ตอนที่ 2 ยูโร

ห้องชมรมว่ายน้ำ

"อื้อ.. อ่าาา"

เสียงบทรักอันเร่าร้อน ดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องแต่งตัวนักกีฬา ภาพที่ฉายตรงหน้าคือคู่ของชายหญิง ที่กำลังนัวเนียอยู่บนโต๊ะตัวยาว ที่ใช้วางสัมภาระของนักกีฬา

"อ่าาา พะ พี่ยูโร ซี๊ดด คะ"

เสียงกระเส่า เอ่ยเรียก 'ยูโร' ที่ตอนนี้กำลังสนใจกับก้อนเนื้อสองก้อนที่เต่งตึงและมีขนาดใหญ่เป็นพิเศษอยู่

"หื้อ? ว่าไงคะคนดี?"

"งื้ออ กะ กิ๊ฟ ซี๊ดดด กิ๊ฟไม่ไหวแล้วค่ะ อ่าาา"

"หึ ไม่ไหวก็ปล่อยออกมาครับ ไม่ต้องฝืนนะ"

ยูโร ตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน ซึ่งเพราะรอยยิ้มนี้แหละที่ทำให้บรรดาผู้ที่ได้พบเห็นต่างอ่อนละทวยยอมสยบแทบเท้า ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงมานักต่อนักแล้ว

"อื้ออ อ่า จะ จะเสร็จแล้วค่ะ"

กิ๊ฟ ยังคงร้องครวญคราง เพราะด้วยขนาดที่ใหญ่และลีลาที่แซ่บลืมโลกสมคำร่ำลือ ต่อให้เธอจะผ่านผู้ชายมาขนาดไหนก็ต้องยอมรับเลยว่าฉายา 'ผัวพี่โร' ไม่ใช่แค่คำคุยจริงๆ ต่อจากนี้เธอคงมีเรื่องไปเม้าท์กับเพื่อนๆ ได้แล้ว

"ครับ งั้นเสร็จไปพร้อมกันนะคะ"

สิ้นเสียง ยูโรสาวเอวเข้าออกเร่งจังหวะทันที เขาเองก็อยากจะรีบจบบทรักนี้แล้วเหมือนกันเพราะอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าเขามีนัดสำคัญ ที่พลาดไม่ได้ด้วยสิ

Sweet Pub

"โอ้โห กว่าจะโผล่หัวมา ไง น้ำหมดตัวหรือยังครับ?" 'ปฏิทิน' เอ่ยปากแซวทันที เมื่อเห็นร่างเพื่อนรักเดินมาที่โต๊ะ

"ถามมันหรือตามคู่นอนมัน? กูว่าอีคู่นอนมันมากกว่ามั้ง ที่น้ำหมดตัวอ่ะ" 'พรายแก้ว' เอ่ยเสริม พร้อมส่งสายตาจิกกัดไปทางเพื่อนรักหนึ่งที ด้วยความหมั่นไส้

"ฮ่าๆๆ ก็นะ เป็นไงบ้างวะไอ้โร เด็ดป่ะคนนี้?" ปฏิทิน ยังคงเอ่ยถามต่อ เพราะคู่นอนคนล่าสุดของยูโรคือคนที่เขาหามาให้นั่นเอง

"ก็ดี" ยูโร ตอบแบบไม่ใส่ใจอะไรมากนักพลางยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มอย่างไร้อารมณ์

"โอ้ ได้ข่าวเยจนเขาร้องไม่ไหวขนาดนั้นแต่มึงตอบแค่คำว่าก็ดี? กูไม่อยากจะเชื่อ" เป็นอีกครั้งที่ปฏิทินพูด เพราะเขารู้จักนิสัย ไม่สิต้องบอกว่าเขารู้จักสันดานของยูโรดีว่าเป็นยังไงน่าจะถูกกว่า

"แล้วมีใครบ้างที่กูนอนด้วยแล้วไม่ร้องก่อน?" ยูโร เอ่ยตอบทันควัน สีหน้าบ่งบอกถึงความภาคภูมิใจในตัวเองเป็นนักหนา

"เออว่ะ ก็จริง" สิ้นเสียงตอบของปฏิทิน พรายแก้วก็พยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วยกับสิ่งที่ยูโรพูด

