Episode 7 ให้พี่ไปส่งไหมน้อง

ไม่กี่นาทีที่แล้ว

“ครับเดี๋ยวว่างๆ ผมจะเข้าไปนะครับ” เขาพูดคุยโทรศัพท์นานพอสมควร เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนตัวเล็กคงจะนั่งรอเขาอยู่นานแล้ว จึงรีบขับรถเพื่อไปรับเธอ แต่พอมาถึงก็ไม่เห็นใครนั่งแม้แต่คนเดียว

“กลับแล้วเหรอ รถรับส่งพนักงานไม่มีแล้วนิ”

เขาก็ลืมบอกเธอไปว่า ที่นี่ไม่มีรถรับส่งพนักงานวิ่งในรอบดึก นอกจากจะใช้รถส่วนตัวกันเป็นส่วนมาก

ชายหนุ่มขับรถตามทางมาเรื่อย ๆ สายตาก็มองหาคนตัวเล็กตลอดทาง และไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกเป็นห่วงมาก เห็นรถเบนซ์คันหรูของคิมหันต์มาจอดอยู่เทียบฟุตพาธ แล้วดูเหมือนกับว่ากำลังจะสนทธนาอยู่กับใครบางคน

ในใจเขานั้นอยากรู้เหลือเกิน ว่าสองคนนี้คุยอะไรกันอยู่นานแสนนาน เมื่อได้ยินไม่ชัดเขาจึงใช้เท้าดันมอเตอร์ไซค์ เข้ามาแบบเงียบๆ เพื่อที่จะได้ฟังให้ชัดเจนยิ่งขึ้น อย่างกับทำตัวอย่างลับๆ ล่อๆ ไม่มีผิด

บทสนทนาของทั้งคู่จบลงไปแล้ว เพื่อที่จะไม่ให้เธอรู้ว่าเขานั้นแอบขับรถตามเธอมา สายตาของเขาได้มองซ้ายมองขวาก่อนจะเข้าไปหลบยังพุ่มไม้ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านสะดวกซื้อสักเท่าไหร่ มองจากมุมนี้แล้วยังพอเห็นเธออยู่บ้าง

“ไปไหนแล้วนะ” เขาจึงขับรถมาดักรอเธออยู่ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ

“พี่เซียน มาได้ยังไงเนี่ย” ชายหนุ่มยืนกอดอกแล้วยิ้มอยู่คนเดียว ในหัวเอาแต่คิดถึงคำพูดของเธอที่ไม่ยอมไปกับคิมหันต์ง่ายๆ พอได้ยินแบบนี้แล้วจึงรู้สึกชื่นใจยิ่งนัก

โดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีร่างเล็กได้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา รู้ตัวอีกทีใบหน้าของเธอก็อยู่ใกล้เขาเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น และที่สำคัญคือ เธอกำลังจ้องใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของเขา

“เรียกตั้งนานก็ไม่ตอบ”

จังหวะเดียวกันชายหนุ่มหันมาสบตาเข้ากับดวงตาคู่สวย ทั้งสองได้มองหน้ากันสักพัก ทำไมเขาพึ่งสังเกตเห็นใบหน้าหญิงสาวแบบชัดๆ เต็มๆ ขนาดนี้ ในสายตาของเขา เธอไม่ใช่คนสวย แต่เป็นคนน่ารัก ไม่สิเธอน่ารักมากเลยแหละ และในตอนนี้เขาคงจะแพ้ทางเธอไปแล้ว

ก่อนจะจินตนาการอะไรไปมากกว่านี้ อยู่ ๆ ก็มีเสียงหวานเล็กๆ ของเธอ กลับปลุกให้เขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ในความฝัน

“พี่ยังไม่กลับถึงที่พักอีกเหรอคะ หนูคิดว่าพี่กลับไปนอนแล้วซะอีก”

“ก็เป็นหะ...ห่วง”

“อะไรนะคะ”

“ไม่มีอะไร ว่าแต่เราเถอะ ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่ถึงที่พักอีก”

“ก็ ข้าวปั้นคิดว่าพี่เซียนกลับไปแล้ว ก็เลยหาทางกลับเอง”

“เดินกลับเนี่ยนะ”

“ใช่ค่ะ”

“แล้วดูเวลาบ้าง นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว มืดๆ ค่ำๆ แบบนี้มันอันตรายรู้ไหม ยิ่งเราเป็นผู้หญิงยิงเรืออยู่ด้วย” ที่บ่นแบบนี้ ก็เพราะเป็นห่วงนะรู้ไหม

“ขอโทษค่ะ”

“แต่ก็คงไม่น่าเป็นห่วงหรอกมั้ง เพราะว่ามีคนอาสาไปส่งแล้วนิแถมรถหรูสะด้วย รถเก่าๆ อย่างพี่คงไม่มีสาวๆ คนไหนอยากนั่ง นั่งไปก็อายคนเปล่าๆ จริงไหม จะมีใครมาสนใจคนจนๆ อย่างเรา”

“แล้วรู้ได้ไงคะ หรือว่าแอบตามข้าวปั้นมา”

