9

แถมยังลืมมันไปหมดแล้ว ที่ไม่อยากมาปักษ์ใต้ แค่อยากรอให้ถึงเวลาที่สมควรและเหมาะสมเท่านั้น ในเมื่อผู้เป็นย่าขอเอาไว้ให้เธอทำตามที่ท่านต้องการและตั้งใจเรียน เธอจึงต้องทำสิ่งที่ถูกต้องเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการและความพยายามของเธอก็เป็นผลจนได้มายืนอยู่ ณ จุดจุดนี้

“แล้วม่านฟ้าล่ะคะ” ม่านฟ้าร้อนใจเมื่อเห็นคู่แข่งนำลิ่วล้ำหน้าเธอไปมาก แต่จะแสดงอาการมากไม่ได้ กว่าเธอจะได้เข้าใกล้กริชไทขนาดนี้ต้องเพียรพยายามมากแค่ไหน เธอไม่มีวันยอมเสียชายหนุ่มผู้แสนดีคนนี้ให้ผู้หญิงหน้าไหนเด็ดขาด

“ฝากม่านฟ้าเก็บสำรับอาหารพวกนี้ด้วยนะจ๊ะ ม่านฟ้าเก่งงานบ้านงานเรือนและคอยดูแลบ้านให้พี่กระทิงจึงรู้ว่าอะไรควรวางตรงไหน หญ้าหวานรู้ดีว่าม่านฟ้าต้องจัดการทุกอย่างเรียบร้อยจริงไหมคะพี่กระทิง พี่กระทิงไว้ใจให้ม่านฟ้าจัดเก็บข้าวของอยู่คนเดียวใช่ไหมคะ คิดว่าม่านฟ้าคงไม่ใช่พวกลักเล็กขโมยน้อย หยิบจับอะไรในบ้านไปหรอกจ้ะ” แกล้งพูดออกนอกประเด็น

และคนที่ญารินดาคิดว่าเป็นผู้ชายใสซื่อ (บื้อ) คนเดียวในที่นี่ก็ตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มีหลายอย่างในโลกนี้ที่เราเห็น แต่ไม่ใช่อย่างที่เราคิดเสมอไป

“ใช่ครับ พี่ไว้ใจม่านฟ้า รับรองว่าไม่มีอะไรหายแน่นอน พี่ฝากม่านฟ้าด้วยนะครับ” กริชไทรีบตอบคำถามของญารินดาและหันไปพูดกับม่านฟ้าที่รีบยิ้มรับคำของชายหนุ่มในทันที

ญารินดาแอบหัวเราะในใจ แม้จะกระตุกกับคำพูดที่ว่าไว้ใจม่านฟ้า แต่เธอไม่สน ‘สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร’

ในเมื่อเธอคือคู่หมั้น อยากรู้นักว่ายัยม่านบังตาไม่รู้หรือไงว่าเธออยู่ในฐานะอะไร หรือเขาจะกั๊กเอาไว้ เพื่อให้ตัวเองมีกิ๊ก ไม่ได้เสียละเธอจะประกาศให้ผู้หญิงทุกคนรับรู้

“ไปกันเถอะค่ะพี่กระทิง หญ้าหวานอยากเปลี่ยนชุดเต็มทนแล้ว”

“ครับๆ” กริชไทรีบตอบรับหันมายิ้มให้คู่หมั้นตัวแสบ เขาแปลกใจอยู่เหมือนกันที่ญารินดาไม่เหมือนเด็กผู้หญิงเอาแต่ใจและแสบสันเหมือนตอนเด็กๆ ที่เขาหนีมาอยู่ในสวนผลไม้เพราะอยากตั้งหลักรับมือ แต่กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย ถึงอย่างไรเขายังไม่ไว้ใจอยู่ดี ยังไงเธอยังเป็นเธออยู่วันยังค่ำ

“เราจะไปกันยังไงคะพี่กระทิง” เสียงหวานเอ่ยถาม

กริชไทชี้ไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันโปรด เขาเป็นคนสมถะและติดดินจึงไม่ได้ถือความหรูหราอะไรมากมาย เวลาไปไหนมาไหนในสวนก็ขับมอเตอร์ไซค์เสียส่วนใหญ่ นอกจากเข้าเมือง เขาจะขับรถยนต์ไปกับลูกน้อง หรือต้องขนพวกผลไม้ไปกับลูกน้องเพื่อนำไปส่งขายหรือแปรรูป

