Episode 6 พี่เป็นอะไรไปหรือ

อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เป็นเวลาเลิกงานแล้ว ทุกคนในครัวต่างช่วยกันเก็บล้างอุปกรณ์ทำอาหาร รวมไปจนถึงการทำความสะอาดในห้องครัว หญิงสาวมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยของเชฟเซียนหรือหยิบจับอะไรเล็กๆ น้อยตามที่คนในครัวต้องการ

หลังจากที่ทำความสะอาดครัวเสร็จแล้ว คงจะเหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย คือการนำขยะและเศษอาหารต่างๆ ไปทิ้ง ในมือของเธอจึงเต็มไปด้วยถุงขยะอย่างพรุงพะรัง

เขาที่กำลังจะเดินไปช่วยเธอ แต่กลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อมองเห็นเด็กฝึกงานที่เป็นผู้ชาย เดินมาจากทางไหนก็ไม่รู้ ซึ่งดูเหมือนกับว่าจะเป็นรุ่นราวคราวเดียวกันเสียด้วย

“ข้าวปั้นถืออะไรมาเยอะแยะเลย เดี๋ยวช่วยนะ”

“ขอบคุณมากนะ แล้วภีมมาทำอะไรที่นี่ล่ะ” เนื่องจากภีมเป็นหนึ่งในเด็กฝึกงานทั้งสิบคน แล้วยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอ ถึงจะไม่ค่อยสนิทกันมาก แต่ก็ยังช่วยเหลือและพูดคุยกันได้

“พอดีพี่ในแผนกต้อนรับ ให้เอาเอกสารมาให้เชฟเซียนเซ็นน่ะ”

“เชฟเซียน เขาอยู่ข้างในครัวน่ะ เข้าไปสิ เดี๋ยวถุงขยะนี้เราถือไปทิ้งเองได้”

“แน่ใจนะ ว่าไม่ให้เราช่วย”

“สบายมาก ภีมเข้าไปเถอะ เดี๋ยวพี่ๆ เขาจะรอเอกสารเอานะ”

จากนั้นข้าวปั้นได้เดินตรงปรี่ไปยังบริเวณที่ทิ้งขยะ ส่วนเด็กหนุ่มก็เดินไปเข้าไปหาเชฟเซียน พร้อมกับนำเอกสารที่ได้รับมอบหมายมาให้เขาตรวจเช็ก ก่อนจะเดินกลับไปที่แผนกต้อนรับของตนเอง

เชฟทุกคนต่างทยอยแยกย้ายกันกลับ จะเหลือเพียงเขาและเธอเท่านั้นที่อยู่กันด้วยกันสองต่อสอง เธอเห็นคนตัวสูงผุดลุกผุดนั่ง กำลังรื้อค้นอะไรสักอย่างภายในตู้เย็น สายตาได้จ้องมองสักพักก่อนจะเอ่ยถาม

“พี่เซียนหาอะไรอยู่เหรอคะ ให้หนูช่วยหาไหม”

“ไม่เป็นไร พี่หาเองได้” น้ำเสียงที่ดูเย็นชาแล้วยังทำเป็นไม่สนใจเธออีก

“พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าพี่ไม่สบาย”

“ก็ปกติดีนิ” นี่เขาคงไม่ได้โกรธอะไรเธออยู่ใช่ไหม

“ถ้าอย่างนั้น มีอะไรให้ข้าวปั้นช่วยอีกไหมคะ”

“ไม่มีแล้ว” จะไม่ให้โกรธได้ไง ก็วันนี้เธอเล่นไม่สนใจเขาเลย แถมยังมีแต่หนุ่มๆ แวะเวียนมาไม่ขาดสาย

“ข้าวปั้น กลับก่อนนะคะ”

วันนี้เธอคงต้องหาทางกลับเอง ไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ คนรักกันคงจะอยากใช้เวลาร่วมกันบ้าง คิดไปแล้วเธอก็ไม่ใช่คนสำคัญ หรือมีความจำเป็นที่เขาจะต้องไปรับไปส่งแบบนี้ทุกวัน

“เดี๋ยวพี่ไป...”

ตึกๆ ๆ!

