เข้าสู่ระบบเมื่อเขาคิดจะรัก ขณะที่เธอนั้นมีพันธะผูกพัน รักนี้จึงต้องระวัง เหมือนดังคำที่คุ้นเคย love me love my dog. จึงเป็นที่มาของความรักในครั้งนี้ แพทย์หญิงผู้มากด้วยความสามารถและประสบการณ์ แต่ทว่าหมอใบบัวกลับครองตัวเป็นโสด พร้อมกับเรือพ่วงที่หลายคนไม่อาจรู้ได้ว่าบิดาของหนูน้อยเป็นใคร แพทย์หญิงตั้งครรภ์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน จวบจนกระทั่งมีผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิตของเธอ
ดูเพิ่มเติมSorot lampu memenuhi ballroom Grand Meridia Hotel, memantul dari kristal di langit-langit dan meja-meja kaca yang tersusun mewah. Tepuk tangan bergema ketika pembawa acara mengangkat kartu pemenang dan tersenyum lebar ke arah kamera.
“Pemenang Aktris Terbaik tahun ini adalah... Anindya Wijaya!” Riuh tepuk tangan langsung memenuhi ruangan. Semua mata tertuju pada wanita cantik yang duduk di barisan depan. Gaun hitam berpotongan elegan membalut tubuh rampingnya. Rambut panjangnya ditata rapi, senyumnya sempurna, seperti tidak ada satu hal pun di dunia ini yang mampu mengganggunya. Di mata orang lain, Anindya memiliki segalanya. Ia lahir dari keluarga kaya raya. Kariernya berada di puncak, wajahnya selalu menghiasi billboard dan layar televisi. Bahkan suaminya adalah pewaris keluarga konglomerat besar. Hidupnya sempurna. Begitulah yang dipikirkan semua orang. Tak seorang pun tahu bahwa setiap malam Anindya tidur dengan hati kosong. Ia berdiri dan melangkah ke panggung dengan anggun. Kamera mengikuti tiap geraknya. Ia sudah terbiasa dengan kilatan lampu, sorak penonton, dan pujian yang terasa semakin hambar dari tahun ke tahun. Piala emas diletakkan di tangannya. Ia menatap benda itu sesaat. Dulu ia percaya penghargaan seperti ini adalah segalanya. Kini ia tak lagi yakin. “Terima kasih kepada semua orang yang sudah mendukung saya...” ucapnya sambil tersenyum. Namun kalimat itu terputus ketika seseorang berlari dari sisi panggung. “Nona Anin!” Itu Nara, manajernya. Wanita itu pucat, napas terengah, wajahnya penuh air mata. Anindya mengernyit. Siaran ini disaksikan jutaan orang. Nara tak mungkin bertindak seceroboh ini jika bukan sesuatu yang sangat buruk. “Ada apa?” tanyanya pelan. Nara memegang lengannya dengan tangan gemetar. “Pesawat Tuan Arkana... jatuh.” Dunia seolah berhenti. Anindya menatap kosong. “Apa?” “Pesawat pribadi Tuan Arkana Pratama...” suara Nara pecah. “Beliau... bersama Tuan Kecil.” Piala di tangan Anindya jatuh ke lantai marmer. Suara denting keras menggema ke seluruh ballroom. Tubuhnya membeku. Tuan kecil yang dimaksud Nara adalah Arsen. Putranya dengan Arkana yang baru berusia lima tahun. Pagi tadi, bocah kecil itu memeluk lututnya sambil tersenyum malu-malu. 