'ผัวพี่โร' ฉายานี้ไม่ใช่ได้มาเพราะจับฉลาก หรือโชคช่วยใดๆ ทั้งสิ้น ต้องทำจริงเท่านั้นถึงจะได้มา ซึ่งทั้งสามคนต่างรู้ข้อนี้ดีว่าถ้ายูโรได้นอนกับใครแล้วไม่เห็นแสงสว่างจากพระอาทิตย์ อย่าหวังว่าเพื่อนเขาคนนี้จะเลิกรากิจกรรมใต้ร่มผ้าง่ายๆ หรือถ้าจะหยุดลงก่อน ต้องมีเหตุผลที่เหมาะสมเท่านั้นแต่ที่ผ่านมายังไม่เคยมีสักเหตุผลที่รั้งให้ยูโร คนนี้หยุดได้เลย

Sweet Pub

"ให้ตายเถอะ นี่ใจมึงกะจะมาทุกคืนเลยหรือไงวะอีแป้ง" เสียงข้าวใหม่บ่นอุบขึ้นทันที เพราะตั้งแต่เมื่อเย็นที่ถุงแป้งทักไปในไลน์กลุ่มโอดครวญว่าโดนทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวอีกแล้ว พวกเธอเห็นดังนั้นก็นึกอยากปลอบใจเพื่อนตัวเอง จึงชวนออกมาเที่ยวเปิดหูเปิดตา แต่ก็ไม่คิดว่าสถานที่ที่เพื่อนรักเลือก จะเป็นผับชื่อดังที่เจ้าตัวมาปรากฏกายแทบทุกคืนอย่างนี้

"โหมึง กูกำลังเศร้านะ และที่ๆ จะทำให้กูหายเศร้าได้ก็มีแค่ที่นี่ปะว่ะ”ถุงแป้งเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจกลับไปให้ข้าวใหม่

"แล้วมึงมาแบบนี้ที่บ้านมึงเขาจะไม่ว่าใช่ป่ะ" น้ำปูน ที่นั่งดูเพื่อนทั้งสองทะเลาะกันอยู่นานก็เอ่ยถามขึ้นมาบ้าง

"เหอะ! ป่านนี้จะกลับบ้านกันหรือยังก็ไม่รู้ แล้วอีกอย่างกูไม่ค่อยกลับบ้านอยู่แล้ว จะเอาอะไรมารู้ว่ากูอยู่ที่ไหน"

ถุงแป้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อก่อนจะยกแก้วเหล้ากระดกจนหมด ไม่ว่าเธอจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนครอบครัวของเธอไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว จะทำอะไรก็ได้แค่เธอไม่ทำตัวให้เดือดร้อนพวกเขาก็พอ

"เออ แล้ววันนี้มึงนอนไหน?" ข้าวใหม่เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง เธอเป็นห่วงถุงแป้งจริงๆ เพราะรู้ว่าที่บ้านไม่ค่อยสนใจเพื่อนเธอเท่าไหร่ เธอกลัวว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นถุงแป้งจะแย่เอา

"คอนโด วันนี้กูคงไม่กลับบ้านหรอกไม่ยากตื่นเช้ามาเห็นภาพบาดตาบาดใจ" ถุงแป้งเบะปากออกมา แค่คิดว่าตอนเช้าต้องตื่นมาเห็นภาพพ่อแม่และธารใส นั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาโดยที่ไม่มีตัวเองอยู่ในนั้นเพราะเขาไม่ได้เรียก ตัวเธอเองก็เจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจแล้ว

"เออๆ ไม่กลับก็ไม่กลับ อย่าไปคิดมากมึง" ข้าวใหม่เอ่ยขึ้นพร้อมยกมือตบบ่าถุงแป้งเบาๆ

"มาดื่มเถอะ เรื่องแย่ๆ ก็อย่าไปคิดถึงมัน มึงก็ยังมีพวกกูนะอีแป้ง มีไรบอกพวกกูได้เสมอ" น้ำปูนเอ่ยขึ้น พลางส่งแก้วเหล้าที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ให้ถุงแป้งเพื่อปลอบประโลมใจ

"เออ กูก็มีแค่พวกมึงปะว่ะ แล้วก็นมอิ่มอีกคนตากับยายก็ไม่อยู่แล้วนอกนั้นกูก็ไม่มีใครและ เวลามีอะไรก็คงต้องบอกแค่พวกมึงนี่แหละ" ถุงแป้งเอ่ยตอบพร้อมยื่นมือไปหยิบแก้วเหล้ามากระดกจนหมดอีกครั้ง เธอหวังใช้เหล้าบรรเทาความรู้สึกเจ็บปวดที่กลางอกแต่ใช้เหล้าย้อมยังไงก็ไม่หาย เพราะมันเกิดจากความรู้สึกที่มันปะทุอยู่ข้างในยากที่จะหายได้

