ตอนที่ 6 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ช่วย

"ไอ้โรวันนี้มึงไปเข้าประชุมด้วยนะ" เสียงปฏิทินเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อหมดคาบเรียนรายวิชา

"กับปีสี่เหรอ" ยูโรเอ่ยถามออกไปก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คดูว่าถุงแป้งตอบเขาหรือยัง เพราะตั้งแต่ที่เขาทักหาร่างบางไปตอนนั้นจนป่านนี้แล้วก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมาเลย โทรไปก็ไม่รับ แถมข้อความที่เพิ่งส่งไปใหม่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคนตัวบางจะอ่านเลยด้วยซ้ำ

"เปล่ากูนัดประชุมกับน้องๆ ที่ลานบริหาร ส่วนของเพื่อนเรากูคุยในกลุ่มแล้ว" ทันทีที่ได้ยินคำตอบจากเพื่อนรัก ยูโรฉีกยิ้มกว้างเขามีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

"นัดกี่โมง?"

"ห้าโมงเย็น เพราะน้องเลิกเรียนตอนนั้นกูเลยให้น้องมาเลยจะได้ไม่กลับดึก"

"เค เดี๋ยวกูไป" ปฏิทินทำหน้างงเล็กน้อย ที่เห็นท่าทางกระดี๊กระด๊าของยูโร แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะพากันเดินไปเรียนรายวิชาต่อไป

17.00 น.

ลานบริหาร

"เป็นเหี้ยอะไรครับ นั่งยิ้มอยู่ได้ไอ้โร"ปฏิทินเอ่ยถามทันทีเพราะเขานั่งสังเกตมาสักพักแล้ว ตั้งแต่กลุ่มพวกเขาเดินเข้ามานั่งรอน้องๆ ที่ยังมาไม่ถึง เพื่อนตัวดีของเขาก็นั่งยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างกับกำลังคิดเรื่องอะไรที่สนุกๆ อยู่แล้วหลุดยิ้มออกมา

"ป๊าว แค่อารมณ์ดีน่ะ" ยูโรหันมาตอบปฏิทินเสียงสูง แต่ก็ไม่วายยังยิ้มไม่เลิก

"วันนี้ก็ไม่ได้ออกรบนิ ทำไมถึงอารมณ์ดี"

พรายแก้วเอ่ยเสริม เพราะวันนี้ทั้งวันยูโรไม่ได้ไปไหนเลย ปกติจะต้องแอบแวบไปทำกิจกรรมในร่มผ้าตั้งนานสองนานกว่าจะกลับเข้ามาเรียน

"นั่นสิ หรือมึงมีเรื่องอะไรสนุกๆ แล้วไม่ยอมบอกพวกกู" ปฏิทินยังคงยิงคำถามใส่ยูโรต่อ แต่แทนที่ยูโรจะตอบ เขากลับยักไหล่ให้กับเพื่อนๆ ของเขาก่อนจะยิ้มคนเดียวอยู่อย่างนั้น สร้างความงุนงงปนสงสัยให้กับปฏิทินและพรายแก้วเป็นอย่างมาก เรื่องอะไรเขาจะบอกว่าที่เขาอารมณ์ดีขนาดนี้ เพราะจะได้เจอกับถุงแป้งอีกครั้ง และเขาเองก็อยากจะรู้นักถ้าเจอหน้าเขาตรงๆ ถุงแป้งจะทำตัวยังไงในเมื่อเขาทั้งทักทั้งโทรไลน์ก็ไม่ตอบคงจะหนีหน้าเขาอยู่แน่ๆ

ผ่านไป 15 นาที

"ขอโทษนะคะ พอดีอาจารย์ปล่อยเลทค่ะพี่" เสียงข้าวใหม่เอ่ยพร้อมยืนหอบอยู่ข้างหน้าโต๊ะ ปฏิทินเห็นอย่างนั้นจึงส่งแก้วน้ำเเดงที่ตัวเองเพิ่งซื้อมาให้ พลางใช้มือลูบหลังข้าวใหม่เบาๆ

"ไม่เห็นต้องรีบวิ่งกันมาเลยนิครับ หนูก็รู้พี่รอหนูได้" พรายแก้วเอ่ยออกมาพลางยื่นกระดาษทิชชูส่งให้น้ำปูนเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมา ที่หางคิ้ว แต่แทนที่ร่างบางจะรับเธอกลับมองมันเฉยๆ และเลือกที่จะไปยืนอีกฝั่งตรงข้ามกับพรายแก้วทันที

