Share

ตอนที่ 73 รูปแบบเดียวกัน

last update publish date: 2026-08-18 16:46:29

ตอนที่ 73 รูปแบบเดียวกัน

คืนนั้นลมไม่แรงนัก แต่ทั้งโรงหมอหลี่กลับเงียบจนได้ยินเสียงกระดาษเสียดสีกันชัดเจน

อาเยว่ปิดประตูหน้าแล้ว ดับโคมด้านนอกไปสองดวง เหลือเพียงโคมน้ำมันในห้องตรวจและอีกดวงหนึ่งตรงชั้นยาด้านใน

เจิ้งเฉวียนหลับอยู่หลังห้องเพราะฤทธิ์ยาไอและความอ่อนแรงที่ยังไม่หายดี

ด้านนอกตรอกซีหลิน ผู้คนอาจกำลังเล่าข่าวลือกันต่อ บ้างเรื่องโรงหมอหลี่ บ้างเรื่องร้านยาใหญ่ บ้างเรื่องขุนนางตระกูลหวังที่สิ้นไปด้วยโรคเก่ากำเริบ

แต่ในห้องเล็ก ๆ แห่งนี้ หลี่เซวียนอิงกลับกำลังทำสิ่งที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

นางกำลังพยายามฟัง “รูปแบบ” ที่ซ่อนอยู่ใต้ชื่อโรคต่าง ๆ

บนโต๊ะไม้มีของวางเรียงเต็มไปหมด

ห่อยาจากร้านฝูชิ่ง

ห่อยาจากร้านชุนเหอ

เม็ดยาบำรุงของเด็กชายอาเฉิง

ตัวอย่างยาจากบ้านคนงานแบกของ

ยาชุดใหม่ของหวังซื่อเจิน

และเศษผงจากโรงย้อมเถื่อนที่เก็บใส่ถุงผ้าแยกไว้อย่างระวัง

ข้างกันนั้นเป็นบัญชีรายชื่อคนตายสองรายที่นางกับจ้าวเยี่ยนเริ่มมั่นใจแล้วว่าไม่ควรถูกมองเป็นโรคธรรมดา

เจ้าของโรงย้อม

หวังซื่อเจิน

รวมถึงบันทึกอาการของคนที่ยังไม่ตายแต่เกือบกลายเป็นอีกชื่อในสมุดของนาง

อาเฉิง

ชายชราแน่นอก

คนงานไอเป็นเลือด

ทั้งหมดดูไม่เหมือนกัน

แต่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความชั่วที่ฉลาดมักไม่ทำสิ่งเดิมซ้ำในรูปเดิม

มันจะเปลี่ยนชื่อโรค เปลี่ยนตำรับ เปลี่ยนคำอธิบาย

แต่โครงสร้างข้างใต้กลับมักคล้ายเดิม

อาเยว่วางถาดน้ำอุ่นและผ้าแห้งลงข้างโต๊ะ

"คุณหนู ยังไม่นอนอีกหรือเจ้าคะ"

เซวียนอิงไม่เงยหน้า

"คืนนี้ยังนอนไม่ได้"

นางใช้ปลายมีดบางเฉือนผงจากชิ้นรากยาของหวังซื่อเจินลงบนจานกระเบื้องอีกครั้ง

ข้างกันเป็นผงจากเม็ดยาบำรุงของอาเฉิง

อีกด้านเป็นผงจากยาบำรุงปอดของคนงานแบกของ

อาเยว่ชะโงกดูอย่างระมัดระวัง

"ของสามอย่างนี้หน้าตาไม่เหมือนกันเลยเจ้าค่ะ"

"ใช่" เซวียนอิงตอบ "ถ้าดูผิวหน้าไม่เหมือน"

"แต่ข้าไม่สนผิวหน้าแล้วตอนนี้"

นางหยดน้ำอุ่นลงบนผงทั้งสามอย่างทีละน้อย

ผงจากเม็ดยาของอาเฉิงคลายเป็นสีน้ำตาลหม่นมีประกายฝุ่นโลหะจาง

ผงจากยาปอดของคนงานละลายช้ากว่า แต่เหลือตะกอนคล้ายกัน

ส่วนผงจากยาของหวังซื่อเจินดูแนบเนียนที่สุด สีออกเข้มกว่าและกลบกลิ่นได้ดีกว่า

อาเยว่ขมวดคิ้ว

"ชิ้นนี้ดูสะอาดที่สุด"

