แพทย์หญิงใบบัว (Doctor) Love me love my dog.

แพทย์หญิงใบบัว (Doctor) Love me love my dog.

last updateDernière mise à jour : 2025-07-04
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
59Chapitres
2.6KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เมื่อเขาคิดจะรัก ขณะที่เธอนั้นมีพันธะผูกพัน รักนี้จึงต้องระวัง เหมือนดังคำที่คุ้นเคย love me love my dog. จึงเป็นที่มาของความรักในครั้งนี้ แพทย์หญิงผู้มากด้วยความสามารถและประสบการณ์ แต่ทว่าหมอใบบัวกลับครองตัวเป็นโสด พร้อมกับเรือพ่วงที่หลายคนไม่อาจรู้ได้ว่าบิดาของหนูน้อยเป็นใคร แพทย์หญิงตั้งครรภ์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน จวบจนกระทั่งมีผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิตของเธอ

Voir plus

Chapitre 1

1แผลในใจ

Lucius studied me with a trace of suspicion in his eyes.

“Are you angry?”

He took the ring from Liz’s hand and casually spun it between his fingers, his voice soothing.

“Don’t overthink it. You’ve worn this ring for years, and the style is already outdated. I’ll get you a bigger one later.”

I stared at the glinting diamond between his fingers, my expression calm.

And yet something seemed to prick lightly at my heart, leaving behind an inexplicable ache.

Perhaps somewhere in those three years, my feelings for him had become real after all...

Had I really fallen in love with him too?

“Lucius.”

“That’s our wedding ring.”

His hand stilled.

For a split second, his gaze flickered away.

Then he looked at me, pressed his lips together, and seemed about to explain himself.

“I...”

“Donna, I’m sorry!”

Liz suddenly cut in, sounding flustered.

She stepped forward and placed herself between Lucius and me.

She bit her lower lip, her lashes trembling.

“I really overstepped. I just thought the ring was beautiful. I honestly didn’t think that much about it.”

“It’s my fault. I came from a small town and haven’t seen much of the world. I didn’t mean to upset you, Donna...”

“The Don already has so much on his shoulders every day. Please don’t be angry with him because of me, okay?”

By the time she finished, her eyes had already turned red.

Lucius reached out and wrapped an arm around Liz’s shoulders, comforting her in a low voice.

“No one is blaming you. You were only playing the game. She’s the one refusing to honor the rules.”

Then he turned to me, a hint of irritation entering his voice.

“Merope, since when did you become such a sore loser?”

“It’s just a ring. Liz is one of my most capable assistants. Would it really hurt you to show her a little consideration?”

“You’re the Donna. If word gets out that you’re treating one of our own like this over something so trivial, what do you think people will say?”

One of his most capable assistants?

Capable enough for him to hold her in his arms?

I looked at Liz, still half-embraced against Lucius’s side.

She had her face partly buried against his shoulder, her profile full of wounded innocence.

But the corner of her eye lifted toward me ever so slightly, silently declaring her victory.

Once upon a time, Lucius had held me just like that, promising to love and protect me for the rest of his life.

I forced down the ache swelling in my chest.

He had once been willing to pay any price to win my love.

Yet now, he was the first to turn away.

Love and promises—what fragile things they were.

Just like the power of the Wishing Willow, they all came with an expiration date.

The people around us kept glancing back and forth between the three of us.

A few lowered their heads to whisper, faint mockery curling at the corners of their mouths.

They were laughing at the Donna who couldn’t even hold on to her own ring.

I lifted my head and forced the corners of my lips upward.

“I already gave it to her.”

My voice was steady.

“Liz, keep it. There’s no need to give it back.”

Lucius’s expression eased, and a faint smile appeared on his lips.

He released Liz’s shoulder and patted the back of my hand, as though rewarding a puppy that had finally learned to fetch.

“That’s more like it. I knew you were always reasonable.”

Then he turned his head and pinched Liz’s earlobe, murmuring something too quietly for me to hear.

Liz broke into a smile through her tears, the tip of her nose still red.

She raised her chin slightly as she looked at me, unable to hide the triumph in her eyes.

“I knew Donna was the most generous. Thank you, Donna.”

I said nothing and stood to leave.

Lucius’s hand twitched as though he meant to stop me.

“Lucius...”

Liz caught his arm and gave it a playful shake, her voice syrupy sweet.

“I haven’t finished making my request as the winner yet. Put the ring on me, please?”

