ตอนที่ 7 คิดไม่ตก

"อีแป้ง มึงเป็นอะไรกูเห็นมึงนั่งมองโทรศัพท์มาสักพักแล้วนะ มันมีอะไรในนั้นเหรอ" เสียงข้าวใหม่เอ่ยถาม เพราะตั้งแต่เข้ามานั่งเรียนถุงแป้งก็เอาแต่นั่งจ้องโทรศัพท์ไม่เลิก

"เออ เป็นอะไรวะ เดี๋ยวนี้ดูมึงโทรมๆ นะเหมือนคนมีอะไรในใจ" น้ำปูนเอ่ยเสริมขึ้นทันที พลางจ้องมองหน้าเพื่อนรักอย่างจับผิด ถุงแป้งที่เห็นเพื่อนรักใส่ใจตัวเองขนาดนี้ก็ถอนหายใจพลางเล่าเหตุการณ์เกี่ยวกับยูโรให้เพื่อนทั้งสองฟังทั้งหมด

"คือมึงจะบอกว่าพี่ที่ช่วยมึงจากอีพี่ชินวันนั้นคือพี่ยูโรอะเหรอ" ข้าวใหม่ทำตาโตอย่างตกใจ

"โอ้ กูเชื่อล่ะโลกแม่งกลมสัส" น้ำปูนยกมือขึ้นมาทาบอกของตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนรักทั้งสองคน

ถุงแป้งที่เห็นปฏิกิริยาของเพื่อนรักทั้งสอง เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะทิ้งหัวตัวเองฟุบลงกับโต๊ะเลคเชอร์ทันที ด้วยความอ่อนล้า เธอแทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเพราะคิดถึงแต่เรื่องของยูโร

"แต่มึง กูว่ากูคุ้นๆ หน้าอีพี่ยูโรนี่นะ" ข้าวใหม่พูดพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมา กดไล่หาดูในสิ่งที่เธออยากรู้ ก่อนจะร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจเมื่อเจอในสิ่งที่เธอสงสัย

“ไอ้เหี้ย!!!”

"อีสัส เงียบๆ ดิ๊ ดูสิเขามองมึงกันทั้งเซคแล้ว" น้ำปูนพูดพลางยกมือขึ้นไปปิดปากข้าวใหม่ทันที ก่อนที่ทั้งสามจะหันไปยิ้มแห้งอย่างรู้สึกผิด

"มึงงง คือกูจะบอกว่ามึงจำฉายาผัวพี่โรที่พวกคนในมหาลัยพูดถึงกันบ่อยๆ ได้ไหม" ข้าวใหม่พูดเสียงสั่นพลางมองหน้าเพื่อนรัก ก่อนที่น้ำปูนจะพยักหน้าว่าเธอจำได้ ถุงแป้งมองหน้าเพื่อนรักอย่างไม่เข้าใจ เธอทำหน้างงก่อนจะเอ่ยถาม

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ยูโร" ข้าวใหม่ที่ได้ยินถุงแป้งถามก็กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงสั่น

"ก็ผัวพี่โรมันย่อมาจากพี่ยูโรเป็นผัวไงมึง คนที่ทั้งมหาลัยยอมสละตัวเอง ขอแค่ได้นอนกับพี่มันสักครั้งหนึ่ง ก็เป็นบุญแล้วนั่นไงมึง"

สิ้นเสียงคำอธิบายของข้าวใหม่ ถุงแป้งอ้าปากค้างตาโตไปในทันที

"แต่ถึงอีพี่มันจะได้ฉายาแบบนั้น มันก็ไม่เคยคบใครเป็นตัวเป็นตนสักทีเลยนะเห็นแต่กินเล่นๆ ไปวันๆ” น้ำปูนยกมือขึ้นเท้าคางก่อนจะตอบออกมาบ้าง เพราะเธอก็พอรู้มาจากวงในว่าพี่ยูโรคนนี้ถนัดกินแต่ไม่ถนัดคบใคร

"แล้วแบบนี้มึงจะเอายังไงต่ออ่า จากที่มึงเล่าดูเหมือนพี่เขาก็สนใจมึงเหมือนที่มึงเองก็สนใจเขาอยู่นะ" ข้าวใหม่เอ่ยถามเพื่อนตัวเองอีกครั้งเมื่อเห็นว่าถุงแป้งเงียบไป สำหรับถุงแป้งแค่อยากได้แบบสกินชิพ แต่ของยูโรอยากได้ของเขามันลึกกว่านี้

"กูไม่อยากยุ่งกับพี่เขาแล้ว" ถุงแป้งเม้มริมฝีปากแน่นไอ้เสียดายมันก็เสียดาย แต่ถ้าจะให้เธอไปนอนด้วยแบบนั้นก็คงต้องพักก่อน

"แต่พี่เขาก็รุกมึงอยู่นะ แล้วมึงเองก็ชอบเขาไม่ใช่เหรอไม่ลองดูหน่อยล่ะ" ข้าวใหม่ยังคงยิงคำถามต่อ เพื่อถุงแป้งจะเปลี่ยนใจมาลองอะไรแบบนี้บ้าง

"ก็ใช่ที่กูชอบเขา แต่พวกมึงก็รู้กูไม่ชอบกินคนใกล้ตัวเดี๋ยวมันจะมีปัญหาอีก แล้วกูไม่ได้สายคู่นอนด้วยกูแค่ชอบสกินชิพเองอ่ะ" ถุงแป้งพูดพลางถอนหายใจแรงๆ อีกครั้ง เธอไม่ได้สนใจหรอกว่ายูโรจะมีฉายาอะไร หรือคนทั้งมหาลัยจะอยากได้เขาขนาดไหน เธอสนแค่ว่าถ้าเธอเล่นด้วยแล้วปัญหาจะตามมาเหมือนกับชินไหม ที่เธอหลวมตัวไปเล่นด้วยแล้วเป็นไงสุดท้ายก็สลัดแทบไม่หลุดจนเกือบโดนฉุดไปวันนั้น