'หึ เล่นตัว เดี๋ยวจะทำให้เล่นไม่ออกเลยคอยดู' พรายแก้วได้แต่คิดในใจก่อนจะยกทิชชูขึ้นมาซับหน้าตัวเองแทน

"พี่ว่าเดี๋ยวเรามาคุยงานกันเลยดีกว่าเนอะ จะได้ไม่กลับดึก หนูๆ จะได้พักผ่อนกันด้วย" ปฏิทินพูดเสร็จพลางหยิบชีทแผนผังซุ้มที่ไกด์เพิ่งให้เขามาเมื่อเช้าส่งให้กับน้องๆ

"นี่เป็นแผนผังซุ้มนะ มันจะบอกอาณาเขตที่พวกเราดูแลทั้งหมดว่ามีตรงไหนบ้าง และพี่ได้จับฉลากเลือกหน้าที่แล้ว ผลสรุปว่าหน้าที่ของพวกเราคือการเฝ้าซุ้มนะครับ" สิ้นเสียงปฏิทินกลุ่มถุงแป้งถึงกลับตาโตอ้าปากค้างทันที โดยเฉพาะถุงแป้งที่ตั้งแต่มาเธอพยายามที่จะหลบหลังข้าวใหม่ตลอด เพราะกลัวว่าจะเจอเข้ากับคนที่เธอไม่อยากเจอ และตอนนี้เธอก็โล่งใจเพราะมองไปรอบๆ แล้วก็ไม่เห็นวี่แววของคนพี่เลย

"ทำหน้าที่อื่นไม่ได้เหรอคะ เปลี่ยนไปทำอย่างอื่นได้ไหมคะพี่ทิน" ถุงแป้งเอ่ยถามออกไปทันที เพราะถ้าได้อยู่เฝ้าซุ้มก็เท่ากับว่าเธอต้องเจอยูโรตลอดทั้งคืนเลยน่ะสิ ถ้าเป็นแบบนั้นเธอต้องเผลอใจไปขย้ำคนพี่แน่ๆ

'ไม่ได้ๆ อุตส่าห์หลบมาได้ตั้งนานจะมาพังง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะ' ถุงแป้งคิดในใจก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนไปยังปฏิทินให้เห็นใจว่าตัวเธอไม่อยากทำหน้าที่นี้

"นั่นสิคะ ถ้าเฝ้าซุ้มก็ต้องเฝ้าตอนกลางคืน แล้วมันจะไม่อันตรายเหรอคะพี่" ข้าวใหม่เอ่ยเสริมขึ้นอีกเสียง

"ไม่อันตรายหรอกครับ ถ้ามีพวกพี่อยู่" ยูโรที่เพิ่งกลับจากไปเข้าห้องน้ำเอ่ยขึ้น เขาได้ยินตั้งแต่ประโยคแรก ที่ถุงแป้งเอ่ยถามแล้วแต่แค่ยังไม่อยากเข้ามา เพราะเขาอยากรู้ว่าร่างบางจะมีความคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้ เขาอุตส่าห์เสนอตัวกับปฏิทินว่าจะไปจับฉลากแบ่งงานเอง และยังไม่วายไปติดสินบนไกด์ให้จ่ายงานกลุ่มเขาเป็นการเฝ้าซุ้มตอนกลางคืนอีกด้วย

'มึงก็จับได้ตกแต่งซุ้มไปแล้ว มึงยังจะเปลี่ยนทำไมวะโร'

'เออน่า มึงแค่เปลี่ยนตามที่กูบอกก็พอ แล้วก็ไม่ต้องบอกกลุ่มกูด้วยนะว่ากูเปลี่ยนอะ'

'มึงพูดมาเถอะ มึงสนใจน้องคนไหนในกลุ่มมึงอีก'

'เเสนรู้นักนะไอ้เวร'

'Chateau d'Yquem 1787 ชาโต้ ดิแกม1787 ดีลไม่ดี?'

