Share

รำคาญ(1)

Penulis: ญาณิน
last update Tanggal publikasi: 2025-12-13 15:55:50

ตอนเช้า ใบข้าว

“กรี๊ดดดดดดดด” “ไอ้บ้า!!! ไอ้เลว!! แกมันเลวกว่าไอ้สองตัวนั้นอีก” ฉันกรีดร้องเสียงดังลั่นเมื่อลืมตาตื่นมาเห็นเขานอนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ใส่เสื้อ ก่อนจะเปิดผ้าห่มแล้วต้องตกใจกว่าเดิมเพราะไม่มีอะไรอยู่บนตัวสักชิ้น ฉันด่ากราดเขาอย่างไม่เกรงกลัว ไม่สนอะไรแล้วตอนนี้

พรึ่บ!! ปึก! ปัก!!

“ไอ้ชั่ว!! ไอ้เลว!!” สองมือคว้าหมอนฟาดเขาที่ยังนอนเฉยเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันด่า

“อะไรหนักหนาวะ!!! คนจะนอน!!” เขาจับหมอนไว้ก่อนจะกระชากจนหมอนหลุดมือ เขาจ้องฉันตาเขม็ง สายตาเย็นยะเยือกที่มองมามันน่ากลัว เขามันซาตานในร่างเทพบุตรชัด ๆ แต่ถึงจะหล่อแค่ไหนแต่นิสัยเลวก็ไม่สน!!

“แหกปากอยู่ได้!!” เขาลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงมาหา

“อี๊!!! ไอ้ลามก” ฉันหลับตาปี๋ก็เขาไม่ได้ใส่อะไรน่ะสิ

“หึ... ไม่เคยเห็น?” ฉันรู้สึกว่าตอนนี้เขาอยู่ใกล้ ใกล้เอามาก ๆ

“ไอ้บ้า!! ออกไปนะ!” ฉันยังคงหลับตา เอามือดันตัวเขา มืออีกข้างจับผ้าห่มที่พันตัว แต่ต้องรีบดึงมือตัวเองกลับเมื่อสัมผัสถูกหน้าอกแกร่ง

“ลืมตา!!” เขาสั่งเสียงแข็งพร้อมกับจับมือไว้แน่น

“ปล่อยนะ!! ไอ้บ้า ไอ้เลว” ฉันพยายามดึงมือตัวเองแต่เขาไม่ยอมปล่อย

“ถ้ายังไม่หุบปากฉันจะเอาเธอตอนนี้!!” เขาพ่นลมหายใจแรง ๆ ใส่หน้า น้ำเสียงเขามันฟังแล้วไม่สบอารมณ์เลย

“ลืมตา!!!” เขาสั่งเสียงแข็งแต่ฉันยังหลับตาปี๋ ใครจะไปลืมตาได้ล่ะ

“ถ้าไม่ลืม...” เขาพูดเสียงแผ่วเบาก่อนมือหนาของเขาจะมาลูบ ๆ แถวเนินอก มืออีกข้างก็โดนจับไว้อีกข้างก็จับผ้าห่มไว้ไม่ให้หลุด

“เมื่อคืนมันมืดเห็นไม่ชัด แต่ตอนนี้...” เขายื่นหน้ามากระซิบพูดเสียงเบาก่อนจะหยุดพูดและล้วงมือเข้าไปในผ้าห่ม

“หยุด!!” ฉันพูดเสียงแข็ง

“สั่งฉัน! หึ..” เขาหยุดตามที่บอก แต่นั่นมันก็แค่แป๊บเดียวก่อนเขาจะค่อย ๆ ดึงผ้าห่มออก แต่ฉันออกแรงดึงไว้แน่น

“ลืมตา!! ถ้าไม่อยากโดนของแข็ง!” เขาพูดออกมาอย่างหงุดหงิด

“ถ้าฉันลืมตาคุณจะไม่ทำอะไรใช่มั้ย” ฉันถามอย่างลังเล

“อืม” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะปล่อยมือให้เป็นอิสระ

“ว้าย!! ปล่อยนะ! ไหนว่าจะไม่ทำอะไรไง!!” ทันทีที่ลืมตา เขาก็กอดเอวดึงเข้าไปกอด จนหน้าฉันแนบชิดกับหน้าอกแกร่งของเขาทันที

