ตอนที่ 79 เงื่อนไขของความจริง

ตอนที่ 79 เงื่อนไขของความจริง

รุ่งเช้าหลังจากหมอหนุ่มจากสมาคมถูกทำร้ายระหว่างทางกลับ เมืองทั้งเมืองยังคงตื่นขึ้นตามปกติอย่างน่าประหลาด

แม่ค้ากางแผง

คนแบกของเดินผ่านตรอก

เกวียนสมุนไพรยังวิ่งเข้าออกตลาดหยกโอสถ

ร้านน้ำชายังเต็มไปด้วยเสียงคนคุยเรื่องฝน เรื่องของแพง และข่าวลือเดิม ๆ

ทุกอย่างดูเหมือนเดิม

ราวกับความจริงที่กำลังก่อตัวอยู่ใต้ผิวเมืองนี้ ยังไม่มีน้ำหนักพอจะทำให้ใครเงยหน้าขึ้นมอง

แต่ภายในโรงหมอหลี่ บรรยากาศกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

เฉินอวี้ยังนอนอยู่ในห้องด้านใน แผลที่สีข้างไม่ลึกถึงตาย แต่ลึกพอจะทำให้ขยับตัวแล้วหน้าซีดทุกครั้ง

เจิ้งเฉวียนเองยังไม่อาจออกหน้าได้

เถียนซง ซูเหมย และหลัวเชิ่งยังต้องมาตรวจต่อ

ห่อยายังเพิ่มขึ้น

บัญชียังหนาขึ้น

และสมุดของเซวียนอิงเอง ก็เต็มไปด้วยชื่อคนป่วย ชื่อคนตาย ชื่อร้าน และรหัสที่ชวนให้หนาวมากขึ้นทุกวัน

อาเยว่ยกชามโจ๊กร้อนมาวางตรงหน้าเซวียนอิง

"ท่านต้องกินก่อนเจ้าค่ะ"

เซวียนอิงที่กำลังเปิดสมุดบันทึกอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

"อาเยว่"

"เจ้าคิดว่าถ้าข้าเดินออกไปกลางตลาดแล้วพูดว่า สมาคมหมอกำลังทดลองพิษกับคนในเมือง จะเกิดอะไรขึ้น"

คำถามนั้นทำให้อาเยว่ชะงักทันที

นางไม่ตอบในตอนแรก

เพราะภาพคำตอบนั้นชัดเกินไป

ชัดเสียจนไม่อยากพูดออกมาตรง ๆ

สุดท้ายอาเยว่จึงวางชามลงช้า ๆ แล้วตอบเสียงต่ำ

"ครึ่งเมืองอาจคิดว่าท่านบ้า"

เซวียนอิงพยักหน้า

"แล้วอีกครึ่ง"

"อาจคิดว่าท่านจงใจใส่ร้ายสมาคมเพื่อสร้างชื่อ"

คำตอบนี้ไม่ต่างจากสิ่งที่เซวียนอิงคิดไว้

ใช่

ถึงตอนนี้นางจะมีผงฐาน

มีห่อยาจากหลายร้าน

มีผู้ตายที่อาการผิดรูป

มีแผ่นกระดาษรหัสชุด

มีพยานที่พูดได้ครึ่งหนึ่ง

และมีห้องลับของสมาคมอยู่ในเงามืด

แต่ทั้งหมดนี้ยังเป็นเพียง “ความจริงที่กำลังจะครบ”

ยังไม่ครบพอให้เอาออกไปวางกลางเมืองแล้วชนะ

ถ้านางพูดเร็วเกินไป

คนทั้งเมืองจะไม่ได้สะเทือนจากความจริง

แต่จะสะเทือนจากชื่อของสมาคมหมอ

และในเมืองที่คนยังเชื่อว่าตราสมาคมคือสิ่งรับประกันความน่าเชื่อถือ การกล่าวหาเช่นนั้นโดยไม่มีหลักฐานที่หนักพอ ย่อมกลับกลายเป็นการยกมีดส่งให้ฝ่ายตรงข้ามใช้ฟันนางแทน

