ตอนที่ 80 ศพที่หายไปจากห้องเก็บ

ตอนที่ 80 ศพที่หายไปจากห้องเก็บ

เช้ามืดของวันนั้น เมืองยังไม่ทันสว่างเต็มที่ แต่หลี่เซวียนอิงก็ลืมตาขึ้นก่อนเสียงไก่ขันแรกจะดังจากปลายตรอก

นางนอนไม่เต็มตา

ไม่ใช่เพราะคนไข้ในโรงหมอส่งเสียงรบกวน

ไม่ใช่เพราะอาเยว่ทำไฟดับช้า

และไม่ใช่เพราะแผลของเฉินอวี้มีปัญหา

แต่เพราะในหัวของนางมีเพียงเรื่องเดียวหมุนวนทั้งคืน

ลู่ชิงอวี้

หญิงสาวที่ไม่ควรตาย

เมื่อวานนางได้เห็นศพเพียงคร่าว

ได้ดูเล็บ

ได้ดูริมฝีปาก

ได้จับร่องรอยภายนอกที่มากพอจะยืนยันว่า ความตายนี้ไม่ควรถูกสรุปว่าอ่อนแอแล้วทรุดเองง่าย ๆ

แต่ยังไม่พอ

ถ้าจะให้เรื่องของลู่ชิงอวี้กลายเป็นหลักฐาน ไม่ใช่เพียงความเชื่อของหมอหลี่ เซวียนอิงต้องได้ตรวจร่างนางอย่างละเอียดกว่านั้น

ดูปลายลิ้น

ดูผิวใต้เล็บ

ดูแนวคอ

ดูสีรอยจุดบนผิว

ดูช่องปาก

ดูความเปลี่ยนแปลงของกลิ่นและความตึงของเส้น

รวมทั้งเทียบกับยาจากชิ่งเหอ館ที่เก็บมาแล้ว

นี่ไม่ใช่แค่การมองศพ

นี่คือการอ่านคำโกหกที่ถูกเขียนทับลงบนความตาย

นางจึงลุกจากเตียงตั้งแต่ฟ้ายังหม่น

อาเยว่ที่เฝ้าคนไข้เปลี่ยนยามอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงก็รีบเข้ามา

"คุณหนู ท่านจะออกไปตอนนี้หรือเจ้าคะ"

เซวียนอิงกำลังเก็บผ้า มีดบาง เข็ม และสมุดบันทึกลงถุงผ้าอย่างเป็นระเบียบ

"ใช่"

อาเยว่ขมวดคิ้ว

"แต่ฟ้ายังไม่สว่าง"

"ยิ่งดี" เซวียนอิงตอบ "คนในจวนยังวุ่นน้อย ข้าจะได้ตรวจร่างนางเงียบ ๆ ก่อนมีคนเข้าออกมาก"

อาเยว่เม้มปาก

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางเองก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า คดีนี้แข่งกับเวลาแทบทุกก้าว

ถ้าช้า

ของกลางหาย

พยานเงียบ

ศพถูกเผา

หรือคนที่ยังพอช่วยได้ อาจกลายเป็นชื่อในสมุดแทน

นางจึงเพียงรีบห่อขนมแห้งสองชิ้นยัดใส่มือคุณหนู

"อย่างน้อยกินระหว่างทางด้วยเจ้าค่ะ"

เซวียนอิงรับมาโดยไม่ปฏิเสธ

ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูหลังดังขึ้นเบา ๆ สองครั้งแล้วเว้นจังหวะ

จ้าวเยี่ยน

เมื่ออาเยว่เปิดประตู เขาก็ก้าวเข้ามาพร้อมอากาศเย็นชื้นของยามเช้า ชายเสื้อยังมีละอองหมอกติดอยู่บาง ๆ

สายตาของเขากวาดผ่านถุงผ้าในมือเซวียนอิงก็รู้ทันทีว่า นางกำลังจะออกไปทำสิ่งเดียวกับที่เขาคิดไว้

