Episode 5 สนใจพี่หน่อยสิ

อีกไม่กี่วันก็ใกล้จะถึงช่วงเทศกาลแล้ว ในครัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายของผู้คนมากมาย ต่างพากันเดินไปมาอย่างพลุกพล่าน สายตาของชายหนุ่มสอดส่องมองหา เด็กน้อยคนหนึ่งที่ตอนนี้ยังไม่เห็นวี่แววเดินเข้ามาที่ครัวเลยแม้แต่น้อย

“หมากเอ็งรู้ไหม ว่าพวกน้องฝึกงานหายไปไหนกันหมด วันนี้ยังไม่เห็นเข้ามาเลย”

“อ๋อ วันนี้อาจารย์เค้าเรียกประชุมนักศึกษา น้องเขาก็เลยขอลาหยุดหนึ่งวัน”

“ว่าแต่เอ็งรู้ได้ไงวะ”

“อ่าว...ก็น้องพลอยเป็นคนโทรมาลากับข้าเอง...ข้าถึงรู้ไง”

“แล้วน้องพลอยมีเบอร์เอ็งได้ไงวะ”

“ก็ตอนนี้ข้าคุยๆ กับน้องพลอยอยู่” พอพูดถึงน้องพลอยแล้ว ทำเอาหมากยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับบิดตัวไปมา

“เอ็งนี่อาการหนักแล้วนะ”

“คนอย่างเอ็งจะไปรู้อะไร นี่เขาเรียกอาการคลั่งรักนะเว้ย จะคอยดูแล้วกัน ว่าเอ็งจะเป็นหนักกว่าข้าไหม”

“คนอย่างเซียน ไม่มีทางเป็นแบบนี้ได้แน่นอน” พูดจบชายหนุ่มก็ส่ายหัวไปมา ให้กลับเพื่อนตนเอง ที่เป็นเอามากถึงเพียงนี้

“เชอะ...คนห่ามอย่างเอ็งคงไม่เข้าใจหรอก” เซียนหยักไหล่เบาๆ โดยไม่สนใจคำพูดของหมาก

“ไม่ไปทำงานหรือไง มาวอแวข้าอยู่ได้”

“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ดูซะก่อนเพื่อน”

สายตาคมมองดูนาฬิกาข้อมือ และในตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว ทุกคนในครัวอาหารไทยต่างแยกย้ายกันไปพัก มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ทำงานเพลินจนลืมเวลา

“เซียน ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย นะๆ”

“เออ เดินนำไปสิ” เขาถอดผ้ากันเปื้อนสีดำวางไว้บนโต๊ะ แล้วจึงเดินตามหลังหมากไป

ภายในโรงอาหาร มีผู้คนมากมายกำลังยืนเข้าแถวเพื่อรอตักอาหาร ชายหนุ่มที่กำลังสนทนากับเพื่อนโดยไม่ทันระวังตัว ทำให้มีใครบางคนเดินมาชน เข้ากับแผงอกของเขาอย่างแรง

“ขอโทษครับ เจ็บตรงไหนไหม” ชายหนุ่มเอ่ยพลางมองดูรอบๆ กาย ว่าคนตรงหน้าได้รับบาดเจ็บอย่างไรบ้าง

“...ไม่เป็นไรค่ะ” พอเงยหน้าขึ้นมามองก็พบกลับ คนที่เธอไม่เคยคิดจะลืม และยังจำเขาได้ดีเสมอ

ผู้หญิงหน้าตาสวย หุ่นนางแบบคนนี้ มีชื่อว่าแพรชมพูเป็นเพื่อนสนิทของเซียนตั้งแต่เด็กๆ

“อ้าวเซียนนายนี่เอง แพรก็นึกว่าใคร”

“ไม่เจอกันนานเลยนะแพร”

“ใช่ เท่าที่จำได้นานมาก คิดถึงนายอยู่เหมือนกัน ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่อีก”

“อะ แฮ่มๆ”

“อะไรติดคอเอ็งวะหมาก ให้ข้าเอาเท้าเขี่ยออกให้ไหม”

“ใครวะสวยจัง ไม่คิดจะแนะนำให้เพื่อนรู้จักบ้างหรือไง” หมากกระซิบกระซาบชายหนุ่ม

“นี่แพรเพื่อนสนิทข้าตอนเด็กๆ แล้วก็ยังเรียนมหาวิทยาลัยคณะเดียวกัน แพรนี่หมากเพื่อนสนิทของเราเอง”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะหมาก”