ร่างบางกำลังจะหมุนกายและก้าวเท้าไปที่หน้าประตู แต่ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบกับ ชายหนุ่มอายุอานามย่างเข้าเลขสี่ อยู่ในชุดเชฟสีดำ สูงหนึ่งร้อยแปดสิบต้นๆ หน้าตาหล่อดูดีมีภูมิฐาน ไหนจะทรงผมที่ดูเข้าที่เข้าทางซึ่งรวมๆ แล้วดูดีไม่ใช่น้อย

นี่ฉันคิดไปเองหรือไม่ว่าผู้ชายคนนี้ มองฉันด้วยสายตาแปลกๆ จ้องมองขนาดนี้คงรู้แล้วล่ะว่าฉันกลัว เขาก็เลยละสายตาจากฉันแล้วหันไปคุยกับพี่เซียนทันที

“สวัสดีครับคุณคิม”

“สวัสดีค่ะ” ข้าวปั้นยกมือไหว้คิมหันต์

“สวัสดีครับๆ”

“คุณคิมมาถึงที่นี่มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“เอ่อ...คุณเซียนพรุ่งนี้ช่วยไปดูงานที่ลานกิจกรรมให้ผมหน่อย จะมีกรุ๊ปใหญ่มาจากบริษัททัวร์ ส่วนครัวอาหารไทยผมจะเข้าไปดูเอง”

“ครับคุณคิม”

“แล้วนี่คือ......”

“นักศึกษาฝึกงานแผนกครัวอาหารไทยครับ” เขาได้หันไปมองคนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนฟัง

“สวัสดีค่ะดิฉันนางสาวปัญชาภา เลิศปัญญา หรือข้าวปั้นค่ะ นักศึกษาปี4 สาขาคหกรรมศาสตร์”

“สวัสดีครับผมเป็นเชฟใหญ่ของที่นี่ ชื่อคิมหันต์หรือจะเรียกพี่คิมเฉยๆ ก็ได้นะ” คิมหันต์ยังคงมองเธออย่างไม่วางตา หญิงสาวรู้สึกกลัวกับการกระทำของเชฟใหญ่คนนี้ จึงหันมามองหน้าชายหนุ่มเพื่อเป็นการร้องขอความช่วยเหลือ

“นี่ก็ดึกมากแล้วนะครับ ผมกำลังจะปิดครัว คุณคิมต้องการอะไรเพิ่มเติมไหมครับ” เขาที่พอจะรู้ว่าเชฟใหญ่คนนี้ มีชื่อเสียงเรียงนามเรื่องผู้หญิงที่ไม่เป็นสองรองใครพอสมควร

“ไม่มีครับ...ผมแค่จะมาตรวจความเรียบร้อยในครัว และผมกำลังจะกลับแล้ว” คิมหันต์และเซียนจ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร พอละสายตาจากเซียนแล้วจึงเดินออกไปทันที

“กลัวเหรอ” มือหนาล็อกไปที่แม่กุญแจหน้าประตูห้องครัว

“มะ ไม่ค่ะ”

“ถ้ากลัวก็อย่าอยู่ห่างจากพี่สิ” เขานี่แหละยิ่งเป็นตัวอันตรายสำหรับเธอ

ระหว่างทางที่เดินมายังลานจอดรถ เธอเดินตามหลังเขามาอย่างเงียบๆ

“เดี๋ยวพี่ไปเอารถก่อนนะ”

“ค่ะ”

เขาได้แยกตัวออกไปเอารถมอเตอร์ไซค์แล้ว ส่วนข้าวปั้นก็นั่งรอรถรับส่งพนักอยู่ตรงทางเข้าของโรงแรม รอมาจนแล้วจนเล่ารถก็ยังไม่มาสักที อาจเป็นเพราะว่านี่คงดึกมากแล้ว ผู้คนสัญจรไปมาน้อยมาก หรือแทบจะไม่มีคนเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าจะให้นั่งรอรถคนเดียวคงจะน่ากลัวเกินไปสำหรับเธอ

“เอายังไงดีนะเรา หรือว่าจะโทรให้พลอยมารับ” เธอกดเบอร์โทรไปหาเพื่อนรัก แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ และคิดว่าพลอยใสน่าจะหลับไปแล้ว

