บทที่ 2

“สะใภ้เสิ่น มาทักทายน้องสาวของเจ้าสิ"

ข้ามองไปก็เห็นสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านหลังหยวนอี้เฉินที่ไม่พบหน้ากันเสียเนิ่นนาน หน้าท้องของนางยังมองไม่ออกว่านูนออกมา ทำท่าทางเขินอายขี้อาย แก้มเป็นสีชมพูระเรื่อ ผมแห้งเหลือง คล้ายกับคนขาดสารอาหารอยู่บ้าง

ก็แค่นี้เองนี่นา

ทว่าหยวนอี้เฉินกลับใส่ใจนางเป็นอย่างยิ่ง ทำราวกับกลัวว่าข้าจะทำร้ายนางอย่างนั้นแหละ เขาป้องนางไว้ด้านหลัง แสดงท่าปกป้องนางไว้เต็มที่

ข้ายิ้มแล้วพูดว่า "นี่คือแม่นางที่สามีพากลับมาสินะ หน้าตาช่าง... ดูใสซื่อดีจริง"

แม่นางคนนั้นชะงักสีหน้าแข็งค้าง เกือบร้องไห้ออกมา

หยวนอี้เฉินเกิดความรู้สึกเวทนาสงสารขึ้นมาทันใด เขาปรายตามองข้าอย่างเย็นชา "เหตุใดฮูหยินต้องหาเรื่องแกล้งโหรวเอ๋อร์ด้วย?"

คนรอบข้างต่างตวาดสายตาจ้องมองข้าด้วยความโกรธเคือง ทั้งๆ ที่ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด

หรือจะพูดได้ว่า ข้าต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย

สามีไปมีลูกกับคนอื่น อีกทั้งยังพาคนกลับมาอย่างเปิดเผยสง่างาม แม้ฉากหน้าจะไม่มีใครพูดอะไร แต่พอถึงวันพรุ่งข้าก็จะกลายเป็นตัวตลกในวงสังคมฮูหยินทันที

เรื่องพวกนี้ไม่มีใครแยแส ในสายตาของพวกเขานั้น ตอนนี้ข้าเป็นเพียงหญิงริษยาจิตใจชั่วร้ายที่กำลังรังแกแม่นางน้อยผู้น่าสงสารคนหนึ่งเท่านั้น

เหล่าคนรับใช้แม้จะมีความคิดเห็นก็ทำได้เพียงเก็บกลั้นไว้ ทว่าแม่สามีไม่ยอมให้ตัวเองต้องลำบากใจ นางจึงเคาะโต๊ะตัดสินว่า "โหรวเอ๋อร์ตั้งครรภ์ลูกของอี้เฉินแล้ว จะปล่อยให้นางต้องน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้ รับนางเข้าจวนเถิด ให้เป็นอนุไปก่อนชั่วคราว"

ชั่วคราวอย่างนั้นรึ?

ข้าหัวเราะเยาะ

หากวันหน้าโหรวเอ๋อร์ให้กำเนิดบุตรชาย จะไม่ยกขึ้นเป็นภรรยาเอกเท่าเทียมเลยหรือ? หรือที่แย่ยิ่งกว่านั้น อาจจะหย่าขาดกับข้าที่เป็นภรรยาเอกเพื่อเปิดทางให้นางก็เป็นได้

ข้ามองไปทางหยวนอี้เฉิน เห็นเพียงแค่สีหน้าที่เห็นด้วยของเขา

ห้องทั้งห้องเงียบสงบอย่างยิ่ง เงียบเสียจนได้ยินเสียงเข็มตกพื้น

ข้าไม่พูดไม่จา ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ กลิ่นหอมเย็นสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก

นี่คือชายอดหิมะชั้นเลิศ ต้นชาผลิยอดท่ามกลางหิมะ ก่อนเริ่มฤดูใบไม้ผลิ ชาวสวนชาต้องเสี่ยงภัยหิมะตกหนักเพื่อเก็บเกี่ยว ทุกใบล้วนเป็นยอดอ่อนที่อ่อนนุ่มที่สุด

ชาหนึ่งตำลึง มีค่าเทียบเท่าทองคำพันตำลึง

ข้าตั้งใจนำมามอบให้ นอกจากไม่ได้คำชมสักคำแล้ว กลับถูกแม่สามีต่อว่าว่าสุรุ่ยสุร่าย

แต่นางก็ไม่ได้รังเกียจใบชาหรอกนะ สองปีมานี้ดื่มไปตั้งสิบกว่าชั่งแล้ว

เมื่อเห็นทุกคนเงียบกันหมด โหรวเอ๋อร์ผู้แทบไม่มีตัวตนจึงอดพูดไม่ได้ "พี่หญิง ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบข้า แต่ข้ากับเฉินหลางรักกันด้วยใจจริง ขอท่านอย่าโทษพวกเราเลย”

นางราวกับดอกไม้สีขาวดอกน้อยที่บอบบาง ลมพัดนิดเดียวก็เหมือนจะล้ม

ด้วยเหตุนี้ข้าจึงกลายเป็นคนชั่วอีกครั้ง ต้องโดนสายตาจิกกัดอย่างไร้เหตผล เสียดายก็แต่เมี่ยวอิงไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่อย่างนั้นควรให้นางมาเรียนรู้เสียบ้าง ว่าอย่างนี้นี่แหละถึงจะเรียกว่ากุลสตรี!

"แม่นางโหรว ในเมื่อท่านแม่และสามีต่างชอบเจ้า ข้าก็คงพูดอะไรมิได้มาก เอาเป็นว่าฟังตามท่านแม่ ให้เป็นอนุเถิด" อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีกำลังจะไปขัดขวางการตัดสินใจของพวกเขายู่แล้ว สู้สร้างน้ำใจไว้ดีกว่า "ตอนนี้เรือนเฟิงหลิงยังว่างอยู่ ข้าจะสั่งให้คนไปทำความสะอาดจัดเตรียม เจ้าก็ไปอยู่ที่นั่นแล้วกัน"

เรือนเฟิงหลิงอยู่ใกล้กับเรือนเหอเฟิงที่หยวนอี้เฉินอยู่อาศัยมากที่สุด ถือเสียว่าช่วยส่งเสริมความรักของผู้อื่น

น่าเสียดายที่หยวนอี้เฉินไม่รู้จักรับน้ำใจ ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย "ไม่ต้อง โหรวเอ๋อร์จะพักอยู่กับข้า"

นี่มันคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีหน้าตาของข้าลงกับพื้นชัดๆ

ข้าฝืนยิ้มออกมา กลั้นความรู้สึกที่อยากจะสาดน้ำชาใส่หน้าเขาเอาไว้ “ขอเพียงท่านพี่มีความสุขก็พอ”

เมื่อบรรลุเป้าหมาย ทั้งสามคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วสั่งให้คนยกสำรับอาหารเข้ามา

อาหารเลิศรสแต่ละจาน มีพร้อมทั้งสี กลิ่น และรสชาติ แต่ข้ากลับเกียจคร้านแม้แต่จะยกตะเกียบขึ้นมา

โหรวเอ๋อร์จ้องมองตาไม่กระพริบ ในดวงตาเป็นประกายวาววับ

หยวนอี้เฉินคีบอาหารให้นางอย่างเอาอกเอาใจ ชายรักหญิงหลง ชวนให้คนรอบข้างอิจฉายิ่งนัก

เห็นแล้วทำเอาข้าเจ็บปวดใจแทบกระอักเลือด