"มึงกังวลว่าพี่ยูโรจะเป็นแบบอีพี่ชินใช่ไหม? ถ้ามึงเล่นด้วย" น้ำปูนยิงคำถามตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อม เพราะแค่ดูสีหน้าเพื่อนตัวเองเธอก็รู้ได้แล้วว่ากังวลเรื่องนี้อยู่แน่ๆ

"อืม กูกลัวเวลาที่ไม่อยากเล่นด้วยแล้ว มันจะไม่จบแบบพี่ชิน" ถุงแป้งตอบพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ตั้งแต่คุยเรื่องนี้เธอถอนหายใจมาแล้วนับไม่ถ้วนเลยจริงๆ

"เออ ลืมนึกไปเลยว่าอีพี่ชินก็อยู่คณะเดียวกับเรานี่หว่า" ข่าวใหม่เอ่ยเสริม เธอเองก็ลืมคิดไปว่าชินก็อยู่คณะนี้แต่อยู่ปีสี่

"งั้นมึงจะเอายังไงต่อ กูว่าพี่ยูโรไม่ปล่อยมึงไปง่ายๆ หรอกดูท่าเขาอยากจะเล่นด้วยกับมึงจะตาย" ข้าวใหม่เท้าคาง ก่อนจะมองมายังถุงแป้งเพื่อรอคำตอบ

"นั้นกูควรทำยังไงดีอ่า?”

"ก็ถ้ามึงคิดว่าอีพี่ยูโรชอบมึงจริงๆ และมึงมั่นใจว่ามึงจะไม่ยุ่งกับอีพี่มันจริงๆ แบบมึงจะไม่ไปยุ่งอะไรกับเขาเลย ไม่ว่าจะด้วยกรณีใดๆ ทั้งสิ้น มึงก็ไปเปิดใจคุยกับพี่เขาเถอะ ไปบอกเขาดีๆ ตกลงกันเพราะถ้ามึงยังหนีอยู่แบบนี้อีพี่มันก็ตามมึงแบบนี้ไม่จบไม่สิ้นหรอก" น้ำปูนพูดออกมาก่อนจะยกมือขึ้นตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ

"เอางั้นเหรอ" ถุงแป้งมีน้ำเสียงเสียดายอย่างเห็นได้ชัด

"แหม น้ำเสียงเสียดายจังเลยนะ" ข้าวใหม่เอ่ยแซว แต่ไม่ใช่แค่น้ำเสียงนะที่เสียดาย ใบหน้าของถุงแป้งเองก็แสดงออกว่าเสียดายไม่แพ้กับน้ำเสียงเลย

"เออ ก็เสียดายจริงๆ นี่หว่า เฮ้อออ" สิ้นเสียงถุงแป้งเพื่อนรักทั้งสองต่างหัวเราะออกมาให้กับการกระทำและน้ำเสียงที่เสียดายสุดซึ้งของเพื่อนตัวดี

ห้องถุงแป้ง

22.35 น.

ตึ้ง

ถุงแป้งที่กำลังตั้งอกตั้งใจดูรายการอาหารอยู่ก็ต้องสะดุ้งกับเสียงแจ้งเตือนจนต้องหันมาสนใจว่าใครทักมา

"ใครทักมาดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้นะ" ถุงแป้งยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะกดดูหน้าจอว่าเป็นใครที่ทัก แต่ก็ต้องแปลกใจเพราะมันเป็นข้อความจากคนที่เธอไม่คิดว่าเขาจะทักมา เธอชั่งใจอยู่สักครู่ว่าควรตอบกลับไหม ก่อนจะตัดสินใจปิดหน้าจอแล้วเอาโทรศัพท์วางไว้เหมือนเดิม

ตึ้ง

ร่างบางหันมองดูโทรศัพท์อีกรอบ ก่อนจะหันกลับไปสนใจรายการอาหารต่อ เพราะยังคงเป็นคนเดิมที่ทักเธอมาก่อนหน้านี้ จนกระทั่งมีเสียงเรียกเข้าจากแอปพลิเคชันไลน์เธอจึงยื่นมือมาหยิบโทรศัพท์อีกครั้ง

'พี่ยูโร'

ร่างบางมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ในขณะนี้กำลังแผดเสียงร้องก่อนที่นิ้วเรียวจะกดรับสาย

[ฮัลโหลค่ะ]

ถุงแป้งกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ รอไม่นานนักปลายสายก็ตอบกลับมาเช่นกัน

[ทำอะไรอยู่คะ?] ยูโรเอ่ยถามเสียงใส

[อ่อ กำลังดูรายการอาหารอยู่ค่ะ]

[ยังไม่นอนอีกเหรอคะ?]

[เดี๋ยวดูนี่จบก็จะนอนแล้วค่ะ]

[แสดงว่าตอนนี้ยังไม่นอน]

[คะ?]

[นั้นเราไปกินข้าวกัน พี่รอหนูอยู่ใต้คอนโดแล้วครับ ลงมาเลยนะคะคนดี แค่นี้นะคะ]

ถุงแป้งอึ้งไปทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้ายจากยูโร ก่อนจะก้มมองเวลาที่โชว์บนหน้าจอโทรศัพท์

"กินข้าวตอนสี่ทุ่มครึ่งเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!"