Lucius hesitated and glanced at me before saying,

“Going to the restroom? Come back soon. We haven’t cut the cake yet.”

So he still remembered it was my birthday.

But I no longer wanted to celebrate it.

Liz tugged at him again, urging him on.

“You’re impossible.”

Lucius pinched the tip of her nose, his tone indulgent despite the helplessness in it.

As I stepped outside and closed the door behind me, Liz’s playful, sugary voice still drifted from the room.

I leaned against the wall and closed my eyes.

Maybe this was for the best.

Now there was even less for me to miss.

This relationship should never have begun in the first place.

I opened my eyes and looked down at my bare left hand.

Five days from now, that hand would once again wear the ring that belonged to the heiress of the Moretti Family.
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
59
1แผลในใจ
พ่อเลี้ยงเมืองราม ชายหนุ่มหน้าตาดี ผู้ที่มีรูปร่างหล่อล่ำสมชายชาตรี สูงขาวเจ้าเสน่ห์ อายุอานามของเขาปาเข้าเลขสี่อยู่รอมร่อ แต่ทว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มผู้มีสวนองุ่นส่งออกทั้งในและต่างประเทศ กลับไม่เคยคิดที่จะสานสัมพันธ์กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน หลังจากที่เขาสูญเสียม่านฟ้าให้กับผู้ชายคนนั้นไปทั้งที่บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่แข่งกันขายขนมจีบไม่เว้นในแต่ละวัน แต่ทว่าเขานั้นกลับมุ่งมั่นทำแต่งาน จนได้รับฉายาว่าคนไร้ความรู้สึก เมื่อเขาเห็นงานสำคัญกว่าผู้หญิง ไม่ว่าใครหน้าไหน สวยระดับนางสาวไทย ก็ไม่เคยเข้ามาอยู่ในใจของพ่อเลี้ยงเมืองรามได้“พ่อเลี้ยง หมอคนใหม่ที่ลูกจะให้เธอมาดูแลแม่แทนหมอประวิทย์หน้าเป็นยังไง ใจดีหรือเปล่า ความจริงแค่จ้างพยาบาลก็ได้ ทำไมต้องให้หมอมาดูแลถึงบ้านด้วย”หญิงสูงวัยพูดกับลูกชายออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ เมื่อพ่อเลี้ยงเมืองรามจะให้แพทย์เฉพาะทางมาดูแลมารดา ซึ่งเธอสามารถทำงานที่โรงพยาบาลได้ตามปกติ แต่ต้องมาพักที่ไร่ของเขา จนกว่าการว่าจ้างจะสิ้นสุด“พยาบาลกับหมอแตกต่างกันนะครับแม่ ผมแค่อยากให้แม่อยู่ใกล้หมอ” คำพูดของลูกชายทำให้มารดาถึงกับส่ายศีรษะ เพราะนางไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่แพทย์ระบุว่าห
Read More
2 แพทย์หญิงใบบัว
ภายในบ้านที่ตกแต่งเอาไว้อย่างเรียบง่าย แต่ก็ดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย แพทย์หญิงใบบัวตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อวิ่งออกกำลังกาย ก่อนที่เธอจะเข้าครัวทำมื้อเช้าเองในทุกๆ วัน จนเริ่มชินกับชีวิตที่เต็มไปด้วยความรับผิดชอบเมื่อหญิงสาวต้องดูแลหนูน้อยของขวัญเพียงลำพัง แต่ทว่าเธอก็ไม่เคยหวั่น เพราะการมีลูกสาวนั้นมันคือความสุขด้วยซ้ำ ของขวัญไม่ใช่ภาระของเธอ แต่หนูน้อยคือกำลังใจที่ทำให้เธออยากตื่นขึ้นมามีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ในทุกๆ วัน“คุณแม่ขา...” เสียงหวานของหนูน้อยวัยหกขวบกว่าดังขึ้น พร้อมกับวิ่งเข้ามาในครัว ขณะที่พี่เลี้ยงตามของขวัญแทบไม่ทัน แน่นอนเวลาตื่นนอน หนูน้อยมักจะวิ่งมาหาแม่ในครัวเป็นประจำ“คุณหนูของขวัญอย่างวิ่งค่ะ เดี๋ยวล้ม” เสียงของริตาพี่เลี้ยงของเธอดังขึ้น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หนูน้อยหยุดวิ่ง“ตื่นแต่เช้าเลย รู้ใช่ไหมคะคนสวย วันนี้เราจะไปไหนกัน” จังหวะที่หนูน้อยวิ่งมาถึง ทำให้แพทย์หญิงใบบัวผละจากหม้อข้าวต้ม แล้วก้มลงไปถามด้วยถ้อยคำที่แสนหวาน“เราจะย้ายไปจากที่นี่ ย้ายไปอยู่ที่ไร่ของพ่อเลี้ยงเมืองรามใช่ไหมคะ” หนูน้อยพูดจาฉะฉานเงยหน้าขึ้นไปถามผู้เป็นมารดา“ใช่แล้วค่ะ”“เราจะย้าย
Read More
3 ไร่องุ่นหมื่นเมือง
ไร่องุ่นหมื่นเมืองเป็นที่ขึ้นชื่อลือชาขององุ่นคุณภาพดี เพราะนอกจากจะองุ่นจะมีรสชาติอร่อยแล้ว ยังมีองุ่นที่ใช้ทำไวน์ ซึ่งจะแตกต่างจากองุ่นที่ใช้กินสด เพราะองุ่นทำไวน์มักออกรสเปรี้ยว ฝาด เปลือกหนากว่าองุ่นที่กินสด ซึ่งรสชาติของไวน์นั้น ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ทั้งอุณหภูมิ สภาพอากาศ ไปถึงดินที่ใช้ปลูกองุ่นฉะนั้นไร่หมื่นเมืองจึงกลายเป็นที่ต้องการของตลาดทั้งในและต่างประเทศ เพราะดินดีและพ่อเลี้ยงเมืองรามไม่ใช้สารเคมี จึงทำให้เขาขายดีและได้ราคาที่สูงกว่าท้องตลาดทั่วไปเมื่อรถมินิ คูเปอร์ คันสีแดงดูร้อนแรง แต่ทว่าคนขับกลับมีท่าทีที่ใจเย็น ซึ่งภายในรถของเธอได้บรรจุของมาจนเต็ม ทั้งเบาะผู้โดยสารและในกระโปรงท้ายรถ ของบางอย่างเธอก็ยังคงเก็บเอาไว้ที่บ้านหลังนั้น เพราะแพทย์หญิงใบบัวคิดว่าสัญญาถูกยกเลิกเมื่อไหร่ เธอก็คงตั้งกลับไปที่บ้านหลังนั้นดังเดิม ถึงแม้ว่ามันจะเล็ก แต่บ้านหลังนั้นก็คือน้ำพักน้ำแรงที่เธอผ่อนเอาไว้กับธนาคารเกือบจะปิดบัญชีได้แล้ว เหลือค่างวดอีกแค่ปีกว่าๆพอรถแล่นเข้ามาภายในไร่องุ่นหมื่นเมือง ความสวยงามของที่นี่กำลังสะกดสายตาให้แพทย์หญิงใบบัวต้องลดความเร็วของรถลง ไร่องุ่นที่มีพื้นที่
Read More
4 พ่อเลี้ยงเมืองราม
เวลาผ่านไปจวบจนกระทั่งถึงบ่ายแก่ๆ หลังจากที่แพทย์หญิงใบบัวตรวจร่างกายของหญิงสูงวัยเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งอาการโดยรวมไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงความดันปกติ จังหวะการเต้นของหัวใจก็เป็นปกติ เธอจึงขอตัวมาจัดแจงข้าวของเข้าที่ให้เรียบร้อย ซึ่งบ้านหลังนี้มีสองห้องนอน หญิงสาวจัดการชุดของลูกสาวเข้าตู้อย่างเป็นระบบระเบียบ ก่อนจะมากลับมาจัดการห้องของตัวเอง“ลืมเอาภาพนี้ติดไว้ที่ห้องของขวัญ โตขึ้นลูกอย่าหนีแม่ไปไหนนะคะ อยู่เป็นเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงหัวใจให้แม่ก่อนนะลูก แม่ยังไม่พร้อมที่จะให้ใครพรากลูกไปจากอก” ดูเหมือนว่าเธอกำลังร้องไห้ออกมาอย่างไม่แยแสต่อความเป็นจริง อีกไม่กี่ปีหนูน้อยคงต้องจากไปไกล