เซวียนอิงพยักหน้า

"เพราะเขาทำให้เหมาะกับคนในจวน"

นางใช้เข็มเหล็กบางเขี่ยตะกอนของทั้งสามถ้วยมาวางใกล้กัน

แม้สีไม่เหมือนกันทีเดียว แต่มีชั้นฝาดหม่นอย่างเดียวกันอยู่ข้างใต้

ชั้นที่ไม่ใช่สมุนไพร

ไม่ใช่รสยาแท้

แต่เป็นสิ่งที่ถูกใส่เพื่อเปลี่ยนผลของยา

เซวียนอิงจึงหยิบบัญชียาของผู้ตายทั้งสองมาเปิด

บันทึกของเจ้าของโรงย้อมนั้นไม่สมบูรณ์นัก เพราะเขาไม่ได้อยู่ในฐานะคนไข้

แต่จากสมุดรหัสในโรงย้อมและคำให้การของคนงาน ทำให้พอรู้ว่าเขาเกี่ยวข้องกับผงกลุ่ม “อกแน่น” และ “ปอดอ่อน” โดยตรง

ส่วนหวังซื่อเจินนั้นชัดเจนกว่า

ร้านชุนเหอจ่ายยาในชื่อ “ตำรับปรับเส้นลมคั่ง”

มีสมุนไพรชื่อดีฟังน่าเชื่อหลายตัว

และมีผงฐานที่ไม่ได้ระบุชื่อแน่ชัดแนบอยู่ในบันทึกการชั่งยา

นางอ่านบันทึกนั้นซ้ำอีกครั้ง

ผงฐานหนึ่งส่วน

ผงเสริมทางเดินลมครึ่งส่วน

รากอุ่นเส้นหนึ่งส่วน

สมุนไพรหลักแยกตามอาการ

อาเยว่ที่ยืนดูอยู่ถามเบา ๆ

"ผงฐานคืออะไรหรือเจ้าคะ"

เซวียนอิงตอบ

"ถ้าเป็นร้านยาปกติ ผงฐานอาจหมายถึงผงรองพื้นตำรับสำหรับบดรวม"

"แต่ในบันทึกนี้ มันถูกใช้ซ้ำในหลายตำรับ ทั้งของคนปอดอ่อน ของเด็กพร่อง ของเส้นลมคั่ง"

นางแตะนิ้วลงตรงคำว่า “ผงฐาน” อีกครั้ง

"ต่างชื่อ แต่ใช้ของตั้งต้นคล้ายกัน"

อาเยว่ค่อย ๆ เข้าใจ

"เช่นนั้น ต่อให้ยาขายคนละโรค แต่ของที่ซ่อนอยู่ข้างในอาจเป็นชุดเดียวกัน"

เซวียนอิงพยักหน้า

"ใช่"

คำตอบนั้นเบา แต่หนักหน่วง

เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เท่ากับว่าร้านยาและโรงย้อมไม่ได้ทำพิษแบบสะเปะสะปะตามใจพ่อค้าแต่ละคน

พวกเขามี “ฐาน” ร่วมกัน

มีชุดผงพื้นฐานที่ปรับไปตามกลุ่มผู้ป่วย

แล้วค่อยห่อด้วยชื่อโรค ชื่อสมุนไพร และตำรับคนละแบบ

นางเลื่อนไปดูเม็ดยาของอาเฉิงอีกครั้ง

เด็กชายได้รับยาบำรุง

หวังซื่อเจินได้รับยาปรับเส้นลม

คนงานแบกของได้รับยาบำรุงปอด

ชื่อไม่เหมือนกัน

กลุ่มคนไข้ไม่เหมือนกัน

ฐานะไม่เหมือนกัน

แต่ทั้งหมดกลับมีชั้นผงฝาดหม่นแบบเดียวกันแฝงอยู่

เซวียนอิงจึงหยิบกระดาษเปล่ามาแผ่นหนึ่ง เขียนชื่อทั้งสามรายลงไป แล้วลากเส้นเชื่อมเข้าหาคำเดียวตรงกลาง

