แพทย์หญิงใบบัว (Doctor) Love me love my dog.

แพทย์หญิงใบบัว (Doctor) Love me love my dog.

last update最終更新日 : 2025-07-04
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
59チャプター
2.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

นางเอกเก่ง

หมอ

รักแรกพบ

เมื่อเขาคิดจะรัก ขณะที่เธอนั้นมีพันธะผูกพัน รักนี้จึงต้องระวัง เหมือนดังคำที่คุ้นเคย love me love my dog. จึงเป็นที่มาของความรักในครั้งนี้ แพทย์หญิงผู้มากด้วยความสามารถและประสบการณ์ แต่ทว่าหมอใบบัวกลับครองตัวเป็นโสด พร้อมกับเรือพ่วงที่หลายคนไม่อาจรู้ได้ว่าบิดาของหนูน้อยเป็นใคร แพทย์หญิงตั้งครรภ์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน จวบจนกระทั่งมีผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิตของเธอ

もっと見る

第1話

1แผลในใจ

경성 상류층 사람들은 윤하경이 구지호에게 목숨 걸고 매달리는 순정파라는 사실을 다 알고 있었다.

그래서 그녀가 한밤중에 몸에 꼭 맞는 섹시한 슬립 드레스를 입고 강현우가 묵고 있는 호텔 방을 두드렸을 때, 강현우는 눈썹을 살짝 치켜세우며 물었다.

“구지호가 알면 어쩌려고?”

윤하경은 코웃음을 치며 그의 목을 감싸안고 대담하게 입을 맞췄고 과할 정도로 적극적이었다.

그의 입술에서 은은하게 풍기는 담배 향이 이상하게도 매력적으로 느껴졌다.

경성 상류층 사람들은 강현우가 여자를 다루는 데 능숙하다는 걸 익히 알고 있었다. 윤하경이 그를 선택한 이유도 분명했다.

첫째, 강현우는 구지호보다 훨씬 강력한 인물이었고 구지호를 자극하기에 충분했다.

둘째, 강현우는 여자를 오래 곁에 두지 않는 것으로 유명했다. 그의 곁에 머무는 여자는 길어야 한 달이다.

구지호가 자신과 이복동생 윤하연과 바람이 났다는 사실을 알게 된 순간, 윤하경은 주저 없이 강현우를 찾아왔다.

구지호는 윤하경이 자신을 떠나지 않을 거라 믿고 있었지만 이제는 그 믿음을 깨뜨릴 차례였다.

‘나는 너 없이도 잘 살아!’

강현우는 잠시 멈칫했지만 곧 그녀의 허리를 감싸안고 방 안으로 그녀를 끌어들였다. 문이 닫히고 그는 윤하경을 문에 밀어붙이며 의미심장한 미소를 지었다.

“후회하지 마.”

“현우 씨, 뭐 이렇게 질질 끌어요? 진짜...”

말이 끝나기도 전에 강현우는 그녀의 입술을 막으며 그대로 침대 위로 그녀를 던졌다.

그 순간, 윤하경은 살짝 겁이 났다. 하지만 강현우는 이 방면에서 지나칠 정도로 능숙했고 처음의 고통을 제외하면 그다지 불편하지 않았다.

‘생각보다 좋은데?’

다만 이상했던 건, 여자와의 경험이 많다고 소문난 강현우가 이 밤만큼은 마치 굶주린 늑대처럼 달려들었다는 점이었다. 두 시간 동안 사랑을 나눈 윤하경은 완전히 녹초가 되어 손가락 하나 까딱할 힘도 없었다. 그녀를 바라보던 강현우는 침대 한쪽을 가리키며 물었다.

“첫 경험이야?”

믿지 못하겠다는 그의 말투에 윤하경은 차갑게 웃었다.

“걱정하지 마세요. 책임지라고 할 생각 없으니까.”

강현우는 미간을 살짝 찌푸리며 침대 머리맡에서 담배를 꺼내 불을 붙였다. 연기를 내뱉으며 그녀를 바라보는 그의 눈빛은 무언가 떠보는 듯했다.

