บทที่ 2 ไม่ต้องทอน - 20% -

ภัทรมัยนั่งคร่อมอยู่บนตักของชยาวุธ แขนทั้งสองข้างกอดคอเขาไว้แน่นพลางบดจูบอย่างเร่าร้อน ชายหนุ่มครางอือในลำคออย่างพึงพอใจ มือร้อนรุ่มของเขาเริ่มเลื้อยเข้ามาในกระโปรงของเธอแล้วคลึงเคล้นบั้นท้ายพลางกดสะโพกของหญิงสาวให้จุดอ่อนไหวเสียดสีเข้าหากัน

เธอถอนจูบออก มองสบตาเขาพร้อมกับยิ้มยั่ว รับรู้ได้ถึงบางส่วนของร่างกายเขาที่เริ่มตื่นเพริดดุนดันขึ้นมาบดเบียดตรงจุดนั้นอย่างเชิญชวน

“หายโกรธพี่แล้วหรือ หืม...” ชยาวุธถามเสียงพร่า

“เปล่า ยังโกรธอยู่” เธอตอบพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ด

“จริงอะ อย่าโกรธพี่เลย พี่ไม่อยากเลิกกับแก้มจริง ๆ นะ” เขาพรมจูบทั่วใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา

ภัทรมัยใช้เล็บจิกมือของตัวเองไว้แน่น เพื่อไม่ให้เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสหวามไหวที่เขาจุดขึ้น หญิงสาวไม่พูดอะไร แต่เลื่อนตัวออกมาแล้วปลดเข็มขัด ถอดกางเกงยีนของเขาออกไปทางปลายขา

หญิงสาวช้อนตามองเขา เห็นสายตาร้อนเร่าวาววามที่เขามองมาแล้วอดวูบวาบในอกไม่ได้ รู้ดีว่าถ้าคืนนี้เธอยอมเตลิดตามใจเขาไป เธอจะได้รับบทรักสุดรัญจวนใจจนแทบไม่มีเรี่ยวแรงลุกไปไหนแน่นอน

มือเรียวค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปหยอกเย้าตัวตนของเขาที่โผล่พ้นออกมาจากขอบกางเกงใน เธอจึงรูดมันออกไปทางปลายเท้าจนเนื้อตัวของเขาเปล่าเปลือยอยู่บนโซฟา

“แก้ม” เขาครางเรียกชื่อเธอ สายตาที่มองมาทั้งเว้าวอนและเร่งเร้าอยู่ในที หญิงสาวจึงรู้ว่าอารมณ์ของเขาพุ่งขึ้นสูงเต็มที่แล้ว

ภัทรมัยเริ่มสองจิตสองใจ จะไปต่อหรือพอแค่นี้ เพราะหากไปต่อ เธอจะได้เซ็กซ์ร้อน ๆ จากเขาจนเต็มอิ่ม เธอติดใจรสรักจากเขาไม่น้อย อดเสียดายไม่ได้ที่ต้องเลิกกัน ทว่าสิ่งที่จะตามมาหลังจากนั้นก็คือการวิ่งอยู่ในวังวนเดิม

แต่ถ้าหยุดแค่ตรงนี้ สิ่งที่เธอจะได้รับกลับมาคือ...ความสะใจ!

“แก้ม...กินสิครับ” เขาคงเห็นว่าเธอเล่นกับส่วนนั้นของเขานานแล้ว แต่ไม่ลงมือกินสักทีจึงเอ่ยปากเรียกร้อง เมื่อเห็นดังนั้น หญิงสาวจึงลุกขึ้นแล้วล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ของตนออกมาจากกระเป๋าสะพาย

ชยาวุธยิ้มกริ่ม เขาคงนึกว่าเธอจะหยิบถุงยางอนามัยกระมัง ทว่าสิ่งที่เธอหยิบออกมานั้นกลับเป็นธนบัตรใบสีแดงสามใบ หนำซ้ำหญิงสาวยังวางมันลงไปตรงหว่างขาของเขา

“เปลี่ยนใจแล้ว ไม่เอาดีกว่า ไม่มีอารมณ์”

