บทที่ 1

เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวที่เรือนหน้า กำลังจัดงานต้อนรับหยวนอี้เฉินที่ได้รับชัยชนะกลับมา ส่วนแม่สามีที่เคารพของข้ากลับใช้ข้ออ้างที่ว่า "สตรีในเรือนในไม่ควรพบปะบุรุษภายนอก" สั่งให้ข้ารออยู่ที่เรือนฮว่าซวง

เมี่ยวอิงวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาจากเรือนหน้า เร่งรัดขึ้นว่า "คุณหนู ทำไมท่านถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเจ้าคะ?"

มือที่กำลังดีดลูกคิดทองคำของข้าหยุดชะงักลง ข้าส่ายหน้าอย่างสุขุมแล้วกล่าวว่า "เขาเป็นถึงท่านแม่ทัพ แถมยังเป็นเฉิงอันโหวผู้สูงศักดิ์ ข้าจะด่าก็ด่ามิได้ จะสู้ก็สู้มิชนะ สู้เก็บแรงไว้หาเงินเพิ่มยังจะดีกว่า”

เมื่อเทียบกับเรื่องสามีรับอนุแล้ว ข้ากลับรู้สึกว่าการไม่มีเงินน่ากลัวยิ่งกว่า

ข้ามาจากตระกูลพ่อค้า การแต่งงานกับหยวนอี้เฉินถือเป็นการแต่งงานข้ามชั้น ท่านพ่อเกรงว่าข้าจะได้รับความอยุติธรรม ตอนแต่งงานจึงมอบกิจการร้านค้าบนถนนถึงสิบสองสายเป็นสินเดิมให้ ทั้งร้านอัญมณี ร้านผ้าไหม ร้านแป้งผลัดหน้า ภัตตาคารและโรงเตี๊ยม ซึ่งกำไรในแต่ละปีมหาศาลยิ่งนัก

เมื่อมีเงินทองติดตัว ชีวิตก็ไม่ได้ยากลำบากอะไรนัก

ติดก็แต่คนในจวนหยวนดูถูกชาติตระกูลของข้ามาโดยตลอด แม่สามีเคยพูดต่อหน้าเหล่าฮูหยินทั้งหลายว่าข้าดูไม่คู่ควร และท้องก็ไม่เอาไหน สองปีแล้วยังไม่มีลูกสืบสกุลให้ตระกูลหยวน

ทว่านางรู้ทั้งรู้ว่าในวันแต่งงาน หยวนอี้เฉินได้รับคำสั่งให้เดินทางไปชายแดน เขาเพียงเปิดผ้าคลุมหน้าอย่างรีบๆ แล้วจากไปนานถึงสองปี ป่านนี้เกรงว่าเขาคงจำหน้าข้ายังไม่ได้ด้วยซ้ำ

หากข้าตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ นั่นต่างหากที่จะอธิบายยังไงก็ไม่มีใครเชื่อ

ลมใบไม้ร่วงพัดโชย ใบต้นอู๋ถงในเรือนฮว่าซวงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง แกว่งไกวราวกับจะร่วงหล่นทุกเมื่อ

เมี่ยวอิงรู้สึกขัดใจในความไม่ได้เรื่องของข้า นางนั่งลงตรงข้ามข้า หยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเล่มหนึ่งแล้วพูดพึมพำว่า "เงินที่คุณหนูหามาได้ ใช้ไปแปดชาติก็ไม่หมด จะเอาเงินเยอะแยะขนาดนั้นไปทำไมกันเจ้าคะ?"

พอข้าได้ฟัง ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

เรื่องที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต ก็คือตัวตายไปแล้วแต่เงินยังใช้ไม่หมด

เมื่อคิดว่าเงินที่ข้าหามาอย่างยากลำบากอาจตกเป็นของเด็กโชคร้ายในอนาคต ข้าก็ปวดใจจนแทบทนไม่ไหว รีบหยิบตั๋วเงินหนึ่งแสนตำลึงจากหีบสมบัติยื่นให้เมี่ยวอิง “ไปซื้อที่ดินแถบชานเมืองฝั่งตะวันตกให้หมด มีเท่าไรก็ซื้อเท่านั้น”

แถบชานเมืองตะวันตกมีที่ดินทำกินอยู่นับพันไร่ เดิมทีเป็นของขุนนางผู้หนึ่ง แต่ได้ยินมาว่าบุตรชายคนเดียวของบ้านนั้นไปลบหลู่องค์ชายหมิง จนต้องชดใช้จนหมดเนื้อหมดตัว แม้แต่ทรัพย์สินของบรรพบุรุษก็ต้องขาย ถึงจะรักษาชีวิตเจ้าลูกตัวดีนั้นไว้ได้

ถึงแม้ข้าจะไม่ขาดแคลนเงิน แต่ที่ดินนั้นมีอยู่น้อยจริงๆ หากประสบภัยธรรมชาติ การมีเงินสู้มีที่ดินมิได้

ตุนเสบียงอาหารไว้ให้มากๆ นั่นแหละคือเรื่องที่ถูกต้องที่สุด

เมี่ยวอิงเห็นด้วยกับความคิดของข้าอย่างยิ่ง นางมองข้ามเรื่องเรือนหน้าไปโดยทันที แล้วขยับเข้ามาประจบประแจงยิ้มแย้ม "คุณหนูเจ้าคะ ในเมื่อจะซื้อแล้ว ซื้อสวนผลซิ่งบนเขาฝั่งตะวันตกไปด้วยเลยสิเจ้าคะ"

พอฤดูใบไม้ผลิผลิบานก็ชมดอกซิ่ง พออากาศเริ่มร้อนขึ้นมาหน่อยก็จะได้กินผลซิ่งสดๆ กินไม่หมดก็เอาไปขายได้ กำไรเน้นๆ ไม่มีขาดทุน

ข้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง รู้สึกว่าเข้าท่าทีเดียว จึงโบกมืออย่างใจป้ำ “ตกลง!”

ช่วงเวลาที่ได้ใช้เงินมักจะมีความสุขเป็นพิเศษ หลังจากตรวจดูสมุดบัญชีและพบว่ากำไรของร้านค้าเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ใช้เงินไม่ทันหาเลยช่างน่ากลุ้มใจจริง"

เมี่ยวอิงทำสีหน้าพูดไม่ออก

ตกเย็น สาวใช้จากเรือนหน้ามาแจ้งว่า ฮูหยินเชิญข้าไปรับประทานอาหารที่เรือนหน้า

ข้าตั้งใจเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เป็นผ้าไหมอวิ๋นจิ่นที่หรูหราแต่ยังคงไว้ความสง่างาม ปิ่นทองประดับอัญมณีห้าสี และกำไลหยกสีเขียวสด ช่วยขับผิวของข้าให้ขาวผ่องราวกับหิมะ และงดงามจับตาเป็นอย่างยิ่ง

ข้าเดินไปยังเรือนหน้าราวกับนกยูงทองที่เปล่งประกาย แต่งองค์เสียจนโดดเด่น และในวินาทีที่แม่สามีเห็นข้า รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นความรังเกียจทันที