บทที่ 4 หาตัวได้ยาก

            “ยากครับบอส ผู้หญิงทุกคนในงานสวมชุดสีขาว แล้วตอนที่เธอถูกหิ้วปีกเข้ามาในห้องเราก็เห็นหน้าเธอไม่ชัด เห็นแค่คนที่หิ้วปีกเธอมา” ณัฐวุฒิชี้ไปยังจอที่แสดงกล้องบนทางเดินชั้นสิบห้า

            ธนามองไปที่จอภาพแล้วพยักหน้า “ก็ตามหาผู้หญิงคนนี้ก่อนล่ะกัน ดูแล้วเหมือนไม่ได้ช่วยเหลือ น่าจะเอามาส่งใครสักคนมากว่า”

            “ครับ ผมก็คิดแบบนั้น”

 ผู้หญิงที่ทำหน้าที่หิ้วปีกดูมีความระมัดระวัง โดยเฉพาะตอนที่เดินออกจากห้องอีกครั้ง มองซ้ายมองขวาราวกับกำลังทำเรื่องผิด

            ธนายกมือขึ้นตบบ่าณัฐวุฒิเบาๆ “ฝากด้วยนะ”

            “ครับ ผมจะระดมคนมาช่วยกันดูเดี๋ยวนี้”

            ธนาถอนหายใจ บิดาของเขาอยากให้เขาสองพี่น้องมารับช่วงดูแลบริษัทต่อ แต่ครอบครัวของแม่เลี้ยงก็พยายามเข้ามาแทรกแซง คุณน้ำเพชรเป็นผู้หญิงงดงามเฉิดฉาย เธอเอาชนะคุณธนากรที่ทำตัวเป็นโสดมาร่วมสิบปีได้สำเร็จ แม้จะไม่ร้ายกาจอย่างแม่เลี้ยงในนิทานแต่เธอก็ไม่ใช่คนที่ธนากับธเนศวางใจ

            ทันทีที่เขารับปากจะกลับมาทำงานช่วยบิดา คุณน้ำเพชรก็ชักนำน้ำฟ้าหลานรักของเธอให้มาใกล้ชิดกับเขา นัยว่าอยากจะให้เป็นทองแผ่นเดียวกัน ธนารักษาระยะห่างกับน้ำฟ้าไว้พอสมควร แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ยอมเข้าใจ

            “ให้คนมาทำส่วนนี้แทน พวกเราต้องรีบกลับไปประชุม”

            “ครับ”

            ณัฐวุฒิกดเข้าไปสั่งให้พนักงานที่เขาไว้ใจสองคนมาตรวจกล้องวงจรปิดแทน การประชุมเพื่อวางแนวทางโปรเจคใหม่ในตอนสายวันนี้สำคัญมาก เจ้านายของเขาจะพลาดไม่ได้

            กชอรเดินตามหลังนีน่าออกมาจากห้องผู้จัดการทวี “ขอบใจนะ     นีน่าที่เข้าไปช่วย”

         กลุ่มนักศึกษาที่เข้ามาฝึกงานพร้อมกันในครั้งนี้มีสามคน พวกเธอเคยถูกผู้จัดการทวีพูดจาแทะโลมและแตะเนื้อต้องตัวอยู่หลายครั้งด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์ จึงได้ตกลงกันเอาไว้ว่าหากมีคนต้องเข้าไปในห้องผู้จัดการทวีเกินสามนาทีให้รีบทำทีเข้าไปเสิร์ฟน้ำ พอกชอรเข้าไปไม่นาน นีน่าจึงรีบเตรียมกาแฟ

            “ไม่เป็นไร อีกไม่กี่วันพวกเราก็ฝึกงานจบแล้วจะได้พ้นจากเฒ่าหัวงูซะที ทุเรศจริงๆ มีโอกาสทีไรต้องเต๊าะเล็กเต๊าะน้อย ฉันล่ะอยากเอามีดเสียบมือไอ้เลวนี่นัก” นีน่าเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเอกชนที่เข้ามาฝึกงานบริษัทนี้พร้อมกับกชอร หลังจากถูกทวีแอบใช้นิ้วไล้ที่แขน นีน่าก็เริ่มใช้กระเป๋าใบเล็กที่เหน็บที่เข็มขัด ข้างหน้าใส่โทรศัพท์มือถือแต่ข้างในมีมีดสปริงขนาดเล็ก

            “เออ ดีแล้ว วันก่อนที่เธอไปกับผู้การกับคุณผ่องเป็นไงบ้าง? เมื่อวานเธอก็ไม่ทำงาน วันนี้ก็ทำหน้าเครียดๆ”

ทุกคนในสำนักงานเรียกทวีด้วยคำย่อจากผู้จัดการเหลือเพียงผู้การ ทำให้นักศึกษาฝึกงานทั้งหลายก็พลอยชินไปด้วย

            “งานเลี้ยงนั่นน่ะเหรอ?” กชอรพูดพลางกำหมัดแน่น สีหน้าของเธอพร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมา

            “ทำหน้าแบบนี้ ผู้การทำอะไรอีกเหรอ?”