“ปล่อยสิ!!” ฉันดิ้นไม่หยุด เมื่อก่อนยอมรับว่ากลัวเขามากแต่ตอนนี้มันต้องสู้

“อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวก็เจ็บตัว” เขาพูดน้ำเสียงดุ ๆ ก่อนจะเอามือมาลูบ ๆ แถวท้องน้อยที่โดนชกเมื่อคืน คือมัวแต่ตกใจจนลืมไป และตอนนี้รู้สึกว่ามันก็หน่วง ๆ เจ็บเอามาก ๆ

“ปล่อย!!” แต่ฉันก็ทำเป็นไม่เจ็บและพยายามผลักตัวออกจากแขนเขา

“ฉันจะบอกพ่อทุกอย่าง พ่อจะได้ให้คุณออกไปจากบริษัท” ฉันจ้องหน้าเขา

“....” เขาเลิกคิ้วจ้องหน้าก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน

“ขยับตัวให้มันได้ก่อนเถอะ เมื่อกี้เธอรีบลุกยืนตัวแข็งเหงื่อซึมขนาดนี้” เขาพูดเรียบ ๆ แต่มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ตอนนี้ไม่กล้าขยับตัวเพราะขยับทีมันเจ็บหน่วงท้องน้อยสุด ๆ

“ไอ้เลว รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้” ฉันพูดเสียงสั่นเพราะเมื่อคืนเขาคง.. คิดแล้วอยากจะตบ

“รังแก?” เขาขมวดคิ้วเข้าหากันจ้องหน้าอย่างเอือม ๆ

“อ่าส์” เขาอุทานออกมาเหมือนคิดอะไรออก

“หึ... ถ้าฉันทำเธอจริง เธอลุกขึ้นมาด่าฉันแบบนี้ไม่ได้หรอกสาวน้อย” เขาเอามือข้างหนึ่งขึ้นมาเชยปลายคางให้เงยหน้ามองเขา

“หน้าช้ำแบบนี้คงจะไปเรียนไม่ได้หลายวัน” เขาจับปลายคางหันซ้ายทีขวาทีก่อนจะเอานิ้วเกลี่ยริมฝีปากเบา ๆ

“เสียดาย ถ้ารู้ว่าตื่นมาจะปากดีแบบนี้ เมื่อคืนฉันน่าจะเอาเธอให้ตายคาท่อนทั้งคืน” เขาพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย แสดงว่าเมื่อคืน..

“เมื่อคืน..” ฉันพูดเสียงเบา

“ยังไม่ได้เอา!!! แค่จับคลำ ๆ เอ่อ แล้วดูดด้วยนะ!!” แค่จับกับดูด ฉันถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ไอ้ลามก!!!”

ตุ๊บ!!!!

“แค่จับกับดูดงั้นเหรอ!!” ฉันโมโหจนลืมไปว่าเจ็บ กัดฟันออกแรงผละตัวออกจากเขาและต่อยหน้าเขาอย่างแรง

“ใบข้าว!!” เขาเอามือลูบหน้าตัวเองตวาดใส่เสียงแข็ง

“ก็เข้ามาดิ ตายเป็นตาย!!” ฉันจ้องเขาตาเขม็ง

“หึ.. อยากตายก็ไม่บอก!!” เขาเดินพุ่งเข้ามาอย่างไวจนตั้งตัวไม่ทัน

“เก่งนักใช่มั้ย!!”

“กรี๊ด!!! ปล่อยนะไอ้บ้า! ไอ้ลามก” ฉันด่าทอเขาไม่หยุดก่อนเขาจะอุ้มขาลอยเหนือพื้นแล้วเดินไปที่เตียง

“รังแกเด็กไม่มีทางสู้ ไม่อายบ้างรึไง!!” ฉันดิ้น ๆ ตอนนี้เขาจับแขนและนั่งคร่อมตัวอยู่

“เด็กปากดีแบบนี้... หึ” เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะโน้มตัวลงเอาหน้าเขามาใกล้ ๆ จนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นที่พ่นใส่หน้า

“ผู้หญิงคนนั้นส่งคุณมาใช่มั้ย” ฉันจ้องหน้าเขา ที่เขาทำแบบนี้ก็คงเพราะแม่เขานั่นแหละ

“......” เขามองหน้านิ่ง

“แม่ลูกมันก็เลวไม่ต่างกันหรอก!!” พอนึกถึงเรื่องนี้ความกลัวทั้งหมดมันก็หายไป

“ฉันเลวฉันยอมรับ และฉันเลวกว่าที่เธอคิด” เขาตอบเรียบ ๆ พร้อมสายตาที่เลือดเย็น เขาเหมือนไม่สนใจที่พูดถึงแม่เขาด้วยซ้ำ

“เธอมีเรื่องอะไรกับแม่ฉันไม่รู้ ฉันไม่สนใจเพราะฉันสนใจแค่ตัวเธอ” เขาบีบแขนอย่างแรง

“......” ฉันนิ่งไม่ตอบได้แต่นิ่วหน้าเพราะตอนนี้เขาออกแรงกดแขนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และสายตาที่เย็นยะเยือกน่ากลัว เขาต้องการอะไรกันแน่

“ที่จริงฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรในตัวเธอนักหรอก แต่ในเมื่อแม่ฉันมีข้อเสนอดี ๆ ให้ มันก็ไม่เลว ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว หึ” เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“ข้าวไม่มีอะไรจะให้คุณทั้งนั้น ถ้าแม่คุณอยากได้สมบัติก็เอาไป ข้าวไม่ได้อยากได้ของพวกนั้นอยู่แล้ว” ตอนนี้มันรู้สึกเจ็บที่ท้องขึ้นมาอีกแล้วเพราะเขาคร่อมตัวไว้ มันเจ็บหน่วง ๆ เป็นพัก ๆ เดี๋ยวเจ็บเดี๋ยวหยุด

“หึ.. เจ็บล่ะสิ” เขาจ้องหน้าเพราะตอนนี้มันเริ่มเจ็บขึ้นเรื่อย ๆ และรู้สึกว่าเหงื่อมันคงท่วมตัว

“อยู่นิ่ง ๆ” เขาพูดดุ ๆ ก่อนจะลุกจากตัวและเดินไปที่ห้องครัว ฉันไม่ได้ฟังที่เขาสั่งหรอกแต่มันขยับไม่ได้

ฉันมองตามเขาที่เดินเปลือยท่อนบน ดีที่ท่อนล่างเขามีผ้าขนหนูพันไว้

“จะ...ทำอะไร” เขาถือผ้าผืนเล็ก ๆ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ และจะดึงผ้าห่มออกจากตัว

“ไม่อยากหาย?”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   แค่ถาม(2)

    “สนุกไหม?”เสียงทุ้มเอ่ยถามทำลายความเงียบในรถระหว่างทางกลับคอนโด“สนุกค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันหันไปยิ้มให้พี่เจเคปากก็บอกว่าสนุกไปอย่างนั้นแหละ เอาเข้าจริงหนังเรื่องนี้ 60% มีแต่ฉากผีโผล่มาตุ้งแช่ ฉันแทบจะไม่ได้ดูรู้เรื่องอะไรเลยนอกจากมุดหน้าหนี“หึ...” เขาส่ายหัวแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างรู้ทัน ก่อนจะตั้งใจขับรถต่อจนถึงคอนโดทันทีที่ถึงห้อง ฉันก็อดถามไม่ได้ “พี่ไม่คิดจะกลับบ้านพี่บ้างหรือไง”“อืม” เขาตอบรับในลำคอ วางของในมือลงแล้วเดินตรงไปที่ประตูห้อง“พี่จะไปไหน?” ฉันรีบถามทันทีที่เห็นมือหนาจับลูกบิดประตู“กลับห้องฉันไง” เขาหันมาตอบหน้าตาย“คือ...”ฉันรีบเดินเข้าไปคว้ามือเขาไว้แล้วส่งสายตาอ้อนวอน คือตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว แถมฉันก็เพิ่งดูหนังผีมาหมาดๆ จะให้อยู่คนเดียวตอนนี้คงไม่ไหว“กลัว?” เขายื่นหน้าเข้ามาถามยิ้มๆ“.......” ฉันพยักหน้าหงึกหงักยอมรับความจริง“ก็เธอไล่ฉันเอง” สีหน้าและน้ำเสียงเขาดูเหมือนกำลังงอนเป็นเด็กๆ“ข้าวไม่ได้ไล่... ข้าวแค่ถาม ก็เผื่อมีใครรอพี่กลับบ้าน”“ใคร?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง“......ก็ลูกเมียพี่ไง” ฉันก้มหน้าตอบเสียงอ้อมแอ้ม อายุขนาดนี้แล้วมันก็ต้องมีบ้างแหละ ไม่เชื่

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   แค่ถาม(1)