'ไอ้เหี้ย เล่นของแพงด้วยนะ'

'เอ้า! มันก็ต้องลงทุนหน่อยปะว่ะ ตกลงดีลไม่ดีล ช้ากูเปลี่ยนใจนะไอ้สัส'

'เออๆ แต่รอก่อนนะ รอกูกลับบ้านก่อนจะเอามาให้'

'เค ดีล'

ยูโรนึกถึงตอนนั้นก็ยังขำไม่หาย เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมลงทุนด้วยไวน์ราคาแพงขนาดนั้น แค่เพียงเพราะอยากอยู่ใกล้ๆ กับถุงแป้งอีกครั้ง

"อ่า นั้นตกลงเอาตามนี้แหละเนอะ งานแค่สามวันเอง อย่าไปเปลี่ยนเลยแค่นี้งานไอ้ไกด์ก็มากพอล่ะถ้าพวกเราไปเปลี่ยนมันก็ต้องมีคนอื่นขอเปลี่ยนตามอีกนะครับ" ปฏิทินเอ่ยเสริมขึ้นมาทันที

"ถ้าพี่พูดอย่างนั้นก็คงต้องทำแล้วละค่ะ แล้วจะแบ่งกันยังไงคะ" น้ำปูนเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง ถึงเธอจะไม่ค่อยชอบที่ได้งานนี้ แต่ก็เห็นด้วยกับปฏิทินอยู่บ้าง เพราะถ้ามีคนเปลี่ยนได้เดี๋ยวก็มีคนมาร้องขอเปลี่ยนอีกเป็นเรื่องปกติ

"เดี๋ยวพี่จะแบ่งเป็นคู่แล้วกันเนอะ จับฉลากจะได้แฟร์ทั้งสองฝ่ายใครได้เลขเหมือนกันก็อยู่ด้วยกันโอเคไหมครับ" สิ้นเสียงปฏิทินทุกคนต่างพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ ก่อนที่พรายแก้วจะหยิบเศษกระดาษที่เขาเพิ่งตัดเสร็จระหว่างที่รอน้องๆ มายื่นให้น้ำปูน

"อะ หนูเขียนตัวเลขสิ เดี๋ยวพวกพี่พับจะได้แฟร์เวลาจับ" พรายแก้วเอ่ยพร้อมกับหยิบปากกาส่งให้ เขาไม่อยากให้น้องๆ มองว่าการจับฉลากครั้งนี้ พวกเขาเป็นคนทำขึ้นมา เลยเลือกที่จะตัดแค่กระดาษเปล่าไว้แล้วรออีกฝ่ายมาเขียน เพราะเวลาจับได้คนไหนถึงจะไม่เต็มใจจะอยู่ก็ต้องอยู่เพราะหลีกเลี่ยงไม่ได้

"เสร็จแล้วจับเลยไหมคะ?" ข้าวใหม่เอ่ยถาม ก่อนจะส่งกระดาษที่มีตัวเลขไปให้ปฏิทิน

"ครับ หนูจับกันก่อนเลยเดี๋ยวพวกพี่จับทีหลัง" ปฏิทินตอบก่อนจะมองน้องๆ ไล่จับสลากกันทีละคน พวกเขาหลังจากจับกันครบทุกคนแล้วก็ถึงเวลาที่จะได้รู้ว่าใครได้คู่กับใครสักที

"หนูได้เบอร์หนึ่ง" ข้าวใหม่เอ่ย

"พี่ก็เบอร์หนึ่ง" ปฏิทินเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มดีใจที่ได้ตรงกับคนที่หมายตาไว้

"ปูนได้เบอร์สาม" น้ำปูนเอ่ยพร้อมหันหมายเลขให้ทุกคนดู ภายในใจก็ภาวนาให้คนที่จับได้เบอร์สามเหมือนกับตัวเองคือถุงแป้งเพื่อนของเธอด้วยเถอะ เพราะหมดหวังกับข้าวใหม่ไปแล้วคนหนึ่ง

ซึ่งในขนาดที่น้ำปูนคิดอย่างนั้น ตัวถุงแป้งเองก็ภาวนาให้ได้น้ำปูนเช่นเดียวกัน แต่ถ้าเลวร้ายนักก็ขอให้ได้พรายแก้วไปเลย อย่าได้ยูโรก็พอ 

'สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขา อย่าให้แป้งได้พี่ยูโรเลยนะเจ้าคะช่วยหนูด้วยเถิดเจ้าค่ะ สาธุ' ถุงแป้งเอ่ยภาวนาในใจต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์

