บทที่ 8

“ผม……ผม...”

“พี่สะใภ้ การทำแบบนี้ไม่ดีสำหรับเรา…”

หลินเฟยลังเลอยู่นานจนหน้าแดง เมื่อกลางวันเขายังคิดที่จะนอนกับพานเสี่ยวเหลียน

แต่เมื่อสิ่งต่างๆ เกิดขึ้น เขาก็ไม่กล้าอีกต่อไปและจิตใจของเขาก็สับสนวุ่นวายมาก

เขายังกลัวด้วยว่าถ้าจ้าวลู่ลู่รู้แล้วจะไม่ได้ยอมคบกับเขา และเขาก็กลัวด้วยว่าอาของเขาจะดุว่าเขาไม่ใช่คนดีถ้าเธอรู้

“ไม่ชอบนายก็ยังคิด? ไอ้เด็กปากไม่ตรงกับใจ!”

พานเสี่ยวเหลียนเหลือบมองหลินเฟยและกลอกตามีความสุข

“พี่สะใภ้ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ…”

หลินเฟยเหลือบมองน้องชายของเขาและบ่น

หลังจากที่เขากินงูสีขาวตัวน้อยแล้ว เขาจะสูญเสียการควบคุมทุกครั้งที่เขาถูกผู้หญิงกระตุ้นแค่เล็กน้อย

แต่ใครจะเชื่อเรื่องนี้ล่ะ?

“หยุดเสแสร้งได้แล้ว เสี่ยวเฟย พี่จะเป็นของนายตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ไม่ต้องอาย!”

พานเสี่ยวเหลียนปิดปากของเธอแล้วยิ้มอย่างมีความสุข และเธอก็เริ่มเดินเข้ามา

“พี่สะใภ้ อย่า...อย่าทำแบบนี้!”

หลินเฟยถอยหลังและนั่งลงบนเตียง

“เสี่ยวเฟย นี่เป็นครั้งแรกของนายใช่ไหม? นี่เป็นครั้งแรกของพี่สะใภ้ของนายด้วย โปรดอ่อนโยนทีหลัง!”

พานเสี่ยวเหลียนเดินมาพร้อมรอยยิ้ม

พานเสี่ยวเหลียนได้ยินจากพี่สาวคนรองของเธอ ว่าทันทีที่ผู้ชายเกิดความรู้สึก เขาก็จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้ท่อนล่างนำชีวิต

ดังนั้น คืนนี้พานเสี่ยวเหลียนจึงแสดงออกอย่างชัดเจน เธอเหยียดนิ้วเรียวขาวของเธอออก และค่อย ๆ ดึงกระโปรงสั้นของเธอขึ้น และด้านในก็ไม่ใส่อะไรเลยจริง ๆ...

“เสี่ยวเฟย ดูพี่สิ”

เป็นครั้งแรกกับผู้ชาย พานเสี่ยวเหลียนกัดริมฝีปากเพื่อระงับความเขินอายภายในใจ ใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับกำลังเมา ใบหน้างดงามที่ดูเขินอายยิ่งดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น

หลินเฟยมองและไม่สามารถละสายตาออกไปได้อีกต่อไป เขาตะลึงราวกับท่อนไม้!

ในอดีต เมื่อหลินเฟยตอนที่หลินเฟยไร้สมรรถภาพ ผู้หญิงทุกคนมองเขาด้วยสายตาประชด นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงริเริ่มรุกเขา หลินเฟยตื่นเต้นมากจนหัวใจของเขาเต้นแรง และเขาก็ต้องการด้วยซ้ำ ให้ตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น

นอกจากการได้เห็นจ้าวลู่ลู่โดยไม่คาดคิดแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเฟยเห็นร่างกายของผู้หญิงคนหนึ่ง มันสวยงามและเต็มไปด้วยเวทมนตร์!

ยิ่งไปกว่านั้น การจ้องมองของจ้าวลู่ลู่เป็นเพียงการมองอย่างรวดเร็ว ซึ่งไม่ชัดเจนเท่ากับสิ่งที่ พานเสี่ยวเหลียนมองเห็นตรงหน้าเธอ!

ชั่วครู่หนึ่ง หลินเฟยรู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ได้และพลุ่งพล่านอยู่ข้างใน!

“เสี่ยวเฟย พาพี่สะใภ้ไป!”

พานเสี่ยวเหลียนนั่งข้างหลินเฟย และพ่นอากาศร้อนเข้าหู

ลมหายใจอุ่น ๆ ทำให้สมองของหลินเฟขาวโพลน เขากำลังสั่นสะท้าน: “พี่สะใภ้ พี่ ผม...ผม...”

หลินเฟยยังไม่กล้า เมื่อเห็นเขาแบบนี้ พานเสี่ยวเหลียนก็เริ่มวิตกกังวล เธอพลิกตัวลงบนตัวของหลินเฟย ดึงกางเกงของหลินเฟยออกแล้วนั่งทับเขา!

“นายทำอะไรอยู่ อืดอาดยืดยาดน่า ไม่กล้าแม้แต่จะนอนกับผู้หญิงด้วยซ้ำ นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”

หลินเฟยเห็นว่าพานเสี่ยวเหลียนกำลังจะนั่งลงมา เขาก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เมื่อเธอกำลังตื่นเต้น หลินเฟยก็เบี่ยงออก!

“ให้ตายเถอะ ไม่นอนก็ไม่นอน!”

เธอกัดฟันและกำลังจะยืดหลังตรง แต่จู่ ๆ ก็มีคนกระแทกประตูอย่างแรงจากข้างนอก!

ตึง ตึง ตึง!

ตึง ตึง ตึง!

พานเสี่ยวเหลียนและหลินเฟยถึงกับชนกัน หลินเฟยแทบจะร้องออกมา มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน และมันบ้ามาก

แต่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ มันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขา ที่จะดำเนินต่อไป พวกเขาไม่มีเวลาคิดด้วยซ้ำ ดังนั้น พวกเขาจึงต้องหยุดก่อน

“พ่อแม่สามีกลับมาแล้วเหรอ?”

หลินเฟยตกใจมากจนรีบดึงกางเกงขึ้น ขณะที่พานเสี่ยวเหลียนดูหวาดกลัวและตื่นตระหนกและรีบดึงกระโปรงของเธอลง

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน นายซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าก่อน ฉันจะไปดู!”

หลินเฟยเปิดตู้เสื้อผ้าและเข้าไป ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเข้า

พานเสี่ยวเหลียนยืดเสื้อผ้าและผมของเธอให้ตรง หายใจเข้าเพื่อสงบสติอารมณ์ลง และกระแอมในลำคอก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ประตู

“ใครมาตอนดึก ๆ”

“ข้าโจวต้าฟา เปิดประตูเร็วเข้า!”

นอกประตูก็มีเสียงของโจวต้าฟา ดูเหมือนเขาจะเมาเล็กน้อย

“ดื่มมากเกินไปแล้วมาทำเมามายกลางดึกที่บ้านฉันเหรอ? ออกไปจากที่นี่ซะ!”

“ฉันหลับแล้ว!”

พานเสี่ยวเหลียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและสาปแช่ง

ฉันแค่อยากจะส่งเขาออกไปอย่างรวดเร็วและนอนกับหลินเฟยต่อไป

“นังสารเลว เปิดประตูเร็วเข้า ข้าได้ยินเสียงคนร้อง!”

“มีคนซ่อนอยู่ในบ้านเหรอ?”

โจวต้าฟาไม่เพียงแต่จะไม่จากไป เขายังจับประตูไม้ไว้แน่นด้วยเท้าของเขา

เขาจับตาดูพานเสี่ยวเหลียนมาเป็นเวลานาน เมื่อรู้ว่าพ่อแม่สามีของเธอไม่อยู่สองวันนี้ เขาจึงตั้งใจจะมานอนกับเธอซะ!

ทันทีที่มาถึง เขาก็ได้ยินเสียงพานเสี่ยวเหลียนร้อง

“นายไม่สบายเหรอ? ฉันอยู่ที่บ้านตัวเองนะ ฉันจะกรีดร้องอะไรก็ได้!”

“ถ้ากล้าเตะประตูอีก เชื่อหรือไม่ ฉันจะแจ้งตำรวจจับ!”