'Mama ikut kami, ya?' Anindya bahkan tidak menoleh dari cermin meja rias dan hanya berkata dengan dingin. “Mama sibuk.” Arsen terdiam. Lalu seseorang datang mendekat. Suara roda kursi menyentuh lantai kayu terdengar pelan. Pria yang duduk di kursi roda itu adalah Arkana Pratama, suaminya. Pria tinggi dengan wajah tampan dingin yang duduk di kursi roda hitam eksklusif. Kakinya tertutup selimut tipis. Tangan kirinya berada di controller kursi roda elektriknya sementara tangan kanan lainnya mengusap kepala putra mereka. “Jangan ganggu mama,” katanya tenang pada Arsen. “Papa saja yang menemanimu.” Ia menatap Anindya sejenak pagi itu. Tatapan yang selalu sulit ia artikan. Arkana tak marah, memang tidak pernah marah padanya. Tak juga memohon. Tak juga kecewa. Hanya tenang... terlalu tenang. Itulah terakhir kali ia melihat mereka. Air mata mulai menggenang di mata Anindya. Kenangan lama menghantam kepalanya tanpa ampun. Kenangan akan hari pernikahan mereka muncul dalam ingatan Anindya. Ia mengenakan gaun putih mewah, wajah dingin seperti es. Di altar, Arkana duduk di kursi roda dengan jas hitam sempurna. Semua tamu membicarakan mereka diam-diam. Putri keluarga Wijaya menikahi pria cacat. Pewaris Pratama Holdings menikah karena skandal. Semua itu bermula dari malam pernikahan Rafael Mahendra—pria yang dulu sangat dicintainya. Karena patah hati, ia mabuk berat. Saat sadar, ia berada di kamar hotel bersama Arkana bersama ingatan akan malam panas yang mereka lalui bersama. Sebulan kemudian, hasil tes kehamilan menunjukkan dua garis merah. Dua keluarga memaksa pernikahan segera dilangsungkan, karena keluarga Pratama membutuhkan penerus dan keluarga Wijaya tidak bisa menanggung malu. Sementara Anindya membenci semuanya. Ia membenci Arkana, membenci kursi rodanya, dan membenci kenyataan bahwa hidupnya terikat pada pria yang tidak ia cintai. Padahal selama lima tahun pernikahan, Arkana tak pernah memaksanya melakukan apa pun. Ia tak pernah menuntut cinta, tak pernah menahan kariernya, tak pernah marah ketika ia pulang dini hari, tak pernah protes ketika ia mengabaikan anak mereka. Ia hanya diam. Selalu diam. Dan kini... Pria itu pergi, bersama anak yang tak pernah ia peluk sepenuh hati. “N... tidak...” bibir Anindya bergetar. Ia mundur satu langkah. Lalu satu langkah lagi. Lampu panggung terasa berputar, suara orang-orang mulai menjauh. Ia baru sadar sekarang, bahwa yang paling berharga bukan piala ini. Bukan pula sorotan kamera. Apalagi cinta sepihaknya pada Rafael di masa lalu, membuatnya semakin muak kepada dirinya sendiri. Kini Anindya sadar bahwa yang paling berharga justru pria di kursi roda yang selalu menunggunya pulang... dan anak kecil yang selalu memanggilnya mama. Tubuhnya roboh ke lantai, jeritan memenuhi ruangan. Di dalam gelap yang menelan kesadarannya, satu nama keluar dari bibirnya. “Arkana...” Untuk pertama kalinya dalam hidupnya, Anindya berharap diberi satu kesempatan lagi.