All Chapters of แม่ค้า: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวที่เรือนหน้า กำลังจัดงานต้อนรับหยวนอี้เฉินที่ได้รับชัยชนะกลับมา ส่วนแม่สามีที่เคารพของข้ากลับใช้ข้ออ้างที่ว่า "สตรีในเรือนในไม่ควรพบปะบุรุษภายนอก" สั่งให้ข้ารออยู่ที่เรือนฮว่าซวงเมี่ยวอิงวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาจากเรือนหน้า เร่งรัดขึ้นว่า "คุณหนู ทำไมท่านถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเจ้าคะ?"มือที่กำลังดีดลูกคิดทองคำของข้าหยุดชะงักลง ข้าส่ายหน้าอย่างสุขุมแล้วกล่าวว่า "เขาเป็นถึงท่านแม่ทัพ แถมยังเป็นเฉิงอันโหวผู้สูงศักดิ์ ข้าจะด่าก็ด่ามิได้ จะสู้ก็สู้มิชนะ สู้เก็บแรงไว้หาเงินเพิ่มยังจะดีกว่า” เมื่อเทียบกับเรื่องสามีรับอนุแล้ว ข้ากลับรู้สึกว่าการไม่มีเงินน่ากลัวยิ่งกว่า ข้ามาจากตระกูลพ่อค้า การแต่งงานกับหยวนอี้เฉินถือเป็นการแต่งงานข้ามชั้น ท่านพ่อเกรงว่าข้าจะได้รับความอยุติธรรม ตอนแต่งงานจึงมอบกิจการร้านค้าบนถนนถึงสิบสองสายเป็นสินเดิมให้ ทั้งร้านอัญมณี ร้านผ้าไหม ร้านแป้งผลัดหน้า ภัตตาคารและโรงเตี๊ยม ซึ่งกำไรในแต่ละปีมหาศาลยิ่งนักเมื่อมีเงินทองติดตัว ชีวิตก็ไม่ได้ยากลำบากอะไรนักติดก็แต่คนในจวนหยวนดูถูกชาติตระกูลของข้ามาโดยตลอด แม่สามีเคยพูดต่อหน้าเหล่าฮูหยิ

ปลากะพงเหลืองใหญ่ทะเลตงไห่สองร้อยยี่สิบตำลึง หูฉลามเคี่ยวซอสเหลืองแปดสิบตำลึง ซุปห้าอสรพิษหนึ่งร้อยตำลึง รังนกตุ๋นน้ำซุปใสสองร้อยตำลึง“ฝีมือพ่อครัวที่บ้านดีที่สุดจริง ๆ ลูกไม่ได้กินอาหารอร่อยแบบนี้มานานแล้ว” หยวนอี้เฉินกินข้าวไปสองชามติด ๆ ก่อนจะสั่งให้ตักชามที่สาม แม่สามีเห็นลูกชายกินได้เอร็ดอร่อยก็ดีใจอย่างมาก "ลูกชอบก็ดีแล้ว วันพรุ่งจะให้ห้องครัวทำให้อีก"วันพรุ่งยังจะทำให้อีกหรือ?ข้าหัวเราะเยาะในใจ ท่านช่างกล้าคิดจริงๆไม่ต้องพูดถึงเรื่องค่าใช้จ่าย แค่วัตถุดิบแต่ละอย่างก็เป็นของหายากที่ใช่ว่าจะหาซื้อได้ ข้าใช้เวลาหาตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะรวบรวมได้ครบ เดิมทีตั้งใจจะใช้จัดงานวันเกิดให้ท่านพ่อ พ่อผู้เฒ่าไม่มีงานอดิเรกอย่างอื่น นอกจากชื่นชอบอาหารรสเลิศ สุดท้ายกลับกลายเป็นว่า ความพยายามตลอดหนึ่งเดือนของข้า ผู้อื่นได้รับประโยชน์แทนโหรวเอ๋อร์กินจนปากมันวาว ฮูหยินเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่าอาหารวันนี้หอมเป็นพิเศษ จึงดื่มซุปเพิ่มอีกชามข้าถอนหายใจยาว เงินของข้าหนอ!หยวนอี้เฉินพักอยู่จวนเพียงวันเดียวก็เข้าวังไปเข้าเฝ้า ฮ่องเต้ทรงพอพระทัย ตรัสชมไม่น้อย ทว่าทรงพระราชทานรางวัลกลับน้อย