"ข้ากำลังจะไปหาท่านพอดี" เขากล่าว

เซวียนอิงตอบ

"จวนลู่"

จ้าวเยี่ยนพยักหน้า

"ใช่"

เขาไม่ได้ถามว่านางรู้ได้อย่างไร เพราะคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว

ศพของลู่ชิงอวี้ยังเป็นก้อนหินก้อนสำคัญก้อนหนึ่งในคดีนี้

และคนอย่างเซวียนอิงไม่มีวันปล่อยให้มันถูกฝังไปโดยไม่ได้อ่านให้ครบแน่

ทั้งสองจึงออกจากโรงหมอพร้อมกัน โดยทิ้งอาเยว่ไว้ดูคนไข้ด้านหลังเช่นเดิม

ตรอกซีหลินในยามนี้ยังมีเพียงคนกวาดน้ำหน้าบ้านกับคนแบกฟืนเดินสวนบ้างประปราย

ฟ้าสีเทาอ่อนคลี่ตัวเหนือหลังคาเมือง

ไม่มีแสงอาทิตย์ชัดเจน

แต่ก็พอให้เห็นเงาถนนชื้น ๆ ยาวออกไปไม่สิ้นสุด

ระหว่างทาง จ้าวเยี่ยนพูดขึ้นโดยไม่หันมามอง

"เมื่อคืนข้าให้คนเฝ้าจวนลู่ไว้หนึ่งสาย"

เซวียนอิงถามทันที

"มีอะไรผิดปกติหรือไม่"

"ไม่มีคนแปลกหน้าเข้าออกมากผิดธรรมดา" เขาตอบ "อย่างน้อยเท่าที่คนของข้าเห็น"

เซวียนอิงพยักหน้า แต่ความรู้สึกในอกกลับไม่คลายลง

เพราะนับจากศพเจ้าของโรงย้อมหายความจริงไปพร้อมโรคกำเริบ จนถึงเฉินอวี้ที่ถูกลงมือกลางทาง ความเงียบที่ดูปกติเกินไปนี่เอง มักเป็นสิ่งที่น่าเชื่อถือน้อยที่สุด

เมื่อถึงจวนลู่ แสงเช้าเริ่มสว่างขึ้นอีกนิด

ประตูหน้าจวนยังเปิดแคบกว่าปกติ คนในเรือนดูเหนื่อยล้ากว่าที่เจอกันเมื่อวาน บางคนคงไม่ได้นอน บางคนคงนอนแล้วแต่ไม่อาจพักจริง

เมื่อพวกเขาถูกพาเข้าไปด้านใน เซวียนอิงก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศต่างจากเมื่อวานเล็กน้อย

ไม่ใช่ความโศก

แต่เป็นความตึง

เหมือนเรือนทั้งเรือนเพิ่งเกิดอะไรบางอย่างที่เจ้าของพยายามปิดไว้ใต้ความเรียบร้อย

จ้าวเยี่ยนก็จับได้เช่นเดียวกัน

เขาเดินเร็วขึ้นครึ่งก้าว

พอพ้นทางระเบียงแรก หญิงรับใช้คนหนึ่งก็รีบวิ่งสวนออกมา สีหน้าซีดเผือด พอเห็นทั้งสองเข้าก็เหมือนจะหยุดไม่ทัน

"เกิดอะไรขึ้น" จ้าวเยี่ยนถามเสียงเรียบแต่หนัก

หญิงรับใช้หน้าซีดลงกว่าเดิม

"ท่าน... ท่านจ้าว..."