พานเสี่ยวเหลียนเริ่มโกรธและเสียงของเธอก็ดังขึ้นเล็กน้อยเป็นการข่มขู่

ปัง ปัง ปัง ประตูไม้ถูกเตะเปิดออกในไม่กี่เสียงถีบ!

“กล้าแจ้งตำรวจเหรอ!”

โจวต้าฟาก้าวเข้ามา เขาฟาดขวดไวน์ในมือเข้ากับกรอบประตู เผยให้เห็นปากที่แหลมคมราวกับปลายมีด และชี้ไปที่พานเสี่ยวเหลียนเพื่อขู่

เขากวาดสายตาไปรอบๆ และไม่เห็นร่องรอยของชายคนนั้น แต่ชุดของพานเสี่ยวเหลียนกลับดึงดูดสายตาของเขาทันที!

“แก...ออกไปจากที่นี่!”

พานเสี่ยวเหลียนตื่นตระหนกและหยิบไม้กวาดที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นอาวุธป้องกัน

“เฮ้ เจ้าตัวเมียตัวน้อยแต่งตัวตระการตามาก เธออยากจะให้ผู้ชายมานอนด้วยหรือเปล่า?”

โจวต้าฟาไม่กลัวเลย แต่เขามองที่ขาของพานเสี่ยวเหลียนด้วยรอยยิ้มแล้วเดินก้าวไปทีละก้าว

“ถอดกระโปรงออก แล้วข้าจะให้เจ้าเห็นเองว่าการนอนกับผู้ชายมันสบายแค่ไหน!”

“ไอ้บ้าโจวต้าฟา!”

หลินเฟยที่อยู่ในตู้เกือบจะรีบวิ่งออกไป

เขาเพิ่งสัมผัสพานเสี่ยวเหลียน และต้องการปกป้องเธอโดยไม่รู้ตัว

แต่แล้ว เมื่อเขาคิดว่าหากโจวต้าฟาเห็นเขาและพานเสี่ยวเหลียนอยู่ในห้องเดียวกัน พวกเขาคงจะพูดเรื่องไร้สาระอย่างแน่นอน

พรุ่งนี้ทั้งพานเสี่ยวเหลียนและเขาคงได้ถูกรุมกระทืบแน่!

ตัวเขาไม่เท่าไร แต่พานเสี่ยวเหลียนคงถูกพ่อแม่สามีทุบตีจนตายแน่!

ในขณะนั้นเขาอดทน โดยหวังว่าพานเสี่ยวเหลียนจะสามารถขับไล่เขาออกไปได้

“ไปให้พ้น ต่อให้ฉันต้องใช้แตงกวาก็ไม่เลือกแกหรอก!”

พานเสี่ยวเหลียนโบกไม้กวาดแล้วโจมตีเขา!

หลังจากที่ได้เห็นปืนใหญ่ทะยานของหลินเฟยแล้ว พานเสี่ยวเหลียนก็จะไม่คิดถึงผู้ชายคนอื่นอีกต่อไป

“เลวทราม! กล้าหัวเราะเยาะกู กูจะเอาให้ตายเลย!”

โจวต้าฟารีบวิ่งเข้ามาและพานเสี่ยวเหลียนกำลังจะยกเก้าอี้ขึ้น แต่โจวต้าฟาเตะพานเสี่ยวเหลียนที่ท้อง!

“โอ๊ย!” พานเสี่ยวเหลียนล้มลงกับพื้นและเจ็บปวดเกินกว่าจะลุกขึ้นยืนได้!

“นังสารเลว! ยังจะกล้าต่อต้านสนุกไปกับมันเอะ!”

โจวต้าฟาก้มลงเพื่อถอดกระโปรงของพานเสี่ยวเหลียน

“อ๊ะ ช่วยด้วย!” ตอนนี้พานเสี่ยวเหลียนรู้สึกกลัวและวิตกกังวลมาก!

สถานการณ์วิกฤติหลินเฟยทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากระโดดออกจากตู้และเตะเขาไป!

“โจวต้าฟา ไสหัวไปซะไอ้ชั่วอย่าแตะต้องเธอ!”