윤하경은 그 시선이 불편했다. 그녀는 샤워를 마친 뒤 단정히 옷을 갖춰 입고는 가볍게 손을 흔들며 말했다.

“그럼, 이만 가볼게요.”

그녀의 태도는 마치 패스트푸드를 먹고 떠나는 사람 같았다.

그러자 강현우는 미간을 찌푸렸다.

“필요할 때만 쓰고 버리겠다는 거야?”

“아, 맞다. 한 가지 빠뜨렸네요.”

윤하경은 휴대폰을 꺼내 그의 손을 잡고 사진을 찍었다.

찰칵!

어지럽혀진 침대를 배경으로 서로 꼭 잡은 두 손이 사진 속에 담겨 있었다. 누가 봐도 무슨 일이 있었는지 짐작할 수 있는 사진이었다.

강현우의 길고 매끈한 손가락과 오른손 약지에 있는 작은 점은 누구라도 알아볼 수 있을 정도로 눈에 띄었다.

윤하경은 만족스러운 미소를 지으며 사진을 SNS에 올렸지만 그녀가 사진을 올리자마자, 강현우는 그녀를 다시 침대로 끌어당겼다.

“사진 찍는 건 추가 요금인데?”

그는 낮은 목소리로 그녀의 귀에 속삭이며 뜨거운 숨결을 뱉었다.

‘한 번이나 두 번이나 뭐가 달라?’

그가 다시 몸을 낮췄을 때, 윤하경은 거부하지 않았다.

평소에는 차갑고 도도한 이미지를 풍기던 강현우가 침대 위에서는 피곤을 모르는 야수처럼 보였다.

결국, 윤하경은 녹초가 되어 어떻게 잠들었는지도 모른 채 정신을 놓았다.

다음 날 아침, 윤하경이 눈을 떴을 때 강현우는 이미 사라지고 없었다.

침대 옆을 만져보니 차갑게 식어 있었고 강현우는 오래전에 떠난 모양이었다.

윤하경은 뻐근한 몸을 이끌고 샤워를 하며 거울에 비친 자기 몸을 바라봤다.

목과 어깨, 팔 곳곳에 남아 있는 흔적들을 보며 그녀는 미간을 찌푸렸다.

‘이 남자, 진짜 미쳤군.’

옷을 갈아입고 휴대폰을 확인하려 했지만 배터리가 방전돼 있었다.

전원을 연결하자마자, 메시지와 부재중 전화가 쏟아졌다.

그녀가 예상했던 대로 SNS는 이미 난리가 났고 가장 먼저 메시지를 보낸 사람은 구지호였다.

[너 어디야?]

[대체 어디 있는 거야?]

[그 남자는 누구야?]

[주소 보내!]

[윤하경, 제정신이야?]

구지호는 전화를 여러 번 걸었지만 윤하경은 한 번도 받지 않았다.

대신 그녀는 피식 웃으며 메시지를 모두 삭제하고 구지호를 차단했다.

구지호는 윤하경이 언제나 자신에게 헌신적이고 순진하기만 하다고 믿어왔지만 이렇게 복수심이 강한 사람일 줄은 전혀 몰랐다.

‘이제 시작일 뿐이야.’