"พูด"

เสียงนั้นทำให้หญิงคนนั้นสะดุ้งแล้วรีบตอบแทบไม่ทันหายใจ

"ศพคุณหนู... ไม่อยู่แล้วเจ้าค่ะ"

โลกทั้งระเบียงเหมือนหยุดไปชั่วขณะ

อาเยว่ไม่ได้มาด้วย จึงไม่มีใครเผลอร้องอะไรออกมา

มีเพียงลมเช้าที่พัดผ่านชายคาเบา ๆ และสีหน้าของจ้าวเยี่ยนที่เย็นลงในพริบตา

เซวียนอิงถามช้า ๆ ราวกับต้องการให้ทุกคำชัดที่สุด

"ไม่อยู่ หมายถึงอะไร"

หญิงรับใช้ตัวสั่น

"เมื่อครู่ฮูหยินให้ข้าไปเตรียมน้ำอุ่นสำหรับเช็ดหน้าคุณหนูรอบสุดท้ายก่อนญาติฝ่ายมารดาจะเข้ามา ข้ากับพี่สาวอีกคนจึงไปเปิดห้องเก็บศพ"

"แต่..."

นางพูดต่อไม่ออก

น้ำตาแทบไหลออกมาด้วยความกลัว

"แต่เตียงว่าง"

เซวียนอิงรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นลงทันที

จ้าวเยี่ยนไม่พูดพร่ำ เขาเดินตรงไปยังเรือนเก็บศพทันที

เซวียนอิงตามไปติด ๆ

ห้องเก็บศพอยู่ด้านในสุดของเรือนสงบ ประตูไม้บานหนาถูกเปิดค้างไว้ มีหญิงรับใช้อีกสองคนยืนร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ข้างนอก ข้างในนั้น ฮูหยินลู่นั่งเซอยู่กับพื้นโดยมีสาวใช้พยุง ส่วนพ่อค้าลู่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างเตียงไม้

และเตียงนั้นว่างจริง

ผ้าขาวที่เคยคลุมร่างศพยังถูกพับอยู่ครึ่งหนึ่ง

หมอนรองศีรษะยังมีรอยยุบ

โถธูปยังควันจาง

แต่ร่างของลู่ชิงอวี้หายไป

ฮูหยินลู่เงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นเซวียนอิงกับจ้าวเยี่ยน

ดวงตาของนางแทบไม่มีสติแล้ว

"นางหายไป" นางพึมพำ "ลูกข้าหายไป"

คำนี้ต่างจากคำว่า “ศพถูกย้าย” มาก

เพราะสำหรับแม่ที่เพิ่งเสียลูก การไม่มีร่างให้เห็นตรงหน้าก็เท่ากับลูกถูกช่วงชิงไปอีกครั้งจริง ๆ

พ่อค้าลู่หันมาทางจ้าวเยี่ยน ใบหน้าซีดและแข็งในเวลาเดียวกัน

"นี่มันเกิดขึ้นในจวนข้าได้อย่างไร"

จ้าวเยี่ยนไม่ได้ตอบคำโทษนั้น เขาเดินเข้าไปดูห้องทันที

ประตูไม่มีรอยงัด

หน้าต่างด้านหลังเล็กและสูง แต่เปิดแง้มอยู่เพียงน้อย

พื้นสะอาดเกินไป

ไม่มีรอยเลือด

ไม่มีผ้าหล่น

ไม่มีสัญญาณของการแย่งชิง

เหมือนศพไม่ได้ถูกฉุดกระชากออกไปอย่างเร่งรีบ

แต่ถูก “ย้าย” อย่างระมัดระวัง

เซวียนอิงค่อย ๆ กวาดตามองทีละจุด

มุมผ้าขาวที่พับไม่เท่ากัน

รอยกดบนที่นอนยังไม่คลายดี แปลว่าศพเพิ่งหายไปไม่นาน

ธูปในกระถางยังไหม้ไม่หมด

พื้นด้านข้างเตียงมีรอยชื้นวงเล็ก ๆ สองแห่งเหมือนรองเท้าใครสักคนเพิ่งเหยียบเข้ามา

นางย่อตัวลงแตะรอยนั้น

จ้าวเยี่ยนถามทันที

"เห็นอะไร"

