ตอนที่ 3 อยากได้ของเราไม่เท่ากัน

หน้าผับ

"ขอโทษนะครับ ที่ถือวิสาสะพูดออกไปแบบนั้น" ทันทีที่ยูโรพาถุงแป้งออกมาจากชินได้ เขาก็รีบเอ่ยขอโทษทันที

"อ่า ไม่เป็นไรค่ะ แป้งไม่ว่าอะไรคุณหรอกต้องขอบคุณด้วยซ้ำ" ถุงแป้งพูดพร้อมส่งรอยยิ้มเขินๆ กลับไปให้ยูโร

"ครับ แล้วจะไปไหนต่อหรือเปล่า?"

"ไม่แล้วค่ะ ว่าจะกลับคอนโด วันนี้คงหมดสนุกแล้ว" ถุงแป้งพูดพลางมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าชินจะได้สติแล้วตามเธอมาอีก ยูโรที่เห็นการกระทำของถุงแป้งก็เดาได้ทันทีว่าเธอคงกลัวว่าชินจะตามมาอีกรอบเป็นแน่ เขาเลยถือโอกาสถามออกไป

"มาคนเดียวเหรอ? ให้พี่ไปส่งมั้ย? อ่า พี่แทนตัวเองแบบนี้ได้ใช่มั้ย? มองๆ ดูแล้วพี่น่าจะแก่กว่าหนูนะ" ยูโรพูดพลางหัวเราะเบาๆ ออกมา เพราะจากหน้าตาถุงแป้งแล้วเขาคิดว่าเขาน่าจะแก่กว่าแน่ๆ

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

'อื้อฮือ ดาเมจรุนแรงจังว่ะใจสั่นเป็นบ้าเลย ให้ตายสิ' ถุงแป้งนึกในใจก่อนจะจิกเท้าแน่น เมื่อมองรอยยิ้มบนใบหน้าของยูโร ที่เขาเพิ่งหัวเราะให้กับประโยคแทนตัวเองเมื่อกี้ พลันใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะไหนจะคำพูดแทนตัวเธอว่าหนูนั่นอีกทำให้เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ด้วยความเขินและอยากจะยื่นมือไปสัมผัสคนพี่สักครั้งหนึ่ง แต่ถึงจะอยากทำอย่างนั้นแค่ไหนเธอก็ต้องเก็บอาการ เพราะกลัวว่ายูโรจะมองเธอในแง่ลบและกลัวเธอเสียก่อน เพราะนิสัยชอบสกินชิพเวลาเจอคนถูกใจของเธอทำให้ตอนนี้เธอเริ่มตกที่นั่งลำบากเข้าให้แล้ว

"ฮ่าๆ แทนได้ค่ะ แต่ถ้าถามว่าใครแก่กว่าแป้งก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะแต่ไม่แน่แป้งอาจจะแก่กว่าก็ได้นะคะ" ถุงแป้งตอบกลับพร้อมหัวเราะออกมา เธอพยายามทำตัวเองให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งๆ ที่ภายในใจอยากจะดึงยูโรเข้ามากินปากให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยด้วยซ้ำ 'น่าฟัดจังว่ะ อย่ายิ้มเยอะสิเดี๋ยวก็ลากกลับห้องเลยนี่' ยูโรเอ่ยในใจก่อนจะกัดริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของถุงแป้ง ซึ่งมันทำให้เขาอยากจะพาร่างบางข้างๆ กลับห้องไปด้วยใจจะขาด ใช่เขาถูกใจถุงแป้ง เขาเห็นเธอถูกไอ้ชิน คนเหี้ยที่ทั้งมหาลัยต่างรู้กิตติศัพท์ความชั่วร้ายของมันดี กำลังฉุดกระชากลากถูอยู่หน้าห้องน้ำเขาเลยเดินเข้าไปช่วย แล้วเขาหวังเหลือเกินว่าคืนนี้จะได้พาร่างบางที่เขาช่วยกลับห้องไปด้วย ถ้าไม่ได้ยินประโยคที่ถุงแป้งตอบกลับไอ้ชินเสียก่อน เขาคงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ถุงแป้งมาครอบครอง