ภัทรมัยคว้ากุญแจรถกับกระเป๋าสะพายแล้วเดินเร็ว ๆ ไปทางประตูห้องทันที

“เดี๋ยวสิแก้ม! หมายความว่าไง” ชยาวุธลุกขึ้นยืนจังก้าจนอาวุธประจำกายของเขาชี้มาทางเธอราวกับหาเรื่อง

“ก็ไม่เอาแล้วไง ทำไมต้องให้อธิบายอะไรซ้ำสองด้วย”

เธอรีบใส่รองเท้าแล้วเปิดประตูอ้าไว้เพื่อกันไม่ให้เขาพุ่งพรวดเข้ามาดึงตัวเธอเข้าไปสำเร็จโทษในห้อง

“โอ๊ะจริงสิ ไม่ต้องทอนนะ ถือเสียว่าให้ทิป...บาย”

หญิงสาวปิดประตูห้องทันที จากนั้นก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหน้าลิฟต์อย่างเร่งรีบ เพราะกลัวว่าเขาจะตามมาคว้าตัวเธอกลับไป

เมื่อขึ้นมานั่งในรถได้ ภัทรมัยจึงรีบขับออกจากคอนโดมิเนียมของชยาวุธทันที ขณะที่ขับไปนั้นหญิงสาวอดขำกับพฤติกรรมก๋ากั่นของตัวเองเมื่อครู่ไม่ได้ ไม่รู้ว่าตนกล้าทำอย่างนั้นไปได้อย่างไร อาจเป็นเพราะเธอรู้ดีว่าชยาวุธไม่มีทางลงไม้ลงมือทำร้ายเธอแน่นอนกระมัง

ขณะเดียวกัน ชยาวุธที่ถูกภัทรมัยทิ้งให้ค้างอยู่กลางอากาศ ได้แต่นั่งหัวเราะเบา ๆ อยู่เพียงลำพังบนโซฟา ตอนนี้ชายหนุ่มใส่เสื้อผ้าแล้วเรียบร้อย เขากำลังนั่งดูรูปถ่ายของภัทรมัยจากโทรศัพท์มือถือพร้อมกับรอยยิ้มเต็มวงหน้าคล้ามคม

เขาไม่โกรธเธอสักนิด ออกจะชอบใจด้วยซ้ำที่หญิงสาวเอาคืนเขาได้เจ็บแสบดีเหลือเกิน ทั้งที่รู้ว่าเขาคลั่งเธอแค่ไหนเวลาเข้าด้ายเข้าเข็ม แต่เธอก็ยังกล้าหลอกให้อยากแล้วจากไปดื้อ ๆ

ภัทรมัยไม่ใช่คนสวยจัดแบบที่มองแล้วต้องเหลียวหลัง แต่เธอเป็นคนน่ารัก ฉลาด แก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้เก่ง ความเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีของเธอนั้น ทำให้ใครก็ตามที่ได้อยู่ใกล้จะได้รับพลังบวกจากเธอไปด้วยเสมอ เพราะเหตุนี้เขาจึงชอบเธอทันทีที่หญิงสาวเข้ามาเป็นพนักงานใหม่ได้เพียงเดือนแรก จากนั้นก็ตามจีบเธออีกเกือบสองเดือนจนในที่สุดก็ได้คบหากัน

ตลอดเวลาที่คบกับเธอเขามีความสุขมาก แต่ขณะเดียวกันเขาก็ไม่ได้ตัดขาดจากเฟิร์น แฟนเก่าเสียทีเดียว แม้จะไม่ได้ติดต่อในเชิงคนรักอีกแล้ว แต่เมื่อเกิดเรื่องบางอย่างก็ทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าหัวใจของเขาตอนนี้เอนเอียงไปทางไหนกันแน่ เขาจึงลองขอห่างจากภัทรมัยสักพักเพื่อทบทวนความรู้สึกของตนเอง คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เขาต้องสูญเสียเธอไป

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อดูชื่อคน โทร.เข้า ชยาวุธจึงเพิ่งนึกได้ว่าตนต้องกลับไปเอารถที่จอดไว้ที่ร้านอาหาร

“ไอ้เวฟ! มึงไปไหนของมึงวะเนี่ย ตอนนี้มึงอยู่กับน้องแก้มหรือวะ” เสียงทิวากรดังขึ้นทันทีที่เขากดรับสาย