ผงฐาน

จากนั้นจึงแตกกิ่งออกเป็น

เด็ก

ปอด

เส้นลม

อกแน่น

อ่อนแรง

อาเยว่มองเส้นสายบนกระดาษแล้วรู้สึกเหมือนกำลังดูใยแมงมุม

คนที่ติดอยู่ในนั้นแต่ละคนอาจคิดว่าตนเพียงป่วยคนละโรค

แต่ความจริงอาจถูกคนคนเดียว หรือกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ปล่อยเส้นใยจากศูนย์กลางเดียวกันมาคลุมไว้หมดแล้ว

ทันใดนั้น เสียงของระบบโอสถบัญชาชะตาก็ดังขึ้นในใจของเซวียนอิงอย่างชัดเจน

"ตรวจพบรูปแบบซ้ำในโอสถหลายชนิด"

"ยืนยันการใช้ผงฐานร่วมในตำรับต่างชื่อ"

"พบโครงสร้างพิษแฝงระดับต่อเนื่อง"

ปลายนิ้วของเซวียนอิงหยุดค้างอยู่เหนือกระดาษ

อาเยว่เห็นท่าทางนั้นก็รีบถาม

"คุณหนู มีอะไรหรือเจ้าคะ"

เซวียนอิงไม่ตอบในทันที

เพราะคำว่า “โครงสร้างพิษแฝงระดับต่อเนื่อง” นั้นไม่ใช่แค่ชื่อยาวฟังประหลาดจากระบบ

มันคือคำยืนยันสิ่งที่นางกำลังรู้สึกมาตลอดวัน

ระบบกล่าวต่อ

"โครงสร้างดังกล่าวมีลักษณะพัฒนาอาการตามระยะ"

"ระยะแรก ปรับการตอบสนองของร่างกายให้ดูเหมือนโรคเดิมทรุด"

"ระยะสอง กระตุ้นอวัยวะหรือเส้นลมที่เป็นจุดอ่อนของผู้ใช้"

"ระยะสาม นำไปสู่การกำเริบเฉียบพลันหรือทรุดเรื้อรังตามชนิดการปรับแต่ง"

"ข้อสังเกต โครงสร้างพิษลักษณะนี้มักใช้ในการทดลองกับกลุ่มเป้าหมายจริง เพื่อเก็บผลตอบสนอง"

วินาทีนั้น ความเย็นบางอย่างไหลจากท้ายทอยลงมาตลอดแนวกระดูกสันหลังของเซวียนอิง

อาเยว่เห็นนางเงียบเกินไปจึงยิ่งร้อนใจ

"คุณหนู"

เซวียนอิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

แววตาของนางนิ่งจนเกือบแข็ง

"ข้ากลัวว่าเรื่องนี้จะเลวกว่าที่เราคิด"

อาเยว่กลืนน้ำลาย

"เลวอย่างไรเจ้าคะ"

เซวียนอิงหันกระดาษที่เขียนเส้นโยงให้ดู

"เดิมข้าคิดว่าเขาผลิตผงพิษอ่อนขึ้นมา แล้วเอาไปปนในยาขายทำกำไร"

"ตอนนี้ข้าเริ่มไม่คิดเช่นนั้นแล้ว"

อาเยว่มองหน้าอีกฝ่าย

"ท่านหมายความว่า"

เซวียนอิงตอบช้า ๆ

"ข้าคิดว่ามีคนกำลังทดสอบพิษกับผู้ป่วยจริงในเมือง"

คำพูดนั้นตกลงกลางห้องเหมือนหินก้อนใหญ่

อาเยว่รู้สึกเหมือนปลายนิ้วตัวเองเย็นจนไร้เลือด

"ทดสอบ... กับคนจริงหรือเจ้าคะ"

"ใช่" เซวียนอิงตอบ "ไม่ใช่สุ่มปนมั่ว"

นางชี้ไปที่ชื่อบนกระดาษทีละชื่อ

"ดูเด็กอย่างอาเฉิง ได้ยาที่ทำให้เส้นลมและกล้ามเนื้อปั่นป่วน"

"ดูคนงานปอดอ่อน ได้ยาที่กระทบอกกับปอด"

