LOGINตอนที่ 46 หลักฐานแรก
ค่ำคืนในเมืองเริ่มคึกคักเมื่อแสงตะวันลับขอบฟ้า
โคมแดงถูกจุดขึ้นทีละดวงตามถนนสายหลัก พ่อค้าแม่ค้าเริ่มเรียกลูกค้า เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังปะปนกันในอากาศ
แต่ในตรอกแคบด้านหลังตลาดใหญ่ บรรยากาศกลับต่างออกไป
ที่นี่ไม่มีโคมแดงสดใส
มีเพียงโคมไฟน้ำมันดวงเล็กที่ให้แสงสลัว
เงาของผู้คนเคลื่อนไหวเงียบ ๆ ระหว่างร้านเล็ก ๆ ที่ตั้งเรียงกัน
สถานที่แห่งนี้ถูกเรียกกันในหมู่พ่อค้า
ตลาดมืด
หลี่เซวียนอิงเดินช้า ๆ อยู่ในตรอกนั้น
วันนี้เธอสวมชุดสีเทาเรียบง่าย ผมถูกรวบซ่อนใต้ผ้าคลุม
หากมองเผิน ๆ เธอไม่ต่างจากหญิงสาวธรรมดาที่มาซื้อของยามค่ำ
แต่ดวงตาของเธอกลับสังเกตทุกอย่าง
กลิ่นสมุนไพรลอยอยู่ในอากาศ
บางกลิ่นเป็นยารักษา
บางกลิ่นเป็นพิษ
ซูอวี้เดินตามอยู่ด้านหลังเล็กน้อย
เขาพูดเบา ๆ
"เจ้ามั่นใจหรือว่าที่นี่จะมี"
หลี่เซวียนอิงตอบ
"ตลาดมืดขายของที่ร้านปกติไม่กล้าขาย"
เธอมองไปยังร้านหนึ่งที่แขวนถุงสมุนไพรสีเข้ม
"รวมถึงสมุนไพรอันตราย"
ซูอวี้กวาดสายตาไปรอบ ๆ
ผู้คนที่นี่ส่วนใหญ่สวมผ้าคลุมหน้า
บางคนดูเหมือนหมอ
บางคนดูเหมือนพ่อค้า
แต่ก็มีบางคนที่ดูเหมือนนักฆ่า
เขาพูดเบา
"ที่นี่ไม่ปลอดภัย"
หลี่เซวียนอิงยิ้มจาง ๆ
"ถ้าจะหาพิษต้องห้าม"
"ก็ต้องมาที่ที่ไม่ปลอดภัย"
เธอหยุดหน้าร้านสมุนไพรเล็ก ๆ
เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคน ผอมและตาแหลม
เขามองเธอขึ้นลง
"ต้องการอะไร"
หลี่เซวียนอิงตอบเรียบ
"สมุนไพรหายาก"
ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย
"ที่นี่มีทุกอย่าง"
"แต่ของดีราคาก็สูง"
หลี่เซวียนอิงหยิบเหรียญเงินออกมาหนึ่งกำ
เสียงเหรียญกระทบกันเบา ๆ
สายตาของพ่อค้าเปลี่ยนทันที
"เจ้าต้องการอะไร"
เธอพูดช้า ๆ
"ชิงหวง"
"เสวี่ยหลัว"
"กู่หลัน"
ชื่อสมุนไพรทั้งสามทำให้ชายคนนั้นหรี่ตา
เขามองเธออีกครั้ง
ครั้งนี้สายตาเต็มไปด้วยความระวัง
"สมุนไพรพวกนี้ไม่ใช่ของสำหรับยารักษาธรรมดา"
หลี่เซวียนอิงตอบ
"ข้ารู้"
ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก้มลงใต้โต๊ะ
หยิบถุงผ้าเล็กสามถุงขึ้นมา
เขาวางมันบนโต๊ะ
"ของที่เจ้าต้องการ"
หลี่เซวียนอิงเปิดถุงดู
กลิ่นสมุนไพรลอยขึ้นทันที
เธอรู้ทันทีว่ามันเป็นของจริง
เธอถามต่อ
"เจ้ามีตำรับหรือไม่"
พ่อค้าหัวเราะเบา
"ตำรับไม่ขายง่าย ๆ"
หลี่เซวียนอิงวางเหรียญเพิ่ม
เสียงโลหะดังเบา
ชายคนนั้นมองเหรียญ
แล้วมองเธอ
สุดท้ายเขาพูดช้า ๆ
"ข้ามีบางอย่าง"
เขาหยิบกระดาษเก่าจากกล่องไม้
มันเป็นกระดาษที่เขียนด้วยหมึกซีด
เหมือนถูกคัดลอกมาหลายครั้ง
หลี่เซวียนอิงรับมันมา
ทันทีที่เธออ่านตัวอักษรบรรทัดแรก
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น
เพราะมันคือสูตร
สูตรผสมสมุนไพรสามชนิด
พร้อมคำอธิบายอาการ
ไข้สูง
หายใจลำบาก