“นานขนาดนี้พี่เซียนคงจะกลับไปถึงแล้ว เอาล่ะ เราคงต้องเดินกลับคนเดียว ไม่ต้องกลัวนะข้าวปั้น”

เธอเลือกเดินมาตรงเส้นทางด้านหน้าของโรงแรม ซึ่งพอจะมีแสงไฟส่องสว่างตามถนนอยู่บ้าง ต่างจากอีกเส้นทางถึงแม้จะเป็นทางลัดแต่กลับไม่มีแสงไฟเลย

คนตัวเล็กเดินตามริมฟุตพาธมาเรื่อย ๆ จวบจนถึงถนนใหญ่ มองไปทางไหนก็มีแต่ป่าเขาลำเนาไพรไปหมด อากาศก็ช่างหนาวเย็นเหลือเกิน

แสงไฟจากรถเบนซ์สีขาวคันหรูที่เปิดไฟสูงมาแต่ไกล ทำให้เธอหันไปมองชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาเร่งฝีเท้าให้วิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ รถยนต์คันนี้ขับตามเธอมาเรื่อย ๆ แล้วมาจะจอดข้างๆ เธอ และที่แปลกไปกว่านั้นคือ คนขับได้ลดกระจกรถลงมาแล้วยังจะเรียกชื่อเธอถูกอีก

“น้องข้าวปั้นๆ นี่พี่คิมเอง”

เธอได้ปรือตามองอย่างช้าๆ จากที่หวาดกลัวก็รู้สึกโล่งอกไปนิดหน่อย เพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่โจรหรือโรคจิตรที่ตามรังควานเธอ

“คุณคิมเองเหรอคะ”

“ใช่ครับพี่เอง แล้วทำไมน้องข้าวปั้นถึงมาเดินแบบนี้คนเดียวได้ รู้ไหมครับว่ามันอันตราย”

“คือรถรับ-ส่ง ยังไม่มาสักทีน่ะค่ะ ข้าวปั้นไม่อยากรอ เลยเลือกที่จะเดินมาเรื่อย ๆ ดีกว่า”

“พี่เป็นห่วงน้องข้าวปั้นน่ะ เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่า”

“เอ่อ...คือว่า” จะตอบปฏิเสธเขาอย่างไรดี ในเมื่อเขาก็ดูน่ากลัวไม่แพ้กัน

“ไปกับพี่นะ...”

เธอมองดูรอบๆ ก็เห็นว่าฝั่งตรงกันข้ามนั้นเป็นร้านสะดวกซื้อ นี่เธอวิ่งหนีเขาจนไม่ลืมหูลืมตา แล้วยังมาไกลถึงเพียงนี้เลยเหรอ

“ออ...พอดีข้าวปั้นลืมไปว่านัดกับเพื่อนไว้ที่นี่น่ะค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักเพื่อนข้าวปั้นก็จะมารับแล้ว” คิมหันต์มองไปตามที่เธอชี้

“ได้ครับ พี่ไปก่อนนะ และหวังว่าเราจะได้พบกันอีก” เขามองเธอแล้วยิ้มก่อนจะขับรถยนต์คันหรูออกไป

ร่างบางข้ามถนนไปยังร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้าม อย่างน้อยก่อนที่จะเดินกลับ เราควรหาอะไรรองท้องก่อน จะได้มีเรี่ยวแรงเดินทางต่อไป เธอได้เข้าไปเลือกซื้อขนมและน้ำมาใส่ไว้ในกระเป๋าเป้ใบใหญ่ ที่สะพายไว้ด้านหลัง เพื่อตุนเสบียงเอาไว้หรือเผื่อจะหิวระหว่างทาง

“ทีนี้ก็ไปต่อได้อีกยาวแล้วนะข้าวปั้น”

เธอคงไม่รู้ว่ามีใครบางคนได้แอบขับรถตามมา อยู่ห่างอย่างห่วงๆ และในทุกๆ การกระทำทั้งหมดของเธอ ก็ตกอยู่ในสายตาของเขาเช่นกันถ้าหากว่าไม่มีใครบังเอิญโทรเข้ามา ป่านนี้ก็คงได้ไปส่งเธอถึงที่พักแล้ว