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
59 チャプター
1แผลในใจ
พ่อเลี้ยงเมืองราม ชายหนุ่มหน้าตาดี ผู้ที่มีรูปร่างหล่อล่ำสมชายชาตรี สูงขาวเจ้าเสน่ห์ อายุอานามของเขาปาเข้าเลขสี่อยู่รอมร่อ แต่ทว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มผู้มีสวนองุ่นส่งออกทั้งในและต่างประเทศ กลับไม่เคยคิดที่จะสานสัมพันธ์กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน หลังจากที่เขาสูญเสียม่านฟ้าให้กับผู้ชายคนนั้นไปทั้งที่บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่แข่งกันขายขนมจีบไม่เว้นในแต่ละวัน แต่ทว่าเขานั้นกลับมุ่งมั่นทำแต่งาน จนได้รับฉายาว่าคนไร้ความรู้สึก เมื่อเขาเห็นงานสำคัญกว่าผู้หญิง ไม่ว่าใครหน้าไหน สวยระดับนางสาวไทย ก็ไม่เคยเข้ามาอยู่ในใจของพ่อเลี้ยงเมืองรามได้“พ่อเลี้ยง หมอคนใหม่ที่ลูกจะให้เธอมาดูแลแม่แทนหมอประวิทย์หน้าเป็นยังไง ใจดีหรือเปล่า ความจริงแค่จ้างพยาบาลก็ได้ ทำไมต้องให้หมอมาดูแลถึงบ้านด้วย”หญิงสูงวัยพูดกับลูกชายออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ เมื่อพ่อเลี้ยงเมืองรามจะให้แพทย์เฉพาะทางมาดูแลมารดา ซึ่งเธอสามารถทำงานที่โรงพยาบาลได้ตามปกติ แต่ต้องมาพักที่ไร่ของเขา จนกว่าการว่าจ้างจะสิ้นสุด“พยาบาลกับหมอแตกต่างกันนะครับแม่ ผมแค่อยากให้แม่อยู่ใกล้หมอ” คำพูดของลูกชายทำให้มารดาถึงกับส่ายศีรษะ เพราะนางไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่แพทย์ระบุว่าห
続きを読む
2 แพทย์หญิงใบบัว
ภายในบ้านที่ตกแต่งเอาไว้อย่างเรียบง่าย แต่ก็ดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย แพทย์หญิงใบบัวตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อวิ่งออกกำลังกาย ก่อนที่เธอจะเข้าครัวทำมื้อเช้าเองในทุกๆ วัน จนเริ่มชินกับชีวิตที่เต็มไปด้วยความรับผิดชอบเมื่อหญิงสาวต้องดูแลหนูน้อยของขวัญเพียงลำพัง แต่ทว่าเธอก็ไม่เคยหวั่น เพราะการมีลูกสาวนั้นมันคือความสุขด้วยซ้ำ ของขวัญไม่ใช่ภาระของเธอ แต่หนูน้อยคือกำลังใจที่ทำให้เธออยากตื่นขึ้นมามีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ในทุกๆ วัน“คุณแม่ขา...” เสียงหวานของหนูน้อยวัยหกขวบกว่าดังขึ้น พร้อมกับวิ่งเข้ามาในครัว ขณะที่พี่เลี้ยงตามของขวัญแทบไม่ทัน แน่นอนเวลาตื่นนอน หนูน้อยมักจะวิ่งมาหาแม่ในครัวเป็นประจำ“คุณหนูของขวัญอย่างวิ่งค่ะ เดี๋ยวล้ม” เสียงของริตาพี่เลี้ยงของเธอดังขึ้น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หนูน้อยหยุดวิ่ง“ตื่นแต่เช้าเลย รู้ใช่ไหมคะคนสวย วันนี้เราจะไปไหนกัน” จังหวะที่หนูน้อยวิ่งมาถึง ทำให้แพทย์หญิงใบบัวผละจากหม้อข้าวต้ม แล้วก้มลงไปถามด้วยถ้อยคำที่แสนหวาน“เราจะย้ายไปจากที่นี่ ย้ายไปอยู่ที่ไร่ของพ่อเลี้ยงเมืองรามใช่ไหมคะ” หนูน้อยพูดจาฉะฉานเงยหน้าขึ้นไปถามผู้เป็นมารดา“ใช่แล้วค่ะ”“เราจะย้าย