"รองเท้าสองคนอย่างน้อย" เซวียนอิงตอบ "คนเดียวคงยกศพหญิงสาวตัวโตเช่นนี้ออกไปลำบาก"

นางหันไปทางหน้าต่างด้านหลัง

"และคนที่ย้าย น่าจะรู้ห้องนี้ดี"

พ่อค้าลู่ตวาดเสียงลั่นอย่างคนที่ความกลัวกลายเป็นโทสะแล้ว

"ใครมันจะกล้ายกศพลูกข้าไปจากจวนกัน"

ไม่มีใครตอบ

เพราะคำตอบนั้นทั้งชัดและน่ากลัว

คนที่กล้าทำ

หรือคนที่ “จำเป็นต้องทำ”

ย่อมเป็นคนที่รู้แล้วว่า เซวียนอิงจะกลับมาตรวจศพนี้ให้ละเอียดวันนี้

พูดอีกอย่างคือ

คนร้ายรู้การเคลื่อนไหวของพวกนางทุกก้าวจริง

ฮูหยินลู่เริ่มร้องไห้หนักขึ้น

"ข้าบอกแล้วให้ตรวจตั้งแต่เมื่อวาน..."

"ถ้าตรวจไปแล้ว..."

คำพูดนั้นค้างอยู่กับเสียงสะอื้น

เซวียนอิงไม่ได้ตอบปลอบ เพราะไม่มีคำปลอบใดใช้ได้ในเวลาเช่นนี้

ความจริงก็คือ ศพหายไปแล้ว

โอกาสในการตรวจละเอียดถูกตัดทิ้งแล้ว

และคนที่ลงมือก้าวนำพวกนางไปหนึ่งก้าวเต็ม ๆ

จ้าวเยี่ยนหันไปสั่งคนของตนทันที

"ปิดประตูจวนทุกด้าน"

"ห้ามคนเข้าออก"

"ตรวจรถ เกวียน ผ้าห่อ ทุกอย่างที่ออกจากเรือนตั้งแต่ยามเช้า"

"ถามบ่าวทุกคนทีละคน ห้ามตอบรวม"

คำสั่งของเขาคมและเร็ว จนคนในจวนต่างสะดุ้งแล้วรีบขานรับ

เซวียนอิงหันมองพ่อค้าลู่

"เมื่อคืนมีใครเข้าออกห้องนี้บ้าง"

เขากดขมับอย่างแรงราวกับยังไม่อาจเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น

"มีสาวใช้เฝ้าสองคนผลัดกัน"

"กับคนยกน้ำมาเปลี่ยนครั้งหนึ่ง"

"ประตูห้องปิดตลอด ไม่มีผู้ใดควรแตะต้อง"

เซวียนอิงถามต่อ

"กุญแจอยู่กับใคร"

"ฮูหยินกับหัวหน้าคนดูเรือน"

ฮูหยินลู่ส่ายหน้าทั้งน้ำตา

"กุญแจอยู่กับข้าจริง"

"แต่เมื่อคืนตอนข้าหลับไปครู่หนึ่ง มันก็วางไว้ข้างหมอน..."

คำตอบนั้นทำให้ทุกอย่างยิ่งชัด

ศพไม่ได้หายไปเพราะผีหรือความชุลมุน

มันหายไปเพราะมีคนเข้าไปถึงกุญแจ ถึงห้อง และถึงร่างหญิงสาวได้อย่างแม่นยำ

เซวียนอิงเดินไปที่หัวเตียงอีกครั้ง

ตรงขอบไม้ด้านในมีเส้นใยผ้าสีเข้มติดอยู่เล็กน้อย

นางใช้นิ้วแตะแล้วถอนมันออกมาอย่างระวัง

ไม่ใช่ผ้าไว้ทุกข์สีอ่อนของคนในเรือนนี้

แต่เป็นเส้นด้ายเข้มกว่า คล้ายผ้าคลุมบางชนิด

จ้าวเยี่ยนมองของในมือนาง

"มีประโยชน์หรือไม่"

