3 ไม่คิดว่าจะได้เจอ

ด้านกนกวรรณ

เมื่อกดวางสายจากปลายฝันแล้ว กนกวรรณก็โทรหาราล์ฟทันที

ตู๊ด~

'ครับ'

'แม่หาคนที่จะมาอุ้มบุญให้ลูกได้แล้วนะ'

'ใครเหรอครับ'

'อาทิตย์หน้าลูกก็จะได้เห็นเองแหละ เพราะแม่จะให้แม่อุ้มบุญย้ายไปอยู่กับลูกอาทิตย์หน้า'

'ครับ' เขารับคำอย่างไม่เรื่องมาก เพราะเขาบอกแล้วว่าถ้ารับปากแล้วจะไม่กลับคำ

'นั่นลูกอยู่ที่ไหน' ก่อนจะมีเสียงของผู้หญิงพูดแทรกเข้ามาในสาย

'คุณราล์ฟคะ'

'นั่นลูกพาผู้หญิงมานอนที่บ้านอีกแล้วใช่ไหม'

'...'

'เมื่อไหร่ลูกจะเลิกพาผู้หญิงมานอนที่บ้านสักที'

'ผมไม่หยุดหรอกครับ ถึงแม่จะให้แม่อุ้มบุญมาอยู่บ้านผม ผมก็ไม่หยุดทำเรื่องนั้นหรอก แม่ต้องเข้าใจผมสิ ผมเป็นผู้ชายนะ เรื่องนั้นผมก็ต้องมีอยู่แล้วตามประสาผู้ชาย'

ก่อนที่กนกวรรณจะพูดออกมาแบบปลงๆ

'เอาละๆ ลูกจะทำอะไรก็แล้วแต่ลูกเถอะ แค่ขอให้มีหลานให้แม่อุ้มแม่ก็ดีใจแล้ว' ว่าจบนิ้วหนาก็กดวางสายแล้วเดินไปขึ้นเตียงที่หญิงสาวร่างเปลือยเปล่านอนอยู่ เขาหยิบถุงยางอนามัยยี่ห้อดังมาสวมเข้าที่แก่นกาย ก่อนการเสพสมจะเริ่มขึ้นและเสร็จไปหนึ่งรอบ

เขาถอนแท่งร้อนออกมาจากร่องสวาทของหญิงสาวแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะออกมาสวมใส่เสื้อผ้าและพูดกับเธอที่ยังนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"กลับไปได้แล้ว"

"วันนี้หนูขอค้างกับคุณราล์ฟได้ไหมคะ"

"ฉันไม่เคยให้ใครนอนค้าง ออกไป" เขาพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาแข็งกร้าวจนทำเอาอีกคนรู้สึกกลัวจึงต้องลุกออกจากเตียงแล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่และออกจากบ้านของเขาไป

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

บ้านราล์ฟ ตอนเย็น

รถหรูของกนกวรรณถูกขับเคลื่อนเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ของลูกชายโดยคนขับรถคู่ใจที่ทำงานให้กนกวรรณมาเป็นเวลายี่สิบกว่าปีแล้ว

หญิงวัยกลางคนก้าวขาลงจากรถ ก่อนที่ปลายฝันจะก้าวตามลงไป กนกวรรณเดินนำหน้าปลายฝันเข้าไปข้างในแล้วบอกกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้าง

"หนูรอป้าอยู่ข้างล่างก่อนนะ เดี๋ยวป้าจะขึ้นไปตามลูกชายของป้าให้ลงมาทำความรู้จักกับหนู"

"ค่ะคุณท่าน" รับคำเสร็จร่างเล็กก็หย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาหรู ก่อนที่กนกวรรณจะขึ้นชั้นบนไป

ก๊อก! ก๊อก!

"ราล์ฟ! เปิดประตูให้แม่หน่อย" ก่อนที่ไม่นานประตูห้องนอนจะถูกเปิดออกมาโดยร่างสูงซึ่งมีเพียงผ้าขนหนูพันเอวสอบไว้ กนกวรรณชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้องเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงนอนอยู่บนเตียงจึงถอนหายใจแบบปลงชินแล้วเอ่ยออกไป

"แม่พาแม่อุ้มบุญมาส่งให้แล้ว ส่วนเรื่องจะทำเด็กหลอดแก้วหรือจะทำอะไรก็คุยกันเอาเอง"

"ครับ"

"งั้นแม่กลับแล้วนะ" ว่าแล้วกนกวรรณก็ทำท่าจะหมุนตัวเดินออกไป ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถาม

"ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรครับ"

"อยากรู้จักชื่อ ลูกก็ถามเขาเองสิ" ว่าจบกนกวรรณก็ลงชั้นล่างไป ก่อนที่ราล์ฟจะกลับเข้าห้องไปทำเรื่องอย่างว่ากับเอมี่จนเสร็จ

ราล์ฟอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงชั้นล่างไป โดยมีหญิงสาวทรงโตที่อยู่ในชุดเดรสสั้นจู๋เดินตามเขาลงมาติดๆ ปลายฝันที่นั่งอยู่บนโซฟาเมื่อหันไปเห็นร่างสูงคุ้นเคยถึงกับมีสีหน้าตกตะลึงเพราะคิดไม่ถึงว่าจะได้มาเจอเขาอีกครั้ง ราล์ฟก้าวลงมาถึงชั้นล่างแล้วเงยหน้ามองไปยังร่างบางคุ้นเคยที่นั่งมองเขาอยู่ก็ถึงกับผงะ พลางดวงตาคมเบิกกว้างเพราะคิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนที่เขาไม่ได้เจอมาหลายปีแล้ว และไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีก ก่อนที่เขาจะเรียกสติกลับมาแล้วทำสีหน้าเคร่งขรึมและเย็นชาตามเดิมเมื่อนึกไปถึงเมื่อห้าปีก่อนเธอเคยบอกเลิกเขาอย่างเลือดเย็น

