บทที่ 2 ไม่ต้องทอน - 40% -

ภัทรมัยนิ่งไป เธอเคยได้ยินมาว่าชยาวุธคบกับแฟนเก่ามาตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษา หากนับรวมเวลาแล้วก็สิบกว่าปีเช่นกัน แต่เธอไม่รู้ว่าเขาจบกันด้วยดีหรือไม่เพราะไม่เคยถาม

“พี่เวฟก็คบกับแฟนเก่าเขามาสิบกว่าปีเหมือนกัน เห็นว่าคบมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยเลยละ”

วริศพยักหน้าช้า ๆ “คบมาสิบกว่าปี แสดงว่าพวกเขาก็ผูกพันกันมากแหละ เรียนด้วยกัน จบด้วยกัน ต่างคนต่างหางานทำและให้กำลังใจกันเอง และผมคิดว่าพวกเขาก็น่าจะรู้จักญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายกันแล้วด้วย น่าจะเคยคิดกันไปถึงเรื่องแต่งงานด้วยซ้ำ มันเป็นเรื่องยากเลยนะถ้าจะให้เขาลืมแฟนเก่าที่คบกันมานานขนาดนั้นได้ แก้มคิดดูว่าความทรงจำระหว่างเขาสองคนจะมีมากขนาดไหน อาจจะเยอะเสียจนเราจินตนาการไม่ถูกหรอก”

“แต่ถ้าเขาลืมไม่ได้ เขาก็ไม่ควรมาจีบฉันสิ ไม่ควรมาคบกับฉันสิ จู่ ๆ ก็มาบอกว่าขอห่างกันสักพักเพราะยังลืมแฟนเก่าไม่ได้ เขาทำแบบนี้เหมือนหลอกฉันเลยนะกาย”

วริศถอนหายใจแผ่ว รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้าราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังปลอบเด็กน้อย

“ผมเองก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าเขาคิดยังไงกันแน่ เพราะยังไม่เคยคุยกันสักครั้ง แต่ถ้าให้วิเคราะห์ตามความเข้าใจของผม ผมคิดว่าเขาน่าจะกำลังสับสนน่ะ เขาอาจจะรักแก้มจริงอย่างที่เขาเคยบอก แต่ขณะเดียวกันถ้ามันมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่ทำให้เขากับแฟนเก่าต้องมาติดต่อหรือเจอกันบ่อย ๆ อีกครั้ง มันก็อาจทำให้เขาเริ่มสับสนว่าตกลงแล้วเขาลืมแฟนเก่าได้หมดใจรึยัง ไม่รู้สิ ผมว่าผมเข้าใจแฟนของแก้มนะว่าเขาคิดยังไง ทางหนึ่งก็แฟนเก่าที่ผูกพันกันมานาน ทางหนึ่งก็แฟนใหม่ที่กำลังคบอยู่ ผมจะบอกให้ว่า ความผูกพันและความสงสารเนี่ย มันทำให้คนเราเข้าใจผิดคิดว่าเป็นความรักมานักต่อนักแล้ว เสียดายก็แต่ผมกับเขาไม่เคยคุยกัน ไม่อย่างนั้นผมคงวิเคราะห์ได้ดีกว่านี้”

“เหตุการณ์ที่ทำให้ต้องติดต่อกันบ่อย ๆ หรือ” หญิงสาวทวนคำพูดของจิตแพทย์หนุ่ม จึงทำให้เธอพอนึกออกว่าพักหลังนี้ชยาวุธขอตัวไปโรงพยาบาลอยู่หลายครั้ง เขาบอกว่าไปเยี่ยมญาติสนิทที่กำลังป่วย ทั้งยังบอกเธอด้วยว่าเขาเคารพคนคนนั้นไม่ต่างจากมารดาแท้ ๆ ของตนเอง

“เขาบอกว่าเขาไม่อยากเลิกกับฉัน เขาขอเวลาไปทบทวนใจตัวเอง แต่ฉันไม่อยากรอ เพราะถ้าเขาทบทวนแล้วแน่ใจว่าเขายังรักแฟนเก่าอยู่ ก็เท่ากับว่าฉันโง่ที่รอเขาน่ะสิ”