“เช่นกันนะแพร ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นแพรขอนั่งด้วยคนสิ พอดีเพื่อนของแพรไปทานข้างนอกกันหมด แพรไม่อยากไปเลยมาทานที่นี่คนเดียว”

“ได้สิ...ตรงนั้นว่างอยู่พอดี เดี๋ยวไปนั่งด้วยกัน” เซียนเดินนำเพื่อนๆ มานั่งที่โต๊ะอยู่ริมขวาสุด

“แพรตอนเรียนมหาวิทยาลัย เซียนมันเป็นยังไงบ้าง” หมากชวนคุยตามสไตล์คนช่างพูดช่างเจรจา

“จะอยากรู้ทำไมนักหนาวะ จบมาตั้งกี่ปีแล้ว”

“แสดงว่าเอ็งแก่แล้วสินะ”

“เอ็งก็ไม่ต่างกันหรอก อายุอานามก็เข้าเลขสามแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้”

“ฮือ ๆ ตัวเองมาว่าเขาทำไม เขาเสียใจนะ” ไม่พูดเปล่ายังเอาหน้ามาถูแขนเสื้อเขาอีก

“เซียนกับหมากนี่ สนิทกันมากเลยเนอะ”

“ก็ประมาณหนึ่งแหละ แค่มีอะไรก็พูดคุยกับมันได้ทุกเรื่อง”

“นี่หมาก ตอนที่อยู่มหาวิทยาลัยน่ะ เซียนเป็นคนที่เรียนเก่งมาก แถมยังมีดีกรีเป็นเดือนมหาวิทยาลัยอีกด้วย มีแต่พวกสาวๆ เข้าหาตลอดเลย” และหนึ่งในรวมถึงตัวเธอด้วย

“จริงเหรอแพร คนอย่างเซียนเนี่ยนะ” หมากแกล้งพูดไปอย่างนั้น แต่ก็ยอมรับว่าเพื่อนของเขานั้นเป็นตามที่แพรบอกจริงๆ

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แพรก็เป็นดาวมหาลัยคู่กับเรานี่” พอมาเจอกันอีกครั้งทำให้แพรชมพูนึกถึงวันเวลาเก่าๆ

“โห ไม่ธรรมดากันนะเนี่ย” ทุกคนต่างยิ้มให้กันอย่างเป็นมิตร”

หมากที่กำลังจะลุกไปเติมข้าว อยู่ ๆ ก็มีผู้หญิงสองคน โผล่เข้ามาในสายตา จากนั้นเท้าที่กำลังจะก้าว ก็หยุดชะงักลงกะทันหันทันที

“เซียนๆ”

“อะไรวะ”

“นั่นใช่น้องพลอย กับน้องข้าวปั้นไหม ที่เดินไปตักข้าว”

“เอ็งจำไม่ผิดหรอก ตัวจริงเสียงจริงเลยแหละ” แม้จะเห็นเพียงแผ่นหลัง แต่เขาก็ยังจำเธอได้

“พอดีเลย เดี๋ยวเรียกน้องมานั่งกับเราดีกว่า”

“อืม เรียกมาสิ” เพราะเขาเองก็อยากเจอหน้าเธอแล้วเหมือนกัน

“น้องพลอยใส น้องข้าวปั้น พวกพี่อยู่ทางนี้ครับ” เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่ว มีหรือที่ทั้งสองจะไม่ได้ยิน ถ้าเกิดว่าพวกเธอไม่เดินมาหาเขา ก็คงไม่เลิกหยุดเรียกอย่างแน่นอน

“ใครเหรอเซียน...”

“น้องนักศึกษาฝึกงาน ในครัวเราเอง”

“เด็กรุ่นนี้หน้าตาน่ารักจังเลย” ทำไมสายตาที่เขามองแบบนี้ ถึงไม่ใช่เรานะ

“ใช่น่ารักมาก” เขาเอาแต่พูดถึงเด็กคนนี้ แล้วก็ยิ้มไปด้วย

ชายหนุ่มจ้องมองตามหญิงสาวอย่างไม่กะพริบตา ทำเอาคนที่รู้สึกถูกจ้อง อดที่จะหันไปสบสายตาอันแหลมคมไม่ได้ แต่แล้วสายตาเจ้ากรรม ก็ดันเหลือบไปเห็นผู้หญิงที่นั่งตรงข้าม ท่าทางที่ดูจะสนิทสนมกันเป็นพิเศษ ใจก็คิดไปเองต่างๆ นานา ว่าคนนี้น่าจะเป็นแฟนตัวจริงของเขา ถ้าเป็นเช่นนั้น เขายังจะมีหน้ามาตามจีบเธอทำไม ในเมื่อมีคนของเขาอยู่แล้ว