หนึ่งเดือนผ่านไปก่อนที่แพทย์หญิงใบบัวจะท้องโตไปกว่านี้ งานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่ไร่องุ่นหมื่นเมือง ท่ามกลางแขกผู้มาร่วมงานอย่างคับคั่ง ซึ่งเวลานี้ได้ดำเนินมาถึงพิธีการส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอ โดยมีแขกคนสำคัญอย่างใบบุญและกวินมาในงานนี้ด้วย แต่ที่ขาดไม่ได้คือใบโพธิ์พี่ชายที่แสนดีของเธอ ส่วนหลานๆ มาร่วมงานในช่วงเช้า ก่อนจะเดินทางกลับ เพราะมีประชุมด่วนที่บริษัท ซึ่งแพทย์หญิงใบบัวก็ไม่ได้น้อยใจ เพราะถึงยังไงใบพลูก็ยังอุตส่าห์มา“พี่ดีใจที่คุณคุณหมอมีวันนี้ อย่าให้ใครหรืออะไรมาทำลายความเชื่อใจที่เรามีต่อกันได้ พี่ขอฝากคุณหมอด้วยนะคะพ่อเลี้ยง” ใบบุญถึงกับน้ำตาซึม เพราะเธอปลาบปลื้มปีติยินดี ที่เห็นน้องสาวได้เป็นฝั่งเป็นฝาสักที นึกว่าแพทย์หญิงใบบัวจะขึ้นคานเสียแล้ว“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมจะรักและดูแลคุณหมอกับลูกให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ เพราะเธอกับลูกเป็นดั่งลมหายใจของผม” ทุกคนต่างฉีกยิ้มให้กับถ้อยคำที่พ่อเลียงเมืองรามเอ่ยออกมา“บัวขอบคุณพี่ใบบุญและพี่กวินมากเลยนะคะ ที่คอยช่วยเหลือน้องมาโดยตลอด”“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณหมอก็คือคนในครอบครัวของเราเช่นกัน ขอให้ชีวิตคู่ชื่นมื่นมีแต่ความส
“พ่อเลี้ยง”“ไม่ต้องอ้อนเลยครับ ผมไม่มีทางใจอ่อน ขอทำโทษคุณแม่หน่อยเป็นไร อยากทำตัวดื้อกับคุณพ่อ คุณแม่ก็ต้องยอมรับบทลงโทษจากผมนะครับ” พ่อเลี้ยงเมืองรามไม่พูดเปล่า เขารั้งหญิงสาวนอนราบกับเตียง ก่อนจะเข้าไปคร่อมร่างของเธอเอาไว้ด้วยความระมัดระวังกว่าที่เคย“บัวท้องอยู่นะคะ”“ท้องก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ คุณเป็นหมอน่าจะรู้ดี” สิ้นเสียงพูดพ่อเลี้ยงเมืองรามได้โน้มใบหน้าลงต่ำ เขากดจูบลงไปที่ริมฝีปากอิ่มน้ำด้วยความรู้สึกรักและหวงแหนเธอเป็นที่สุดจากรสจูบที่แสนหวานค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเร่าร้อน เขาผ่อนจังหวะหนักผ่อนสลับไปมา เพื่อให้หญิงสาวมีช่วงเวลาสูดลมหายใจเข้าออก ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ถอดชุดนอนของเธอออก จนเห็นร่องอกอวบอิ่มแค่เพียงสัมผัสเขาก็รู้ทันที ถึงความคับแน่นเต็มมือมากกว่าเดิม เพราะตอนนี้แพทย์หญิงตั้งครรภ์ได้สิบสองสัปดาห์แล้ว แต่ทว่าหน้าท้องของเธอยังไม่โผล่ ถ้าไม่บอกก็ไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวกำลังตั้งครรภ์บทรักลึกซึ้งยังคงร้อนแรง แว่วเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ หอบกระชั้นถี่ ต่างคนต่างก็กำลังดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์รัก ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดอยู่ในโพรงปากของคนตัวเล็ก พลางรั้งชุดของตัวเองออกได้อย่างช่ำชอง ท
เมื่อหญิงสาวอันเป็นที่รักได้ปิดบังเรื่องสำคัญเอาไว้ เธอคิดว่าตัวเองเก่งมากหรืออย่างไร ทำไมถึงไม่ยอมพูดความจริง พ่อเลี้ยงเมืองรามค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งข้างๆ แพทย์หญิงใบบัวเขาวางมือลงไปที่หน้าท้องของเธอเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เมื่อพ่อเลี้ยงหนุ่มกำลังจะได้เป็นพ่อคน แต่ทว่าหญิงสาวที่รักสุดหัวใจกำลังจะหนีเขาไปไกล เธอทำไมถึงใจร้ายจัง“พ่อจะไม่ยอมให้แม่พาหนูไปไหนไกลหูไกลตา มันน่าจับมาตีก้นให้เข็ด คุณคิดจะทำอะไร คิดว่าผมไม่มีหัวใจรึไง ถึงจะทิ้งกันไปไกลสุดขอบฟ้า” ถึงแม้ว่าเขาจะตัดพ้อต่อเธอ แต่ทว่าพ่อเลี้ยงเมืองรามก็โกรธหญิงสาวไม่ลง“จุ๊บ! ผมรักคุณ รักมาก มากที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักได้ และไม่คิดจะรักใครนอกจากคุณ คุณหมอใบบัว” เขาจุมพิตลงไปที่หน้าผากกว้างของเธอด้วยความทะนุถนอม พลางกระซิบเบาๆ ที่ข้างใบหูเล็ก ทำให้แพทย์หญิงใบบัวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้กับชายตรงหน้า ซึ่งเธอยังไม่รู้ว่านายแพทย์โฬมได้เล่าความจริงทั้งหมดให้กับพ่อเลี้ยงเมืองรามได้ทราบ ซึ่งเขาให้อ้ายคำป้อจัดการเรื่องค่าปรับเรียบร้อยแล้ว“พ่อเลี้ยง” แพทย์หญิงใบบัวงัวเงียตื่นขึ้นมา ขณะที่พ่อเลี้
