ตอนที่ 8 ขึ้นห้องครั้งแรก

ใต้คอนโดของถุงแป้ง

"กินไรกันดีคะ?" ยูโรที่เห็นหน้าถุงแป้งเอ่ยถามออกมาทันที

"นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วคะ ไม่ดึกไปหน่อยเหรอ?" ถุงแป้งบ่นอุบเมื่อได้ยินคำถามก่อนจะพองลมที่แก้มอย่างหงุดหงิด

"ก็พี่เห็นหนูดูรายการอาหาร คิดว่าหิวนิคะ" ยูโรเอ่ยพร้อมหัวเราะให้กับท่าทางของเธอที่ตอนนี้ยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่

'น่าขย้ำ ยิ่งตรงแก้มน่าฟัดให้ช้ำ' ยูโรคิดในใจ พลางส่งยิ้มหวานให้กับถุงเเป้ง

"ไม่ต้องมายิ้มเลยค่ะ แป้งไม่ไปกินด้วยหรอกนะ" ถุงแป้งเอ่ยขึ้นพลางยกมือขึ้นมากอดอกอย่างคนเอาแต่ใจ

"ถ้าไม่กินข้าว นั้น..." ยูโรพูดเว้นวรรคพลางมองไปยังหน้าถุงแป้งก่อนจะเอ่ยว่า

"เรามากินอย่างอื่นกัน ดีมั้ยคะ?" ถุงแป้งที่ได้ยินประโยคนั้นก็ตาลุกวาวในทันที เธอจ้องหน้ายูโรก่อนจะเจอเข้ากับรอยยิ้มแสนหวานนั่นมันยิ่งทำให้ถุงแป้ง เกิดอาการหน้าร้อนขึ้นมาทันที

'อีบ้าเอ๊ย! พูดอะไรเนี่ยหน้าไม่อายจริงๆ แต่ก็ชอบนะ' ถุงแป้งเอ่ยในใจ ก่อนจะบิดตัวด้วยความเขินอาย

"ตกลงว่าไงคะ? จะกินหรือไม่กิน?" ยูโรเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"ทะลึ่ง พูดอะไรไม่อายปาก" ถุงแป้งพูดขึ้นพลางหันหน้าไปอีกทางเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนฉ่านั้นจากสายตาของยูโร

"ฮ่าๆๆ พี่หมายถึงนมอุ่นไม่ก็ชาร้อนๆ จะได้นอนหลับสบายขึ้นแบบนี้ตังหาก หนูคิดไปถึงไหนคะเนี่ย" ยูโรพูดเสร็จก็หัวเราะออกมาทันที เพราะตอนนี้ถุงแป้งเริ่มทำหน้าไม่พอใจเขาหนักขึ้นแล้ว ไม่พอใจหรือเขินที่เขาพูดสองแง่สองง่ามยังนั้นก็ไม่รู้

"เหอะ! กลับไปเถอะค่ะ แป้งจะขึ้นห้องแล้วขืนอยู่ตรงนี้นานๆ ได้ตบคนโดยไม่รู้ตัว" ยูโรที่หัวเราะออกมาทันทีกับคำขู่ที่เขาไม่กลัวเลยสักนิด ‘ตัวก็แค่เนี๊ย แต่ขู่เก่งจริงๆ’ เขาคิดในใจ

"เอาสิ แต่ต้องตบตอนอยู่ใต้ร่างพี่เท่านั้นนะ โอเคไหม?" ถุงแป้งอ้าปากค้างดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะเดินถอยหลังไปสามก้าวทันที

อันที่จริงเธอเองก็พอจะมองออกว่ายูโรอยากเล่นกับเธอ แต่ที่ผ่านมายูโรไม่เคยรุกเธอแรงหรือหนักอะไรขนาดนี้มาก่อนเลย แต่ทำไมวันนี้คนตรงหน้าเธอถึงรุกแรงและหนักจนเธอตั้งตัวไม่ทันแบบนี้นะ

"พี่ยูโร"

"คะ?"