เสียชีวิตภายในสามวัน
อาการเหมือนโรคปอดร้าย
เธอรู้ทันทีว่ามันคืออะไร
พิษที่ทำให้คนตายเหมือนโรค
ซูอวี้มองกระดาษ
แล้วถามเบา ๆ
"นี่คือ"
หลี่เซวียนอิงตอบ
"พิษซวงซิน"
พ่อค้าหรี่ตา
"เจ้าเรียกมันเช่นนั้นหรือ"
หลี่เซวียนอิงถามทันที
"เจ้ารู้จักมัน"
ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย
"ของพวกนี้ขายดีในหมู่คนที่ต้องการฆ่าโดยไม่ให้ใครรู้"
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเย็นลง
หลี่เซวียนอิงถาม
"ตำรับนี้มาจากไหน"
พ่อค้าส่ายหน้า
"ข้าไม่ถามลูกค้า"
"และลูกค้าก็ไม่ถามข้า"
เขาชี้ไปที่กระดาษ
"ข้าเพียงขายของ"
หลี่เซวียนอิงมองตัวอักษรอีกครั้ง
ทันใดนั้น
เสียงระบบดังขึ้นในหัวเธอ
ตรวจพบข้อมูลเกี่ยวกับพิษซวงซิน
กำลังวิเคราะห์สูตร
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ผลวิเคราะห์ปรากฏ
สูตรตรงกับโครงสร้างตำราตระกูลหลี่
ความคล้ายคลึงแปดสิบสองเปอร์เซ็นต์
หลี่เซวียนอิงรู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายเย็นลง
แปดสิบสองเปอร์เซ็นต์
หมายความว่าสูตรนี้
มีต้นกำเนิดจากตำราของตระกูล
ซูอวี้สังเกตเห็นสีหน้าของเธอ
"มีอะไร"
เธอตอบเบา ๆ
"สูตรนี้มาจากตำราของเรา"
พ่อค้าขมวดคิ้ว
"ตำราของเจ้า"
หลี่เซวียนอิงไม่ได้ตอบ
เธอมองกระดาษอย่างละเอียด
ลายมือบนกระดาษไม่ใช่ลายมือโบราณ
มันเป็นลายมือใหม่
แสดงว่ามีคนคัดลอกมัน
เธอถามพ่อค้าอีกครั้ง
"เจ้าซื้อมันมาจากใคร"
ชายคนนั้นลังเลเล็กน้อย
แต่เมื่อเห็นเหรียญเงินเพิ่มอีกกำ
เขาก็ยอมพูด
"หมอคนหนึ่ง"
หลี่เซวียนอิงถามทันที
"จากที่ไหน"
พ่อค้าตอบ
"เมืองหลวง"
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น
เธอถามต่อ
"เขามาที่นี่บ่อยหรือไม่"
พ่อค้าพยักหน้า
"บางครั้ง"
"เขาขายตำรับแปลก ๆ ให้พวกเรา"
ซูอวี้ถาม
"เจ้าจำหน้าตาเขาได้หรือไม่"
พ่อค้าคิดครู่หนึ่ง
แล้วตอบ
"สูง ผอม"
"ใส่ชุดหมอ"
"ดูเหมือนคนมีการศึกษา"
คำอธิบายนั้นตรงกับคนที่เธอสงสัย
หลี่เซวียนอิงกำกระดาษในมือ
ทันใดนั้น
เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง
ภารกิจอัปเดต
พบหลักฐานแรกของพิษซวงซิน
ความคืบหน้าภารกิจเพิ่มขึ้น
รางวัล 德值 40
ปลดล็อกสกิลวิเคราะห์พิษระดับหนึ่ง
เธอหายใจช้า ๆ
นี่คือหลักฐานแรก
หลังจากสิบปี
เธอเงยหน้ามองซูอวี้
แล้วพูดเบา ๆ
"คดีนี้ยังไม่จบ"
ซูอวี้พยักหน้า
สายตาของเขาคมขึ้น
"และตอนนี้เรามีเบาะแส"
หลี่เซวียนอิงมองกระดาษในมืออีกครั้ง
ตัวอักษรหมึกซีดดูธรรมดา
แต่สำหรับเธอ
มันคือกุญแจ
กุญแจที่อาจเปิดประตูของความจริง
ลมกลางคืนพัดผ่านตรอกแคบ
โคมไฟไหวเบา
เงาของผู้คนเคลื่อนไหวในความมืด
แต่หลี่เซวียนอิงรู้แล้วว่า
ในที่สุด
เธอได้พบหลักฐานแรก
ของคดีที่เคยทำลายตระกูลหลี่
และการตามหาความจริง
เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