เซวียนอิงจึงดันชามโจ๊กร้อนเข้าหาตัวช้า ๆ แล้วกินไปสองคำโดยไม่รู้รส

จากนั้นก็เปิดสมุดไปยังหน้าที่เขียนคำว่า “กลุ่มทดลอง” และ “ขึ้นบ้านใหญ่”

ปลายนิ้วของนางแตะอยู่ตรงนั้นนานกว่าที่ควร

เพราะยิ่งใกล้คำตอบมากเท่าไร เงื่อนไขของการพูดความจริงก็ยิ่งแคบลงเท่านั้น

ความจริงไม่ใช่แค่ต้องจริง

มันต้องพิสูจน์ได้ด้วย

ไม่เช่นนั้นมันก็จะถูกเหยียบให้กลายเป็นข่าวลืออีกกองหนึ่งเท่านั้นเอง

ตอนที่อาเยว่กำลังจะเก็บถ้วยยา เสียงเคาะประตูหลังที่คุ้นจังหวะก็ดังขึ้น

จ้าวเยี่ยน

เขาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกลิ่นอากาศเช้าที่ติดชายเสื้อ และเพียงปรายตามองสีหน้าของเซวียนอิง เขาก็เหมือนอ่านบางอย่างออกแล้ว

"ท่านคิดเรื่องเดียวกับข้าอยู่หรือไม่" เขาถามทันที

เซวียนอิงยกสายตาขึ้น

"ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าคิดเรื่องใด"

จ้าวเยี่ยนเดินมาหยุดหน้าโต๊ะ มองสมุดที่เปิดค้างอยู่

"ข้าคิดว่า ตอนนี้เรารู้มากเกินกว่าจะนิ่ง แต่ยังมีน้อยเกินกว่าจะพูด"

อาเยว่แทบอยากปรบมือให้คำตอบนั้น

เพราะมันตรงกับความหนักอึ้งในห้องนี้พอดี

เซวียนอิงจึงวางช้อนลงแล้วพยักหน้าเบา ๆ

"ใช่"

"ถ้าข้าพูดเรื่องการทดลองกับคนตอนนี้ เมืองทั้งเมืองจะไม่ได้ยินคำว่า ‘คนตาย’ หรือ ‘พิษแฝง’ ก่อน"

"แต่จะได้ยินคำว่า ‘ใส่ร้ายสมาคม’ ก่อน"

จ้าวเยี่ยนดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามนางเป็นครั้งแรกในหลายวัน

ไม่ใช่นั่งแบบผู้มีตำแหน่งมาเจรจา

แต่นั่งแบบคนทำงานที่เห็นโต๊ะเดียวกันแล้วรู้ว่าคืนก่อนอีกฝ่ายก็คงไม่ได้นอนพอเหมือนกัน

"ข้าก็คิดเช่นนั้น" เขากล่าว "เรามีเงา มีร่องรอย มีปากคำครึ่งเดียว และมีตรรกะที่ต่อกันได้"

"แต่นี่ยังไม่ใช่หลักฐานที่แบกเมืองทั้งเมืองไหว"

เซวียนอิงมองเขานิ่ง ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินเขาพูดถึงขอบเขตของ “สิ่งที่พิสูจน์ไหว” ชัดเจนเช่นนี้

ไม่ใช่แค่จะจับใครได้หรือไม่

แต่คือจะทำให้ทั้งเมืองเชื่อได้หรือไม่

จ้าวเยี่ยนกล่าวต่อ

"ข้าคิดมาทั้งคืน"

"ถ้าเรายังทำแบบเดิม ต่อให้ตามได้อีกสองร้านหรืออีกหนึ่งพยาน เรื่องก็ยังเสี่ยงถูกสมาคมกลบอยู่ดี"

เซวียนอิงถาม

"แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไร"

จ้าวเยี่ยนไม่ตอบทันที เขาหยิบแผ่นกระดาษเปล่าจากกองบนโต๊ะมาแผ่นหนึ่ง แล้วใช้ปลายนิ้วแตะโต๊ะเบา ๆ ก่อนกล่าวช้า ๆ