"เออๆ ดื่มๆ ไปซะอย่าไปคิดมาก" น้ำปูนส่งแก้วเหล้าที่เพิ่งชงใหม่ให้ถุงแป้งอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าถุงแป้งกินเหล้าเก่งขนาดไหน เพราะเธอและข้าวใหม่เองก็เก่งเรื่องเหล้าไม่แพ้กัน

ถุงแป้งรับแก้วเหล้าจากน้ำปูนมาอีกครั้งก่อนจะกระดกจนหมดแก้ว ซึ่งเป็นแก้วที่สามติดต่อกันแล้วที่เธอกระดกจนหมด แต่อยู่ๆ เธอก็เกิดปวดฉี่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น จึงหันไปบอกกับเพื่อนสาว

"พวกมึงกูปวดฉี่วะ เดี๋ยวกูมานะไปเข้าห้องน้ำก่อน"

"ให้พวกกูไปเป็นเพื่อนไหม?" ข้าวใหม่เอ่ยถาม

"ไม่ต้องๆ พวกมึงอยู่นี่แหละ เดี๋ยวกูมาขอ 5 นาที"

"เคๆ แต่มึงมาเร็วๆ นะอย่ามัวไปยืนดูดปากกับใครอีกล่ะ" น้ำปูนรีบเอ่ยดักทางไว้ก่อน เพราะถ้าหายไปนานรู้ได้ทันทีเลยว่าถุงแป้งมีกิจกรรมดีๆ อยู่หน้าห้องน้ำแน่นอน

"แหมมม รีบดักช่ะนะ เออๆ เดี๋ยวรีบมา" ถุงแป้งพูดเสร็จก็เดินแหวกผู้คนออกไปห้องน้ำทันที

โต๊ะของยูโร

"พวกมึง เห็นอย่างที่กูเห็นไหม?" ปฏิทินเอ่ยถามขึ้นพลางชี้นิ้วไปทางด้านซ้ายมือ เพราะเขาเห็นผู้หญิงรูปร่างหน้าตาดี มองมาทางโต๊ะของพวกเขาอย่างไม่วางตาสักพักหนึ่งแล้ว

"เออว่ะ มองไม่วางตาเลย มึงว่าเขาชอบใครในกลุ่มพวกเราป่ะ”พรายแก้วเอ่ยเสริม ก่อนจะส่งรอยยิ้มหวานกลับไปให้

“อยากรู้ก็ลองยกแก้วดูดิ เดี๋ยวก็รู้ว่าเขามองใคร" ยูโรเอ่ยเสริมพลางหันไปส่งยิ้มพิมาตให้สาวเจ้าหนึ่งที

"โหๆ มึงอย่าเพิ่งส่งยิ้มดิว่ะไอ้โร" ปฏิทิน ร้องโวยวายขึ้นทันทีที่เห็นยูโรส่งยิ้มพิฆาตไป

"อะไร? กูแค่ยิ้มเองป่ะไอ้ทิน" ยูโรเอ่ยตอบพลางหัวเราะท่าทางของปฏิทิน ทำไมเขาจะไม่รู้ที่ปฏิทินโวยวายขนาดนี้ เพราะกลัวว่าคืนนี้คนที่จะได้ลงเอยกับสาวเจ้าจะเป็นเขาแทนที่จะเป็นตัวเอง

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้สัสเอ๊ย ตีกันเป็นเด็กๆ ไปได้"

พรายแก้วที่นั่งฟังอยู่นานก็อดที่จะเอ่ยปากแซวไม่ได้ เพราะพวกเขาทั้งสามสนิทกันมาก เรียกได้ว่าแทบจะรู้จักกันตั้งแต่อยู่ในท้องแม่แล้วก็ว่าได้ เพราะพ่อแม่ของพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน ทำให้พวกเขาทั้งสามต้องเป็นเพื่อนสนิทกันไปโดยปริยาย และไม่ว่าใครคนใดคนหนึ่งจะทำอะไรพวกเขาที่เหลือก็สามารถมองออกได้ทันทีเช่นกันว่าอีกคนคิดอะไรอยู่