"อีโรคจิต!"

ยูโรระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที เขารู้ว่าวันนี้เขารุกแรงเกินไปแต่จะให้ทำยังไงได้ ที่ทำไปก็เพราะใจสั่งมาล้วนๆ เขาชักจะชอบถุงแป้งขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะ ยิ่งเวลาได้อยู่ใกล้ยิ่งอยากจะขย้ำให้จมเตียง และยิ่งได้ยินเสียงด้วยแล้วยิ่งน่าหลงใหล น่าฟัดไปหมด ผิดกลับผู้หญิงที่เขาเคยผ่านมา ไม่มีใครเคยทำให้เขาอยากอยู่ต่อเลย ไม่เหมือนถุงแป้งนี่ขนาดยังไม่ได้กันเลย เขายังอยากอยู่ต่อขนาดนี้ แต่ถ้าได้กันด้วยก็จะดีมากๆ

"โอเคๆ พี่ไม่แกล้งหนูล่ะ แล้วตกลงไปหาอะไรกินไหม?" ถุงแป้งชั่งใจอยู่สักครู่ ซึ่งตามที่จริงเธอก็งงตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมลงมาเจอยูโรทั้งๆ ที่หลบหน้าเขามาได้ตั้งนาน เธอสับสนว่าควรจะเดินหน้าทำตามความรู้สึกของตัวเอง หรือควรหยุดไว้แค่นี้ดีกว่า เธอไม่อยากเป็นคนลังเลใจ แต่เธอก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบชินอีกแล้วเพราะถ้าไม่ได้ยูโรป่านนี้เธอจะเป็นยังไงก็ไม่รู้

"พี่ยูโรหิวเหรอคะ?" ถุงแป้งเอ่ยถาม เธอมองหน้ายูโรตาไม่กะพริบเพื่อรอคำตอบ

"เอาตรงๆ หรือตอบตามมารยาท?" ยูโรมองหน้าถุงแป้งกลับ

"ตรงๆ ค่ะ"

"ไม่ได้หิวครับ แค่อยากมาเจอหน้าหนู" ถุงแป้งเม้มปากหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันที เมื่อได้ยินประโยคฆ่าเธอจากคนพี่ ก่อนจะรวบรวมสติหันไปพูดไล่ยูโรทันที

"บ้าบอ นั้นเห็นแล้วก็กลับห้องตัวเองไปได้แล้วมั้งคะ"

"บุ้ย ไม่คิดจะชวนขึ้นห้องบ้างเหรอ? ยืนแบบนี้นานๆ มันก็ปวดขานะ" ยูโรไม่สนใจคำไล่ของถุงแป้งเลยสักนิด เขาทำท่าใช้มือทุบที่ขาตัวเองเบาๆ แทน

"เมื่อยก็กลับห้องไงคะ จะได้หาย" ถุงแป้งยืนมองจริตคนตรงหน้า ก่อนจะอมยิ้มด้วยความเอ็นดู

"เค นั้นกลับห้องเรากัน" ยูโรที่ได้ยินคำเสนอของถุงแป้งก็ขว้าข้อมือเธอเดินตรงไปทางลิฟต์ทันที ถุงแป้งที่เห็นการกระทำของคนพี่ก็ขืนตัวไว้ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

"เดี๋ยวๆ พี่ยูโรจะไปไหนคะ?"