"เราต้องแยกงาน"

เซวียนอิงเงยหน้ามองตรง ๆ

"อธิบาย"

จ้าวเยี่ยนจึงกล่าวทีละประโยคอย่างชัดเจน

"ท่านตามเรื่องยา ท่านเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น"

"ท่านจับความต่างของผงฐานได้ แยกอาการที่ดูเหมือนโรคออกจากสิ่งแปลกปลอมได้ และอ่านเส้นของความตายจากคนป่วยกับศพได้"

เขาหยุดเพียงนิด แล้วแตะอกตนเองเบา ๆ

"ส่วนข้า จะตามเรื่องคน"

"คนขนของ"

"คนรับคำสั่ง"

"คนในร้าน"

"คนในสมาคม"

"รวมถึงเส้นเงินและบัญชีที่ใช้ซื้อความเงียบของทุกคน"

อาเยว่ที่ยืนฟังอยู่ข้างชั้นยาถึงกับหยุดหายใจเบา ๆ

เพราะประโยคนี้เรียบมาก

แต่หากฟังดี ๆ มันไม่ใช่แค่แผนงานธรรมดา

มันคือการแบ่งหน้าที่แบบคนที่ยอมรับฝีมือของกันและกันอย่างแท้จริงแล้ว

เซวียนอิงนิ่งไปชั่วอึดใจ

จากวันแรกที่จ้าวเยี่ยนมาเกี่ยวข้องกับคดีนี้ เขายังมองนางเป็นหมอหญิงที่บังเอิญเดินเข้ามาชนเรื่องใหญ่

ส่วนนางก็มองเขาเป็นคนของทางการที่มีประโยชน์ แต่ต้องระวัง

ต่อมา ทั้งคู่เริ่มเห็นฝีมือของกัน

เริ่มฟังกันมากขึ้น

เริ่มปรับแผนจากคำพูดอีกฝ่าย

แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

วันนี้จ้าวเยี่ยนไม่ได้เพียงมาขอความเห็น

เขากำลังยื่น “หลัง” ของตนให้ในคดีนี้อย่างชัดเจน

เซวียนอิงถามเบา ๆ

"เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากผูกตัวกับเรื่องนี้ให้ลึกกว่าเดิม"

จ้าวเยี่ยนหัวเราะเบามาก

ไม่ใช่เสียงขำจริง

แต่เป็นเสียงของคนที่รู้ดีว่าถอยไม่พ้นมานานแล้ว

"ท่านคิดว่าข้ายังมีทางถอยตั้งแต่ศพเจ้าของโรงย้อมหรือ"

เซวียนอิงไม่ตอบ

เพราะเขาพูดจริง

ตั้งแต่วันนั้น ทั้งคู่ต่างก็เดินมาไกลเกินกว่าจะทำเป็นไม่เห็นได้อีกแล้ว

จ้าวเยี่ยนจึงโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย

"ท่านหมอหลี่"

"จากนี้ไป ถ้าเราจะชนะเรื่องนี้ เราไม่ควรต่างคนต่างถือความจริงคนละครึ่งแล้วหวังว่ามันจะรวมเอง"

"เราต้องประกบมันเข้าด้วยกัน"

เขาใช้นิ้ววาดเส้นสองเส้นลงบนกระดาษเปล่า

เส้นหนึ่งลากตรง

อีกเส้นหนึ่งตัดเข้ามาบรรจบ

"ท่านหาหลักฐานทางยา"

"ข้าหาหลักฐานฝ่ายคนและเส้นเงิน"

"เมื่อสองเส้นนี้บรรจบกันตรงใคร เมื่อนั้นเราค่อยยกมีดลง"

อาเยว่ฟังแล้วรู้สึกเหมือนในอกคลายลงนิดหนึ่ง

ไม่ใช่เพราะคดีง่ายขึ้น

แต่เพราะอย่างน้อย ตอนนี้คุณหนูของนางไม่ต้องแบกทุกอย่างคนเดียวอีกแล้ว

เซวียนอิงมองเส้นสองเส้นบนกระดาษอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นจึงถาม