ไกลเสียจนเธอนั้นกลัวว่าจะทำใจยอมรับช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ได้“แม่จะเข้มแข็ง แม่จะไม่ร้องไห้ แม่รักลูกจัง” หญิงสาวยังคงสะอื้นๆ เบา พลางจุมพิตลงไปที่ภาพของทารกน้อย รอยยิ้มได้ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เมื่อนึกถึงช่างเวลาการเริ่มต้นได้เป็นแม่ของใครสักคนพอปาดน้ำตาออกจากแก้ม แพทย์หญิงใบบัวได้เดินไปที่ห้องของลูกสาวอีกครั้ง เพื่อตกแต่งห้องให้กับของขวัญ ซึ่งไม่มีอะไรมากมาย นอกจากภาพของทารกน้อยกับเธอในอิริยาบถต่าง
Read More
5 อยากมีคุณพ่อ
เพียงแค่ของขวัญเงยหน้าขึ้นมา ทำให้พ่อเลี้ยงเมืองรามถึงกับตกตลึง เมื่อเค้าโครงใบหน้าและแววตาของหนูน้อย เริ่มทำให้หัวใจของผู้ชายเย็นชาอย่างเขาเต้นแรง ทั้งที่ปกติแล้วมันไม่ค่อยได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว มันไม่ได้เกิดจากความรักหรือความพิศวาส แต่ทว่ามันเกิดจากความรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก“ผมเข้าใจแล้วครับว่าทำไมแม่ถึงถูกชะตากับเด็กคนนี้จัง” พ่อเลี้ยงหนุ่มพูดพลางจับจ้องไปที่ดวงหน้าของหนูน้อย“หนูของขวัญ วางภาพวาดลงก่อน มานี่ย่าจะแนะนำให้หนูได้รู้จักกับกับพ่อเลี้ยงเมืองราม เจ้าของไร่หมื่นเมือง” หนูน้อยทำตามคำบอกของหญิงสูงวัยอย่างว่าง่าย“สวัสดีค่ะคุณพ่อ หนูดีใจจังเลยค่ะ หนูอยากมีพ่อมานานแล้ว” พ่อเลี้ยงเมืองรามตั้งหลักแทบไม่ทัน เมื่อหนูน้อยพูดออกมาด้วยแววตาที่ดูใสซื่อ จนทำให้คนทั้งคู่หันไปสบตากับด้วยความอยากรู้ในถ้อยคำที่หนูน้อยได้เรียบเรียงออกมา เธอดูน่าสงสารจนพ่อเลี้ยงเมืองรามอดที่จะถามออกไปไม่ได้“มานี่สิ มานั่งตรงนี้ พ่อของหนูไปไหน ทำไมหนูถึงบอกว่าอยากมีพ่อ” พ่อเลี้ยงหนุ่มที่มีใบหน้าเคร่งขรึม เขาทำตัวน่าเกรงขามตลอดเวลา แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับความน่ารักของหนูน้อย จนแสดง
Read More
6 เด็กดื้อ
หลังจากที่ทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการ ทุกคนต่างลงมือรับประทานอาหาร ซึ่งบางเมนูคุณนายแม้นเมืองไม่ค่อยได้รับประทานมานาน โดยเฉพาะปลาซาร์ดีนนึ่งบ๊วย รสชาติเปรี้ยวนำ เค็มตาม แล้วหวานท้ายสุดนั้นช่างเลิศรส“จานนี้คงกลายเป็นเมนูโปรดของแม่ไปแล้ว วันหลังทำให้แม่ทานอีกนะคุณหมอ ว่าแต่ใครไปหาซื้อของสดพวกนี้ละ” หญิงสูงวัยเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางรับประทานในจานไปด้วยความเอร็ดอร่อย จนทำให้แพทย์หญิงใบบัวอดที่จะยิ้มให้กับหญิงสูงวัยไม่ได้“บัวแอบไปหลังจากเดินชมไร่ เมื่อตอนเย็นน่ะค่ะ เมนูปลาซาร์ดีนมีประโยคต่อสุขภาพมากเลยนะคะ คุณ... เอ่อ... คุณแม่ทานเยอะๆ นะคะ” หญิงสาวรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ที่เธอต้องเรียกหญิงสูงวัยว่าแม่ ขณะที่ลูกชายของนางนั่งอยู่ด้วยแบบนี้ เขาลอบมองเธอด้วยหางตาบ่อยครั้ง จนนับไม่ถ้วน จนแพทย์หญิงใบบัวเริ่มสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง เธอพยายามที่จะไม่ใส่ใจ ก่อนจะตักอาหารใส่จานให้คุณนายแม้นเมือง“ค่าใช้จ่ายมื้อนี้ คุณหมอไปเบิกกับพ่อเลี้ยงเลยนะลูก”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ ถือซะว่าเป็นการฉลอง ที่บัวกับลูกเข้ามาอยู่ในไร่หมื่นเมืองก็แล้วกันนะคะ” หญิงสาวดูเกรงคุณนายแม้นเมือง เสียจนพ่อ
