Masukพั่บ!!พั่บ!!พั่บ!! "อ้าา~ " "ชี้ดดด~อ้าา" มือหนาของชายหนุ่มบีบรัดท่อนแขนร่างบางไว้แน่น'พร้อมแรงสะโพกกระแทกส่วนขนาดใหญ่เข้าร่องอย่างเร็วถี่ "อ๊าาอ๊าา งื้องื้ออ๊ะอ๊ะะ" เสียงครางน้ำขิงดังขึ้นเรื่อยๆจนห้องข้างๆกับอีกห้องตรงข้ามติดกัน ต้องพากนั่งกัดนิ้วฟังเสียงบทรักทั้งสองอย่างใจร้อนรุ่มและภาพในหัว
”อื้มส์~พี่เวย์ น้ำขิงจะเก็บของ" แขนแกร่งของชายหนุ่มสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง พร้อมเอาใบหน้าหล่อเหลามาซุกไซ้ที่ซอกคอในขณะที่เธอกำลังพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางกลับบ้านวันนี้ "เดี๋ยวค่อยเก็บก็ได้ ไอ้สามคนนั้นมันยังไม่ตื่นกันเลย ลูกก็ยังหลับอยู่เรามาเล่นปูไต่กันสักยกก่อนกลับไม่ได้เหรอคะ" "___" เสี
#ช่วงค่ำ “ว่าไงนะ! ท้องอีกเเล้วเหรอ" พี่ริต้าตาโตเมื่อรู้ว่าฉันท้องลูกอีกคน ฉันเองก็แทบช็อคเมื่อรู้ตอนแรกว่าฉันท้องอีกคน เฮ้ออ อีพี่เวย์เอาจนได้ สมกับการที่เขาขยันทำทุกวัน นับดาวเองก็เพิ่งจะหกเจ็ดเดือนเอง แต่ทำไงได้ในเมื่อเขาเกิดมาแล้วนีี่น่าา “หมอเวย์มียาอะไรดี ทำไมน้ำเซื้อดีจัง แนะนำผมหน่อ
เธอส่งครางออกมาเบาๆเมื่อร่องของเธอสัมผัสกับมือผมลูบที่กลีบร่องเบาๆ ดีหน่อยวันนี้เธอใส่กระโปรงเลยทำให้ผมล้วงเข้าไปบิ้วอารมณ์เธอได้ง่าย “ชี้ดด อย่าขยี้ตรงนั้นมันเสียว..อ๊า~" มือบางของเธอข้างหนึ่งยื่นมาจับไหล่ผมแน่นแล้วใช้เล็บจิกมันลงไป ทำให้รู้สึกเจ็บตรงไหล่เล็กน้อย แต่มันไม่เท่าท่อนลำใหญ่ที่มันแข็
หลายวันผ่านไป ระหว่างเดิน “โอ๊ย~ ฉันอยากจะบ้าตายกับไอ้น้องเวร!ทำเรื่องเxี้ยๆไว้ไม่พอ ยังมาทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วย อยากจะฆ่ามันจริงๆเล๊ยย! ” "เอ่อ..จ ใจเย็นๆก่อนนะคะพี่ริต้า ” ฉันเอ่ยปากห้ามพี่ริต้ากำลังหัวร้อนเพราะเรื่องพี่เวย์ไปก่อเรื่องไว้เมื่อวันก่อนนั่นแหละ แถมฉันก็เพิ่งจะมารู้ว่าคราม
>03:00 ฟู่~ ควันสีขาวหม่นถูกพ่นออกจากปากของชายหนุ่มพร้อมฝีเท้าที่ก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ และปรายตามองร่างบางที่นอนคดตัวกอดลูกสาวที่น่ารักอยู่บนเตียงใหญ่ เขาเดินเข้าไปหาเธอและก้มหน้าลงมองสองแม่ลูกพร้อมรอยยิ้มมุมปากหนาที่ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มนั้นจะเจือจางหายไปพร้อมกับร่างโตที่หมุนตั
“แต่ถ้าอยากเจ็บน้อยลง มันต้องเรียกน้ำก่อน" นายเวย์แสยะยิ้มร้ายมุมปากพลางขยับนิ้วที่อยู่ข้างในเข้าออกช้าๆ “อื้มส์!! ว เวย์ ขอร้อง เอามันออกไป ได้ไหมฉันขอร้อง." ฉันพูดออกไปแบบเสียงสั่น มือเรียวบางกำชายกระโปรงที่ถูกถกขึ้นมาไว้แน่น พร้อมเรียวขาที่ขยับเข้าหากันพลางกระตุกขึ้นลงเวลาเร่งจังหวะเร็วขึ้นไปมา
หมอเวย์ ..นางสาว สุนิตา กลิ่นเกสร อายุ17ปี ...ผลตรวจ ตั้งครรภ์6สัปดาห์ สามี.....ตาย ปึง!! [ปิดสมุด] “ตาย!! ตายงั้นเหรอวะ ตายห่าไรก็ยืนหัวโด่อยู่นี้ " ผมโยนสมุดฝากครรภ์ลงบนเตียงนอนสีชมพู ก่อนเอามือเท้าเอวเดินสำรวจห้องยัยน้ำขิง ...แอ๊ด!!! " นาย!! ...นี่เข้ามาห้องฉันได้ไง แล้วใครอนุญาตให้นายเข้
“นายไม่ไปทำงานทำการหรือไง ไหนว่าจะรีบไปเข้าเวรไม่ใช่เหรอ" ฉันถามเขาก่อนหย่อนสะโพกลงนั่งเก้าอี้ แล้วปอกผลไม้ใส่จานพร้อมปรายตามองนายเวย์กำลังจัดเอาของสดเข้าในตู้เย็น “เดี๋ยวฉันเลื่อนเป็นเวรดึก" “นายไม่จำเป็นต้องทำตามที่พ่อฉันขอหรอก นายไปทำงานเถอะ เดี๋ยวฉันอธิบายให้พ่อฟังเอง" “พ่อเธอคงอยากถามฉันมากก
หมอเวย์ “เธอเดินให้มันเร็วๆ กว่านี้ได้ไหม " ” นี่! ถ้านายรีบมากนัก แล้วจะพาฉันมาที่นี่ทำไม " “คิดว่าฉันอยากพาเด็กแก่นกะโหลกอย่างเธอมานักหรือไง ถ้าไม่ใช่คำสั่งของม๊า ฉันก็ไม่มาให้เสียเวลาทำงานทำการฉันหรอก" “เป็นเด็ก5ขวบกลัวโดนก้านมะยมตีก้นหรือไง " ผมหยุดเดินแล้วหมุนตัวหันกลับไปหายัยนั่นที่มัว