続きを読む
3 ไร่องุ่นหมื่นเมือง
ไร่องุ่นหมื่นเมืองเป็นที่ขึ้นชื่อลือชาขององุ่นคุณภาพดี เพราะนอกจากจะองุ่นจะมีรสชาติอร่อยแล้ว ยังมีองุ่นที่ใช้ทำไวน์ ซึ่งจะแตกต่างจากองุ่นที่ใช้กินสด เพราะองุ่นทำไวน์มักออกรสเปรี้ยว ฝาด เปลือกหนากว่าองุ่นที่กินสด ซึ่งรสชาติของไวน์นั้น ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ทั้งอุณหภูมิ สภาพอากาศ ไปถึงดินที่ใช้ปลูกองุ่นฉะนั้นไร่หมื่นเมืองจึงกลายเป็นที่ต้องการของตลาดทั้งในและต่างประเทศ เพราะดินดีและพ่อเลี้ยงเมืองรามไม่ใช้สารเคมี จึงทำให้เขาขายดีและได้ราคาที่สูงกว่าท้องตลาดทั่วไปเมื่อรถมินิ คูเปอร์ คันสีแดงดูร้อนแรง แต่ทว่าคนขับกลับมีท่าทีที่ใจเย็น ซึ่งภายในรถของเธอได้บรรจุของมาจนเต็ม ทั้งเบาะผู้โดยสารและในกระโปรงท้ายรถ ของบางอย่างเธอก็ยังคงเก็บเอาไว้ที่บ้านหลังนั้น เพราะแพทย์หญิงใบบัวคิดว่าสัญญาถูกยกเลิกเมื่อไหร่ เธอก็คงตั้งกลับไปที่บ้านหลังนั้นดังเดิม ถึงแม้ว่ามันจะเล็ก แต่บ้านหลังนั้นก็คือน้ำพักน้ำแรงที่เธอผ่อนเอาไว้กับธนาคารเกือบจะปิดบัญชีได้แล้ว เหลือค่างวดอีกแค่ปีกว่าๆพอรถแล่นเข้ามาภายในไร่องุ่นหมื่นเมือง ความสวยงามของที่นี่กำลังสะกดสายตาให้แพทย์หญิงใบบัวต้องลดความเร็วของรถลง ไร่องุ่นที่มีพื้นที่
続きを読む
4 พ่อเลี้ยงเมืองราม
เวลาผ่านไปจวบจนกระทั่งถึงบ่ายแก่ๆ หลังจากที่แพทย์หญิงใบบัวตรวจร่างกายของหญิงสูงวัยเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งอาการโดยรวมไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงความดันปกติ จังหวะการเต้นของหัวใจก็เป็นปกติ เธอจึงขอตัวมาจัดแจงข้าวของเข้าที่ให้เรียบร้อย ซึ่งบ้านหลังนี้มีสองห้องนอน หญิงสาวจัดการชุดของลูกสาวเข้าตู้อย่างเป็นระบบระเบียบ ก่อนจะมากลับมาจัดการห้องของตัวเอง“ลืมเอาภาพนี้ติดไว้ที่ห้องของขวัญ โตขึ้นลูกอย่าหนีแม่ไปไหนนะคะ อยู่เป็นเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงหัวใจให้แม่ก่อนนะลูก แม่ยังไม่พร้อมที่จะให้ใครพรากลูกไปจากอก” ดูเหมือนว่าเธอกำลังร้องไห้ออกมาอย่างไม่แยแสต่อความเป็นจริง อีกไม่กี่ปีหนูน้อยคงต้องจากไปไกล ไกลเสียจนเธอนั้นกลัวว่าจะทำใจยอมรับช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ได้“แม่จะเข้มแข็ง แม่จะไม่ร้องไห้ แม่รักลูกจัง” หญิงสาวยังคงสะอื้นๆ เบา พลางจุมพิตลงไปที่ภาพของทารกน้อย รอยยิ้มได้ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เมื่อนึกถึงช่างเวลาการเริ่มต้นได้เป็นแม่ของใครสักคนพอปาดน้ำตาออกจากแก้ม แพทย์หญิงใบบัวได้เดินไปที่ห้องของลูกสาวอีกครั้ง เพื่อตกแต่งห้องให้กับของขวัญ ซึ่งไม่มีอะไรมากมาย นอกจากภาพของทารกน้อยกับเธอในอิริยาบถต่าง
続きを読む
5 อยากมีคุณพ่อ