"ดูหวังซื่อเจินที่มีโรคเส้นลมกับแน่นอกเดิม ได้ยาที่เร่งอาการนั้นให้พุ่ง"

"คนพวกนี้ไม่ได้ถูกเลือกแบบมั่ว"

"เขาถูกเลือกจาก ‘จุดอ่อนที่มีอยู่แล้ว’"

อาเยว่ถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว

เพราะประโยคนี้น่ากลัวเกินกว่าการปลอมยาเสียอีก

การปลอมยาคือการเห็นแก่กำไร

แต่การเลือกคนตามโรคเก่าเพื่อวางผงพิษให้ดูผลของมัน

นั่นคือการใช้ทั้งเมืองเป็นโรงทดลอง

เซวียนอิงหันกลับไปมองถุงผงจากโรงย้อม

ภาพห้องใต้พื้น ศพหนูทดลอง และสมุดรหัสผุดขึ้นมาอีกครั้ง

ตอนนั้นนางเพียงรู้ว่าพวกมันทดลอง “ช้าแค่ไหน” จึงจะเหมือนโรคธรรมดา

แต่ตอนนี้ เมื่อประกอบกับตำรับหลายชื่อและเหยื่อหลายประเภท

ภาพใหญ่กลับชัดขึ้น

เขาไม่ได้ทดลองเพียงความแรงของพิษ

เขากำลังทดลองว่า

ถ้าใส่ให้เด็กจะออกอาการเช่นไร

ถ้าใส่ให้คนปอดอ่อนจะล้มลงในกี่วัน

ถ้าใส่ให้ผู้มีโรคเส้นลมเดิม จะเร่งอาการได้แนบเนียนแค่ไหน

นี่คือการแพทย์ที่ถูกบิดจนกลับหัวกลับหางอย่างสมบูรณ์

จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูหลังดังขึ้น

จ้าวเยี่ยน

อาเยว่รีบไปเปิด

เขาเดินเข้ามาพร้อมห่อกระดาษอีกสองชุดและสีหน้าที่บอกชัดว่าไม่ได้มามือเปล่า

"ข้าเอาบัญชียาชุดใหม่มา" เขากล่าว

"ของหญิงหลังคลอดที่ตายเมื่อเดือนก่อน กับของชายชราที่แน่นอกจากร้านฝูชิ่ง"

เซวียนอิงมองเขาทันที

"วางตรงนี้"

จ้าวเยี่ยนเหลือบมองกระดาษที่วางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ดูเหมือนท่านเจออะไรแล้ว"

"ข้าเจอมากกว่าที่อยากเจอ" เซวียนอิงตอบ

เขาไม่ถามแทรก เพียงคลี่บัญชีทั้งสองออกให้

ฉบับแรกเป็นยาฟื้นกำลังหญิงหลังคลอด

ฉบับที่สองเป็นยาบำรุงอกสำหรับชายชรา

อาเยว่เงยหน้าดูบันทึกสลับกับห่อยาบนโต๊ะ

"ต่างกันอีกแล้ว" นางพึมพำ

แต่เซวียนอิงกลับไม่ได้มองชื่อยาแล้ว

นางมองหาอย่างเดียว

ผงฐาน

และก็เจอจริง ๆ

แม้จะเขียนคนละแบบ

ฉบับหนึ่งใช้คำว่า “ผงรองตำรับ”

อีกฉบับใช้คำว่า “ผงเสริมเดินยา”

แต่เมื่อดูตัวอักษรย่อและปริมาณ น้ำหนักกลับเข้ารูปเดียวกับบัญชีก่อนหน้าอย่างน่าสะพรึง

นางใช้พู่กันวงคำเหล่านั้นทีละจุด

จ้าวเยี่ยนยืนมองอยู่เงียบ ๆ จนในที่สุดก็ถาม

"มันคืออะไร"

เซวียนอิงเงยหน้าขึ้น

"รูปแบบเดียวกัน"

เขาหรี่ตา

"พูดให้ชัด"

เซวียนอิงเลื่อนกระดาษทั้งหมดมารวมกันตรงกลางโต๊ะ

"ยาห้าชุด ต่างชื่อ ต่างโรค ต่างร้าน"

"แต่ในชั้นฐานกลับมีผงชุดเดียวกัน หรืออย่างน้อยก็แตกมาจากฐานเดียวกัน"

