5 อย่าคิดว่าจะรอด

สองชั่วโมงผ่านไป

หลังจากที่เธอหลับไปสองชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาแล้วลงไปชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหารอย่างเช่นทุกวัน ก็เจอกับร่างสูงที่นั่งทานข้าวอยู่กับผู้หญิงของเขาที่จะมาหาเขาเกือบทุกตอนเย็นเพื่อมาทำเรื่องอย่างว่ากัน เมื่อเห็นอย่างนั้นเท้าเรียวจึงชะงักไว้ ก่อนที่สมรซึ่งเป็นคนรับใช้จะหันมาเห็นเข้าพอดี

"มาทานข้าวเถอะค่ะคุณปลายฝัน"

"ค่ะ" จากนั้นหญิงสาวจึงเดินไปหย่อนสะโพกนั่งฝั่งตรงข้ามเขากับผู้หญิงของเขา เธอก้มหน้ารับประทานอาหารอย่างเงียบๆ ก่อนเสียงของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างร่างสูงจะเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อนออเซาะ

"วันนี้หนูขอนอนค้างกับคุณราล์ฟได้ไหมคะ"

"ได้สิ" ปากหนาตอบกลับหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างของตัวเองทันที พลางนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังร่างบางที่นั่งก้มหน้าทานข้าวอยู่ฝั่งตรงข้าม

"หนูดีใจจังเลยค่ะที่คุณราล์ฟให้หนูค้างกับคุณ" เธอเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าดีใจเป็นอย่างมาก

"ต่อไปฉันจะให้เธอนอนค้างกับฉันทุกครั้งก็แล้วกันนะ" เสียงทุ้มเอ่ยออกไปแต่ทว่าสายตาคมจดจ้องไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวใสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในขณะที่ปลายฝันก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อจะแสยะยิ้มใส่เธอ ปลายฝันก้มหน้าทานข้าวต่อจนเสร็จ จากนั้นจึงสาวเท้าขึ้นชั้นบนไป

เมื่อเข้ามาในห้องเธอก็ล็อกประตูแล้วเดินไปอาบน้ำ เสร็จแล้วจึงออกมาสวมใส่เสื้อผ้า หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอจึงเห็นว่าธามส่งข้อความมาตามประสาเพื่อนที่สนิทกัน

เธอกับธามเป็นเพื่อนเรียนรุ่นเดียวกันมาตั้งแต่อยู่มอสี่จนถึงปัจจุบัน ธามเรียนมหาวิทยาลัยเดียวและเรียนสาขาเดียวกับเธอ ดังนั้นเธอจึงสนิทกับธามมากที่สุด ตอนอยู่มอหกธามบอกเธอว่าเขาเป็นเกย์ แต่เขาบอกว่าที่บ้านยังไม่รู้ เพราะเขาไม่อยากให้พ่อแม่ตกใจและเสียใจที่มีลูกชายเป็นเกย์ ดังนั้นเรื่องที่ธามเป็นเกย์จึงเป็นความลับมาจนถึงปัจจุบัน

ในขณะที่เธอนั่งแชทไลน์กับธามอยู่บนเตียงก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง

ก๊อก! ก๊อก!

เธอปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วเดินไปเปิดประตูจึงเห็นร่างสูงยืนสีหน้าเรียบนิ่งอยู่ เมื่อเห็นอย่างนั้นเรียวปากจิ้มลิ้มจึงขยับถามออกไป

"พี่ราล์ฟมีธุระอะไรจะคุยกับปลายฝันเหรอคะ"

"..." เขาไม่ตอบ แต่ถือวิสาสะแทรกตัวเข้าไปในห้องของเธอ ก่อนเรียวปากสวยจะเอ่ยถาม

"พี่เข้ามาทำไมคะ"

"เข้ามานอน" ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้าไร้อารมณ์ตามประสาของเขาที่เธอเห็นมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว

"ไม่ได้นะคะ"

"ทำไมจะไม่ได้ ก็ในเมื่อฉันเป็นเจ้าของบ้าน"

"ถ้าพี่จะนอนห้องนี้ก็ได้ค่ะ แต่ปลายฝันจะไปนอนอีกห้อง" พูดจบเธอก็ทำท่าจะก้าวออกไปนอนห้องว่างที่ยังมีอีกห้อง แต่ถูกแขนหนารั้งร่างเล็กเข้ามาโอบกอดไว้จากทางด้านหลังพร้อมกับฝังจมูกไปบนซอกคอหอมกรุ่นจนทำเอาหญิงสาวต้องดีดดิ้นอย่างพัลวันเพื่อให้หลุดออกไปจากสองแขนแกร่งที่กอดรัดร่างของตัวเองไว้

"พี่ราล์ฟปล่อยค่ะ" เธอเอ่ยห้ามพลางหดคอเพื่อหลบจมูกโด่งเป็นสันที่ซุกไซ้ซอกคอของเธอทั้งสองข้าง

"อื้อ ปล่อยปลายฝัน" แต่เขาก็ยังจูบซอกคอเธออยู่อย่างนั้น เสียงลมหายใจของเขาหอบกระเส่าขึ้นเรื่อยๆ

เขาจับร่างเล็กให้หันหน้ามาทางเขาแล้วซุกไซ้ซอกคอของเธออย่างบ้าคลั่ง จนทำเอาปลายฝันรู้สึกแสบต้นคอไปหมด เนื่องจากหนวดของเขาครูดผิวของเธอซ้ำๆอยู่นานนับนาที