“นั่นก็เพราะเขายังชอบแก้มอยู่มาก เอางี้ละกัน ผมอยากให้แก้มลองสมมติตัวเองเป็นแฟนแก้มดูบ้าง” วริศหยิบแก้วของเธอไปเติมเครื่องดื่มให้แล้ววางไว้ตรงหน้าพลางพูดต่อ

“สมมติว่าแก้มเคยมีเพื่อนชายคนหนึ่งแล้วเปลี่ยนสถานะมาเป็นแฟน และคบกันมานานมากตั้งแต่สมัยเรียน แต่พอเรียนจบต่างคนก็ต่างไปทำงานไม่ค่อยได้เจอกันทุกวันเหมือนเมื่อก่อน” เขาหยิบแก้วของตนเองมาเติมเครื่องดื่มบ้าง แล้วพูดต่ออย่างใจเย็น

“ความที่คบกันมานาน และเคยเป็นเพื่อนกันมา ถึงแม้จะห่างกันไปแก้มก็ไม่ได้รู้สึกว่าคิดถึงเขาเหมือนตอนคบกันใหม่ ๆ เพราะสังคมการทำงานทำให้แก้มได้เจอคนอีกมากมาย แก้มรู้สึกตื่นเต้นกับงาน มีความสุขกับเพื่อนใหม่จนทำให้หลงลืมเขาคนนั้นไปบ้าง แต่เวลาที่แก้มไม่สบายใจ ทุกข์ใจ แก้มอาจจะนึกถึงเขาเป็นคนแรก เพราะแก้มรู้สึกไว้ใจเขาที่สุด ความทรงจำที่แก้มมีกับเขาเยอะแยะมากมายเต็มไปหมด นี่แหละที่เรียกว่าความผูกพัน แก้มพอจะนึกออกใช่ไหม”

หญิงสาวพยักหน้า วริศยิ้มพลางเอ่ยต่ออีกว่า

“เวลาสิบกว่าปีนี่ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะแก้ม” ชายหนุ่มยื่นมือมาเคาะหน้าผากเธอเบา ๆ พลางพูดยิ้ม ๆ

“คนเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา หัวเราะร้องไห้มาด้วยกัน ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มามากมายจนเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตกันและกันไปแล้ว แม้ว่าจะเลิกกันไปด้วยดี ต่างคนต่างมีแฟนใหม่ ผมเชื่อว่าลึก ๆ แล้วแก้มก็ยังนึกถึงความทรงจำเก่า ๆ เหล่านั้นอยู่ เพียงแต่มันก็แค่ความระลึกถึงเท่านั้น และจู่ ๆ ถ้าแฟนเก่าของแก้มมาหาหรือขอร้องให้ช่วยอะไรบางอย่าง ผมเชื่อว่าแก้มต้องยินดีช่วยเขาอย่างเต็มที่ เพราะเขาเปรียบเหมือนเพื่อนที่ดีที่สุดและรู้จักแก้มดีที่สุดคนหนึ่ง แก้มปฏิเสธเขาไม่ลงเพราะไม่อยากเห็นเขาเสียใจ แก้มพอจะเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ไหม”

ภัทรมัยมองหน้าเขาแล้วพยักหน้าช้า ๆ วริศคลี่ยิ้มกว้างพลางเอ่ยว่า

“คนใหม่กับคนเก่ามันคนละเคสกัน เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก จิตใจของคนเราน่ะ มันซับซ้อนกว่าที่คิดเยอะ และผมเชื่อว่าแฟนของแก้มน่าจะกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างอยู่ และปัญหานั้นทำให้เขายังแยกไม่ออกระหว่างความผูกพันกับความรัก”

หญิงสาวคว้าแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ เธอนั่งนิ่งอยู่นานโดยไม่เอ่ยอะไร วริศเองก็ไม่พูดเช่นกันราวกับต้องการให้เวลาเธอได้คิดไตร่ตรอง

“ขอบคุณมากนะกาย นายนี่เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องหัวใจจริง ๆ”