"อย่างน้อยบอกว่าไม่ใช่คนแต่งชุดไว้ทุกข์ธรรมดาเข้ามายก" นางตอบ

แต่ในใจนางรู้ดีว่า เส้นด้ายเส้นเดียวไม่มีวันชดเชยศพทั้งศพได้

ศพคือหลักฐานใหญ่ที่สุดของลู่ชิงอวี้

และตอนนี้มันถูกเอาไปแล้ว

นางจึงยืดตัวขึ้นช้า ๆ

สายตากวาดมองห้องว่างนั้นอีกครั้ง

กลิ่นธูป

กลิ่นไม้

กลิ่นยาหอมอ่อนของเรือนสตรี

ทุกอย่างยังอยู่

ยกเว้นร่างที่ควรอยู่กลางห้อง

นี่ไม่ใช่เพียงการทำลายหลักฐาน

มันคือการประกาศเงียบ ๆ ว่า

"เราเห็นพวกเจ้า"

"เรารู้ว่าพวกเจ้าจะมาเมื่อไร"

"และเราพาเอาคำตอบไปต่อหน้าพวกเจ้าได้"

จ้าวเยี่ยนเองย่อมคิดไม่ต่างกัน

เขาหันมามองเซวียนอิง ดวงตาคมเข้มจนแทบดำ

"มีคนในนี้ส่งข่าว" เขากล่าวต่ำ ๆ

เซวียนอิงพยักหน้า

"หรือมีคนของมันอยู่ในเงาของเรามาตลอด"

จ้าวเยี่ยนขบกรามแน่น

ในรัศมีของเขาตอนนี้ไม่มีความขบขันเจืออยู่แม้แต่น้อย เหลือเพียงความเย็นชนิดที่อาเยว่ถ้าอยู่ตรงนี้คงไม่กล้าหายใจเสียงดัง

พ่อค้าลู่เดินเข้ามาสองก้าว ใบหน้าซีดจนแทบเทา

"ท่านจ้าว... นี่หมายความว่าอย่างไร"

จ้าวเยี่ยนหันไปมองเขาเพียงแวบเดียว

"หมายความว่าลูกสาวท่านไม่ตายธรรมดาแน่"

ประโยคนั้นทำให้ฮูหยินลู่ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาหนักกว่าเดิม

เพราะแม้เป็นคำที่โหด แต่ในเวลานี้มันก็ชัดเจนที่สุดแล้ว

ถ้านางตายธรรมดา ใครจะเสี่ยงบุกเข้าจวนพ่อค้าใหญ่ยกศพออกไปยามเช้า

คนร้ายกลัวศพนั้น

กลัวสิ่งที่เซวียนอิงจะอ่านได้จากมัน

กลัวจนยอมเปิดหน้ากระดานขนาดนี้

การหายไปของศพครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงความสูญเสีย

แต่มันเป็นหลักฐานอีกแบบหนึ่งด้วย

หลักฐานว่าศัตรูเริ่มร้อนรนจริงแล้ว

ตลอดชั่วยามต่อมา จวนลู่ทั้งจวนถูกตรวจละเอียด

คนใช้ถูกแยกถาม

ทางออกทุกทางถูกเช็ก

เกวียนสามคันที่ออกจากจวนยามเช้าถูกตามกลับ

แม้แต่ถังผ้าสกปรกก็ถูกเปิดดู

แต่ไม่มีร่างของลู่ชิงอวี้

ไม่มีแม้แต่เบาะแสที่ชัดพอจะลากเส้นต่อทันที

มีเพียงข้อเท็จจริงอันเย็นเยียบว่า คนที่ลงมือรู้เวลา รู้ตำแหน่งห้อง รู้เรื่องกุญแจ และรู้ว่าพวกนางจะมาตรวจศพในเช้านี้

เมื่อการค้นหาชุดแรกไม่ให้ผล จ้าวเยี่ยนจึงออกมายืนที่ระเบียงนอกห้องเก็บศพ

แสงสายที่ควรอุ่นกลับดูซีดไปหมดบนใบหน้าเขา

เซวียนอิงตามออกมายืนข้าง ๆ

ไม่มีใครพูดอยู่ครู่หนึ่ง

ภายในเรือน เสียงร้องไห้ของฮูหยินลู่ยังดังแผ่วไม่ขาด

ไกลออกไป เสียงคนของจ้าวเยี่ยนสั่งงานสั้น ๆ ตัดกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบ

ทั้งจวนยังคงวุ่น แต่ความวุ่นนี้ไร้ทิศ

เพราะสิ่งสำคัญที่สุดถูกย้ายออกจากกระดานไปแล้ว

จ้าวเยี่ยนเป็นฝ่ายพูดก่อน

"เขาเร็วกว่าเรา"

เซวียนอิงตอบ

"ไม่ใช่แค่เร็ว"

นางมองออกไปยังลานเงียบด้านหน้า

"มันรู้ด้วยว่าเราจะก้าวตรงไหนต่อ"

ประโยคนี้ทำให้ความเย็นในระเบียงเหมือนแผ่กว้างขึ้นอีก

ใช่

นี่ไม่ใช่การทำลายหลักฐานแบบสุ่ม

แต่มันเป็นการดักหน้า

ดักหน้าแบบที่รู้จังหวะของพวกนางแม่นจนเลือกลงมือได้พอดี

จ้าวเยี่ยนถามเสียงต่ำ

"ท่านคิดว่ารั่วจากที่ใด"

เซวียนอิงนิ่งคิด

โรงหมอ

คนของจ้าวเยี่ยน

คนในจวนลู่

หรือเงาของสมาคมที่แทรกอยู่ทุกเส้น

ทุกคำตอบล้วนเป็นไปได้ และทุกคำตอบก็น่ากลัว

เพราะมันหมายความว่า จากนี้ไป ทุกก้าวของพวกนางอาจมีคนมองอยู่

นางจึงตอบเพียง

"ยังไม่รู้"

"แต่ตอนนี้เรารู้แน่แล้วอย่างหนึ่ง"

จ้าวเยี่ยนหันมามอง

เซวียนอิงมองกลับ ดวงตาของนางนิ่งลึกกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ในนั้นไม่มีความตกใจแล้ว

ไม่มีแม้แต่ความโกรธพลุ่งพล่าน

เหลือเพียงความแน่ใจที่เย็นจนคม

นางกล่าวช้า ๆ ทีละคำ

"ในเมืองนี้ มีหมอที่ไม่รักษาคนอยู่จริง"

จ้าวเยี่ยนเงียบไป

ลมสายหนึ่งพัดผ่านระเบียง ทำให้ชายเสื้อของทั้งสองไหวเพียงเล็กน้อย

ประโยคนี้สั้นมาก

แต่สรุปทุกอย่างที่พวกเขาเจอมาจนถึงตอนนี้ได้ครบ

ห้องลับของสมาคม

ผงฐาน

รหัสชุดทดลอง

คนตายเหมือนป่วย

พยานถูกทำร้าย

ศพถูกขโมย

ทั้งหมดนี้เกิดจากคนที่มีความรู้ทางยา ความรู้ทางโรค และความเย็นพอจะใช้มันฆ่าคนโดยไม่ต้องลงมีดต่อหน้า

หมอเช่นนั้นมีอยู่จริง

หมอที่ไม่รักษาคน

หมอที่เอาวิชารักษาไปทำให้ความตายดูน่าเชื่อ

จ้าวเยี่ยนมองเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงต่ำไม่แพ้กัน

"เช่นนั้นเราก็ต้องหามันให้เจอ ก่อนมันจะลบศพต่อไปได้อีก"