"เอ้า ก็ขึ้นห้องไงคะ หนูบอกพี่เองนิเมื่อยก็กลับห้อง"

"ก็ใช่ค่ะ แต่ห้องในที่นี้ หมายถึงห้องของพี่ยูโรนะคะ" ยูโรหัวเราะออกมาทันทีก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ถุงแป้งหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง

"เอาน่า เดี๋ยวสักวันมันก็เป็นห้องของพี่แล้วครับ ไม่สิ ห้องของเราถึงจะถูก" ยูโรเอ่ยเสร็จก่อนจะดึงมือถุงแป้งให้เดินขึ้นห้องไปกับตัวเองทันที ถุงแป้งที่ตกใจในประโยคที่หลุดออกมาจากปากคนพี่จึงไม่ได้ขัดขืนหรือเถียงอะไรออกไป ทำได้เพียงแต่เดินตามร่างสูงตรงหน้าไปแบบเงียบๆ เท่านั้น

ห้องถุงแป้ง

ยูโรรู้จักคอนโดและเลขห้องของถุงแป้งดี เพราะเคยมาส่งแล้วครั้งหนึ่ง ถึงตอนนั้นเขาจะพยายามหาข้ออ้างเพื่อที่จะขอเข้าห้องให้ได้แต่ก็โดนถุงแป้งสกัดไว้ จนต้องยอมจำนนและกลับไปทั้งๆ ที่ใจของเขาอยู่ในห้องของถุงแป้งแล้วด้วยซ้ำ

"น้ำค่ะ ห้องแป้งมีกับข้าวอยู่พี่ยูโรจะทานไหมคะ?"

"หนูทำเองเหรอคะ?"

"ค่ะ ทำไว้เมื่อเย็น"

"นั้น พี่รบกวนหน่อยก็ได้ครับ ไม่ต้องเอาข้าวเยอะนะ"

"นั้นรอแป้งแป๊บนึงนะคะ"

"ให้พี่ไปช่วยไหม?"

สิ้นเสียงยูโรถุงแป้งหันมาส่ายหน้า ก่อนจะเดินออกไปทางห้องครัว

ยูโรที่เห็นถุงแป้งเดินออกไปแล้วก็หันมามองสำรวจภายในห้องทันที

"อืม ห้องน่าอยู่จัง" ยูโรพึมพำออกมาเบาๆ เพราะสไตล์การจัดห้องที่น่ารักหวานด้วยสีชมพูเสียส่วนใหญ่ ตัดกับต้นไม้ใบเขียวที่อยู่เป็นโซนจัดสวนอยู่มุมห้องมันทำให้ห้องดูหวานและสบายตาขึ้นเยอะมาก

"พี่ยูโร กินข้าวค่ะ" ยูโรที่ได้ยินเสียงเรียกจากถุงแป้ง ก็ผละสายตาจากการสำรวจห้องกลับมาส่งยิ้มหวานให้ เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปหาถุงแป้งยันโซนห้องครัวทันที

เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมวันนี้ถุงแป้งถึงยอมให้เขาเข้าห้องได้ แต่เขาก็มีความสุขมากที่ได้อยู่ใกล้ๆ กับเธอ ถึงเขาจะผ่านผู้หญิงมาก็ไม่น้อย แต่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้ แบบที่รู้สึกกับถุงแป้งกับผู้หญิงคนไหนเลย ก็เลยไม่แปลกที่เขาอยากจะวอแวมาอยู่ใกล้ๆ ถุงแป้งทุกวัน

"ขอโทษนะคะ ที่ต้องเรียกมาทานตรงนี้พอดีแป้งไม่ชอบเอาอาหารไปทานที่อื่นนอกจากโต๊ะอาหารค่ะ" ถุงแป้งเอ่ยขอโทษทันทีเมื่อเห็นหน้าคนพี่

"ไม่เป็นไรครับ พี่ก็ไม่ค่อยเอาอาหารไปทานที่อื่นนอกจากโต๊ะทานข้าวเหมือนกัน" ยูโรพูดพลางส่งยิ้มไปให้ถุงแป้ง เขาแปลกใจอยู่เล็กน้อย ที่เจอคนมีความคิดเดียวกับเขา มันทำให้เขายิ่งสนใจและอยากรู้จักถุงแป้งให้มากขึ้นกว่านี้

"นั้นทานให้อร่อยนะคะแป้งไม่กวนแล้ว" ยูโรที่เห็นถุงแป้งกำลังจะเดินออกไป เขารั้งมือเธอไว้ก่อนจะดึงให้มานั่งเก้าอี้ข้างๆ เขาทันที

"จะไปไหนคะ?"