ญารินดายิ้มจนแก้มปริ ไม่คิดว่าจะได้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กับชายหนุ่มในดวงใจ

กริชไทสวมหมวกกันน็อกให้หญิงสาว เธอแอบมองการกระทำอ่อนโยนของเขาแล้วอมยิ้ม

“ขึ้นมาสิ”

น้ำเสียงของเขาทำให้เธอหลุดจากภวังค์ความคิด ญารินดารีบปีนขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันโตของกริชไท เขาหันมาถามว่า

“พร้อมแล้วนะ”

เธอจึงรับตอบรับเสียงใส แขนบอบบางสอดเข้าโอบเอวเขาเอาไว้ กริชไทสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ว่าอะไร หญิงสาวยิ้มไม่หุบแกล้งซบหน้ากับแผ่นหลังบึกบัน เขาดูเท่ห์และน่ารักชะมัดในความรู้สึก

“เจ็บใจนัก นังหญ้านรกคอยดูเถอะ ฉันจะไม่ยอมแพ้แกเด็ดขาด”

เพล้ง!!!

ม่านฟ้าโมโหเมื่อแอบมองคนทั้งสองที่ริมหน้าต่างแล้วพบว่าญารินดากอดเอวชายหนุ่มนั่งซ้อนท้ายรถออกไป แถมยังแนบชิดกันอีกด้วย เธอเองยังไม่เคยนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของกริชไทเลยสักครั้ง มันน่าเจ็บใจที่เห็นศัตรูหัวใจของเธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มเยาะใส่ เธอรู้ตัวว่าเจอเข้ากับก้างชิ้นใหญ่เสียแล้ว แถมก้างชิ้นนี้ยังจะกลายร่างมาแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ

..เธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด คอยดูเอาเถอะ

“ฉันไม่มีวันยอมแน่นอน หึ!”

หลายปีที่ญารินดาไม่กลับมาปักษ์ใต้ ทำให้เธอโล่งใจ แต่จู่ๆ กลับโผล่กลับมา ลางสังหรณ์บอกว่าต้องมีอะไรไม่ดีกับเธอแน่นอน

ม่านฟ้าคิดแล้วเดินเหมือนหนูติดจั่น ดวงตานั้นมีแต่ความหวาดระแวงไร้ความสุข

เสียงโทรศัพท์มือถือรุ่นโบราณหน้าจอขาวดำแผดเสียงดังพร้อมกับระบบสั่น กริชไทกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของม่านฟ้า

ญารินดาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนใช้โทรศัพท์รุ่นเดอะสมัยพระเจ้าเหาเช่นชายหนุ่มตรงหน้าอยู่อีก แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อในเมื่อเธอเห็นกับตา ไม่ใช่ฟังกันตาบ่นเรื่องพี่ชายให้ฟังทางโทรศัพท์

“ครับม่านฟ้า โอเคๆ พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เสียงตอบรับของกริชไททำให้ญารินดากรอกตาไปมา สงสัยแม่ม่านบังตาจะโทรมาออดอ้อนโกหกอะไรอีก แล้วที่แย่ไปกว่านั้นพ่อกระทิงพันธุ์เชื่องแสนใสซื่อ (บื้อ) ตามที่เธอเข้าใจก็ดันเชื่อเสียอีก

“พี่ต้องไปหาม่านฟ้าก่อนนะ เธอทำแก้วแตกบาดเท้า โดนลึกเชียว หญ้าหวานรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในบ้านเถอะ” น้ำเสียงของเขาร้อนรนและเป็นห่วงเป็นใย

จนญารินดานึกหมั่นไส้

“โอ๊ย!”

เพียงแค่หันหลังยังไม่ทันขึ้นมอเตอร์ไซค์ กริชไทต้องหันกลับมามองหญิงสาวแทบจะทันที

“เป็นอะไรหญ้าหวาน”

“เท้าแพลงน่ะค่ะพี่กระทิง โอ๊ย!” เธอทำท่าจะลุกแต่ร่วงลงไปอีก

กริชไทรีบผวาเข้าไปรับเอาไว้ ญารินดาซบอกชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์สายตาแพรวพราว

“เดินไหวไหมหญ้าหวาน” กริชไทถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ไหวค่ะ โอ๊ย! ปวดจังค่ะพี่กระทิง” เธอออดอ้อนเสียงสั่นทำท่าจะร้องไห้

