ตอนที่ 1 เมื่อเหยื่อเผชิญหน้ากับปีศาจ

​เสียงเบสดังสนั่นจนพื้นสั่น แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของใบเฟิร์นดีขึ้นเลยสักนิด ยัยตัวแสบยืนหน้าหงิกขมวดคิ้วจนจะผูกเป็นโบว์ สายตากวาดมองไปรอบๆ คลับหรูที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าและควันบุหรี่อย่างหัวเสีย

"ไอ้เชอร์รี่! อยู่ไหนของมึงวะเนี่ย!"

เธอตะโกนแข่งกับเสียงเพลงอย่างหงุดหงิด อุตส่าห์ถ่อสังขารมาตามเพราะพรุ่งนี้มีสอบเช้า ยัยเพื่อนตัวดีดันหายหัวไปไหนไม่รู้

สายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับมุมวีไอพีโซนด้านในสุด ร่างที่คุ้นตากำลังนั่งคอพับคออ่อนอยู่บนโซฟาหนังสีดำ โดยมีผู้ชายใส่สูทดำหน้าตาไม่น่าคบหาประกบอยู่ถึงสามคน

"ชิบหาย..."

ใบเฟิร์นพุ่งตัวเข้าไปทันที เบียดผู้คนที่กำลังเต้นกันอยู่โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

"เชอร์รี่!"

ชายชุดดำทั้งสามหันขวับ ใบหน้าเรียบตึงไร้อารมณ์เหมือนหุ่นยนต์ แต่ใบเฟิร์นไม่สน เธอแทรกตัวเข้าไปคว้าแขนเพื่อนที่กำลังเมาแอ๋จนหน้าทิ่ม

"ลุก! กลับบ้าน! พรุ่งนี้มึงสอบนะเว้ย!"

"อือออ... เฟิร์นเหรอ...อย่าเพิ่งดิ... กำลังหนุกเลย... ผู้ชายหล่อ..."

"หล่อกับผีน่ะสิ! ลุก!" เฟิร์นออกแรงดึงจนแขนสั่น แต่อีกฝ่ายทิ้งตัวหนักอึ้งเหมือนกระสอบข้าวสาร

"เฮ้ย...ที่นี่โซนส่วนตัวของคุณคีออส คนนอกห้ามยุ่ง"

"ส่วนตัวบ้าบออะไร! นี่มันผับไม่ใช่บ้านแล้วไอ้คีออสอะไรของพวกนายฉันไม่รู้จัก! ถอยไป! ฉันจะพาเพื่อนกลับบ้าน!"

"คุณ..."

"ไม่ต้องมาคุณ! เชอร์รี่! ลุกเดี๋ยวนี้ ถ้ามึงไม่ลุกกูทิ้งนะ!"

ความวายป่วงที่เกิดขึ้นกลางวงการ์ดมาเฟียถูกจับจ้องผ่านกล้องวงจรปิด

บนห้องวีไอพีชั้นลอย คีออส ยืนกอดอกมองภาพในจอมอนิเตอร์ด้วยสายตาว่างเปล่า แต่กรามกลับขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน แผนที่วางไว้ว่าจะล่อให้ 'เหยื่อ' คายความลับ กำลังจะพังเพราะยัยเด็กใจกล้าบ้าบิ่นคนนี้

"ใครวะ?" เขาถามเสียงต่ำ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนห้องเย็นยะเยือก

"เอ่อ... จากประวัติชื่อ ใบเฟิร์น ครับนาย" ลูกน้องคนสนิทรีบรายงานเสียงสั่น "เป็นเพื่อนของเป้าหมาย... น่าจะเป็นนักศึกษาแถวนี้ครับ"

คีออสหรี่ตามองภาพหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังลากเพื่อนตัวเท่าควายถึกออกจากร้านไปอย่างทุลักทุเลโดยไม่กลัวตาย

"ยัยเด็กนี่...แสบใช้ได้"

ณ โรงแรมม่านรูดเกรดต่ำ (ที่เชอร์รี่จองไว้เพราะถูกสุด)

ตุ้บ!

ร่างของเชอร์รี่ถูกโยนลงบนเตียงแข็งๆ อย่างหมดสภาพ เฟิร์นยืนเท้าเอวหอบแฮ่ก ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม

"โอ๊ยเหนื่อย! ตัวหนักอย่างกับช้าง พรุ่งนี้มึงตื่นมาโดนสวดยับแน่!"

เธอส่ายหน้าอย่างระอา กำลังจะทิ้งตัวลงนั่งพัก แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมของเพื่อน

"อะไรวะเนี่ย?"

