช่างมาทำห้องซานย์ให้แมว...”

“ทำให้แมว? แล้วซานย์จะไปนอนไหนล่ะครับ” วีเดนเอ่ยถามก่อนจะชะเง้อคอมองสาวสวยที่ยืนหลบหน้าเขาอยู่ทางด้านหลังของลูก้า

“กูให้ซานย์ย้ายเข้าไปนอนที่ห้องแล้ว”

“แล้วทำไมต้องให้ซานย์ย้ายไปอยู่ห้องเฮียด้วยล่ะ?” คนขี้หวงตั้งข้อสงสัยพรางแสดงสีหน้าไม่พอใจ

“แล้วมึงมีปัญหาอะไร ตอนนี้ซานย์ต้องท้องลูกให้กู ย้ายมานอนด้วยกันก็ดีแล้วไง” ท่าทางไม่พอใจของไอเจไดทำผมหงุดหงิดจริง ๆ

“ครับเฮีย”

ถึงผมจะไม่ชอบใจที่เธอต้องไปอาศัยนอนอยู่ห้องเฮียแบบนั้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี รอถึงตาผมก่อนเถอะเฮีย…

“เออ งั้นกูเข้าบริษัทก่อน”

“เฮียจะพาซานย์ไปด้วยเหรอครับ?”

วีเดนเอ่ยถามพี่ใหญ่ เพราะเขาเฝ้ารอที่จะคุยเรื่องวันนั้นกับเธออยู่ เพราะเกิดรู้สึกผิดที่ทำรุนแรงกับเธอไปแบบนั้น แถมยิ่งได้ยินข่าวจากลูก้าว่าเมื่อวานเธอป่วยแล้วด้วย ก็เลยคิดว่าเขาควรจะมาง้อและปรับความเข้าใจกับเธอสักหน่อย

“อือ ซานย์อยากตามไปด้วย พวกมึงก็อยู่บ้านดี ๆ แล้วกัน อย่ากัดกันล่ะ” คนเป็นพี่พูดเตือนน้องทั้งสองก่อนจะเดินนำหน้าคนตัวเล็กออกจากบ้านไป

ซึ่งสาวสวยก็เอาแต่เดินก้มหน้าก้มตาเดินตามหลังลูก้า และไม่พูดไม่จากับใครสักคำ

อย่างน้อยวันนี้ ฉันก็หลบหน้าเขาไปได้อีกวัน...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~