นางชี้เรียงไปทีละชุด

"อาเฉิงใช้ยาบำรุงเด็ก"

"คนงานแบกของใช้ยาปอด"

"หวังซื่อเจินใช้ยาปรับเส้นลม"

"หญิงหลังคลอดใช้ยาฟื้นกำลัง"

"ชายชราใช้ยาบำรุงอก"

"ชื่อคนละอย่าง แต่มีผงฐานร่วม"

จ้าวเยี่ยนเงียบลง

แววตาของเขาคมขึ้นชัดเจนขณะก้มมองคำว่า “ผงฐาน” ที่เซวียนอิงวงไว้หลายแห่ง

"แปลว่า"

"แปลว่าเขาไม่ได้ทำพิษตามอารมณ์" นางตอบ "เขามีสูตรตั้งต้นร่วม แล้วค่อยปรับหน้ากากให้เหมาะกับคนไข้แต่ละแบบ"

อาเยว่รีบเสริมทั้งที่เสียงเบา

"คุณหนูยังบอกอีกว่า เขาอาจกำลังใช้คนป่วยจริงเป็นตัวลองพิษเจ้าค่ะ"

จ้าวเยี่ยนหันขวับมาทันที

"ตัวลองพิษ"

เซวียนอิงสบตาเขาตรง ๆ

"ใช่"

"เพราะถ้าแค่ต้องการให้คนป่วยหรือฆ่าคน เขาไม่จำเป็นต้องกระจายสูตรหลายแบบเช่นนี้"

"แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหมือนมีคนต้องการรู้ว่า ผงฐานเดียวกัน เมื่อใส่ผ่านตำรับต่างชนิดและลงกับคนต่างโรค จะให้ผลต่างกันอย่างไร"

จ้าวเยี่ยนเงียบไปนานกว่าครั้งไหน ๆ

แม้เป็นคนทำคดีมาก็มาก แต่ความคิดว่ามีใครบางคนกำลังใช้เมืองทั้งเมืองเป็นสนามทดลองพิษ ย่อมหนักเกินกว่าเรื่องคอร์รัปชันหรือปลอมสินค้าแบบธรรมดา

เขาเอ่ยในที่สุด

"เช่นนั้นผู้ตายกับผู้ป่วยทั้งหมดในมือเรา..."

"อาจไม่ใช่เหยื่อแบบสุ่ม" เซวียนอิงพูดต่อ "แต่เป็นผลการทดลองในแต่ละกลุ่ม"

เสียงในห้องเบาราวกับใครไม่กล้าพูดดังเกินไป

เพราะเมื่อความจริงชั่วร้ายเกินระดับหนึ่ง แม้แต่ถ้อยคำก็ยังดูไม่ควรกระทบมันแรงเกิน

เซวียนอิงจึงเปิดสมุดแล้วเขียนหัวข้อใหม่ลงไป

โครงสร้างพิษแฝงระดับต่อเนื่อง

ใต้หัวข้อนั้น นางเริ่มจัดหมวดอย่างรวดเร็ว

กลุ่มเด็กและร่างกายยังไม่มั่นคง

อาการ มือสั่น ชัก เกร็ง กัดฟัน

กลุ่มปอดอ่อนและอกแน่น

อาการ ไอเรื้อรัง แน่นอก เหนื่อยเร็ว ไอเป็นเลือด

กลุ่มเส้นลมคั่งและโรคเก่า

อาการ ชา ลิ้นชา พูดไม่ชัด หน้ามืด โรคกำเริบเฉียบพลัน

กลุ่มหญิงหลังคลอดและอ่อนแรง

อาการ เหงื่อออก มือเท้าเย็น เลือดซึมไม่หยุด ทรุดไวผิดปกติ

จ้าวเยี่ยนมองลายมือที่ค่อย ๆ เต็มหน้ากระดาษ

จากบรรทัดกระจัดกระจาย ตอนนี้มันเริ่มกลายเป็น “ระบบ”

และเมื่อความชั่วมีระบบ ย่อมหมายความว่าคนอยู่ข้างหลังไม่ได้ลงมือเพียงเพื่อปิดปากเฉพาะหน้า