ด้วยความสงสัย เฟิร์นเอื้อมมือไปดึงออกมาดู หน้าซองประทับตราสีแดงสดตัวเบ้อเริ่มว่า ลับที่สุด

ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันมีมากกว่า นิ้วเรียวแกะเชือกที่พันซองออกแล้วดึงกระดาษข้างในออกมา

วินาทีที่เห็นภาพถ่าย แผนผังการส่งของ และรายชื่อบัญชีดำ

ปัง!!

ประตูห้องพักถูกถีบจนเปิดผัวะ! เฟิร์นสะดุ้งโหยงจนเอกสารเกือบร่วง เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก

ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนยืนขวางประตูไว้จนมิด เงาทะมึนพาดทับเข้ามาในห้อง พร้อมกับการคุกคามที่รุนแรงจนขนแขนลุกชัน

"เอกสารกู"

เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น คีออสเดินย่างสามขุมเข้ามาในห้อง สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่กระดาษในมือเธอ

"คืนมา"

เฟิร์นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขาสั่นพั่บๆ แต่ก็ยังใจดีสู้เสือ ถอยหลังกรูดไปจนชิดเตียง

"นะ... นี่มันอะไรพวกนายค้าของเถื่อนเหรอ! แล้วทำไมมันมาอยู่กับเพื่อนฉัน!"

คีออสไม่ตอบ เขาเดินเข้ามาประชิดตัวจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่อันตรายแต่ก็น่าหลงใหล

"กูไม่ได้มีหน้าที่ตอบคำถามเด็กเมื่อวานซืน ส่งมา... ก่อนที่กูจะหมดความอดทน"

"ไม่ คุณหลอกใช้เพื่อนฉันใช่มั้ย! เลวที่สุด!"

คีออสชะงัก เลิกคิ้วมองยัยตัวเล็กที่สูงแค่ไหล่เขาแตากล้ามาชี้หน้าด่าฉอดๆ

"ปากดี..."

เขาพึมพำ ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวเร็วจนมองไม่ทัน มือหนาคว้าข้อมือเธอ บิดนิดเดียวเอกสารก็ร่วงหล่นใส่มือเขาอย่างง่ายดาย

"โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย!" เฟิร์นร้องลั่น พยายามจะแย่งคืน

คีออสโยนเอกสารให้ลูกน้องที่รออยู่หน้าห้อง ก่อนจะหันกลับมาขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกับกำแพง กักร่างเล็กไว้ในอาณาเขตอันตราย

"รู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรลงไป..." เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกแทบชนกัน "มึงเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น... และมึงกำลังเล่นกับไฟสินะ"

"ไฟบ้านป้านายสิ!" เฟิร์นเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่ขาสั่นจนจะยืนไม่อยู่ "ถอยไปนะ! ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย!"

"ตำรวจ คิดว่าพวกนั้นจะทำอะไรกูได้?"

"นาย..."

"เงียบปาก"

ไม่ทันให้ได้ด่าต่อ ริมฝีปากหยักหนาก็บดขยี้ลงมาปิดปากช่างจ้อนั่นทันที!

"อื้ออออ!!"

เฟิร์นเบิกตากว้าง ร้องประท้วงในลำคอ มือเล็กทุบตีไหล่กว้างเป็นพัลวัน แต่เหมือนเอาไม้จิ้มฟันไปทิ่มหินผา คีออสไม่สะเทือนสักนิด เขาบดจูบลงมาอย่างป่าเถื่อน กลิ่นบุหรี่จางๆ รุกรานเข้ามาในปาก

มือหนาบีบปลายคางบังคับให้เธอเปิดปาก ก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงรุนแรงจนเธอเจ็บชาไปหมด สมองขาวโพลน ร่างกายอ่อนระทวยเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ

ผ่านไปเนิ่นนานจนเธอแทบขาดอากาศหายใจ เขาถึงยอมผละออก

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

เฟิร์นหอบหายใจตัวโยน หน้าแดงก่ำ ปากเจ่อบวมช้ำจากรสจูบเถื่อน

"ไอ้... ไอ้บ้า! ไอ้สารเลว!" เธอด่าเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า

คีออสยกนิ้วโป้งเช็ดมุมปากตัวเอง มองผลงานตรงหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ

"ปากเก่งให้ได้ตลอดนะ..."

เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนเธอขนลุกซู่

"ถ้ายังไม่หยุดแหกปาก... กูจะทำมากกว่าจูบ"