            “หึ! มันพยายามน่ะสิ แต่ฉันหลบมาได้”​ กชอรไม่อยากจะให้มีคนรู้เรื่องของเธอมากนัก แค่เธอไม่เสร็จคนอย่างทวีก็ดีแล้ว

            นีน่ายกมือขึ้นตบแขนเพื่อน “อืม ดีแล้ว ฉันกับรดาเป็นห่วงเธอมากเลย      ทีแรกว่าจะไปแอบดูแต่คิดว่างานคนเป็นพัน ผู้การคงไม่กล้าทำอะไรเธอ”

            ได้ยินเพื่อนพูดอย่างนั้น กชอรก็แสดงสีหน้าเจ็บใจออกมา “คนชั่วๆ แบบนั้นหาโอกาสอยู่ทุกเวลานั่นล่ะ แต่ฉันไม่ได้พลาดท่าผู้การกับผ่องพรรณหรอก พวกเธอเองก็ระวังตัวหน่อยล่ะ อย่าไว้ใจชายหญิงคู่นี้”

            รดายกมือขึ้นทำปากจุ๊ๆ แล้วดึงแขนเพื่อนทั้งสองหลบไปที่บันไดหนีไฟ

            “ฉันได้ยินพวกป้าแม่บ้านพูดกันว่าคุณผ่องกับผู้การนะ แอบไปกินกันอยู่บ่อยๆ แม่บ้านข้างล่างพักอยู่ซอยเดียวกันกับคุณผ่อง เห็นผู้การเข้าออกอยู่หลายครั้ง”

            นีน่าทำตาโต “คุณผ่องไม่กลัวหรือไง? ได้ยินว่าภรรยาผู้การเคยมาตบเมียน้อยคนก่อนจนเลือดกบปากเลยนะ”

            “เห็นเขาพูดกันว่าสองคนนี้แอบเล่นชู้กันมานานแล้วแต่ภรรยาผู้การยังไม่รู้ ไม่งั้นจะปล่อยไว้แบบนี้เหรอ?” รดารีบเอ่ยต่อ

            ดวงตาของกชอรแวววาว เธอรู้แล้วว่าจะแก้แค้นสองคนนั้นยังไง

            “เรามาทำงานกันที่นี่หลายเดือนแล้วนะ รดา ฉันว่าความลับไม่มีในโลก อีกไม่นานผู้การกับผ่องพรรณต้องถูกจับได้แน่”

            รดาเอียงคอ “ฉันว่าน่าจะยากอยู่ ได้ยินว่าช่วงนี้ภรรยาผู้การต้องไปดูแลพ่อที่ป่วยอยู่โรงพยาบาล”

            กชอรแววตาแข็งกร้าว “กรรมมันทำหน้าที่ของมันเสมอล่ะ”

            “ใช่ ฉันเห็นด้วยกับผักกาด”​ นีน่าพยักพเยิด

            “เรื่องนี้พวกเธออย่าพูดไปล่ะ เดี๋ยวคนอื่นรู้เข้าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ พวกเรารีบขึ้นไปกันเถอะ”

            สามสาวรีบเดินจากพักบันไดขึ้นไปเปิดประตูหนีไฟกลับเข้าสำนักงาน

            ค่ำวันต่อมา กชอรส่งข้อความไปหาเพื่อนสนิท ฝ่ายนั้นอ่านข้อความแล้วก็รีบแจ้นมาตามนัดทันที

            “มาแค่นี้แกต้องหนีบเมียมาด้วยเหรอ?” กชอรสายตาเลยไปยังคนที่นั่งข้างแบงก์หรือธิดารัตน์ เพื่อนรักของเธอเป็นสาวหล่อที่ผ่านการประกวดนักร้องในเวทีดังระดับประเทศ แม้จะไม่ได้ตำแหน่งแต่ก็ได้เดินบนเส้นทางอาชีพนี้อย่างภาคภูมิ สร้างรายได้ไม่น้อยในแต่ละเดือน

            จุฑาทิพย์หรือลิลี่ที่เป็นแฟนคนล่าสุด คือหนึ่งในหญิงสาวที่เคยมาเกาะแกะอยู่หน้าเวที ฐานะทางบ้านของลิลี่ร่ำรวยเป็นเจ้าของโรงงานลูกชิ้น ด้วยความน่ารักไม่ถือตัวทำให้ลิลี่เอาชนะใจแบงก์และคนรอบข้างได้

            หญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลแสร้งทำหน้างอ “พี่ผักไม่รู้อะไร? วันก่อนมีผู้หญิงมานั่งเฝ้าพี่แบงก์หน้าเวทีตั้งแต่ร้านเปิดจนร้านปิด”

            “ลิลี่ เธอเฝ้ามันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

            “เปล่าค่ะ ลิลี่ก็แค่จ้างเด็กเสิร์ฟในร้านให้จับตาดูพี่แบงก์”

            กชอรหัวเราะออกมาทันที คุณหนูเงินหนาอย่างลิลี่น่าจะติดสินบนเด็กเสิร์ฟเอาไว้ทั้งร้านแล้ว

            แบงก์พยักหน้ากับเพื่อนซี้ทำนองจะโอดครวญว่าเขาตกอยู่ในเงื้อมมือของลิลี่ “รู้ใช่ไหม?”

            “เออ ทั้งร้านแน่เลย” กชอรยิ้มน้อยๆ

            “พอแล้ว แกไม่ต้องหัวเราะเยาะฉัน ที่ส่งข้อความมาน่ะ มีเรื่องอะไร?”

            กชอรมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีโต๊ะอื่นมาอยู่ใกล้ก็ขยับเข้าไปหาคนทั้งสอง เธอเล่าเหตุการณ์ในคืนงานเลี้ยงโดยเว้นเรื่องบนเตียงไป แบงก์กำหมัดแน่นกัดฟันกรอดๆ ลิลี่เองก็โมโหจนสีหน้าดูไม่ได้

            “เลวจริงๆ หญิงร้ายชายชั่ว ผัก แกคิดจะแก้แค้นยังไง?” แบงก์ชินกับการเรียกชื่อเล่นของกชกรเพียงคำหน้า ทำให้ลิลี่เรียกอย่างเดียวกัน

            กชอรแสยะยิ้ม “ผู้การกับนางงูพิษนั่น คบชู้กันมานานแล้ว ฉันได้ยินมาว่าเมียของมันดุมากๆ เคยบุกมาตบเลขาหน้าห้องที่เป็นเมียน้อยคนก่อนจนปากแตกหน้าเละ อับอายจนต้องลาออก”

            “ทำขนาดนี้แล้ว ผู้การเลวๆ นี่ยังกล้าทำความชั่วอีกเหรอ?”​ ลิลี่ทำหน้ารับไม่ได้ “ผู้ชายสารเลวแบบนี้น่าจะถูกยิงตายซะให้หมด”

            กชกรพยักหน้าให้กับลิลี่ “พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”​

            “ผัก พูดแบบนี้แกคิดจะเปิดโปงมันสองคนใช่ไหม?”

            “อืม แต่หลักฐานเราต้องแน่นหนา ส่งไปให้เมียผู้การดู จากนั้นก็เปิดโปงให้โด่งดังไปทั่วประเทศถึงจะสาแก่ใจ”

            ลิลี่ยกมือข้างหนึ่ง “เดี๋ยวนะพี่ผัก ถ้าเกิดว่าเมียเขาจัดการแค่เมียน้อยแต่ไม่ยอมลงมือกับผัวเขาล่ะค่ะ”

            แบงก์หันไปมองหน้าคนรัก “พี่ไม่เชื่อว่าคนที่ทำความเลวแบบนี้จะเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก ถ้าขุดดีๆ เราต้องเจอความลับนางงูพิษแน่”

            “ก็จริงนะ ถ้าเราหาหลักฐานมัดตัวสองคนนั้นได้แน่นหนา ไม่แน่ว่าผู้การก็น่าจะถูกไล่ออกด้วย สมัยนี้โลกโซเชียลเร็วจะตาย” ลิลี่ดีดนิ้วเปาะ เธอเรียนสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ชั้นปีสุดท้าย เมื่อได้ยินว่าจะได้สวมวิญญาณนักสืบก็นึกสนุก “เดี๋ยวลิลี่เอากล้องจิ๋วมาให้พี่ผักเองค่ะ”

            “ส่วนฉัน จะลางานมาตามถ่ายรูปพวกมันให้แกเอง” แบงก์หัวเราะหึๆ “เลนส์ซูมที่ฉันอุตส่าห์เก็บเงินซื้อมา คราวนี้จะได้ใช้ซะที”​

            “ดี ถ้างั้นก็ลงมือกันเลย ฉันจะทำให้ชีวิตของพวกมันพังพินาศ”  

**********************