หกปีก่อน วันเปิดเทอม

ตอนนั้นปลายฝันเรียนอยู่มอหก วันนั้นเขาขับรถจะไปบริษัทแต่บังเอิญเห็นว่าเธอถูกวัยรุ่นอันธพาลสี่ห้าคนกำลังคุกคามเธออยู่ที่ป้ายรถเมย์ เมื่อเขาเห็นจึงลงไปช่วยแล้วพาเธอมาขึ้นรถและไปส่งเธอที่โรงเรียน

เมื่อรถหรูของราล์ฟแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงเรียน ปลายฝันก็ยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไป

'ขอบคุณมากนะคะพี่...'

'ฉันชื่อราล์ฟ' ปากหนาขยับบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย

'ปลายฝันขอบคุณพี่ราล์ฟมากนะคะที่ช่วยปลายฝันไม่ให้พวกนั้นมารังแก' เธอเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสพลางรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาช่วยเธอจากวัยรุ่นอันธพาลพวกนั้น

'อืม'

'งั้นปลายฝันเข้าโรงเรียนก่อนนะคะ' บอกจบปลายฝันก็ลงจากรถไป โดยดวงตาคมมองตามร่างเล็กที่อยู่ในชุดนักเรียนจนลับสายตา ก่อนที่เขาจะออกรถมุ่งหน้าไปยังบริษัทของตัวเอง

หลังจากวันนั้นราล์ฟที่ขับรถผ่านทางนั้นก็ชวนเธอขึ้นรถแล้วพาไปส่งโรงเรียนทุกวัน สามเดือนต่อมาเขากับเธอเริ่มสนิทกันและมีความรู้สึกดีๆต่อกัน ดังนั้น

'พี่อยากให้เธอมาเป็นแฟนของพี่จะได้ไหม'

'เอ่อ...ปลายฝันว่าปลายฝันยังเด็กอยู่...'

'เธออายุสิบแปดแล้วนะ ไม่เด็กแล้ว' ตอนนั้นราล์ฟอายุยี่สิบสี่ปีซึ่งมีตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัท และพ่อของเขาเป็นประธานบริษัท

'ถ้าอย่างนั้น...ก็ได้ค่ะ'

จากนั้นเขากับเธอก็คบกันเป็นแฟน จนกระทั่งเธอเรียนจบมอหก

'พี่ราล์ฟคะเราเลิกกันเถอะค่ะ'

'...' ราล์ฟถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกเพราะไม่คิดว่าอยู่ๆเธอจะมาบอกเลิกเขา ทั้งที่ความสัมพันธ์ของเขาและเธอเป็นไปได้ด้วยดี ไม่มีปัญหาอะไร แล้วทำไมอยู่ๆเธอถึงมาบอกเลิกเขาได้ง่ายดายขนาดนี้ ก่อนที่ราล์ฟจะตั้งสติแล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงใจเย็น

'ทำไมอยู่ๆเธอถึงอยากเลิกกับพี่ล่ะ พี่ผิดอะไรเหรอปลายฝัน' เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปพลางแววตาเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเขาแสดงความเจ็บปวดอย่างชัดเจน ก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะเม้มแน่นด้วยความอัดอั้นตันใจแล้วเอ่ยออกไป

'พี่ราล์ฟไม่ได้ผิดอะไรหรอกค่ะ แต่ปลายฝันผิดเองค่ะ'

'เธอผิดอะไร ไหนบอกพี่สิ'

'พี่อย่ารู้เลยค่ะ แค่พี่ราล์ฟรู้ว่าปลายฝันผิดก็พอค่ะ...' เธอเอ่ยพลางจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของแฟนหนุ่มแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะจำใจพูดออกไป

'ลาก่อนนะคะพี่ราล์ฟ ปลายฝันขอให้พี่ราล์ฟโชคดีค่ะ' พูดจบ ปลายฝันก็หันหลังให้เขาแล้วเดินไปหาเพื่อนตัวสูงที่เป็นเกย์ซึ่งยืนรออยู่ไม่ไกล

ราล์ฟที่เห็นอย่างนั้นจึงหลับตาแน่นพยายามระงับความเจ็บปวดเมื่อคิดไปว่าเธอคงมีผู้ชายคนใหม่สินะถึงได้บอกเลิกเขา พลันสันกรามก็ขบเข้าหากันแน่นทันทีด้วยความโกรธและเกลียดชังเธอ

ก่อนจะมาคบกับเธอ เขาก็มีเรื่องอย่างว่าตามประสาผู้ชายโดยป้องกันตัวเองมาตลอด แต่พอได้มาเป็นแฟนกับเธอเขาก็ไม่เคยไปนอนกับผู้หญิงคนไหนเลย พอหลังจากที่เลิกกับเธอเขาก็ไม่คิดจะคบใครเป็นแฟนอีกเลย ดังนั้นเขาจึงหาผู้หญิงมาสนองความใคร่แค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น เพราะคิดว่าขนาดเธอที่เขามอบความรักให้จนหมดหัวใจ ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยรักใครมาก่อน แต่เธอก็ยังทิ้งเขาไปหาคนอื่นได้อย่างเลือดเย็น