Read More
7 หัวใจแทบแตกสลาย
เมื่อแพทย์แพทย์หญิงใบบัวพาลูกเดินออกไปพ้นจากห้องรับประทานอาหาร พ่อเลี้ยงหนุ่มได้พูดออกมา ราวกับเขานั้นกลัวว่าหนูน้อยจะไปอ้อน ของร้องให้ผู้ชายคนอื่น มาทำหน้าที่เป็นบิดาให้กับเธอแทนเขา ซึ่งส่งผลให้มารดาของพ่อเลี้ยงเมืองรามยิ้มหน้าบานปานกระด้ง (กระด้งคือภาชนะสานเอาไว้สำหรับฝัดข้าว หรือใส่ของเพื่อตากแดดจ้า)“แต่แม่ว่าคุณหมอน่ารักมากกว่า” “ยังไงครับแม่ เธอดุลูกออกมายังกับนางยักษ์แบบนั้น แม่ยังมองว่าเธอน่ารักอยู่อีกเหรอ ผมว่าเธอไม่เหมาะที่จะเป็นคุณหมอ แต่เหมาะที่จะเป็นคนไข้มากกว่า” ชายหนุ่มพูดพลางลุกเดินออกไปจากห้องอาหาร เมื่อเขานั้นกินไม่ลง แม้ว่าฝีมือของแพทย์หญิงใบบัวจะเลิศรสแค่ไหนก็ตามทีเวลานี้คุณนายแม้นเมืองพอจะดูออก นางถึงกับแอบยกยิ้มที่มุมปาก เมื่ออาการของลูกชายบ่งบอกถึงความหงุดหงิดใจ หลังจากแพทย์หญิงใบบัวพาลูกสาวเดินออกไปแบบนั้น ที่สำคัญพ่อเลี้ยงเมืองรามไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยต่อปากต่อคำหรือพูดกับผู้หญิงคนไหนนานเท่ากับเธอภายในเรือนหลังเล็กกำลังเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หนูน้อยเองก็คงอยากมีบิดา หลังจากที่รอมาแสนนาน ความรู้สึกที่กำลังกัดกินหัวใจของหญิงสาวเริ่มเจ็บปวดไม้แพ้ลูกสา
Read More
8 หัวใจแทบแตกสลาย 2
“กลับมาหาแม่เถอะนะของขวัญ แม่สัญญาว่าจะตามใจลูก ยอมให้หนูเรียกพ่อเลี้ยงเมืองรามว่าพ่อก็ได้ ขอเพียงแค่หนูกลับมาสู่อ้อมกอดแม่อีกครั้ง แม่จะไม่ห้ามลูกอีกแล้ว ได้โปรดกลับมาเถอะนะของขวัญ”แพทย์หญิงใบบัวเดินไปนั่งลงที่ม้าหินอ่อน ก่อนจะซบใบหน้าลงไปที่โต๊ะแล้วร้องไห้ออกมา ทั้งที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้สุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจทนต่อความรู้สึกที่กำลังเผชิญได้ ทั้งห่วงลูกทั้งเกรงใจเจ้าของไร่ ความรู้สึกแย่เริ่มถาโถมเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า ทางด้านพ่อเลี้ยงเมืองราม พอได้ไฟฉาย เขารีบเดินออกมาจากห้องทำงาน จังหวะนี้เองทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มเจอกับมารดาเข้าพอดี“อ้าว! คุณแม่ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาอย่างอ่อนโยน เพื่อกลบเกลื่อนความกังวลที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจ“แม่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเลยเดินลงมาดู เกิดอะไรขึ้นเหรอพ่อเลี้ยง ทำไมคนงานถึงได้ฉายไฟที่ไร่องุ่นเต็มไปหมดเลย เหมือนกำลังหาอะไรอยู่” หญิงสูงวัยจ้องหน้าลูกชายด้วยความสงสัย ยิ่งพ่อเลี้ยงเมืองรามพยายามหลบสายตาของมารดา ยิ่งทำให้นางมีลางสังหรณ์ว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่ไร่หมื่นเมืองอย่างแน่นอน“เปล่าครับ ตอนกลางวันแดดมันร้อน ผมเลยให้คนงานเอาล