เขากำลังพัฒนาอะไรบางอย่าง

"ท่านคิดว่าเป้าหมายคืออะไร" จ้าวเยี่ยนถามเสียงต่ำ

เซวียนอิงนิ่งไปชั่วครู่

"ตอนนี้ข้ายังมีสองทาง"

"หนึ่ง เขากำลังสร้างพิษที่ฆ่าคนโดยซ่อนตัวในรูปโรค"

"สอง เขากำลังสร้าง ‘เครื่องมือควบคุมโรค’ ที่ทำให้คนอ่อนแอลงเป็นกลุ่ม โดยไม่มีใครจับได้ทัน"

นางเงยหน้ามองเขา

"ไม่ว่าทางใด มันไม่ใช่เรื่องร้านยาหากำไรแล้ว"

อาเยว่ฟังแล้วได้แต่กำชายเสื้อแน่น

จ้าวเยี่ยนถามต่อ

"เราควรทำอย่างไร"

เซวียนอิงหันไปมองห่อยาทั้งหมด

"เราต้องหาคนที่อยู่ระหว่างการทดลองให้เจอก่อนตาย"

"คนที่เพิ่งเริ่มออกอาการ"

"และต้องจับให้ได้ว่าใครเป็นคนกำหนดว่าผงฐานชุดใดจะลงกับคนกลุ่มใด"

จ้าวเยี่ยนพยักหน้าอย่างช้า ๆ

"ร้านชุนเหอ"

"ใช่" เซวียนอิงตอบ "แต่ไม่ใช่แค่ร้าน"

นางแตะคำว่า “สมาคม” ที่เขียนไว้ข้างชื่อหวังซื่อเจิน

"คนที่ออกแบบสิ่งนี้ต้องเข้าใจยา เข้าใจโรค และเข้าใจวิธีทำให้ความตายดูเป็นธรรมชาติ"

"พ่อค้าธรรมดาทำไม่ได้"

"คนบดผงในโรงย้อมก็ทำไม่ได้"

"มันต้องมีคนที่มีหัวแพทย์ หรืออย่างน้อยก็เรียนรู้ตำราแพทย์ลึกพอจะบิดมัน"

จ้าวเยี่ยนดวงตาเย็นลงทันที

"คนของสมาคม"

เซวียนอิงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธตรง ๆ

แต่ความเงียบของนางกลับหนักกว่าคำตอบใด

คนอย่างหมอฉู่เหวินซาน

คนที่พูดสุภาพทุกคำ

คนที่เข้าใจระบบของเมือง

คนที่อาจรู้ว่าควรแตะโรคใด จุดอ่อนใด และซ่อนอะไรไว้อย่างไร

ชื่อเหล่านี้ยังไม่อาจเขียนลงในสมุดได้ตรง ๆ

เพราะหลักฐานยังไม่ถึง

แต่เงาของพวกมันกลับทอดยาวอยู่ข้างหลังทุกหน้ากระดาษชัดขึ้นทุกที

จ้าวเยี่ยนจึงกล่าว

"ข้าจะให้คนตามร้านชุนเหอหนักขึ้น และลองหาเส้นคนไข้รายใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนยา"

เซวียนอิงพยักหน้า

"ข้าจะตรวจบัญชีทั้งหมดซ้ำอีกรอบ แยกว่าผงฐานแต่ละชุดแตกแขนงไปทางอาการใด"

"ถ้าเรารู้รูปแบบมากขึ้น เราอาจเดาได้ว่าเหยื่อรายถัดไปจะเป็นคนกลุ่มไหน"

คำว่า “รายถัดไป” ทำให้อาเยว่นิ่งไป

เพราะนั่นหมายความว่า ทั้งสองต่างยอมรับแล้วว่า หากหยุดไม่ทัน จะต้องมีคนล้มอีกแน่

ค่ำคืนนั้นจึงยาวมาก

พู่กันวิ่งไม่หยุด

ผงยาถูกเทียบซ้ำ

ห่อยาถูกเปิดทีละชั้น

บัญชีหลายแผ่นถูกเรียงใหม่ตามกลุ่มอาการ ไม่ใช่ตามชื่อผู้ป่วย

จนในที่สุด บนกระดาษแผ่นใหญ่กลางโต๊ะก็ปรากฏรูปทรงหนึ่งอย่างเด่นชัด

ไม่ใช่เพียงรายชื่อร้าน

แต่เป็นโครงข่าย

ตรงกลางคือผงฐาน

แตกออกเป็นตำรับหลายชื่อ

จากนั้นไหลไปสู่ผู้ป่วยหลายประเภท

และปลายสุดคืออาการที่ดูเหมือนโรคธรรมดา

เซวียนอิงมองมันอยู่นาน

แล้วเอ่ยขึ้นเบามาก

"มันเป็นรูปแบบเดียวกันจริง"