“ก็ผมเป็นจิตแพทย์นี่นา” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบเบียร์ในตู้เย็นมาอีก

ขณะรอ โทรศัพท์มือถือของภัทรมัยก็มีข้อความเข้า เมื่อหยิบขึ้นมาจึงเห็นว่าเป็นข้อความจากทิวากร ครีเอทีฟในบริษัท หญิงสาวจำได้ว่าเขากำลังนั่งดื่มกับชยาวุธไม่ใช่หรือ เธอจึงรีบเปิดอ่านทันที เพราะไม่รู้ว่ามีเรื่องด่วนอะไรหรือไม่ ทว่าข้อความที่ส่งเข้ามากลับทำให้เธอได้แต่เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้

คุณผู้หญิงใจดีจัง ให้ผมตั้งสามร้อย ในฐานะที่คุณผู้หญิงเป็นลูกค้ากิตติมศักดิ์ ผมจะลดให้ครึ่งราคาครับ ส่วนค่าบริการอีกครึ่งนั้น วันหน้าผมจะไปบริการคุณผู้หญิงให้ถึงที่เลย รับประกันความพึงพอใจ...พี่เวฟ

เป็นเพราะเธอบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของชยาวุธไว้ เขาจึงยืมโทรศัพท์ของทิวากรพิมพ์ข้อความส่งมาหาเธอแทน

เช้าตรู่วันถัดมา ขณะที่ภัทรมัยกำลังนอนหลับสนิท โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงพลันส่งเสียงขึ้นจนคนที่นอนอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่น หญิงสาวรีบลุกขึ้นมาหยิบดูชื่อผู้ที่ โทร.เข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นพี่ชายจึงรีบกดรับสายทันที

“ค่ะพี่กันต์”

“แก้ม แม่เข้าโรงพยาบาลนะ เห็นว่าเป็นลมเมื่อตอนเช้ามืด”

ภัทรมัยเด้งตัวลุกจากเตียงทันทีที่ฟังจบ “แม่เป็นอะไรมากไหมพี่กันต์ แล้วทำไมถึงเป็นลมได้ล่ะ”

หญิงสาวถามพลางเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ

“ก็หักโหมพักผ่อนไม่พออย่างเคยนั่นแหละ ตอนนี้พี่ให้พวกน้าแววดูแลร้านไปก่อน”

“โอเคค่ะพี่ แก้มจะรีบไป แค่นี้ก่อนนะคะ” เธอกดวางสายแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัว ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็วิ่งออกจากห้องเพื่อขับรถไปโรงพยาบาล

มารดาของภัทรมัยเป็นเจ้าของร้านขนมจีนชื่อดังย่านชานเมือง ที่ร้านมีน้ำยาทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นน้ำยากะทิ น้ำยาป่า น้ำยาใต้ แกงเขียวหวาน น้ำพริก น้ำเงี้ยว ทั้งยังเคยออกรายการโทรทัศน์หลายรายการจนมีชื่อเสียง จึงทำให้มีลูกค้าจากทั่วสารทิศทั้งขาประจำและขาจรต่างพากันแวะเวียนมาอุดหนุนไม่ขาดสาย ยิ่งมีการจัดส่งถึงบ้านและโรงงานในละแวกนั้นก็ยิ่งขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ทว่ายิ่งขายดี มารดาของเธอก็ยิ่งเหนื่อยมากขึ้น

แม้จะมีลูกน้องและลูกมือคอยช่วยหลายคน แต่ทุกเช้ามืด ท่านก็ต้องลุกมาคอยกำกับการปรุงน้ำยาแต่ละรสชาติด้วยตนเอง

ภัทรมัยมาถึงโรงพยาบาลในเวลาแปดนาฬิกา เห็นมารดานอนหลับสนิทบนเตียงผู้ป่วย และมีสายน้ำเกลือห้อยระโยงระยางก็พานใจหายวูบ กันตพล พี่ชายของเธอนั่งอยู่บนเบาะสำหรับให้ญาติมานอนเฝ้า โดยมีหลานสาวตัวน้อยวัยสี่ขวบนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างผู้เป็นพ่อ

“หมอว่าไงบ้างพี่” เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา