แพทย์หญิงใบบัว (Doctor) Love me love my dog.

แพทย์หญิงใบบัว (Doctor) Love me love my dog.

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-07-04
โดย:  ปีศาจชอนซาจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
59บท
2.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อเขาคิดจะรัก ขณะที่เธอนั้นมีพันธะผูกพัน รักนี้จึงต้องระวัง เหมือนดังคำที่คุ้นเคย love me love my dog. จึงเป็นที่มาของความรักในครั้งนี้ แพทย์หญิงผู้มากด้วยความสามารถและประสบการณ์ แต่ทว่าหมอใบบัวกลับครองตัวเป็นโสด พร้อมกับเรือพ่วงที่หลายคนไม่อาจรู้ได้ว่าบิดาของหนูน้อยเป็นใคร แพทย์หญิงตั้งครรภ์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน จวบจนกระทั่งมีผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิตของเธอ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1แผลในใจ

新居の内装工事が終わった日、マスターベッドルームの壁に掛けてあった桜の絵が掛け替えられているのに気づいた。代わりに飾られているのは、ひまわりの絵だ。

藤原景吾(ふじわら けいご)に尋ねると、彼はあっけらかんと答える。

「知花がこれがいいって言うから、ついでに変えておいたんだ。

どうせお前、こういうのよく分からないだろ」

だけど、あの桜の絵は、亡き母が私・林莉桜(はやし りお)のために描いてくれたものだ。桜の絵がなくなった壁を見つめたまま、しばらく言葉が出ない。

また泣き出すとでも思ったのか、景吾は苛立ったような声を出す。

「たかが絵一枚で、大げさに騒ぐなよ。

知花は内装の手伝いをしてくれてるだけだ。お前よりセンスがいいしな」

後になって知った。変えられていたのは、あの絵だけじゃなかった。

ウォークインクローゼットの棚は、景吾の幼なじみ・逢坂知花(おうさか ともか)の身長に合わせて高さを調整されていたし、キッチンの色も、彼女のお気に入りのミルキーホワイトになっていた。

ベッドサイドのランプも、「明るすぎると眠れない」という彼女の一言で、景吾がわざわざ取り替えたものだ。

ここは、私と景吾の新居になるはずだったのに。結局、私はただ住まわせてもらっているだけだ。

手のひらにある新居の鍵をじっと見つめている私に気づいて、景吾が眉をひそめる。「また何か文句があるのか?」

静かに首を振る。窓の外では、桜が満開に咲き誇っている。ふと、花が散る時は何の音もしないのだと思い出す。

私が彼への想いを手放す時と、同じように。

鍵をバッグにしまおうとした時、景吾が手を伸ばして、私の手首をぐっと押さえた。

手首の骨に押し当てられた彼の指は、ひどく冷たい。そして、聞き分けのない子供を宥めるような口調で言う。

「莉桜、内装はもうすぐ終わるんだぞ。今さらごねて業者をやり直させる必要はないだろ」

ひまわりの絵を見つめたまま返す。「やり直すなんて言ってないわ」

景吾がふっと力を緩める。私が物分かりよく引き下がったと満足したかのようだ。

「ならいい。知花も何度も確認してくれたんだ。この絵をここに飾ったほうが、部屋が明るくなるって言ってた」

「それは、ずいぶんと気を遣ってもらったのね」と、私は薄く笑う。

「あいつはデザイナーだし、昔からこういうの詳しいからな」景吾はスマホを取り出すと、慣れた手つきでメッセージを返し始める。

「お前と違って、いつまでも古いものに執着したりしない」

古いもの……母が残してくれた絵は、彼に言わせれば、いつでも取り替えられる「古いもの」に過ぎないのだ。

そばで聞いていて気まずくなったのか、内装会社の担当デザイナーがタブレットを抱えながら小声で尋ねてくる。

「その……主寝室のベッドカバーにつきましては、逢坂様がお選びになったベージュのもので確定ということでよろしいでしょうか?」

景吾は顔も上げずに答える。「あぁ。彼女は眠りが浅いから、あまりキツい色は選ばないでくれ」

デザイナーは一瞬ハッとして、慌てて私の方をちらりと見る。

その視線でようやく自分の失言に気づいたらしい。景吾はかすかに眉をひそめたが、すぐにまた平静を装う。

「照明のテストを手伝ってもらっただけだ。アドバイスも悪くなかったし、変な勘違いはするなよ」

「してないわ」

私のあまりの落ち着きぶりに毒気を抜かれたのか、景吾はじっと私の顔を見つめる。

「お前、今日なんか変だぞ」

何も答えず、背を向けてウォークインクローゼットへと向かう。棚の位置は低く下げられて、ハンガーラックも、知花がよく着るロングワンピースの丈に合わせた高さに変えられている。

私は冬物のコートが多いから、高めの収納スペースを一つ残しておいてほしいと、以前頼んでいたはずだ。

あの時、景吾は「倉庫じゃないんだから、必要なものだけ残せばいい」と吐き捨てた。

それなのに、知花が「ワンピースをきれいに掛けたい」と一言こぼせば、クローゼットはいとも簡単に彼女の思い通りに作り替えられてしまう。

引き出しを開けると、中にはミルキーホワイトの鹿のオブジェが入っている。私の持ち物ではない。

後ろから近づいてきた景吾がそれを見て、一瞬だけ目を見開いた。そして、何事もなかったかのようにそれを取り上げる。

「あぁ、知花の忘れ物だ。今度来た時にでも返しておくよ」

「彼女、何回来てるの?」

「内装のチェックなんだから、そりゃ何度か来るだろ」彼の口調が少し冷たくなる。

「お前はこういうのよく分からないだろ。だから知花に任せたほうが手間が省けると思った」

「彼女に合鍵を渡したの?」

そこでようやく、彼は私の目をまともに見て、鼻で笑う。

「どうしていつもそうやって嫌味ばかり言うんだ?知花は手伝いに来てくれているだけで、泥棒じゃないぞ」

彼をじっと見つめ返す。「合鍵を持っているかどうかを聞いただけなんだけど」

その時、玄関から鍵を開ける音が響いた。スイーツの紙袋を提げた知花が、まるで自分の家に帰ってきたかのように、当然といった様子で入ってくる。

「景吾の好きなモンブラン買ってきたわよ。ついでに莉桜の分もね」

私と目が合っても、彼女の笑顔は一切崩れない。「あら、私、お邪魔だったかしら?」

景吾はごく自然に彼女の手から紙袋を受け取る。「いや。こいつもさっき、お前に気を遣わせて悪かったなって話していたところだ」

知花は目を細めて笑う。「遠慮しないでね。大切な二人の新居なんだから、私もちゃんと手伝いたいの」

ふと彼女の足元にあるスリッパに目が留まる。靴箱の奥にしまわれている、唯一の新しいスリッパだ。淡い黄色で、私のサイズよりも一回り小さい。

私の視線を追った景吾の口調に、とうとう隠しきれない苛立ちが混じる。

「ただのスリッパだろ。出入りが多いから、置いてあるだけだ」

知花は困ったように軽く唇を噛んだ。「やっぱり持って帰るわ。莉桜、気にするかもしれないし」

「かまわん」景吾が彼女の言葉を遮って、勝手に決断を下す。「こいつはそんなに心の狭い女じゃない」

うつむいたままバッグから鍵を取り出して、玄関の棚の上に置いた。「じゃあ、この鍵もここに置いておくね」

鍵を見た景吾の顔が、少し険しくなる。「どういう意味だ?」

「あなたたちのほうが必要だと思うから」

景吾はじっと私を見つめる。私が本気で怒っているのか、それとも単に気を引こうとわがままを言っているだけなのか、見極めようとするかのように。

知花が先に口を開く。

「莉桜、誤解しないでね。私と景吾は昔からこういう関係なの。今さら変えられない家族みたいなものだけど、本当にただの幼なじみだから」

すかさず景吾が言葉を継ぐ。「聞いたか?みっともない真似はやめろ。知花が手伝いに来づらくなるだろ」

私はバッグを持ち直す。「そうね」

再び、景吾は私の手首を掴んだ。先ほどよりも力がこもっている。

「運転手に送らせるから。俺はこれから仕事がある。帰っても母さんに余計なことは言うなよ」

顔を上げて、真っ直ぐに彼を見据える。「余計なことってなに?」

「お前は話を盛りがちだからな」彼は私の耳元で声を潜める。「結婚式まであと3ヶ月だ。両家の顔に泥を塗るような真似はするなよ」

3ヶ月、か。彼と婚約して2年。ようやく結婚式の日取りが決まったあの日、私は嬉しくて嬉しくて、カレンダーのその日付に、赤ペンで何度も丸をつけた。

なのに今、あの日思い描いていた新居には、至るところに知花の痕跡が残されている。

道具を片付けて帰ろうとしていた担当デザイナーが、私のそばを通り過ぎた時、そのタブレットの画面がふと明るくなる。

プロジェクト名の欄に記された内容が私の目に飛び込んでくる。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
59
1แผลในใจ
พ่อเลี้ยงเมืองราม ชายหนุ่มหน้าตาดี ผู้ที่มีรูปร่างหล่อล่ำสมชายชาตรี สูงขาวเจ้าเสน่ห์ อายุอานามของเขาปาเข้าเลขสี่อยู่รอมร่อ แต่ทว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มผู้มีสวนองุ่นส่งออกทั้งในและต่างประเทศ กลับไม่เคยคิดที่จะสานสัมพันธ์กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน หลังจากที่เขาสูญเสียม่านฟ้าให้กับผู้ชายคนนั้นไปทั้งที่บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่แข่งกันขายขนมจีบไม่เว้นในแต่ละวัน แต่ทว่าเขานั้นกลับมุ่งมั่นทำแต่งาน จนได้รับฉายาว่าคนไร้ความรู้สึก เมื่อเขาเห็นงานสำคัญกว่าผู้หญิง ไม่ว่าใครหน้าไหน สวยระดับนางสาวไทย ก็ไม่เคยเข้ามาอยู่ในใจของพ่อเลี้ยงเมืองรามได้“พ่อเลี้ยง หมอคนใหม่ที่ลูกจะให้เธอมาดูแลแม่แทนหมอประวิทย์หน้าเป็นยังไง ใจดีหรือเปล่า ความจริงแค่จ้างพยาบาลก็ได้ ทำไมต้องให้หมอมาดูแลถึงบ้านด้วย”หญิงสูงวัยพูดกับลูกชายออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ เมื่อพ่อเลี้ยงเมืองรามจะให้แพทย์เฉพาะทางมาดูแลมารดา ซึ่งเธอสามารถทำงานที่โรงพยาบาลได้ตามปกติ แต่ต้องมาพักที่ไร่ของเขา จนกว่าการว่าจ้างจะสิ้นสุด“พยาบาลกับหมอแตกต่างกันนะครับแม่ ผมแค่อยากให้แม่อยู่ใกล้หมอ” คำพูดของลูกชายทำให้มารดาถึงกับส่ายศีรษะ เพราะนางไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่แพทย์ระบุว่าห
อ่านเพิ่มเติม
2 แพทย์หญิงใบบัว
ภายในบ้านที่ตกแต่งเอาไว้อย่างเรียบง่าย แต่ก็ดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย แพทย์หญิงใบบัวตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพื่อวิ่งออกกำลังกาย ก่อนที่เธอจะเข้าครัวทำมื้อเช้าเองในทุกๆ วัน จนเริ่มชินกับชีวิตที่เต็มไปด้วยความรับผิดชอบเมื่อหญิงสาวต้องดูแลหนูน้อยของขวัญเพียงลำพัง แต่ทว่าเธอก็ไม่เคยหวั่น เพราะการมีลูกสาวนั้นมันคือความสุขด้วยซ้ำ ของขวัญไม่ใช่ภาระของเธอ แต่หนูน้อยคือกำลังใจที่ทำให้เธออยากตื่นขึ้นมามีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ในทุกๆ วัน“คุณแม่ขา...” เสียงหวานของหนูน้อยวัยหกขวบกว่าดังขึ้น พร้อมกับวิ่งเข้ามาในครัว ขณะที่พี่เลี้ยงตามของขวัญแทบไม่ทัน แน่นอนเวลาตื่นนอน หนูน้อยมักจะวิ่งมาหาแม่ในครัวเป็นประจำ“คุณหนูของขวัญอย่างวิ่งค่ะ เดี๋ยวล้ม” เสียงของริตาพี่เลี้ยงของเธอดังขึ้น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หนูน้อยหยุดวิ่ง“ตื่นแต่เช้าเลย รู้ใช่ไหมคะคนสวย วันนี้เราจะไปไหนกัน” จังหวะที่หนูน้อยวิ่งมาถึง ทำให้แพทย์หญิงใบบัวผละจากหม้อข้าวต้ม แล้วก้มลงไปถามด้วยถ้อยคำที่แสนหวาน“เราจะย้ายไปจากที่นี่ ย้ายไปอยู่ที่ไร่ของพ่อเลี้ยงเมืองรามใช่ไหมคะ” หนูน้อยพูดจาฉะฉานเงยหน้าขึ้นไปถามผู้เป็นมารดา“ใช่แล้วค่ะ”“เราจะย้าย
อ่านเพิ่มเติม
3 ไร่องุ่นหมื่นเมือง
ไร่องุ่นหมื่นเมืองเป็นที่ขึ้นชื่อลือชาขององุ่นคุณภาพดี เพราะนอกจากจะองุ่นจะมีรสชาติอร่อยแล้ว ยังมีองุ่นที่ใช้ทำไวน์ ซึ่งจะแตกต่างจากองุ่นที่ใช้กินสด เพราะองุ่นทำไวน์มักออกรสเปรี้ยว ฝาด เปลือกหนากว่าองุ่นที่กินสด ซึ่งรสชาติของไวน์นั้น ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย ทั้งอุณหภูมิ สภาพอากาศ ไปถึงดินที่ใช้ปลูกองุ่นฉะนั้นไร่หมื่นเมืองจึงกลายเป็นที่ต้องการของตลาดทั้งในและต่างประเทศ เพราะดินดีและพ่อเลี้ยงเมืองรามไม่ใช้สารเคมี จึงทำให้เขาขายดีและได้ราคาที่สูงกว่าท้องตลาดทั่วไปเมื่อรถมินิ คูเปอร์ คันสีแดงดูร้อนแรง แต่ทว่าคนขับกลับมีท่าทีที่ใจเย็น ซึ่งภายในรถของเธอได้บรรจุของมาจนเต็ม ทั้งเบาะผู้โดยสารและในกระโปรงท้ายรถ ของบางอย่างเธอก็ยังคงเก็บเอาไว้ที่บ้านหลังนั้น เพราะแพทย์หญิงใบบัวคิดว่าสัญญาถูกยกเลิกเมื่อไหร่ เธอก็คงตั้งกลับไปที่บ้านหลังนั้นดังเดิม ถึงแม้ว่ามันจะเล็ก แต่บ้านหลังนั้นก็คือน้ำพักน้ำแรงที่เธอผ่อนเอาไว้กับธนาคารเกือบจะปิดบัญชีได้แล้ว เหลือค่างวดอีกแค่ปีกว่าๆพอรถแล่นเข้ามาภายในไร่องุ่นหมื่นเมือง ความสวยงามของที่นี่กำลังสะกดสายตาให้แพทย์หญิงใบบัวต้องลดความเร็วของรถลง ไร่องุ่นที่มีพื้นที่
อ่านเพิ่มเติม
4 พ่อเลี้ยงเมืองราม
เวลาผ่านไปจวบจนกระทั่งถึงบ่ายแก่ๆ หลังจากที่แพทย์หญิงใบบัวตรวจร่างกายของหญิงสูงวัยเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งอาการโดยรวมไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงความดันปกติ จังหวะการเต้นของหัวใจก็เป็นปกติ เธอจึงขอตัวมาจัดแจงข้าวของเข้าที่ให้เรียบร้อย ซึ่งบ้านหลังนี้มีสองห้องนอน หญิงสาวจัดการชุดของลูกสาวเข้าตู้อย่างเป็นระบบระเบียบ ก่อนจะมากลับมาจัดการห้องของตัวเอง“ลืมเอาภาพนี้ติดไว้ที่ห้องของขวัญ โตขึ้นลูกอย่าหนีแม่ไปไหนนะคะ อยู่เป็นเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงหัวใจให้แม่ก่อนนะลูก แม่ยังไม่พร้อมที่จะให้ใครพรากลูกไปจากอก” ดูเหมือนว่าเธอกำลังร้องไห้ออกมาอย่างไม่แยแสต่อความเป็นจริง อีกไม่กี่ปีหนูน้อยคงต้องจากไปไกล ไกลเสียจนเธอนั้นกลัวว่าจะทำใจยอมรับช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ได้“แม่จะเข้มแข็ง แม่จะไม่ร้องไห้ แม่รักลูกจัง” หญิงสาวยังคงสะอื้นๆ เบา พลางจุมพิตลงไปที่ภาพของทารกน้อย รอยยิ้มได้ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เมื่อนึกถึงช่างเวลาการเริ่มต้นได้เป็นแม่ของใครสักคนพอปาดน้ำตาออกจากแก้ม แพทย์หญิงใบบัวได้เดินไปที่ห้องของลูกสาวอีกครั้ง เพื่อตกแต่งห้องให้กับของขวัญ ซึ่งไม่มีอะไรมากมาย นอกจากภาพของทารกน้อยกับเธอในอิริยาบถต่าง
อ่านเพิ่มเติม
5 อยากมีคุณพ่อ
เพียงแค่ของขวัญเงยหน้าขึ้นมา ทำให้พ่อเลี้ยงเมืองรามถึงกับตกตลึง เมื่อเค้าโครงใบหน้าและแววตาของหนูน้อย เริ่มทำให้หัวใจของผู้ชายเย็นชาอย่างเขาเต้นแรง ทั้งที่ปกติแล้วมันไม่ค่อยได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว มันไม่ได้เกิดจากความรักหรือความพิศวาส แต่ทว่ามันเกิดจากความรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก“ผมเข้าใจแล้วครับว่าทำไมแม่ถึงถูกชะตากับเด็กคนนี้จัง” พ่อเลี้ยงหนุ่มพูดพลางจับจ้องไปที่ดวงหน้าของหนูน้อย“หนูของขวัญ วางภาพวาดลงก่อน มานี่ย่าจะแนะนำให้หนูได้รู้จักกับกับพ่อเลี้ยงเมืองราม เจ้าของไร่หมื่นเมือง” หนูน้อยทำตามคำบอกของหญิงสูงวัยอย่างว่าง่าย“สวัสดีค่ะคุณพ่อ หนูดีใจจังเลยค่ะ หนูอยากมีพ่อมานานแล้ว” พ่อเลี้ยงเมืองรามตั้งหลักแทบไม่ทัน เมื่อหนูน้อยพูดออกมาด้วยแววตาที่ดูใสซื่อ จนทำให้คนทั้งคู่หันไปสบตากับด้วยความอยากรู้ในถ้อยคำที่หนูน้อยได้เรียบเรียงออกมา เธอดูน่าสงสารจนพ่อเลี้ยงเมืองรามอดที่จะถามออกไปไม่ได้“มานี่สิ มานั่งตรงนี้ พ่อของหนูไปไหน ทำไมหนูถึงบอกว่าอยากมีพ่อ” พ่อเลี้ยงหนุ่มที่มีใบหน้าเคร่งขรึม เขาทำตัวน่าเกรงขามตลอดเวลา แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับความน่ารักของหนูน้อย จนแสดง
อ่านเพิ่มเติม
6 เด็กดื้อ
หลังจากที่ทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการ ทุกคนต่างลงมือรับประทานอาหาร ซึ่งบางเมนูคุณนายแม้นเมืองไม่ค่อยได้รับประทานมานาน โดยเฉพาะปลาซาร์ดีนนึ่งบ๊วย รสชาติเปรี้ยวนำ เค็มตาม แล้วหวานท้ายสุดนั้นช่างเลิศรส“จานนี้คงกลายเป็นเมนูโปรดของแม่ไปแล้ว วันหลังทำให้แม่ทานอีกนะคุณหมอ ว่าแต่ใครไปหาซื้อของสดพวกนี้ละ” หญิงสูงวัยเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางรับประทานในจานไปด้วยความเอร็ดอร่อย จนทำให้แพทย์หญิงใบบัวอดที่จะยิ้มให้กับหญิงสูงวัยไม่ได้“บัวแอบไปหลังจากเดินชมไร่ เมื่อตอนเย็นน่ะค่ะ เมนูปลาซาร์ดีนมีประโยคต่อสุขภาพมากเลยนะคะ คุณ... เอ่อ... คุณแม่ทานเยอะๆ นะคะ” หญิงสาวรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ที่เธอต้องเรียกหญิงสูงวัยว่าแม่ ขณะที่ลูกชายของนางนั่งอยู่ด้วยแบบนี้ เขาลอบมองเธอด้วยหางตาบ่อยครั้ง จนนับไม่ถ้วน จนแพทย์หญิงใบบัวเริ่มสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง เธอพยายามที่จะไม่ใส่ใจ ก่อนจะตักอาหารใส่จานให้คุณนายแม้นเมือง“ค่าใช้จ่ายมื้อนี้ คุณหมอไปเบิกกับพ่อเลี้ยงเลยนะลูก”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ ถือซะว่าเป็นการฉลอง ที่บัวกับลูกเข้ามาอยู่ในไร่หมื่นเมืองก็แล้วกันนะคะ” หญิงสาวดูเกรงคุณนายแม้นเมือง เสียจนพ่อ
อ่านเพิ่มเติม
7 หัวใจแทบแตกสลาย
เมื่อแพทย์แพทย์หญิงใบบัวพาลูกเดินออกไปพ้นจากห้องรับประทานอาหาร พ่อเลี้ยงหนุ่มได้พูดออกมา ราวกับเขานั้นกลัวว่าหนูน้อยจะไปอ้อน ของร้องให้ผู้ชายคนอื่น มาทำหน้าที่เป็นบิดาให้กับเธอแทนเขา ซึ่งส่งผลให้มารดาของพ่อเลี้ยงเมืองรามยิ้มหน้าบานปานกระด้ง (กระด้งคือภาชนะสานเอาไว้สำหรับฝัดข้าว หรือใส่ของเพื่อตากแดดจ้า)“แต่แม่ว่าคุณหมอน่ารักมากกว่า” “ยังไงครับแม่ เธอดุลูกออกมายังกับนางยักษ์แบบนั้น แม่ยังมองว่าเธอน่ารักอยู่อีกเหรอ ผมว่าเธอไม่เหมาะที่จะเป็นคุณหมอ แต่เหมาะที่จะเป็นคนไข้มากกว่า” ชายหนุ่มพูดพลางลุกเดินออกไปจากห้องอาหาร เมื่อเขานั้นกินไม่ลง แม้ว่าฝีมือของแพทย์หญิงใบบัวจะเลิศรสแค่ไหนก็ตามทีเวลานี้คุณนายแม้นเมืองพอจะดูออก นางถึงกับแอบยกยิ้มที่มุมปาก เมื่ออาการของลูกชายบ่งบอกถึงความหงุดหงิดใจ หลังจากแพทย์หญิงใบบัวพาลูกสาวเดินออกไปแบบนั้น ที่สำคัญพ่อเลี้ยงเมืองรามไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยต่อปากต่อคำหรือพูดกับผู้หญิงคนไหนนานเท่ากับเธอภายในเรือนหลังเล็กกำลังเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หนูน้อยเองก็คงอยากมีบิดา หลังจากที่รอมาแสนนาน ความรู้สึกที่กำลังกัดกินหัวใจของหญิงสาวเริ่มเจ็บปวดไม้แพ้ลูกสา
อ่านเพิ่มเติม
8 หัวใจแทบแตกสลาย 2
“กลับมาหาแม่เถอะนะของขวัญ แม่สัญญาว่าจะตามใจลูก ยอมให้หนูเรียกพ่อเลี้ยงเมืองรามว่าพ่อก็ได้ ขอเพียงแค่หนูกลับมาสู่อ้อมกอดแม่อีกครั้ง แม่จะไม่ห้ามลูกอีกแล้ว ได้โปรดกลับมาเถอะนะของขวัญ”แพทย์หญิงใบบัวเดินไปนั่งลงที่ม้าหินอ่อน ก่อนจะซบใบหน้าลงไปที่โต๊ะแล้วร้องไห้ออกมา ทั้งที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้สุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจทนต่อความรู้สึกที่กำลังเผชิญได้ ทั้งห่วงลูกทั้งเกรงใจเจ้าของไร่ ความรู้สึกแย่เริ่มถาโถมเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า ทางด้านพ่อเลี้ยงเมืองราม พอได้ไฟฉาย เขารีบเดินออกมาจากห้องทำงาน จังหวะนี้เองทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มเจอกับมารดาเข้าพอดี“อ้าว! คุณแม่ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาอย่างอ่อนโยน เพื่อกลบเกลื่อนความกังวลที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจ“แม่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเลยเดินลงมาดู เกิดอะไรขึ้นเหรอพ่อเลี้ยง ทำไมคนงานถึงได้ฉายไฟที่ไร่องุ่นเต็มไปหมดเลย เหมือนกำลังหาอะไรอยู่” หญิงสูงวัยจ้องหน้าลูกชายด้วยความสงสัย ยิ่งพ่อเลี้ยงเมืองรามพยายามหลบสายตาของมารดา ยิ่งทำให้นางมีลางสังหรณ์ว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่ไร่หมื่นเมืองอย่างแน่นอน“เปล่าครับ ตอนกลางวันแดดมันร้อน ผมเลยให้คนงานเอาล
อ่านเพิ่มเติม
9 ความใกล้ชิด