"นั้นมึงยกก่อนเลยไอ้แก้ว พูดมากนัก" ปฏิทินหันมาบอกพรายแก้วด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดทันที

"เออๆ กูยกเอง ไอ้สัส" พรายแก้วเอ่ยปากรับคำก่อนจะยกแก้วพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ หันไปทางผู้หญิงคนนั้นทันที แต่ปฏิกิริยาผู้หญิงคนนั้น กลับส่งแค่รอยยิ้มบางๆ ตอบกลับมาเท่านั้น

"ไม่ใช่กูว่ะ" พรายแก้วเอ่ยก่อนจะหันกลับมามองหน้าเพื่อนรักทั้งสอง

"ไอ้โร มึงต่อเลย" ปฏิทินกระดี๊กระด๊าขึ้นทันที ก่อนจะหันไปสั่งยูโรด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้นกว่าตอนแรก เพราะหมดคู่แข่งไปแล้วหนึ่งคน

"มึงแน่ใจนะ?" ยูโรเอ่ยถามกลับ เขายิ้มออกมาบางๆ กับท่าทางเหมือนปลากระดี่ได้น้ำของเพื่อนรักตรงหน้า

"เออ กูอยากเป็นคนสุดท้ายที่ปิดจ็อบคืนนี้" ปฏิทินพูดพร้อมกลับยิ้มร่าด้วยความอารมณ์ดี เขามั่นใจมากว่าคืนนี้สาวเจ้าจะต้องไปกับเขาอย่างแน่นอน

"แหม มั่นหน้าจังนะครับไอ้ทิน" พรายแก้วเมื่อเห็นท่าทางที่มั่นใจจนออกนอกหน้าของเพื่อนรักก็อดที่จะเอ่ยแซวไม่ได้

"แน่นอน คืนนี้กูต้องได้คนนี้อะกูบอกเลย ไปไอ้โรยกเลย" ปฏิทิน ยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงของผู้ชนะ

ยูโรหัวเราะท่าทางของเพื่อนรัก ก่อนจะยกแก้วเหล้าหันไปทางผู้หญิงคนนั้นพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งภาพตรงหน้าทำให้พรายแก้วอึ้งไปในทันที เพราะภาพที่เห็นคือผู้หญิงคนนั้นก็ยกแก้วเหล้าชูตอบกลับมาเช่นกัน ไม่ต้องถามถึงคนมั่นหน้าเมื่อสักครู่นี้ เพราะตอนนี้นั่งช็อกอ้าปากค้างไปแล้ว

"เยสสส เอาเรื่องว่ะ" พรายแก้วพูดพลางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

"กูถามมึงแล้วนะ ว่าแน่ใจเหรอว่าให้กูก่อนอะ" ยูโรเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหัวเราะบนใบหน้า ซึ่งเขาก็ให้โอกาสเพื่อนแล้วแต่เพื่อนไม่รับเอง เขาก็ช่วยอะไรไม่ได้ปะ

"ฮ่าๆๆ อะๆ ช็อก ช็อกเลยดิ ไหนใครนะที่จะเป็นคนปิดจ็อบคืนนี้อะ คนมั่นหน้าคนนั้นมันอยู่ที่ไหนละนะ"

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย! ผิดคาด" ปฏิทินหลังจากได้สติคืนมา เขาสบถออกมาทันทีอย่างหัวเสีย

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้เหี้ย ที่หลังก็อย่ามั่นหน้าให้มันมากนัก" ยูโรพูดพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

"จริง แล้วเอาไง มึงไปต่อปะ?" พรายแก้วพูดพลางหันไปมองทางผู้หญิงคนนั้นต่อ

"ไม่อะ วันนี้กูไม่มีอารมณ์" ยูโรเอ่ยตอบก่อนจะยักไหล่หนึ่งทีแบบไม่สนใจ

"ไอ้สัส ทำไมอ่า เด็ดนะคนนี้อะ" ปฏิทินรีบเอ่ยถามทันทีด้วยน้ำเสียงตกใจ เพราะจากรูปร่างหน้าตาแล้ว ถือว่าน่าฟัดน่าขยี้ทั้งคืนเลยก็ว่าได้

"เอ้า! ก็กูบอกอยู่นี่ไงว่าไม่มีอารมณ์" ยูโรเอ่ยพลางมองไปทางอื่น ก่อนสายตาจะเห็นเข้ากับอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ทำให้เขาสนใจมากกว่าผู้หญิงคนนั้นที่เพิ่งหมายหัวเขาเอาไว้