“ขอโทษนะ พี่ขออนุญาตอุ้มแล้วกัน” เขาบอกอย่างสุภาพเข้าใจว่าผู้ชายกับผู้หญิงไม่ควรแนบชิดกันเกินขอบเขต แม้เธอกับเขาจะเป็นคู่หมั้นคู่หมายกันก็ตาม

“ขอบคุณค่ะ” ญารินดารีบคล้องมือกับคอแกร่งของเขา

กริชไทเลยตวัดอุ้มเธอขึ้นสู่อ้อมอกพาเข้าบ้าน

“ตายแล้ว น้องเป็นอะไรจ๊ะลูก” รุ้งรติมายกมือขึ้นทาบอกด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นลูกชายอุ้มญารินดาเข้ามา

“น้องขาแพลงครับแม่” กริชไทวางร่างอ้อนแอ้นบนโซฟาตัวยาว เขาคุกเข่าลงไปดูข้อเท้าให้เธอแทบจะทันที ญารินดาขยับเท้าหนีไม่ทันเลยปล่อยให้เขาสัมผัสเบาๆ ความอ่อนโยนน่ารักของเขาทำให้เธอเผลอมองตาลอย

“หญ้าหวานครับ น้องหญ้าหวานได้ยินพี่ไหม”

“คะ พี่กระทิงว่าอะไรนะคะ” ญารินดาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเขา

“พี่ถามว่าเจ็บไหมครับ” เขานวดเบาๆ เธอจึงเพิ่งนึกได้

“โอ๊ะ! จะ... เจ็บค่ะ”

“กระทิงนวดน้ำมันให้น้องสิจ๊ะ แม่จะไปหยิบมาให้ รับรองว่าหายชะงัดเชียว”

“ครับแม่” กริชไทลืมเลือนม่านฟ้าไปโดยปริยายเพราะทั้งแม่ทั้งน้องคอยให้เขาช่วยดูแลญารินดา แถมยังต้องอุ้มพาขึ้นไปส่งบนบ้านถึงห้องนอน

“ขอบคุณพี่กระทิงมากๆ เลยนะคะที่ช่วยหญ้าหวานเอาไว้” ญารินดายกมือขึ้นไหว้เขาแนบอกขณะที่เขาวางเธอบนเตียง

กริชไทแทบรับไหว้ไม่ทัน เขายื่นมือไปกุมมือเธอเอาไว้แล้วยิ้มอบอุ่นส่งให้เธอ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวนอนพักนะ จะได้หายเร็วๆ”

น้ำเสียงของเขาดูเป็นกังวลในตอนท้ายเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่ไม่ได้พูดออกมา

ญารินดารู้ว่าเขานึกถึงใคร แต่ช่างปะไร เธอจะปล่อยให้เขากลับไปหาแม่ม่านบังตานั่นก็ได้ เพราะเธอมีแผนเด็ดเยาะเย้ยฝ่ายตรงข้ามให้กระอักได้ไม่ยาก

“พี่กระทิงจะไปทำธุระอะไรหรือเปล่าคะ ดูเป็นกังวลจัง หญ้าหวานไม่เป็นอะไรแล้ว ไปเถอะค่ะ” เธอนอนตาใสบอกเสียงอ่อนโยนอยู่บนเตียง

“งั้นนอนซะนะ พี่ไปก่อนละ” กริชไทพูดอย่างเอ็นดู เขายิ้มให้สาวน้อยบนเตียง

..วันเวลาที่เปลี่ยนไปทำให้คนเปลี่ยนไปได้จริงๆ ดูอย่างม่านฟ้าสิ เดี๋ยวนี้ไม่ใช่เด็กจอมซนเหมือนๆ กับญารินดา ทั้งคู่เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเพราะโตเป็นสาวแล้ว

พอคิดมาถึงตรงนี้เขาอดจะเหลือบมองยอดอกของเธอไม่ได้ เขาไม่ได้ลามกหรือคิดทะลึ่งอะไรเลยจริงๆ แต่ทรวงอกอิ่มที่เบียดชิดภายใต้เสื้อแขนตุ๊กตาน่ารักนั้นมันวับๆ แวมๆ ยั่วยวนสายตานัก ผ้าห่มที่คลุมอยู่ที่อกคล้ายจะยั่วให้เขามองตรงนั้นไม่วางตา