“เปล่า...แค่บังเอิญผ่านมาน่ะ”

“จริงเหรอคะ...” เธอมองเขาด้วยสายตาจับผิด

“จริงสิ โอ๊ย! หิวจังเลย มีอะไรให้กินบ้างนะ” เขาชวนเปลี่ยนเรื่องทันที

“พอดีเลย ดูสิข้าวปั้นซื้อขนมมาเยอะแยะ แต่น้ำข้าวปั้นกินหมดแล้วนะ ข้าวปั้นจะแบ่งให้พี่เซียนหนึ่งห่อก็แล้วกัน”

“แล้วน้ำล่ะ ถ้ากินขนมแล้วติดคอขึ้นมาจะทำยังไง”

“จริงสิ ถ้าอย่างนั้นพี่เซียนไปซื้อน้ำเองแล้วกัน ข้าวปั้นจะรออยู่ตรงนี้ แล้วซื้อมาเผื่อข้าวปั้นด้วยนะ”

ก็คงต้องเป็นไปตามนั้น ถึงอย่างไรเขาก็เต็มใจทำทุกอย่างเพื่อเธอ โดยที่ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายได้ร้องขอ สุดท้ายแล้วเป็นเขาเองที่ต้องเดินเข้าไปซื้อขนมและน้ำให้กับตัวเอง แต่ส่วนมากน่าจะซื้อให้กับเธอเสียมากกว่า

“เอานี่ไป ทีนี้ก็กลับกันได้แล้วนะ” เธอรับถุงขนมจากเขา

“ขอบคุณนะคะ แล้วของพี่ล่ะ”

“ก็กินกับน้องไง”

“ถ้าอย่างนั้น เรามาแบ่งกันนะ” เขาพยักหน้าตอบรับเธอ ก่อนจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

“แล้วทำไมถึงไม่กลับไปกับเขาล่ะ” เขายังคงคาใจเรื่องนี้อยู่ ถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ก็อยากจะถามเธอเพื่อความแน่ใจ

“หมายถึง คุณคิมหันต์น่ะเหรอคะ”

“จะเป็นใครไปได้ ทั้งหล่อ ทั้งรวย หน้าที่การงานก็ดีซะขนาดนั้น”

“มันก็จริงอย่างที่พี่ว่านะ เป็นใครก็อยากสบายทั้งนั้น แต่ข้าวปั้นคนนี้คือข้อยกเว้น หรือวันหลังจะลองนั่งรถหรูๆ แอร์ๆ เย็นดีไหมนะ....” อีกคนได้แต่ทำหน้าเศร้าเมื่อโดนเธอแกล้ง

“แต่หนูคิดว่า...หนูน่าจะเหมาะกับแอร์ธรรมชาติมากกว่านะ”

“ฮ่า ๆ ๆ นี่แกล้งพี่เหรอ”

“ทำไมล่ะ พี่ยังชอบแกล้งหนูเลย แล้วทำไมหนูจะทำบ้างไม่ได้”

“ตกหลุมรักพี่แล้วล่ะสิ”

“พี่นั่นแหละ ที่ตกหลุมรักหนูไปแล้ว” เขามิอาจเถียง เพราะสิ่งที่เธอพูดนั้นถูกแล้ว

มือบางเท้าคางที่หน้ารถ พร้อมกับมองตาปริบๆ แล้วยังจะส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้เขา มาเล่นกับหัวใจพี่แบบนี้ แล้วจะเหลืออะไรล่ะนอกจากจะหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู การกระทำของเด็กน้อยคนนี้ ทำให้เขาเองอดที่จะยิ้มขึ้นมาไม่ได้

ให้ตายสินี่กูหลงรักเด็กจริงๆ เหรอวะทำไงได้ ก็เด็กมันน่ารักจริงๆ นี่น่า

“พี่เซียนคิดอะไรอยู่ อย่าบอกนะ...”

“คิดว่าเราควรจะกลับกันได้แล้ว” เขาได้ถอดหมวกกันน็อกบนศีรษะของตนเอง พร้อมกับสะบัดผมไปมาเล็กน้อย แล้วจึงนำมาสวมให้กับเธออย่างเบามือ ทั้งสองเลยได้สบตากันอีกครั้ง

“ใส่ไว้นะจะได้ปลอดภัย”

โป๊ก! นิ้วมือหนาดีดไปยังหมวกกันน็อกที่คนตัวเล็กพึ่งสวมใส่

“โอ๊ย! มาเขกหัวหนูทำไม”

“ทดสอบไง ว่าหมวกกันน็อกนี้แข็งแรง จริงหรือเปล่า”

“ได้ เดี๋ยววันหลัง หนูจะลองทดสอบกับพี่ดูบ้าง" เขาได้แต่ยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ

“ให้พี่ไปส่งนะ”

“อืม ได้สิค่ะ”

เซียนมุ่งหน้าขับรถไปส่งข้าวปั้นที่หอพัก และด้วยทางข้างหน้าที่เป็นลูกรัง ประกอบกับถนนที่มีหลุมลึกขนาดใหญ่ ทำให้จมูกเรียวเล็กเผลอไปชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาอย่างเต็มแรง

“พี่เซียน”

“ขอโทษนะ เจ็บมากหรือเปล่า พี่จะขับระวังกว่านี้”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ”

“แล้ว...”