"พวกมึงเดี๋ยวกูมานะ" ยูโรลุกขึ้นยืนทันที พลางสายตาก็ยังคงจับจ้องกับสิ่งที่เขาสนใจ

"มึงจะไปไหน?" พรายแก้วเอ่ยถามก่อนจะมองตามสายตาของยูโรไปแล้วพบว่าเพื่อนรักกำลังเล็งใครอยู่

"เออ รออยู่นี่แหละเดี๋ยวกูมา" ยูโรพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นเขารีบเดินออกไปทันที

"เอ้า! แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ? อะไรของมันว่ะ" ปฏิทินพูดเสร็จก็หันไปทำหน้างงกับพรายแก้วทันที ส่วนพรายแก้วที่รู้อยู่แล้วเขาแค่ยิ้มออกมาเบาๆ

หน้าห้องน้ำ

"ปล่อยแป้งนะพี่ชิน" ถุงแป้งเอ่ยร้องด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อ 'ชิน' รุ่นพี่คนสนิท ที่เธอเคยไปนั่งกินปากกับเขาเมื่อวันก่อนในผับ ที่ทำให้ไม่ได้รับสายของเพื่อนรักวันนั้น อยู่ๆ ก็เข้ามากระชากเธอให้ไปกับเขาโดยไม่มีเหตุผล

"น้องแป้งไปกับพี่เถอะนะครับ" ชินยังคงยื้อยุดฉุดกระชากถุงแป้งให้ไปกับตัวเองไม่หยุด วันนี้ยังไงเขาจะพาถุงแป้งไปทำเรื่องยังว่าให้ได้ เพราะก่อนหน้านี้ยังไงถุงแป้งก็ไม่ยอมนอนกับเขาลูกเดียว วันนี้บังเอิญได้มาเจอกันเขาไม่ยอมอีกแน่

"แป้งบอกแล้วไงคะพี่ชิน ว่าแป้งไม่ชอบนอนกับใครเลิกทำกับแป้งแบบนี้สักทีเถอะค่ะ" ใช่ถึงเธอจะชอบเที่ยวผับ ชอบถึงเนื้อถึงตัว นอกจากจูบ ลูบไล้แล้ว เธอไม่เคยนอนกับคนที่เธอคุยหรือควงด้วยเลยสักคน

"ทำไมอะแป้ง นอนกับพี่มันไม่ดีตรงไหน? พี่รักแป้งนะไปกับพี่เถอะ" ชินยังคงไม่ละความพยายามที่จะเอาตัวถุงแป้งกลับให้ได้ เขาออกแรงกระชากถุงแป้งอีกครั้ง

หมับ

"ปล่อยมือด้วยไอ้ชิน" ยูโรจับที่ข้อมือของชินก่อนจะออกแรงบีบ ชินเบ้หน้าเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด เขาจำใจปล่อยมือถุงแป้งให้เป็นอิสระเนื่องจากทนแรงที่ยูโรบีบข้อมือเขาไม่ไหว ก่อนจะหันไปจ้องหน้ายูโรเขม็งและเอ่ยถาม

"แล้วมึงยุ่งอะไรด้วย? นี่คนของกู" ยูโรยิ้มหวานซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่ใครต่อใครใฝ่ฝันที่จะได้ครอบครองรอยยิ้มนี้ ให้ชินหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยว่า

"คนของมึง? ดูก็รู้แล้วว่าน้องเขาไม่เล่นด้วย มึงอย่ามาพูดมั่วๆ" ยูโรจ้องหน้าชินเขม็ง

"ทำไม เล่นไม่เล่นมันก็เรื่องของกูปะ แล้วมึงเป็นอะไรกับน้องแป้งเหรอ ถึงมาออกตัวไม่ทราบ" ชินทำหน้าตายียวน พลางเลิกคิ้วถามยูโร

"กูก็เป็น 'ผัว' ตัวจริงของน้องเขายังไงล่ะครับ" ยูโรส่งยิ้มหวานให้ชินอีกครั้งก่อนจะหันไปหาถุงแป้งและดึงมือของเธอออกมาจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้ชินยืนช็อกกับคำพูดที่เพิ่งได้ยินเมื่อสักครู่นี้อยู่ตรงนั้น