    ใบข้าว…“เป็นอะไร?”หลังจากทานข้าวเสร็จ พี่เจเคก็พาฉันเดินซื้อของ แต่บอกเลยว่าร้านที่เขาพาเข้าแต่ละร้านเนี่ย... แพงหูฉี่! มีแต่แบรนด์เนมทั้งนั้น!“นี่พี่คงไม่ได้เอาเงินพ่อข้าวมาซื้อของพวกนี้นะ!!” ฉันกอดอกหยุดเดิน จ้องหน้าพี่เจเคอย่างจับผิดเพียะ!“ปัญญาอ่อน!!”เขาดีดหน้าผากฉันดังเปาะ ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปต่อโดยไม่รอฉันเลย“ก็ข้าวสงสัยนี่ ดูพี่ซื้อของสิ แต่ละอย่างแพงๆ ทั้งนั้น” ฉันรีบวิ่งไปขวางหน้าเขาไว้“แต่นี่มันของเธอ?” เขาเลิกคิ้วมองหน้ากวนๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินต่อก็เขาบอกให้ฉันเลือกเองนี่นา... อีกอย่างเขาก็ ได้ จากฉันไปตั้งเยอะ เอาคืนแค่นี้ไม่เห็นจะเป็นไร!! ชิ!“รอด้วย!!”ฉันต้องรีบซอยเท้าวิ่งตามแทบไม่ทัน คนบ้าอะไรขายาวชะมัด เดินเร็วเป็นบ้า“......” เขาหยุดเดินกะทันหันจนฉันแทบชนหลัง หันกลับมาจ้องหน้าตาเขม็ง“อะไร?” พี่เจเคยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ทำหน้าดุใส่ สายตาของเขาแม้จะไม่เย็นชาเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ยังชอบดุฉันอยู่เรื่อย“คือ... ข้าวอยากดูหนัง” ฉันฉีกยิ้มหวาน ส่งสายตาปิ๊งๆ กระพริบตาปริบๆ อ้อนเขาคือฉันอยากดูหนังเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ก็กลัว... จะดูคนเดียวก็ไม่กล้า ชวนทอฝันทีไรนางก็ปฏิเ

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   ไม่ใช่แฟน(2)

    “ทีหลังอย่าเชื่อใจใครง่ายๆ เข้าใจไหม!!”ผมยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอหลังจากสั่งสอนเสร็จ“ปล่อยสิ!” เธอจ้องหน้าผมดุๆ พยายามออกแรงแย่งโทรศัพท์คืน“มีคนมาหา...” ผมยอมปล่อยมือ แต่ก้มลงกระซิบข้างหูพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางประตูห้องใบข้าวหันขวับไปมองตาม พอเห็นว่ามีคนยืนมองอยู่จริงๆ หน้าเธอก็แดงแปร๊ดขึ้นมาทันที“กรี๊ดดดด ไอ้บ้า!! พี่มัน...” เธอกำหมัดแน่นก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนอกผมแรงๆ แก้เขิน“หึ...” ผมกระตุกยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะหันหลังเดินหนี“ให้เวลา 10 นาที... ฉันหิว!”ผมตะโกนสั่งเสียงดังก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องนอน การได้แกล้งเด็กนี่มันทำให้อารมณ์ดีจริงๆมันอดไม่ได้ที่จะยิ้มทุกครั้งที่ได้แหย่เธอ แปลก... ผมทำกับเธอขนาดนี้ แต่เธอยังยิ้ม ยังหัวเราะได้ เหมือนสิ่งที่ผมทำร้ายเธอเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย“เด็กบ้า...”ผมเผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีแต่รอยยิ้มสดใส ไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ... นานจนลืมไปแล้วว่าหน้าตัวเองเวลายิ้มจริงๆ มันเป็นยังไงแต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับความจริงที่ว่า ความใสซื่อและมองโลกในแง่บวกของใบข้าวมันกำลังจะเป็นภัยต่อตัวเธอเองถึงใบข้าวจะดูเหมือนทันคน แต่เธอก็ยังเด็ก

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   ไม่ใช่แฟน(1)