Read More
9 ความใกล้ชิด
หมับ!“ว้าย! พ่อเลี้ยง” คนตัวเล็กถลาเข้าไปซบอกแกร่งของชายตัวโตอย่างไม่ทันระวังตัว แต่ทว่าพ่อเลี้ยงเมืองรามกลับจงใจโอบเธอเอาไว้แน่เมื่อเขาทนเห็นเธอร้องไห้ไม่ไหว ไม่รู้ทำไมต้องรู้สึกหวั่นไหวทั้งเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ ซึ่งคำตอบที่ได้คือหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆในเวลานี้อย่าว่าแต่เขาเลย แพทย์หญิงใบบัวเองก็รู้แปลกๆ กับการที่ได้อยู่ภายใต้อ้อมกอดของพ่อเลี้ยงเมืองราม เธอรู้สึกอบอุ่นเสียจนไม่อยากผละออก แต่ท้ายที่สุดแล้ว หญิงสาวก็ต้องถอยห่างจากชายตัวโต ซึ่งเธอนึกโมโหตัวเองที่หวั่นไหวไปกับสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับหัวใจดวงน้อย“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”“คุณจะขอโทษผมทำไม คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ผมต่างหากที่ตั้งใจ” เพียงแค่หันไปสบตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่จ้องมองมา หัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง เธอช่างโง่งม เริ่มประหม่ากับสายตาคมของชายตัวโต ทั้งที่ควรจัดการกับความรู้สึกของตัวเองให้มากกว่านี้“พ่อเลี้ยงว่าอะไรนะคะ แต่ช่างเถอะค่ะ ตอนนี้ลูกฉันเป็นยังไงบ้างของขวัญอยู่ส่วนไหนของไร่ก็ไม่รู้”“ผมไม่ชอบให้ใครขัดใจ ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่าร้องไห้ น้ำตาไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาหรอกนะ ตามผมมา”พ่อเลี้ยงเมืองร
Read More
10 ความใกล้ชิด 2
“ถ้าไม่เจอในไร่องุ่น ก็แสดงว่าของขวัญต้องเดินไปตามถนนคอนกรีตอย่างแน่นอน”พ่อเลี้ยงหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เขาเชื่อว่าหนูน้อยต้องปลอดภัย เพราะภายในไร่ไม่ได้มีอันตรายอะไรที่จะต้องวิตกกังวล แต่ทว่าสำหรับคนเป็นแม่นั้น ในแต่ละวินาทีตอนนี้ช่างบีบหัวใจของเธอเหลือเกิน ตราบใดที่ยังไม่ได้เจอหน้าลูกสาว แพทย์หญิงใบบัวก็ไม่มีทางใจเย็นลงได้“ยังมีอีกที่ครับพ่อเลี้ยง ที่ผมคิดว่าคุณหนูของขวัญน่าจะชอบ”“ที่ไหน!” คราวนี้พ่อเลี้ยงเมืองรามถึงกับเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงเข้ม“สุสานครับ”“ฮะ! อะไรนะคะ สุสานอย่างนั้นเหรอ” แค่ได้ฟังคำว่าสุสาน แพทย์หญิงใบบัวถึงกับมีสีหน้าที่ตื่นตระหนก ถ้าหากของขวัญอยู่ที่นั่นลูกสาวของเธอจะหวาดกลัวแค่ไหนกัน ป่านนี้ไม่รู้ว่าหนูน้อยกลัวเสียจนเตลิดไปไกลแล้วหรือยัง“ที่นั่นไม่น่ากลัวหรอกคุณ พวกเขาอยู่กันเป็นครอบครัว อยากเจอลูกไม่ใช่เหรอ รีบตามผมมาสิ”คราวนี้หญิงสาวไม่รั้งรอ เธอรีบเดินตามหลังพ่อเลี้ยงเมืองรามไปติดๆ ภายในใจได้แต่ภาวนาขอให้เจอของขวัญที่นั่น ไม่ว่าลูกจะร้องขอสิ่งใด เธอจะยอมทำตามในสิ่งที่หนูน้อยปรารถนา เมื่อลูกสาวอยากเรียกพ่อเลี้ยงหนุ่มว่าบิดา เธอจะไม่ห้ามหรือต่อว่าข
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status