'แป้งบอกแล้วไงคะพี่ชิน ว่าแป้งไม่ชอบนอนกับใคร' ประโยคช่างน่าเจ็บปวดนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่เลิก

"แล้วมาคนเดียวเหรอ? หนูยังไม่ตอบพี่เลย" ยูโรถามซ้ำเพราะยังไม่ได้คำตอบจากเธอ

"อ๋อ แป้งมาคนเดียวค่ะ"

ถุงแป้งตอบกลับทันที ด้วยความหน้ามืดตามัวเธอกะจะบอกว่ามากับเพื่อนอยู่แล้ว แต่ความร่านไม่เคยปราณีใคร สัญชาตญาณนักล่ามันทำให้เธอต้องตอบแบบนั้นออกไป

เดิมทีแล้วถุงแป้งมีนิสัยเป็นพวกที่ชอบสกินชิพแต่ไม่สอดใส่ หรือเอาง่ายๆ กอด จูบ ลูบ คลำ แค่ภายนอกได้หมดเธอไม่ติด แต่ถ้าจะให้เธอลงเอยด้วยการนอนด้วยเธอไม่เอา เพราะเธอเชื่อว่าความสุขไม่จำเป็นต้องร่วมเพศหรือสอดใส่เสมอไป การสร้างความสุขข้างนอกดูตื่นเต้นและท้าทายกว่า เพราะเธอชอบแบบนั้นและต้องทำกับคนที่เธอถูกใจเท่านั้นด้วย

"อ๋อ นั้นหนูจะกลับเลยมั้ย? เดี๋ยวพี่ไปส่ง" ยูโรจำใจต้องเอ่ยชวนแบบนั้นออกไป เพราะถ้าเขายังดึงดันจะอยู่ใกล้ๆ ถุงแป้งอีก เธออาจจะตีตัวออกห่างเขาก็ได้ เขาจะวู่วามไม่ได้เพราะเขาดูลักษณะแล้วถุงแป้งน่าจะชอบหาความสุขจากภายนอกมากกว่าการลงเอยกับใคร เพราะถ้าเธอชอบเรื่องอย่างว่าเธอคงตกลงปลงใจไปกับชินตั้งแต่ทีแรกแล้วคงไม่เดินตามเขามาถึงนี่หรอก

"ไม่เป็นไรค่ะ แป้งเอารถมา" ถุงแป้งกัดฟันตอบแบบนั้นออกไปถึงสัญชาตญาณในตัวจะบอกว่าให้ตอบตกลงไป แต่เธอจำใจต้องฝืนตอบอีกอย่างเพราะความรู้สึกลึกๆ ของเธอมันสั่งให้เธอต้องทำแบบนั้น 'นั่นไง ไม่ได้กินไม่พอไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ด้วยจ้า' ยูโรกรีดร้องอยู่ภายในใจ ถึงแม้จะไม่ได้ไปต่อ แต่อย่างน้อยให้เขาไปส่งก็ยังดี

"นั้นกลับเลยไหม? รถจอดอยู่ตรงไหนเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง"

"อ่า เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ" ถุงแป้งเดินนำไปยังที่จอดรถของเธอ ถามว่าทำไมเธอถึงไม่ตอบตกลงไปกับยูโร ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไปหรือติดว่าเธอมากลับเพื่อนหรืออย่างไร แต่ความรู้สึกลึกๆ ของเธอมันบอกให้เธอเก็บยูโรไว้ก่อน อย่าเพิ่งเล่นบทรักลึกซึ้งอะไรตอนนี้ ซึ่งเธอก็คิดว่าอย่างนั้น เธอเชื่อในความรู้สึกของเธอเพราะผู้หญิงกับเซ้นส์เป็นของคู่กันอยู่แล้ว

"ขอบคุณนะคะที่เดินมาส่ง แล้วก็ที่ช่วยแป้งวันนี้ด้วย" ถุงแป้งเอ่ยขอบคุณทันที ที่เดินมาถึงรถ

"ครับ พี่เต็มใจ" ยูโรตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน เขามั่นใจมากว่าถ้าใครได้เห็นรอยยิ้มนี้ ถ้าไม่หลงกลก็ต้องเก็บเอาไปหลงละเมอบ้างละ ส่งไปให้ถุงแป้งเพื่อหวังว่าเธอจะเล่นกับเขาบ้าง

“.......”