    12:00 น. เจเค“ไหนบอกไม่ง่วง...”ผมบ่นอุบหลังจากลุกไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ให้ลูกน้องนำมาส่งให้เรียบร้อยแล้ว สายตาเหลือบไปมองร่างเล็กบนเตียงแล้วอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา... เด็กน้อยนอนขดตัวเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มท่าทางสบายอารมณ์เสียเหลือเกิน“ใบข้าว ตื่นไปอาบน้ำ จะได้ไปหาอะไรกิน” ผมเดินไปสะกิดเรียก“อือ... ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ” เธอทำเสียงงัวเงีย ไม่ยอมแม้แต่จะลืมตา“ไม่ได้!!”ผมดุเสียงเข้มพร้อมกับดึงแขนให้เธอลุกขึ้น เพราะนี่มันเที่ยงแล้ว เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เช้า“ทำไมชอบบังคับข้าวจัง!!” เธองอแง หน้ามุ่ยใส่ผมก่อนจะทิ้งตัวลงนอนต่อ“จะไปดีๆ หรือจะให้ เอา ต่อ!” ผมเท้าเอวมองคนดื้อรั้นที่นอนนิ่ง“หยุดคิดเรื่องบนเตียงสัก 10 นาทีได้ไหม!!”ได้ผล... เธอลุกพรวดขึ้นมาจ้องหน้าผมอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหอบผ้าห่มพันกายเดินกระแทกเท้าปึงปังหนีเข้าห้องน้ำไปเด็กนี่ดื้อไม่ใช่เล่น... แต่ก็ซื่อตรง ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมมารยา แบบนี้สิค่อยน่าเลี้ยงดูหน่อยกริ่ง!!!!!เสียงกริ่งหน้าห้องดังขัดจังหวะ ผมละสายตาจากโทรศัพท์มือถือของเธอที่วางทิ้งไว้—ซึ่งผมถือวิสาสะหยิบมาเช็กเพราะเห็นมีข้อความเข้า—ก่อนจ

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   เธอเป็นของฉัน(2)

    “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวข้าวจะออกไป...”ฉันชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ลืมไปสนิทเลยว่าถ้าขืนบอกว่าจะออกไปซื้อยาคุมกำเนิด เขาต้องฆ่าฉันแน่“ไปไหน?” สายตาคมตวัดมองมาทันที“หยุดความคิดนั้นซะ!! อย่าแม้แต่จะคิดไปหาซื้อยากิน หรือแอบไปฉีดยาคุมเด็ดขาด ถ้าฉันรู้เมื่อไหร่... ฉันเอาเธอตายแน่!!”เขาตวาดเสียงแข็ง นัยน์ตาดุจนน่ากลัว นี่เขาอ่านความคิดคนอื่นได้หรือไงกัน!“แต่ข้าวไม่อยากท้อง! ข้าวยังเรียนไม่จบเลยนะ!! แล้วอีกอย่างข้าวก็ไม่ได้เป็นอะไรกับคุณด้วย!!” ฉันโมโหจนลืมกลัว จ้องหน้าเขาเขม็งแล้วเถียงกลับเสียงแข็ง“แต่ฉันอยากให้เธอท้อง! จบนะ!” เขาตัดบทดื้อๆ“หยุดพูด!! ฉันเหนื่อย จะนอน”พอฉันอ้าปากจะเถียงต่อ เขาก็พูดแทรกขึ้นมาดักคอทันที“งั้นก็ปล่อยสิ ข้าวจะไปใส่เสื้อผ้า” ฉันพยายามแกะมือเขาออก เพราะตอนนี้เขากอดรัดฉันไว้แน่นจนแทบจะจมหายไปกับอกแกร่ง“ไม่ต้องใส่... หายเหนื่อยเดี๋ยวเอาอีก วันนี้ฉันว่าง!!”พูดจบเขาก็กระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิมตุ๊บ!!!“นี่คุณ!!! จะบ้าหรือไง ข้าวเป็นคนนะ ไม่ใช่ตุ๊กตายางหรือผู้หญิงที่คุณชอบนอนด้วย!!” ฉันเหลืออด ทุบกำปั้นลงบนอกเขาเต็มแรง“เป็นเมียทำร้ายร่างกายผัว... มันบาปนะรู้ไหม!”“ข้

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   เธอเป็นของฉัน(1)