หมับ!“ว้าย! พ่อเลี้ยง” คนตัวเล็กถลาเข้าไปซบอกแกร่งของชายตัวโตอย่างไม่ทันระวังตัว แต่ทว่าพ่อเลี้ยงเมืองรามกลับจงใจโอบเธอเอาไว้แน่เมื่อเขาทนเห็นเธอร้องไห้ไม่ไหว ไม่รู้ทำไมต้องรู้สึกหวั่นไหวทั้งเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ ซึ่งคำตอบที่ได้คือหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆในเวลานี้อย่าว่าแต่เขาเลย แพทย์หญิงใบบัวเองก็รู้แปลกๆ กับการที่ได้อยู่ภายใต้อ้อมกอดของพ่อเลี้ยงเมืองราม เธอรู้สึกอบอุ่นเสียจนไม่อยากผละออก แต่ท้ายที่สุดแล้ว หญิงสาวก็ต้องถอยห่างจากชายตัวโต ซึ่งเธอนึกโมโหตัวเองที่หวั่นไหวไปกับสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับหัวใจดวงน้อย“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”“คุณจะขอโทษผมทำไม คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ผมต่างหากที่ตั้งใจ” เพียงแค่หันไปสบตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่จ้องมองมา หัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง เธอช่างโง่งม เริ่มประหม่ากับสายตาคมของชายตัวโต ทั้งที่ควรจัดการกับความรู้สึกของตัวเองให้มากกว่านี้“พ่อเลี้ยงว่าอะไรนะคะ แต่ช่างเถอะค่ะ ตอนนี้ลูกฉันเป็นยังไงบ้างของขวัญอยู่ส่วนไหนของไร่ก็ไม่รู้”“ผมไม่ชอบให้ใครขัดใจ ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่าร้องไห้ น้ำตาไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาหรอกนะ ตามผมมา”พ่อเลี้ยงเมืองร
อ่านเพิ่มเติม
10 ความใกล้ชิด 2
“ถ้าไม่เจอในไร่องุ่น ก็แสดงว่าของขวัญต้องเดินไปตามถนนคอนกรีตอย่างแน่นอน”พ่อเลี้ยงหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เขาเชื่อว่าหนูน้อยต้องปลอดภัย เพราะภายในไร่ไม่ได้มีอันตรายอะไรที่จะต้องวิตกกังวล แต่ทว่าสำหรับคนเป็นแม่นั้น ในแต่ละวินาทีตอนนี้ช่างบีบหัวใจของเธอเหลือเกิน ตราบใดที่ยังไม่ได้เจอหน้าลูกสาว แพทย์หญิงใบบัวก็ไม่มีทางใจเย็นลงได้“ยังมีอีกที่ครับพ่อเลี้ยง ที่ผมคิดว่าคุณหนูของขวัญน่าจะชอบ”“ที่ไหน!” คราวนี้พ่อเลี้ยงเมืองรามถึงกับเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงเข้ม“สุสานครับ”“ฮะ! อะไรนะคะ สุสานอย่างนั้นเหรอ” แค่ได้ฟังคำว่าสุสาน แพทย์หญิงใบบัวถึงกับมีสีหน้าที่ตื่นตระหนก ถ้าหากของขวัญอยู่ที่นั่นลูกสาวของเธอจะหวาดกลัวแค่ไหนกัน ป่านนี้ไม่รู้ว่าหนูน้อยกลัวเสียจนเตลิดไปไกลแล้วหรือยัง“ที่นั่นไม่น่ากลัวหรอกคุณ พวกเขาอยู่กันเป็นครอบครัว อยากเจอลูกไม่ใช่เหรอ รีบตามผมมาสิ”คราวนี้หญิงสาวไม่รั้งรอ เธอรีบเดินตามหลังพ่อเลี้ยงเมืองรามไปติดๆ ภายในใจได้แต่ภาวนาขอให้เจอของขวัญที่นั่น ไม่ว่าลูกจะร้องขอสิ่งใด เธอจะยอมทำตามในสิ่งที่หนูน้อยปรารถนา เมื่อลูกสาวอยากเรียกพ่อเลี้ยงหนุ่มว่าบิดา เธอจะไม่ห้ามหรือต่อว่าข
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status