เพียงแค่ของขวัญเงยหน้าขึ้นมา ทำให้พ่อเลี้ยงเมืองรามถึงกับตกตลึง เมื่อเค้าโครงใบหน้าและแววตาของหนูน้อย เริ่มทำให้หัวใจของผู้ชายเย็นชาอย่างเขาเต้นแรง ทั้งที่ปกติแล้วมันไม่ค่อยได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว มันไม่ได้เกิดจากความรักหรือความพิศวาส แต่ทว่ามันเกิดจากความรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก“ผมเข้าใจแล้วครับว่าทำไมแม่ถึงถูกชะตากับเด็กคนนี้จัง” พ่อเลี้ยงหนุ่มพูดพลางจับจ้องไปที่ดวงหน้าของหนูน้อย“หนูของขวัญ วางภาพวาดลงก่อน มานี่ย่าจะแนะนำให้หนูได้รู้จักกับกับพ่อเลี้ยงเมืองราม เจ้าของไร่หมื่นเมือง” หนูน้อยทำตามคำบอกของหญิงสูงวัยอย่างว่าง่าย“สวัสดีค่ะคุณพ่อ หนูดีใจจังเลยค่ะ หนูอยากมีพ่อมานานแล้ว” พ่อเลี้ยงเมืองรามตั้งหลักแทบไม่ทัน เมื่อหนูน้อยพูดออกมาด้วยแววตาที่ดูใสซื่อ จนทำให้คนทั้งคู่หันไปสบตากับด้วยความอยากรู้ในถ้อยคำที่หนูน้อยได้เรียบเรียงออกมา เธอดูน่าสงสารจนพ่อเลี้ยงเมืองรามอดที่จะถามออกไปไม่ได้“มานี่สิ มานั่งตรงนี้ พ่อของหนูไปไหน ทำไมหนูถึงบอกว่าอยากมีพ่อ” พ่อเลี้ยงหนุ่มที่มีใบหน้าเคร่งขรึม เขาทำตัวน่าเกรงขามตลอดเวลา แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับความน่ารักของหนูน้อย จนแสดง
続きを読む
6 เด็กดื้อ
หลังจากที่ทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการ ทุกคนต่างลงมือรับประทานอาหาร ซึ่งบางเมนูคุณนายแม้นเมืองไม่ค่อยได้รับประทานมานาน โดยเฉพาะปลาซาร์ดีนนึ่งบ๊วย รสชาติเปรี้ยวนำ เค็มตาม แล้วหวานท้ายสุดนั้นช่างเลิศรส“จานนี้คงกลายเป็นเมนูโปรดของแม่ไปแล้ว วันหลังทำให้แม่ทานอีกนะคุณหมอ ว่าแต่ใครไปหาซื้อของสดพวกนี้ละ” หญิงสูงวัยเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางรับประทานในจานไปด้วยความเอร็ดอร่อย จนทำให้แพทย์หญิงใบบัวอดที่จะยิ้มให้กับหญิงสูงวัยไม่ได้“บัวแอบไปหลังจากเดินชมไร่ เมื่อตอนเย็นน่ะค่ะ เมนูปลาซาร์ดีนมีประโยคต่อสุขภาพมากเลยนะคะ คุณ... เอ่อ... คุณแม่ทานเยอะๆ นะคะ” หญิงสาวรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ที่เธอต้องเรียกหญิงสูงวัยว่าแม่ ขณะที่ลูกชายของนางนั่งอยู่ด้วยแบบนี้ เขาลอบมองเธอด้วยหางตาบ่อยครั้ง จนนับไม่ถ้วน จนแพทย์หญิงใบบัวเริ่มสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง เธอพยายามที่จะไม่ใส่ใจ ก่อนจะตักอาหารใส่จานให้คุณนายแม้นเมือง“ค่าใช้จ่ายมื้อนี้ คุณหมอไปเบิกกับพ่อเลี้ยงเลยนะลูก”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ ถือซะว่าเป็นการฉลอง ที่บัวกับลูกเข้ามาอยู่ในไร่หมื่นเมืองก็แล้วกันนะคะ” หญิงสาวดูเกรงคุณนายแม้นเมือง เสียจนพ่อ
続きを読む
7 หัวใจแทบแตกสลาย