"พี่ราล์ฟปล่อยเถอะค่ะ ปลายฝันเจ็บ" แต่เขาก็ไม่ฟังยังคงขบเม้มจูบซอกคอหอมกรุ่นอยู่อย่างนั้น ใบหน้าหล่อเลื่อนขึ้นไปจูบริมฝีปากของเธอพลางดันปลายลิ้นให้ริมฝีปากเธอเผยอออก แต่ด้วยความดื้อรั้นเธอจึงเม้มปากแน่นอยู่อย่างนั้น ราล์ฟที่รู้สึกหงุดหงิดจึงกัดริมฝีปากล่างของเธอ

"อ๊ะ" นั่นจึงทำให้ลิ้นร้อนได้แทรกเข้าไปคว้านชิมความหวานในโพรงปากของเธอได้สำเร็จ สองมือเรียวยกขึ้นผลักใบหน้าหล่อเหลาให้ผละออก แต่ฝ่ามือหนาที่โอบแผ่นหลังของเธอไว้ก็ยกขึ้นกดหัวทุยได้รูปเข้าหาแล้วดูดลิ้นของเธออย่างดูดดื่ม จนกระทั่งผ่านไปหลายอึดใจเขาจึงยอมผละออกจากริมฝีปากสีหวานอย่างอ้อยอิ่งแล้วกดตามองลงไปยังริมฝีปากบวมเจ่อที่ถูกริมฝีปากเขาบดขยี้อย่างร้อนแรง

"พี่มาทำแบบนี้กับปลายฝันทำไม" เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งที่อยู่ๆเขาก็มาจูบเธอแบบที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว และไม่คิดว่าเขาจะมาทำแบบนี้กับเธอ

"แต่ก่อนฉันก็เคยทำแบบนี้กับเธอ แล้วเธอก็ยอมให้ฉันทำทุกวันด้วย"

"..." เธอนิ่งพลางคิดไปถึงเมื่อตอนที่ยังเป็นแฟนกับเขา เขาจะหอมแก้มเธอและจูบเธอทุกวัน แต่ลิ้นของเขาไม่ได้รุกล้ำเข้าไป เขาเพียงแค่จูบริมฝีปากของเธอเบาๆเท่านั้น

"แต่ก่อนฉันแค่กอดเธอ หอมแก้มเธอและจูบเธอ..." เขาพูดพลางดวงตาคมไล่มองเรือนร่างของเธอตั้งแต่หน้าอกไปจนถึงช่วงล่างที่โตเต็มวัยกว่าหกปีก่อนมาก ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาหยุดที่ใบหน้าเรียวสวยนิ่งแล้วพูดออกไปด้วยแววตาเจ้าเล่ห์และชั่วร้ายในเวลาเดียวกัน

"แต่คืนนี้...ฉันจะทำกับเธอมากกว่าหกปีก่อน"

"ไม่นะคะ" เธอส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อเห็นแววตาร้ายกาจที่แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด โดยที่เธอรู้ไปโดยปริยายว่าเขาจะทำอะไร

"ไม่อะไรล่ะ" ยกยิ้มร้าย

"ปลายฝันมาทำหน้าที่อุ้มบุญให้ลูกของพี่นะคะ ไม่ใช่มาทำอย่างอื่น"

"อย่างอื่นคืออะไรล่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยถามออกมานั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

"ถ้าพี่จะทำแบบนั้น พี่ก็ไปทำกับผู้หญิงที่อยู่ในห้องของพี่เถอะค่ะ"

"ฉันทำกับเอมี่ไปแล้วเมื่อตอนเย็น" กระตุกยิ้มมุมปาก เพราะเขารู้ว่าเธอน่าจะมาได้ยิน เนื่องจากเขารู้ว่าเธอกลับมาถึงบ้านเวลานั้นทุกวัน และไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่เธอได้ยินเสียงที่เขาทำเรื่องนั้นกับเอมี่

"..." เธอก้มหน้าเม้มริมฝีปากอย่างไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อเขาบอกออกมาตรงๆว่าทำเรื่องอย่างว่าจริง

"ตอนเย็นฉันทำกับเอมี่ แต่กลางคืนฉันจะทำกับเธอ"

"ไม่ได้นะคะ" เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาพลางส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ

"ในเมื่อเธอเข้ามาหาฉันเอง เพราะงั้น...เธอก็อย่าคิดว่าจะรอดออกไปได้"

"พี่ราล์ฟไม่นะคะ ไม่ทำแบบนี้"

"ก็ไหนเธอบอกว่ามารับจ้างอุ้มบุญให้ลูกของฉันไง แล้วจะมาปฏิเสธทำไม"

"แต่การอุ้มบุญไม่ใช่ใช้วิธีนี้นะคะ เราจะทำด้วยวิธีทางวิทยาศาสตร์กันค่ะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยแววตาสั่นระริกพลางรู้สึกหวาดหวั่นในใจ

"ฉันไม่อยากทำด้วยวิธีทางวิทยาศาสตร์ แต่ฉันจะใช้วิธีผสมกันแบบธรรมชาติ"

"ถ้าอย่างนั้นปลายฝันจะบอกคุณท่านว่าไม่รับงานนี้ก็แล้วกันค่ะ"

"เธอรับเงินแม่ฉันมาแล้ว เพราะฉะนั้นเธอก็ต้องทำ"

"เงินที่คุณท่านให้มาปลายฝันยังไม่ได้ใช้ค่ะ พรุ่งนี้ปลายฝันจะโอนเงินคืนให้คุณท่าน แล้วบอกคุณท่านว่าปลายฝันจะไม่รับงานนี้" ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มเอ่ยออกมาอย่างคนได้เปรียบ

"มันสายไปแล้วละที่เธอจะเปลี่ยนใจ" พูดจบเขาก็รวบร่างเล็กพาไปนอนบนเตียง