"พี่ได้เบอร์สาม" พรายแก้วเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหันไปเขยิบตาให้น้ำปูนหนึ่งที น้ำปูนช็อกไปในทันที ก่อนจะได้สติและเบะปากใส่พรายแก้วหนึ่งครั้ง เธอหันไปหาถุงแป้งที่ตอนนี้ทำหน้าช็อกไม่ต่างอะไรกับเธอเลยที่ได้ยินประโยคที่พรายแก้วเอ่ย

"นั้น ก็เหลือแค่เราสองคนแล้วเนอะ" ยูโรหันไปเอ่ยกับถุงแป้งก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ซึ่งเมื่อกี้เขากลัวแทบตายว่าจะไม่ได้คู่กับถุงแป้งเสียแล้ว แต่ก็ถือว่าโชคยังเข้าข้างเขาอยู่บ้าง

"อ่อค่ะ" ถุงแป้งหันไปตอบ พลางมองไปทางอื่น ไม่อยากที่จะสบตาคนพี่มากนัก 'โอยยย สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขาไม่ฟังที่หนูขอเลยเหรอคะ!! แต่ให้ตายเถอะชุดนอกก็ว่าดูดีแล้วนะ แต่ชุดนักศึกษาก็คือจะตายยยย' ถุงแป้งกรีดร้องในใจเพราะอย่างที่บอกเธอถูกใจยูโรมากแต่ด้วยกฎที่ตั้งไว้กับตัวเอง ว่าไม่อยากยุ่งกับคนใกล้ตัว ซึ่งตอนนี้มันกำลังค้ำคอเธออยู่ ซึ่งจะทำอะไรก็ต้องระวังตัวไปหมด

"โอเค เราก็ได้คู่ในการเฝ้าซุ้มทั้งสามวันแล้วเนอะ เดี๋ยวมาแบ่งวันกันอีกทีนะว่าใครจะอยู่วันไหนกันบ้างโอเคไหมครับ" เสียงปฏิทินเอ่ยอธิบายก่อนที่ทั้งหมดจะพยักหน้า

"นั้นเอาเป็นว่าเเยกย้ายกันกลับเลยดีกว่าเนอะ จะได้พักผ่อนกัน ข้าวใหม่กลับกับพี่นะ" ปฏิทินพูดเสร็จก็หันมารอคำตอบทันที ข้าวใหม่เมื่อได้ยินดังนั้นจังหันมองไปที่เพื่อนทั้งสองเป็นเชิงว่าจะเอายังไงต่อดี

"ปะหนู พี่ไปส่ง" พรายแก้วไม่พูดเปล่ายื่นมือไปดึงแขนน้ำปูนให้เดินตามตัวเองออกมา

"ไม่ไป จะกลับกับเพื่อน" น้ำปูนเอ่ยพร้อมทั้งหันมาทางเพื่อนรัก ก่อนจะเห็นสายตากดดันจากยูโรและปฏิทิน

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งแป้งเอง น้องกลับกับไอ้แก้วเถอะ" ยูโรพูดเสร็จก็มองไปทางพรายแก้วเป็นเชิงว่าให้พาน้ำปูนออกไป พรายแก้วที่เห็นอย่างนั้นจึงดึงแขนน้ำปูนออกไปทันที โดยไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ ทั้งสิ้นจากน้ำปูน

"นั้นเราก็กลับเถอะครับ" ปฏิทินดึงแขนข้าวใหม่ให้ตามตัวเองไปติดๆ

"ปะ เดี๋ยวพี่ไปส่งหนู" ยูโรพูดพลางหันมามองถุงแป้ง ที่ขณะนี้ยืนตัวเกร็งเม้มริมฝีปากแน่น

"อ่อ ไม่เป็นไรค่ะแป้งเอารถมา" ถุงแป้งเอ่ยปัดเพราะเธอไม่อยากไปกับยูโร

"โอเค นั้นดีเลยเพราะพี่ไม่ได้เอารถมาเหมือนกันนั้นไปรถหนูกันนะ นำเลยครับ" ยูโรเอ่ยพร้อมผายมือไปข้างหน้าเป็นเชิงให้ถุงแป้งเดินนำไปก่อน ถุงแป้งที่ไม่รู้จะหาเรื่องไหนมาปฏิเสธอีก เลยได้แต่ทำใจและเดินนำยูโรไปยังที่จอดรถแบบเสียไม่ได้

'อยากจะหนีพี่เหรอครับหนูแป้ง แต่เกรงว่าจะไม่ทันแล้วนะครับ'