"ถ้าระหว่างทาง เราพบว่าคนปลายทางสูงกว่าที่คิดเล่า"

จ้าวเยี่ยนตอบทันที

"ก็ยิ่งต้องมีสองเส้นนี้"

"เพราะคนระดับนั้นล้มได้ยากกว่าพ่อค้าร้านยาเป็นสิบเท่า"

เขามองนางตรง ๆ

"ถ้ามีแค่หลักฐานทางยา เขาจะบอกว่าท่านอ่านเกิน"

"ถ้ามีแค่เส้นเงิน ข้าจะถูกบอกว่าหาแพะตามอำเภอใจ"

"แต่ถ้าทั้งยา ทั้งคน ทั้งเงิน ทั้งศพ ชี้ไปทางเดียวกัน ต่อให้เป็นสมาคมก็กลบยาก"

ประโยคนี้ทำให้เซวียนอิงรู้สึกถึงบางอย่างที่ขยับในใจ

ไม่ใช่ความประทับใจหวือหวา

ไม่ใช่ความซาบซึ้งแบบเด็กสาวในนิยายชวนฝัน

แต่เป็นความมั่นคงเงียบ ๆ

มั่นคงแบบที่เกิดขึ้นเมื่อคนสองคนมองสิ่งเดียวกัน แล้วเห็นเงื่อนไขของการชนะตรงกันโดยไม่ต้องแสร้งพูดสวย

นางจึงกล่าวช้า ๆ

"เจ้าพูดถูก"

จ้าวเยี่ยนไม่ยิ้มมาก

แต่ปลายตากลับอ่อนลงเพียงนิด

"ในที่สุดท่านก็ชมข้าตรง ๆ สักครั้ง"

เซวียนอิงมองเขา

"ข้าเพียงยอมรับว่าครั้งนี้เจ้าคิดไม่ช้า"

อาเยว่เกือบหลุดหัวเราะ แต่รีบก้มหน้าเก็บอาการทันที

จ้าวเยี่ยนเองก็หัวเราะเบา ๆ จริงครั้งหนึ่ง

บรรยากาศที่ตึงมาตลอดหลายวันคลายลงเพียงเส้นผม

แต่เส้นผมนั้นก็พอให้ทั้งห้องหายใจได้คล่องขึ้นชั่วครู่

จากนั้นเซวียนอิงจึงดึงกระดาษแผ่นใหม่มา แล้วเริ่มเขียนหัวข้อสองด้าน

หลักฐานทางยา

หลักฐานฝ่ายคนและเส้นเงิน

นางเขียนด้านซ้ายก่อน

ผงฐานร่วม

ตำรับต่างชื่อ

สัญลักษณ์ชุด

อาการซ้ำข้ามกลุ่ม

ร่องรอยบนศพ

ความเปลี่ยนแปลงหลังเปลี่ยนร้านยา

จ้าวเยี่ยนหยิบพู่กันอีกด้ามขึ้นมาเขียนด้านขวาโดยไม่ถามก่อน

ร้านในเครือ

คนขนของ

โกดังย่อย

คนคุมห้องลับ

บัญชีแยก

เส้นเงินเข้าร้าน

คนในกรมและบ้านใหญ่ที่ถูกชักจูงให้เปลี่ยนยา

ภาพตรงหน้าดูประหลาดอย่างยิ่ง

หมอกับคนของทางการนั่งคนละฟากโต๊ะ

เขียนบนกระดาษแผ่นเดียวกัน

โดยไม่มีฝ่ายใดพยายามแย่งอำนาจนำ

อาเยว่ยืนมองเงียบ ๆ แล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่า ความระแวงระหว่างทั้งสองคนนั้นเบาบางลงกว่าที่เคยมากเพียงใด

ไม่ได้หายไปหมด

แต่เปลี่ยนรูป

จากความระวังว่าจะถูกอีกฝ่ายปิดบัง

กลายเป็นความระวังแบบคนที่ไม่อยากให้หลังของอีกฝ่ายถูกแทงเพราะตนพลาด

เมื่อเขียนเสร็จ จ้าวเยี่ยนจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ข้ามีข้อแลกเปลี่ยนหนึ่งอย่าง"

เซวียนอิงเลิกคิ้ว

"ว่า"

"ถ้ามีศพใหม่ หรือคนป่วยที่ท่านเห็นว่าเข้ารูปทดลอง ท่านต้องบอกข้าทันที"

"อย่าคิดจัดการเงียบคนเดียวก่อน"

เซวียนอิงมองเขานิ่ง ๆ

"แล้วเจ้าล่ะ"

จ้าวเยี่ยนตอบอย่างไม่คิด

"ถ้าข้าเจอเส้นเงิน คนในสมาคม หรือชื่อที่เชื่อมถึงห้องลับ ข้าจะเอามาที่ท่านก่อนเหมือนกัน"

อาเยว่ฟังถึงตรงนี้ก็รู้ชัดแล้วว่า สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไม่ใช่แค่การจับมือทำงานธรรมดา

มันคือการให้สิทธิ์อีกฝ่ายแตะ “หัวใจของคดี” โดยไม่ซ่อนมันไว้กับตนฝ่ายเดียว

คนอย่างจ้าวเยี่ยนไม่ทำเช่นนี้ง่าย ๆ

และคนอย่างเซวียนอิงเองก็ไม่รับเช่นนี้ง่าย ๆ เช่นกัน

แต่วันนี้ ทั้งคู่กลับทำมันราวกับรู้ว่า หากยังถือความจริงไว้คนละครึ่ง คดีนี้อาจชนะไม่ได้จริง

เซวียนอิงจึงพยักหน้า

"ตกลง"

จ้าวเยี่ยนมองนางอยู่ชั่วอึดใจ

จากนั้นจึงกล่าวเสียงต่ำลงเล็กน้อย

"อีกอย่างหนึ่ง"

"ต่อไปถ้าข้าส่งคนเฝ้าตรอกเพิ่ม อย่าบ่น"

เซวียนอิงเกือบยิ้ม

"ข้าจะบ่น ถ้าคนของเจ้าเดินเสียงดังจนทำให้คนไข้ข้ากลัว"

จ้าวเยี่ยนตอบกลับทันที

"เช่นนั้นข้าจะคัดคนที่เงียบกว่าข้า"

อาเยว่หลุดหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่งในที่สุด

ไม่ใช่เพราะบทสนทนาน่าขำนัก

แต่เพราะมันเบาพอจะทำให้หัวใจที่ตึงมาหลายวันคลายตัวลงบ้าง

ช่วงบ่าย ทั้งสองจึงเริ่มแยกงานจริงตามที่ตกลง

จ้าวเยี่ยนกลับไปตามเส้นเงินของร้านในเครือและคนในกรมที่เกี่ยวข้อง

เซวียนอิงเริ่มคัดกลุ่มอาการจากคนป่วยกับผู้ตายใหม่ แยกตามสัญลักษณ์ที่คาดว่าอาจตรงกับรหัสชุด

อาเยว่ช่วยคัดห่อยา จดชื่อร้าน และกันไม่ให้คนไข้ที่ยังเปราะบางถูกใครซักถามมากเกินไป

ทุกอย่างขยับเร็วขึ้น

แต่กลับดูเป็นระเบียบกว่าเดิม

เพราะจากนี้ไป แต่ละคนรู้แล้วว่าตนกำลังแบกส่วนไหนของความจริงอยู่

ยามเย็น ก่อนจ้าวเยี่ยนจะออกไป เขาหยุดที่ประตูหลังแล้วหันกลับมาครั้งหนึ่ง

เซวียนอิงยังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ

แสงเย็นจับขอบใบหน้าและปลายพู่กัน

กระดาษแผ่นที่เขียนคำว่า “หลักฐานทางยา” กับ “หลักฐานฝ่ายคนและเส้นเงิน” ยังวางอยู่ตรงกลางอย่างเด่นชัด

เขามองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว

"หมอหลี่"

เซวียนอิงเงยหน้าขึ้น

"มีอะไร"

จ้าวเยี่ยนตอบเรียบ ๆ

"ถ้าอีกฝ่ายเริ่มขยับแรงขึ้น อย่าฝืนยืนรับคนเดียว"

ประโยคนี้ไม่ได้หวาน

ไม่ได้ซับซ้อน

และไม่ได้ยืดยาว

แต่มันทำให้อาเยว่ที่อยู่ข้างชั้นยาหยุดมือไปครู่หนึ่ง

เพราะคนอย่างจ้าวเยี่ยนไม่ใช่คนพูดห่วงใยใครออกมาตรง ๆ โดยไม่จำเป็น

เซวียนอิงเองก็นิ่งไปชั่วอึดใจ

จากนั้นจึงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบไม่ต่างกันนัก

"ถ้าเจ้าจะลุยเองโดยไม่ส่งข่าว ข้าก็จะพูดประโยคเดียวกันนี้คืนให้เจ้า"

จ้าวเยี่ยนมองนาง แล้วมุมปากก็ขยับบางมากอีกครั้ง

"ดี"

แค่นั้น

ไม่มีคำสัญญาหนักแน่น

ไม่มีถ้อยคำเกินจำเป็น

แต่เมื่อเขาจากไปแล้ว อาเยว่กลับหันมามองคุณหนูของตนด้วยสายตาแปลก ๆ

เซวียนอิงเลิกคิ้ว

"มองอะไร"

อาเยว่ส่ายหน้าเร็ว ๆ

"เปล่าเจ้าค่ะ"

แต่ในใจของนางกลับชัดเจน

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นเปลี่ยนไปแล้วจริง

จากที่เคยระวังกันแทบทุกประโยค

จากที่เคยทดสอบกันแทบทุกการตัดสินใจ

ตอนนี้กลับเริ่มไว้ใจกันในแบบที่ไม่จำเป็นต้องพูดว่าคำว่า “ไว้ใจ” ออกมาเลย

ค่ำคืนนั้น เมื่อโรงหมอปิดอีกครั้ง เซวียนอิงจึงเปิดสมุดบันทึกแล้วเขียนเพิ่ม

เงื่อนไขของความจริง

ความจริงที่ไม่มีหลักฐาน จะกลายเป็นข่าวลือ

ข่าวลือที่แตะสมาคม จะกลายเป็นมีดกลับมาหาเรา

ดังนั้นต้องให้ยา คน เงิน และศพ พูดไปทางเดียวกัน

นางเว้นช่องว่างหนึ่งบรรทัด ก่อนเขียนต่อ

จ้าวเยี่ยนตามคนและเส้นเงิน

ข้าตามยาและความตาย

ปลายพู่กันหยุดนิดหนึ่ง ก่อนเติมประโยคสุดท้าย

ถ้าสองเส้นนี้บรรจบกัน

วันนั้นสมาคมจะไม่มีที่ให้ซ่อน

เมื่อเขียนจบ นางก็มองตัวอักษรนั้นอยู่นาน

ในเมืองที่ข่าวลือวิ่งเร็วกว่าหลักฐาน

ในเมืองที่ชื่อของสมาคมหมอหนักกว่าชีวิตคนธรรมดา

ในเมืองที่คนตายเหมือนป่วยถูกฝังไปเงียบ ๆ ทุกวัน

เงื่อนไขของความจริงจึงโหดร้ายเสมอ

มันไม่พอที่เจ้า “รู้”

เจ้าต้องพิสูจน์ให้ได้ด้วยว่า ความรู้ของเจ้านั้นแบกน้ำหนักของเมืองไหว

และคืนนี้ เซวียนอิงก็ยอมรับข้อนั้นอย่างเต็มใจแล้ว

รวมทั้งยอมรับอีกสิ่งหนึ่งเงียบ ๆ ในใจเช่นกัน

นั่นคือ ต่อให้คดีนี้มืดลึกเพียงใด อย่างน้อยตอนนี้นางก็ไม่ได้ลากความจริงขึ้นมาจากหลุมคนเดียวอีกแล้ว