เมื่อแพทย์แพทย์หญิงใบบัวพาลูกเดินออกไปพ้นจากห้องรับประทานอาหาร พ่อเลี้ยงหนุ่มได้พูดออกมา ราวกับเขานั้นกลัวว่าหนูน้อยจะไปอ้อน ของร้องให้ผู้ชายคนอื่น มาทำหน้าที่เป็นบิดาให้กับเธอแทนเขา ซึ่งส่งผลให้มารดาของพ่อเลี้ยงเมืองรามยิ้มหน้าบานปานกระด้ง (กระด้งคือภาชนะสานเอาไว้สำหรับฝัดข้าว หรือใส่ของเพื่อตากแดดจ้า)“แต่แม่ว่าคุณหมอน่ารักมากกว่า” “ยังไงครับแม่ เธอดุลูกออกมายังกับนางยักษ์แบบนั้น แม่ยังมองว่าเธอน่ารักอยู่อีกเหรอ ผมว่าเธอไม่เหมาะที่จะเป็นคุณหมอ แต่เหมาะที่จะเป็นคนไข้มากกว่า” ชายหนุ่มพูดพลางลุกเดินออกไปจากห้องอาหาร เมื่อเขานั้นกินไม่ลง แม้ว่าฝีมือของแพทย์หญิงใบบัวจะเลิศรสแค่ไหนก็ตามทีเวลานี้คุณนายแม้นเมืองพอจะดูออก นางถึงกับแอบยกยิ้มที่มุมปาก เมื่ออาการของลูกชายบ่งบอกถึงความหงุดหงิดใจ หลังจากแพทย์หญิงใบบัวพาลูกสาวเดินออกไปแบบนั้น ที่สำคัญพ่อเลี้ยงเมืองรามไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยต่อปากต่อคำหรือพูดกับผู้หญิงคนไหนนานเท่ากับเธอภายในเรือนหลังเล็กกำลังเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หนูน้อยเองก็คงอยากมีบิดา หลังจากที่รอมาแสนนาน ความรู้สึกที่กำลังกัดกินหัวใจของหญิงสาวเริ่มเจ็บปวดไม้แพ้ลูกสา
続きを読む
8 หัวใจแทบแตกสลาย 2
“กลับมาหาแม่เถอะนะของขวัญ แม่สัญญาว่าจะตามใจลูก ยอมให้หนูเรียกพ่อเลี้ยงเมืองรามว่าพ่อก็ได้ ขอเพียงแค่หนูกลับมาสู่อ้อมกอดแม่อีกครั้ง แม่จะไม่ห้ามลูกอีกแล้ว ได้โปรดกลับมาเถอะนะของขวัญ”แพทย์หญิงใบบัวเดินไปนั่งลงที่ม้าหินอ่อน ก่อนจะซบใบหน้าลงไปที่โต๊ะแล้วร้องไห้ออกมา ทั้งที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้สุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจทนต่อความรู้สึกที่กำลังเผชิญได้ ทั้งห่วงลูกทั้งเกรงใจเจ้าของไร่ ความรู้สึกแย่เริ่มถาโถมเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า ทางด้านพ่อเลี้ยงเมืองราม พอได้ไฟฉาย เขารีบเดินออกมาจากห้องทำงาน จังหวะนี้เองทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มเจอกับมารดาเข้าพอดี“อ้าว! คุณแม่ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาอย่างอ่อนโยน เพื่อกลบเกลื่อนความกังวลที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจ“แม่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเลยเดินลงมาดู เกิดอะไรขึ้นเหรอพ่อเลี้ยง ทำไมคนงานถึงได้ฉายไฟที่ไร่องุ่นเต็มไปหมดเลย เหมือนกำลังหาอะไรอยู่” หญิงสูงวัยจ้องหน้าลูกชายด้วยความสงสัย ยิ่งพ่อเลี้ยงเมืองรามพยายามหลบสายตาของมารดา ยิ่งทำให้นางมีลางสังหรณ์ว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่ไร่หมื่นเมืองอย่างแน่นอน“เปล่าครับ ตอนกลางวันแดดมันร้อน ผมเลยให้คนงานเอาล
続きを読む
9 ความใกล้ชิด