“ข้าวปั้นแค่จะบอกว่า กลิ่นน้ำหอมของพี่คล้ายๆ กับซีอิ้วเลย”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า จะไม่ใช่ได้ยังไงล่ะ ก็วันนี้พี่อยู่เตาผัดทั้งวัน ที่น้องได้กลิ่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

“อยากกินข้าวแล้ว”

“กินพี่ไปก่อนไหม อิ่มเหมือนกันนะ เอาเปล่า...”

“ใครอยากจะกินพี่กัน คิดไปเองทั้งนั้น” สมองก็จินตนาการตามคำพูดของเขา

“นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่นะ” ได้แต่พึมพำกับตนเองเบาๆ

รถของเซียนมาจอดอยู่หน้าหอพักของข้าวปั้น เธอปลดหมวกกันน็อกแล้วส่งคืนให้กับเขา

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ แล้ววันหลังรอพี่ก่อนนะ ไม่ใช่เดินมาแบบนี้คนเดียว”

“รับทราบค่ะ”

“- “เขายังคงจ้องหน้าเธอ

“ข้าวปันคิดว่าพี่คงอยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง”

“หะ เวลาส่วนตัว”

“มารับมาส่งข้าวปั้นทุกวันแบบนี้ เดี๋ยวแฟนพี่จะเข้าใจผิดเอานะ”

“แล้วใครบอกว่า พี่มีแฟนแล้ว”

“อ้าว ก็คนสวยๆ คนนั้นไง”

“คนสวยๆ ใครกันนะ หรือว่า นี่อย่าบอกนะว่าเรา หึงพี่”

“ไม่ได้หึงสักหน่อย ไปดีกว่า ไม่คุยด้วยแล้ว”

“เดี๋ยวก่อน...” เขาลงจากรถแล้วเดินไปขวางหน้าเธอ

“หลบไปเลยนะ”

“พี่แค่จะบอกว่า พี่กับแพรชมพูเราเป็นแค่เพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ และยังไม่มีใครทั้งนั้น ส่วนใครจะมาเป็นเมียพี่ในอนาคต...” ร่างสูงโปร่งก้มลงมามองคนตัวเล็ก ที่มีสีหน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึง

“-”

“ค่อยว่ากัน”

“ใครจะเป็นก็เป็นไปสิ ไม่เห็นจะสนเลย ไปนอนดีกว่า”

เธอเดินหลบเขาไปอีกทาง ขาเรียวเล็กก็เอาแต่วิ่งตรงไปยังห้องของตนเองให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยที่ไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย

“ใครจะกล้ามองกันล่ะ...” ร่างเล็กปิดประตูลง แล้วจึงแอบมองเขาที่ช่องหน้าต่าง แต่กลับไม่เจอเขาแล้ว

“ไปตั้งแต่ตอนไหน”

“มีอะไรเหรอข้าวปั้น” คนที่รู้สึกเหมือนกับว่าโดนรบกวนการนอน ถามขึ้นมาด้วยความงัวเงีย

“ไม่มีอะไรจ้ะ พลอยนอนต่อเถอะ” พลอยใสจึงเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

วันนี้เซียนทำให้ข้าวปั้นยิ้มได้ หลังจากที่พึ่งผ่านพ้นเรื่องราวอันเลวร้ายเมื่อไม่นานมานี้

เมื่อไปส่งเธอที่หอพักแล้ว เขาจึงขับรถกลับมาบ้านพักของตนเอง ที่ตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้าน ซึ่งเป็นบ้านน็อกดาวน์ที่สร้างจากไม้ ขนาดกะทัดรัดอีกทั้งยังมีห้องน้ำในตัว ส่วนด้านหลังไม่ต้องพูดถึงบรรยากาศก็ดี แล้วยังสามารถมองเห็นภูเขาขนาดใหญ่โตอีกด้วย แถมราคาต่อเดือนก็ไม่แพง เหมาะแก่ขนาดกำลังทรัพย์ที่มีเป็นอย่างมาก

เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับสวมเสื้อยืดสีเทาและกางเกงวอมสีดำขายาว

“พรุ่งนี้เราไม่ได้เจอกันหนึ่งวันนะน้องข้าวปั้น” แค่คิดว่าจะไม่ได้เจอเธอหนึ่งวันอาการมันเป็นอย่างไรไม่รู้ บอกไม่ถูกเอาเสียเลย

ขณะที่ล้มตัวลงบนที่นอนขนาดหกฟุต ใบหน้าของใครบางคนได้ลอยเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน หากแต่ค่ำคืนเช่นนี้เขาคงจะหลับฝันดี หรือเธออาจจะเข้าไปอยู่ในห้วงแห่งความฝันของเขาไปแล้วก็ได้