แต่ดูจากลักษณะของถุงแป้งแล้วคงไม่หลงกลแถมดูท่าแล้วน่าจะไม่หลงละเมอถึงเขาด้วย เพราะร่างบางตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะเขินหรือหน้าแดงอะไรทั้งนั้น กลับส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เล่นเอาหัวใจยูโรกระตุกฮวบกลับมาซะงั้น ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ พับผ่า

"นั้นแป้งขอตัวกลับก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับวันนี้ค่ะ" ถุงแป้งพูดทิ้งท้ายก่อนจะส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เป็นท่าไม้ตายให้กับยูโร รอยยิ้มที่ขนาดข้าวใหม่ น้ำปูน นมอิ่มหรือคุณตาคุณยายที่โกรธๆ เธออยู่ถ้าได้เห็นรอยยิ้มนี้ก็คือหายโกรธเธอเป็นปลิดทิ้งทันที

ยูโรกว่าจะรู้ตัวว่าถุงแป้งขับรถออกไปแล้ว ก็เมื่อตอนเขาได้สติอีกครั้ง เพราะมัวแต่ตะลึงในรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้น

"อ่า ชักอยากได้แล้วสิ ทำไงดี" ยูโรยกมือขึ้นมาลูบท้ายทอยเบาๆ เขาพูดทิ้งท้ายพลางหัวเราะออกมาอย่างถูกใจกับสิ่งที่เขาเพิ่งได้เจอวันนี้ มันทั้งน่าสนุก น่าค้นหาและท้าทายกว่าผู้หญิงที่ยกแก้วเหล้าให้เขาในผับนั่นเป็นไหนๆ เขามองทอดยาวไปตามความยาวของถนนที่ถุงแป้งเพิ่งขับรถออกไป “ไว้เจอกันอีกแน่คนสวย” เขาพูดเบาๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง

บนรถ

"เออ พวกมึงออกมาเลยเดี๋ยวกูวนรถกลับไปรับ" ถุงแป้งพูดจบก่อนจะกดตัดสายทิ้งไป เธอไม่ปล่อยเพื่อนทิ้งไว้ที่นี่หรอกจะดีจะร้ายก็มีแค่เพื่อนกับนมอิ่มเท่านั้นที่เธอเหลืออยู่ในขณะนี้

ถุงแป้งมองทอดยาวไปตามถนนที่มีแสงไฟจากข้างทางส่องสว่าง พลางสมองก็คิดถึงใครบางคน คนที่มีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอ

"ป่านนี้คงหลับกันไปหมดแล้วมั้ง เฮ้ออ จะไปนึกถึงพวกเขาทำไมก่อน ป่านนี้เขาจะนึกถึงเธอหรือเปล่าก็ไม่รู้ถุงแป้งเอ๊ย"

ถุงแป้งสะบัดหัวเบาๆ เพื่อไล่ความคิด ก่อนจะมองทอดยาวไปตามถนนที่ว่างเปล่าอีกครั้ง อาจเป็นเพราะดึกมากแล้วจึงมีแค่รถเธอที่วิ่งอยู่ ความว่างเปล่าของถนนมันทำให้เธอนึกถึงคนที่เธอรักและโหยหามากที่สุด แต่พลันความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นมากลางอกเมื่อต้องนึกถึงว่าตัวเองเป็นแค่ส่วนเกินในครอบครัวก็เท่านั้น พลันน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาอย่างอยากที่จะอดกลั้น