"จะไปดูทีวีรอค่ะ พี่ยูโรทานให้สบายเลย"

"อย่าเพิ่งไป อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนพี่ก่อนครับ"

"แต่แป้งตักมาให้พี่ยู..."

ยังไม่ทันที่ถุงแป้งจะพูดจบ ยูโรตักข้าวเข้าปากเธอทันทีก่อนจะเอ่ยว่า

"ไม่เป็นไรค่ะ กินกับพี่ได้พี่ไม่ถือ" ถุงแป้งถึงกับอึ้งตาลุกโตทันทีเมื่อเห็นการกระทำและคำพูดของคนพี่ ส่วนยูโรไม่ได้สนใจท่าทางที่ตกใจของถุงแป้งเลยสักนิด กลับตักข้าวเข้าปากตัวเองคำนึง ถุงแป้งคำนึงจนข้าวหมดชามก่อนจะหันมาจ้องหน้าถุงแป้งด้วยรอยยิ้ม

"อ่า ขอโทษที พี่ป้อนเพลินไปหน่อยปากหนูเลอะเลย"

"อ๋อ เลอะตรงไหนคะ?" ถุงแป้งรีบยกมือขึ้นมาเช็ดปากของตัวเองทันที ยูโรที่เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะออกมา เพราะมันไม่มีอะไรเลอะอย่างที่เขาพูดสักนิด นี่มันก็แค่แผนที่เขาสร้างขึ้นมาก็เท่านั้น

"อ่า ไม่ใช่ตรงนั้นครับ"

"แล้วตรงไหนคะ?" ถุงแป้งยังคงเช็ดปากตัวเองไม่หยุดพร้อมมองหน้ายูโรเป็นเชิงคำถามว่าที่เธอเช็ดอยู่มันถูกไหม

"มานี่พี่เช็ดให้ครับ" สิ้นเสียงยูโรถุงแป้งสะดุ้งตัวแข็งทื่อไปในทันทีเมื่อยูโรโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจหอมๆ ของคนพี่ ก่อนที่เขาจะยิ้มหวานแล้วยกมือขึ้นมาเช็ดที่ริมฝีปากของเธออย่างเบามือ

และทันทีที่นิ้วคนพี่สัมผัสที่ริมฝีปาก ถุงแป้งไม่ทันตั้งตัวเผยอริมฝีปากขึ้นทันทีอย่างลืมตัว ยูโรที่เห็นอย่างนั้นก็คลี่ยิ้มออกมา ก่อนจะผละออกจากถุงแป้งมานั่งส่งรอยยิ้มหวานแทน

"เสร็จแล้วครับ" ถุงแป้งที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบหุบริมฝีปากลงอย่างรวดเร็ว เธอรีบลุกขึ้นจากตรงนั้นทันที 'อีบ้าเอ๊ย! เผยอปากทำซากอะไรวะ' ถุงแป้งกรีดร้องอยู่ในใจพลางรีบหันไปเก็บจานข้าวไปล้างทันที

'ครั้งนี้มาหยอดเฉยๆ แต่ครั้งหน้าพี่ยูโรเอาจริงแล้วนะครับหนูแป้ง' ยูโรคิดในใจ พลางเท้าคางนั่งมองร่างบางที่ขณะนี้ยืนหันหลังล้างจานอยู่ก่อนจะคิดในใจต่อว่า

'ถ้าเรายืนซ้อนด้านหลังจะเป็นยังไงนะ?'

'แล้วถ้ายกขาขึ้นมายันกับซิงค์ไว้ข้างนึงล่ะ จะลึกไหม?'

'เฮ้อออ อยากกระแทกจัง'

'ให้ตายเถอะ! คิดไปคิดมาแข็งเฉย'