เธอเดินนำหน้าพลอยใส ไปนั่งเก้าอี้ว่างด้านหน้าประตูทางเข้า โดยไม่สนใจเสียงเรียกของหมาก แล้วก็ไม่หันกลับไปมองคนที่นั่งอยู่โต๊ะนั้นอีกเลย

“เราไม่ไปนั่งกับพวกพี่เซียนเหรอ”

“ข้าวปั้นว่าเรานั่งตรงนี้ดีกว่า หลายคนพี่เขาจะอึดอัด”

“เข้าใจละ นั่งตรงนี้ก็ได้” พลอยใสชี้นิ้วมือมาที่โต๊ะ เพื่อเป็นการบ่งบอกว่าพวกเธอจะนั่งตรงนี้

“-”

“ข้าวปั้นดูสิ คนที่นั่งกับพี่เซียน สวยมากเลยเนอะ”

“ใช่สวยมาก” ตักอาหารเข้าปากไม่กี่คำ แต่กลับรู้สึกอิ่มจากไหนก็ไม่รู้ ทั้งที่เมื่อเช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ช้อนกับส้อมก็เลยถูกวางอยู่ข้างๆ จานอย่างเป็นระเบียบ

“ข้าวปั้นไม่สบายหรือเปล่า ทำไมทานน้อยจัง”

“ปวดหัวนิดหน่อยน่ะพลอย แต่ก็ยังไหว” พลอยใสรู้สึกเข้าอกเข้าใจเพื่อนของเธอดี เป็นเพราะช่วงนี้ข้าวปั้นต้องเจอมรสุมความรักอย่างหนักหน่วง และคิดว่าข้าวปั้นเองจะรับมือพร้อมกับเอาชนะอุปสรรคนี้ไปให้ได้

“ถ้าไม่ไหว ต้องรีบบอกพลอยเลยนะ”

“ขอบคุณมากนะ”

“จ้ะ ทานต่ออีกนิดนะ เดี๋ยวพลอยจะพาไป ขอยาที่ห้องพยาบาล” เธอได้แต่พยักหน้าตอบรับ

ทางด้านฝั่งของเซียนเมื่อเห็นว่า เธอไม่สนใจเขาเลยก็แอบน้อยใจ ขึ้นมา รู้สึกเหมือนกับว่าตนเองนั้นกลายเป็นธาตุอากาศไปแล้วสำหรับเธอ หรือไม่เธออาจจะรำคาญเขาไปแล้วก็ได้

“น้องเขาเป็นอะไรกันวะ หรือว่าไม่ได้ยินที่ข้าเรียก เสียงออกจะดัง” หมากนั่งลงข้างๆ เซียน

“ข้าไม่ใช่น้องเขานี่ จะไปรู้ได้ยังไง”

“แล้วเมื่อกี้นี้ ใครบอกให้ข้าเรียกน้องเขา”

“เอ็งเป็นคนเรียกเองนะ”

“อ้าวกลายเป็นว่า ข้าผิดไปแล้วอย่างนั้น” ไม่รู้ทำไมเขาจึงรู้สึกหงุดหงิดได้ขนาดนี้ หรือเพียงเพราะคนตัวเล็กทำเมินเฉยแล้วยังนั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อน โดยไม่สนใจว่าอีกคนจะรู้สึกอย่างไร

ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วแอบชะเง้อมองดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ก็เห็นว่าเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตา

“เซียนจะไปเข้างานแล้วเหรอ”

“ออใช่...พอดีเรานึกขึ้นได้ว่า ต้องไปเช็กสต็อก รถที่จะมาส่งของช่วงบ่ายนี้น่ะ”

“รอเราด้วยสิ พอดีเราจะเดินไปเอาเอกสาร ห้องเชฟคิมหันต์อยู่พอดี”

“อืม...ได้สิ”

หมากเดินมาหยุดทักทายพลอยใส ก่อนที่จะเดินนำหน้าไป

“พี่หมากไปก่อนนะน้องพลอย แล้วพี่จะแวะไปหาที่ห้องครัวนะ”

“ไม่ต้องมาเลยพี่หมาก ไปไหนก็ไปเลย” ถึงปากบอกว่าไม่ให้ไปแต่ในใจลึกๆ ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

จากนั้นไม่นานเขาก็เดินตามหลัง มาพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น ทั้งสองร่างได้เดินเฉียด จากทางด้านหลังเธอไปอย่างสง่าผ่าเผย ถึงแม้ว่าหางตาจะแอบมองตามพวกเขา แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นมองไปทางอื่นเพื่อไม่ให้เขาได้รับรู้