    ตอนเช้า“อื้อ... โอ๊ย!”ฉันเผลอลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจเต็มแรง จนลืมไปว่าเมื่อคืนผ่านศึกหนักมาขนาดไหน ความเจ็บร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่าง คิดแล้วมันน่าแค้นใจนัก!“ไม่อยู่!” ฉันกวาดตามองไปที่เตียงว่างเปล่า ก่อนจะรีบเดินออกไปดูนอกห้อง “ไม่มี!”รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นบนใบหน้าทันทีเมื่อมั่นใจว่าเขาออกไปแล้ว ฉันไม่รอช้ารีบกลับเข้าห้องนอน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว“ไว้ใจไม่ได้... ถ้าเขากลับมาอีกจะทำยังไง”ฉันบ่นพึมพำอย่างกระวนกระวาย เดินวนไปวนมาครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด หยิบกระเป๋าขึ้นมาเก็บเสื้อผ้ายัดลงไปลวกๆ ต้องย้ายไปอยู่กับทอฝันสักพัก ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ปลอดภัยแน่“เรียบร้อย!!” ฉันรูดซิปกระเป๋า ลากมันไปวางเตรียมไว้ข้างประตู มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนสนิท“รับสิฝัน!” ฉันบ่นอุบเมื่อปลายสายไม่ยอมรับ รีบพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ในแชตแทน //ฝัน ข้าวขอไปอยู่ด้วยสักสองสามวันนะ//โชคดีที่วันก่อนฉันไปห้องทอฝันมา แล้วยัยนั่นดันให้คีย์การ์ดสำรองกับรหัสห้องไว้เผื่อฉุกเฉิน“ลาก่อนนะออเดรย์” ฉันหันไปบอกลาที่นอนของเจ้าตัวโปรด ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูแอ๊ด...“เฮือก!!!”ดว

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   ไม่มีสิทธิ NC (2)

    “ฮื่อ!! ปล่อยข้าวนะ!”สิ้นเสียงประท้วง ร่างบางก็ถูกตวัดขึ้นพาดบ่าแกร่งทันที เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินดุ่มๆ ตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนตุ๊บ!!!เขาเหวี่ยงฉันลงบนเตียงอย่างไม่ปรานี ถึงฟูกจะหนาแต่มันก็แรงพอให้รู้สึกจุกจนหน้าเหยเก“อย่าเข้ามานะ!!” ฉันตะเกียกตะกายถอยกรูดจนแผ่นหลังชิดติดหัวเตียง มือคว้าหมอนใกล

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   ไม่มีสิทธิ (1)

    คอนโดใบข้าว ใบข้าว“เสียดาย พรุ่งนี้ฝันต้องไปทำธุระกับพ่อ อดไปดูหนังกับข้าวเลย” ทอฝันทำหน้าเศร้าเพราะอุตส่าห์นัดกันไว้แล้ว“ไว้ไปวันหลังก็ได้ กลับได้แล้วขับรถดี ๆ นะ” ฉันเอามือบีบแก้มทอฝันและส่งยิ้มให้ก่อนจะลงจากรถ ทันทีที่ลงจากรถทอฝันก็ขับรถออกไป ก็มัวแต่นั่งคุยกันเพลิน กว่าจะถึงห้องก็ 2 ทุ่มพอดี

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก    รำคาญ(2)

    “หรือจะไปโรงพยาบาล?” เขาเลิกคิ้วจ้องหน้า“....ไม่ไปนะข้าวไม่ไป” ฉันส่ายหัว ถ้าไปที่โรงพยาบาลพ่อก็ต้องรู้เรื่องนี้แน่“งั้นก็อยู่เฉย ๆ” เขาพูดเรียบ ๆ และดึงผ้าห่มออกจากตัวทันที“ไม่ต้อง ข้าวทำเอง!” ฉันดึงผ้าห่มไว้แน่น“เรื่องมาก!!” เขาวางผ้าไว้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างหงุดหงิด“คนบ้า!!” ฉันด่าเขาใน

  • แผนร้ายพิชิตใจยัยเมียเด็ก   ไม่อยากตายก็ถอยไป(2)

    “หุบปาก!!” ชายตัวผอมตบหน้าฉันอย่างแรงและพุ่งเข้ามาจะจูบแต่ฉันดิ้นและขัดขืนตุ๊บ!!!“โอ๊ย” ฉันร้องเสียงเบาก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นเพราะโดนต่อยเข้าที่ท้องอีกครั้งและแรงกว่าเดิมตอนนี้มันไม่มีแม้แต่แรงจะหนี ก่อนจะถูกพวกมันจับกดลงกับพื้น น้ำตามันไหลออกมาไม่หยุด มองดูพวกมันสองคนกำลังถอดกางเกงก่อนจะเห็นแส

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status