“เปล่า กูขับรถมาส่งแก้มที่คอนโดฯ นี่กำลังจะนั่งแท็กซี่ไปที่ร้าน รอแป๊บหนึ่ง กำลังออกไปแล้ว” เขากดวางสายแล้วออกจากห้องทันทีเพราะไม่อยากให้เพื่อนรอนาน

ภัทรมัยกลับถึงห้องก็เจอวริศตรงหน้าประตู ชายหนุ่มเหมือนเพิ่งกลับมาจากสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานเช่นกันเพราะได้กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากตัวเขา เธอจึงยิ้มให้แล้วถามว่า

“ทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะ ทุกทีเห็นมีมีตติงทีไรกลับเช้าตลอด”

“ผมกลัวเมาแล้วขับกลับบ้านไม่ไหวน่ะเลยหนีออกมาก่อน แก้มล่ะ ง่วงยัง มานั่งดื่มในห้องผมไหม”

“ยังไม่ง่วง ถ้างั้นขอฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เสร็จแล้วจะเคาะเรียกนะ ในตู้เย็นมีเบียร์อยู่พอดี”

เขาพยักหน้าให้เธอจึงเดินเข้าห้อง จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองใส่อยู่บ้านสบาย ๆ จากนั้นเดินไปหยิบเบียร์สี่กระป๋องใส่ถุงแล้วเดินออกจากห้องตนเองไปเคาะห้องของวริศ

ชายหนุ่มเดินมาเปิดประตูให้แล้วรับเอาเบียร์ไปแช่ตู้เย็น ภัทรมัยจึงเดินไปนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เขาเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ เธอจำได้ว่าเป็นภาพยนตร์รักโรแมนติกจากต่างประเทศเรื่องหนึ่ง เนื้อเรื่องประมาณว่าคู่รักคู่หนึ่งต้องเลิกรากันไปเพราะพระเอกยังตัดแฟนเก่าไม่ขาด ตลอดเรื่องมีแต่ความเศร้า แต่สุดท้ายตอนจบก็สุขสมหวังอยู่ดี

พลันนั้นหญิงสาวก็นึกขึ้นได้ จะว่าไปแล้วภาพยนตร์เรื่องนี้ช่างตรงกับชีวิตรักตอนนี้ของตนเหลือเกิน

วริศเดินมานั่งบนโซฟาอีกตัวพลางวางแก้วที่ใส่น้ำแข็งเปล่าเอาไว้ให้ตรงหน้า จากนั้นก็เปิดกระป๋องแล้วเทเครื่องดื่มให้อย่างรู้งาน

“ฉันไม่เข้าใจความคิดของพระเอกเรื่องนี้เลยกาย ดูเหมือนเขาไม่รักนางเอกเลย รักแต่แฟนเก่า” เธอพูดโดยที่สายตาตรึงอยู่กับจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า อยากฟังความเห็นจากจิตแพทย์อย่างวริศเหมือนกันว่าเขาคิดอย่างไร

“ผิดแล้ว พระเอกรักนางเอกนั่นแหละ แต่กับแฟนเก่าคือความผูกพัน ยิ่งเขาเคยแต่งงานอยู่กินด้วยกันมานานขนาดนั้น จะให้ตัดขาดกันเลยมันแทบเป็นไปไม่ได้ นอกเสียจากว่าจบกันไม่ดีแบบไม่เผาผีน่ะ แต่นี่เขาจบกันด้วยดี จากกันเพราะความรักมันจืดจางลงทั้งคู่ แต่ความผูกพันมันยังอยู่ เขาก็เลยยังเป็นเพื่อนกันได้”

“แล้วกับนางเอกเขาไม่ผูกพันหรือไง” เธอเข้าข้างนางเอกในเรื่องเต็มที่

“มันคนละอย่างกันสิ เอามาเปรียบกันไม่ได้หรอก ในเรื่องน่ะ พระเอกแต่งงานกับภรรยาเก่ามาสิบกว่าปี แก้มลองคิดดูสิว่าสิบกว่าปีในช่วงชีวิตของคนเราน่ะมันนานมากเลยนะ แทบจะเรียกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเลยก็ว่าได้”