เซวียนอิงพยักหน้า

นางรู้ดีว่า ตอนจบของช่วงนี้ไม่ได้อยู่ที่การเจอศพคืนหรือไม่

แต่อยู่ที่การยอมรับความจริงอีกชั้นหนึ่งให้ชัด

ศัตรูไม่ใช่พ่อค้าชั่วธรรมดา

ไม่ใช่แค่สมาคมที่เน่าเสียเป็นส่วน ๆ

และไม่ใช่แค่คนวางพิษเก่ง

แต่มันคือผู้มีวิชาแพทย์ที่เลือกหันคมวิชาของตนเข้าหาคน

ดังนั้นจากนี้ไป ทุกการสืบ ทุกศพ ทุกห่อยา และทุกคนที่เข้ามาใกล้ความจริง จะต้องถูกมองด้วยสายตาอีกแบบ

สายตาที่ไม่ถามแค่ว่าใครขายยา

แต่ถามว่าใคร “เข้าใจโรค” พอจะปลอมมันขึ้นมาได้อย่างแนบเนียนเช่นนี้

เมื่อกลับออกจากจวนลู่ในยามสาย เซวียนอิงไม่ได้หันกลับไปมองห้องเก็บศพอีก

เพราะภาพเตียงว่างนั้นติดอยู่ในหัวชัดพอแล้ว

มันจะอยู่ตรงนั้นไปอีกนาน

เป็นทั้งความพ่ายแพ้ชั่วคราว

และเป็นหลักฐานอีกชั้นว่า ศัตรูกำลังฟังอยู่

จ้าวเยี่ยนเดินเคียงข้างนางตลอดทางกลับเงียบ ๆ

ครั้งนี้ไม่มีคำหยอก

ไม่มีการคุยแผนทันที

เพราะทั้งสองต่างรู้ว่า วันนี้พวกเขาเพิ่งเสียของสำคัญไปหนึ่งชิ้นจริง

แต่บางครั้ง การเสียหลักฐานหนึ่งชิ้นก็ทำให้เห็นรูปร่างของศัตรูชัดกว่าเดิมทั้งตัว

และรูปร่างที่เห็นในวันนี้

ก็มืดกว่า น่ากลัวกว่า และใกล้ตัวกว่าเดิมมากนัก

เมื่อถึงหน้าโรงหมอ เซวียนอิงหยุดเพียงครู่หนึ่ง

เงาของประตูไม้เล็ก ๆ ทอดอยู่บนพื้นหินชื้น

ภายในนั้นมีคนไข้

มีพยาน

มีตัวอย่างยา

และมีสมุดที่กำลังหนาขึ้นทุกวัน

นางรู้ดีว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป เกมจะยิ่งสกปรกขึ้น

ศพยังหายได้

พยานยังถูกตัดเสียงได้

และความจริงยังถูกช่วงชิงไปต่อหน้าต่อตาได้

แต่เพราะเป็นเช่นนี้เอง นางยิ่งไม่มีสิทธิ์หยุด

เพราะถ้าหมอที่ไม่รักษาคนมีอยู่จริง

เช่นนั้นคนที่ยังถือวิชาแพทย์ไว้เพื่อรักษาความจริงและรักษาชีวิต ก็ยิ่งต้องยืนอยู่ให้ได้นานกว่าอีกฝ่าย

ตอนจบของช่วงนี้ จึงไม่ได้ปิดลงด้วยการได้คำตอบ

แต่มันปิดลงด้วยเตียงว่างหนึ่งเตียง

ศพที่หายไป

และคำยืนยันสั้น ๆ ที่หนักกว่าหลักฐานหลายแผ่นรวมกัน

ในเมืองนี้

มีหมอที่ไม่รักษาคนอยู่จริง.