“คุณหมอจำสร้อยเส้นนั้นได้ไหม ล็อกเกตนั่นเป็นสิ่งยืนยันว่าของขวัญคือลูกสาวของคุณเมืองแมน มอบมันให้กับเธอในวันเกิด แล้วฝากบอกทุกคนด้วย คุณเมืองแมนได้ส่งของขวัญ แทนความคิดถึงมาให้ทุกคน”เขมจิราพูดออกมา พลางสะอื้นไปด้วยความรู้สึกคิดถึงเมืองแมน ถึงแม้ว่าเธอจะแต่งงานไปแล้ว แต่ก็ไม่เคยลืมผู้ชายที่แสนดีอย่างเขาได้ ยิ่งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่ม เขมจิราก็ยิ่งเสียใจเป็นทวีคูณ“บัวตั้งใจจะสวมให้ของขวัญอยู่พอดีเลย ทุกคนคงดีใจมาก โดยเฉพาะคุณย่า ที่รักและเอ็นดูของขวัญเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถ้าหากรู้ว่าของขวัญคือหลานสาวแท้ๆ คงเป็นเรื่องที่เซอร์ไพรส์มาก”“ขอบใจมากนะคุณหมอ สงสัยคุณเจคอบจะกลับมาแล้ว แค่นี้นะ เดี๋ยวเขมขอตัวไปเล่าเรื่องราวทังหมดให้เขาฟังก่อน เขาคงดีใจที่ของขวัญได้พบกับครอบครัวของฝ่ายคุณพ่อสักที”“โอเค ดูแลตัวเองด้วยนะ”“ขอบใจมาก บ๊าย... บายจ้า” เมื่อกดวางสาย แพทย์หญิงใบบัวค่อยๆ เดินเข้าไปหาทุกคน ซึ่งมีแค่คนในครอบครัว แต่ดูอบอุ่นเกินบรรยาย“อ้าวคุณหมอ เชิญเลยครับ ของขวัญกำลังรอคุณมาอวยพรอยู่พอดีเลย” พ่อเลี้ยงเมืองรามเดินเข้ามาโอบไหล่แพทย์หญิงเอาไว้ ซึ่งเธอไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ ก่อนจะเดินเข้
“รักก็คือรัก หลงก็คือหลง ฟ้าบอกตามตรง ไม่มีวันไหนที่ลืมคุณได้เลยสักนาที เราลองกลับมาคบกันดูอีกทีนะคะพ่อลี้ยง” หล่อนใช้จังหวะ ที่พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ทันระวังตัว โผเข้ากอดเขาไว้อย่างแนบแน่น“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย” พ่อเลี้ยงเมืองรามกระชากม่านฟ้าออกอย่างแรง จนหล่อนเซถลาออกไป ดีเท่าไหร่แล้วที่ก้นไม่จ้ำเบ้า
“ขอบคุณมากค่ะ คุณพ่อใจดีที่สุดเลย” หนูน้อยยกมือขึ้นไหว้อย่างอ่อนน้อมสวยงาม ก่อนจะเอามือเล็กคล้องลำคอแกร่ง เธอสวมกอดพ่อเลี้ยงหนุ่มไว้แน่น ราวกับว่าเขาคือบิดาผู้ให้กำเนิด“มีความสุขกันจังเลยนะ ชิ!” ม่านฟ้ากำมือแน่น หล่อนรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังถูกเหวี่ยงออกไปนอกโลก เมื่อมองออกไปแล้วเห็นพ่อเลี้ยง
“ไม่ต้องมาพูดเสียงเล็กเสียงน้อยเลยนะ เมื่อคืนไปค้างที่ไหนมา อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะ” นางแสร้งเอ็ดลูกชายออกมาเสียงแข็ง“โธ่! คุณแม่คร้าบ...” ฝ่ายพ่อเลี้ยงเมืองรามเองก็ออดอ้อนผู้เป็นมารดาไม่หยุด“แต่ก่อนใครน๊า... บอกว่าจะอยู่แบบนี้ไปคนเดียว ไม่คิดจะเอาใครเข้ามาในชีวิตอีก”“ทัศนคติของคนเรามันเปลี่ยนแปลง
เสียงกระเส่าของหญิงสาวส่งผลให้เขาเริ่มรุกหนัก ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มซุกลงไปแนบกับทรวงอกอิ่มอีกครั้ง จมูกคมไซ้ลงไปที่เรือนกายหอมกรุ่นของเธอ ทุกซอกทุกมุม เขาพรมจูบลงต่ำไล่ระดับมายังหน้าท้องแบนราบไร้ไขมัน ก่อนจะมาหยุดที่เนินเนื้อ พ่อเลี้ยงหนุ่มอยากลิ้มชิมรสชาติที่แสนหวานจากเกสรดอกไม้งาม เขาสูดเอากลิ่นอ่อ