จ้าวเยี่ยนซึ่งยังไม่กลับ มองตามสายตานางไป

"และถ้าเป็นรูปแบบเดียวกัน ก็แปลว่ามีคนกำลังเก็บผลของมันเป็นระยะ"

เซวียนอิงตอบ

"ใช่"

"พิษแฝงระดับต่อเนื่อง ย่อมต้องมีคนดูว่าระยะแรกเป็นอย่างไร ระยะสองออกอาการแค่ไหน ระยะสามทำให้คนตายหรือยัง"

นางหยุดเพียงนิด

"ดังนั้นที่น่ากลัวที่สุดอาจไม่ใช่คนที่ขายยา"

"แต่เป็นคนที่นั่งดูผลจากคนทั้งเมือง แล้วจดบันทึกว่า สูตรใดได้ผลดีที่สุด"

คำพูดนั้นทำให้อากาศทั้งห้องเหมือนเย็นลงพร้อมกัน

ในที่สุดจ้าวเยี่ยนก็กล่าวเสียงต่ำ

"ข้าจะหาตัวมันให้เจอ"

เซวียนอิงหันไปมองเขา

"หาให้เจอ ก่อนที่มันจะได้ผลการทดลองครบ"

นอกหน้าต่าง ลมกลางคืนพัดผ่านตรอกซีหลินอีกครั้ง

เงาโคมสั่นเล็กน้อยบนฝาผนัง

ในเมืองใหญ่แห่งนี้ ผู้คนยังคงกินยา บำรุงร่าง และเชื่อว่าตนเพียงป่วยตามธรรมดา

บางคนอาจเริ่มไอ

บางคนอาจเริ่มมือชา

บางคนอาจเริ่มนอนไม่หลับหรือแน่นอก

และไม่มีใครรู้เลยว่าอาการเหล่านั้นอาจเป็นเพียง “ระยะแรก” ของบางสิ่งที่มีคนจงใจใส่ลงไป

เซวียนอิงปิดสมุดบันทึกอย่างช้า ๆ

คืนนี้นางไม่ได้เพียงพบว่ายาบางตำรับต่างชื่อแต่ใช้ผงฐานชุดเดียวกัน

นางพบสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น

พบว่าเมืองทั้งเมืองอาจกำลังถูกใช้เป็นห้องทดลองขนาดใหญ่

ที่คนป่วยจริงกลายเป็นหนูทดลอง

และความตายจริงถูกเขียนทับด้วยชื่อโรคอย่างแนบเนียน

ตั้งแต่วินาทีที่ระบบประกาศคำว่า “โครงสร้างพิษแฝงระดับต่อเนื่อง”

คดีนี้ก็ขยับขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

มันไม่ใช่แค่การปลอมยา

ไม่ใช่แค่การฆ่าคนให้ดูเหมือนป่วย

แต่มันคือการสร้างระบบที่ทำให้ “การป่วย” เอง กลายเป็นเครื่องมือทดลองในมือของใครบางคน

และเมื่อรู้เช่นนี้แล้ว

หลี่เซวียนอิงก็แน่ใจยิ่งกว่าเดิมว่า

ศัตรูที่นางกำลังตามหา

ไม่ใช่เพียงพ่อค้าชั่วหรือหมอไร้ศีลธรรมทั่วไป

แต่น่าจะเป็นคนที่มองทั้งเมืองเป็นโต๊ะทดลองขนาดยักษ์

แล้วค่อย ๆ เลือกคนเป็นขึ้นมาวางลงทีละรายอย่างเย็นชาที่สุด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลก

    ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับ

    ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 86 ศาลาเหนือ

    ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปาก

    ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น

    ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวง

    ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status