หมับ!“ว้าย! พ่อเลี้ยง” คนตัวเล็กถลาเข้าไปซบอกแกร่งของชายตัวโตอย่างไม่ทันระวังตัว แต่ทว่าพ่อเลี้ยงเมืองรามกลับจงใจโอบเธอเอาไว้แน่เมื่อเขาทนเห็นเธอร้องไห้ไม่ไหว ไม่รู้ทำไมต้องรู้สึกหวั่นไหวทั้งเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ ซึ่งคำตอบที่ได้คือหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆในเวลานี้อย่าว่าแต่เขาเลย แพทย์หญิงใบบัวเองก็รู้แปลกๆ กับการที่ได้อยู่ภายใต้อ้อมกอดของพ่อเลี้ยงเมืองราม เธอรู้สึกอบอุ่นเสียจนไม่อยากผละออก แต่ท้ายที่สุดแล้ว หญิงสาวก็ต้องถอยห่างจากชายตัวโต ซึ่งเธอนึกโมโหตัวเองที่หวั่นไหวไปกับสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับหัวใจดวงน้อย“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”“คุณจะขอโทษผมทำไม คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ผมต่างหากที่ตั้งใจ” เพียงแค่หันไปสบตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่จ้องมองมา หัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง เธอช่างโง่งม เริ่มประหม่ากับสายตาคมของชายตัวโต ทั้งที่ควรจัดการกับความรู้สึกของตัวเองให้มากกว่านี้“พ่อเลี้ยงว่าอะไรนะคะ แต่ช่างเถอะค่ะ ตอนนี้ลูกฉันเป็นยังไงบ้างของขวัญอยู่ส่วนไหนของไร่ก็ไม่รู้”“ผมไม่ชอบให้ใครขัดใจ ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่าร้องไห้ น้ำตาไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาหรอกนะ ตามผมมา”พ่อเลี้ยงเมืองร
続きを読む
10 ความใกล้ชิด 2
“ถ้าไม่เจอในไร่องุ่น ก็แสดงว่าของขวัญต้องเดินไปตามถนนคอนกรีตอย่างแน่นอน”พ่อเลี้ยงหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เขาเชื่อว่าหนูน้อยต้องปลอดภัย เพราะภายในไร่ไม่ได้มีอันตรายอะไรที่จะต้องวิตกกังวล แต่ทว่าสำหรับคนเป็นแม่นั้น ในแต่ละวินาทีตอนนี้ช่างบีบหัวใจของเธอเหลือเกิน ตราบใดที่ยังไม่ได้เจอหน้าลูกสาว แพทย์หญิงใบบัวก็ไม่มีทางใจเย็นลงได้“ยังมีอีกที่ครับพ่อเลี้ยง ที่ผมคิดว่าคุณหนูของขวัญน่าจะชอบ”“ที่ไหน!” คราวนี้พ่อเลี้ยงเมืองรามถึงกับเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงเข้ม“สุสานครับ”“ฮะ! อะไรนะคะ สุสานอย่างนั้นเหรอ” แค่ได้ฟังคำว่าสุสาน แพทย์หญิงใบบัวถึงกับมีสีหน้าที่ตื่นตระหนก ถ้าหากของขวัญอยู่ที่นั่นลูกสาวของเธอจะหวาดกลัวแค่ไหนกัน ป่านนี้ไม่รู้ว่าหนูน้อยกลัวเสียจนเตลิดไปไกลแล้วหรือยัง“ที่นั่นไม่น่ากลัวหรอกคุณ พวกเขาอยู่กันเป็นครอบครัว อยากเจอลูกไม่ใช่เหรอ รีบตามผมมาสิ”คราวนี้หญิงสาวไม่รั้งรอ เธอรีบเดินตามหลังพ่อเลี้ยงเมืองรามไปติดๆ ภายในใจได้แต่ภาวนาขอให้เจอของขวัญที่นั่น ไม่ว่าลูกจะร้องขอสิ่งใด เธอจะยอมทำตามในสิ่งที่หนูน้อยปรารถนา เมื่อลูกสาวอยากเรียกพ่อเลี้ยงหนุ่มว่าบิดา เธอจะไม่ห้ามหรือต่อว่าข
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status