ข้ารีบปฏิเสธทันควัน "งานแต่งของเจ้าล้วนเป็นท่านแม่และท่่านพี่ที่จัดเตรียมให้ ข้าไม่ได้ยื่นมือเข้ามายุ่งแม้แต่น้อย"หากไม่รีบตัดตัวเองออกจากเรื่องนี้ เกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา ย่อมต้องกลายเป็นความผิดของข้าอีกแน่ๆนึกถึงบทเรียนที่โดนแกล้งครั้งก่อน ข้าค่อยๆ ถอยห่างออกไปหลายก้าว กลัวว่านางจะหาเรื่องป้ายความผิดให้ข้าอีก รอยยิ้มบนใบหน้าของเชี่ยโหรวแข็งค้างไป ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย นางลูบท้องของตนเองด้วยความอ่อนโยน “ท่านพี่บอกว่า เมื่อข้าคลอดทายาทแล้ว จะยกฐานะข้าเป็นภรรยาเสมอภรรยาเอก เขายังเป็นห่วงว่าพี่หญิงจะไม่ยอมตกลง แต่ข้ารู้ว่าพี่หญืงไม่ใช่สตรีริษยาเช่นนั้นหรอก"สีหน้าของข้าแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันใด แต่ก่อนที่พวกเขาสร้างเรื่อง ข้ายังพออดทนยอมรับได้ เพราะอย่างไรเสียก็เป็นแค่อนุ ต่อให้เขาจะหลงใหลเพียงใด ก็คงสร้างเรื่องอะไรไม่ได้มากนักทว่าข้อหาหลงอนุทำลายภรรยาเอก ขอเพียงเหล่าขุนนางตรวจสอบถวายฎีกาสักฉบับ ก็เพียงพอที่จะทำให้หยวนอี้เฉินสูญเสียความโปรดปรานจากฮ่องเต้ได้แล้วฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงเป็นบุตรสายตรง ในอดีตเกือบถูกบุตรสายรองแย่งชิงราชบังลังก์ หากไม่ใช่เพราะองค์ชายหมิง พระอนุ

ในราชสำนักให้ความสำคัญกับเส้นสายและความสัมพันธ์มาก ไม่ว่างานมงคลหรืองานอวมงคลล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้นหากของกำนัลไม่เหมาะสม วันหน้าหากเกิดปัญหา ก็จะไม่มีใครช่วยพูดแทนแม้แต่คนเดียว ในเมื่อคิดจะส่งของให้ ก็ไม่อาจขี้เหนียวจนเกินไป ทุกคนต่างก็เป็นตระกูลใหญ่โต หากของน้อยก็เท่ากับดูถูกคนอื่น สู้ไม่ส่งเสียยังจะดีกว่า แต่ก่อนเวลาข้าให้ของ ใจกว้างถึงที่สุด เรื่องใดที่ใช้เงินแก้ได้ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะฉะนั้นแม้ชาติกำเนิดจะไม่สูงส่ง แต่ในวงฮูหยินทั้งหลาย ข้าก็มีมนุษยสัมพันธ์ไม่เลว นับตั้งแต่หยวนอี้เฉินพาเซี่ยโหรวกลับมา ข้าก็ไม่เคยควักเงินออกสักแดงเดียว ตอนที่ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าจะใช้เงินเพื่อเจ้าก็ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่อีกไม่นานก็จะไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันแล้ว หากยังยอมเสียเงินอีก ข้าคงโง่เหมือนควายจริงๆ!หลังจากหยวนอี้เฉินส่งของไปไม่กี่ครั้ง ชื่อเสียงที่เดิมทีย่ำแย่อยู่แล้วก็ยิ่งตกต่ำลงไปอีกวันก่อนตอนเขาจัดเตรียมของหมั้นหมายยังร่ำรวยยิ่งนัก เหตุใดพอถึงเวลาส่งของแสดงความยินดีกลับขี้เหนียวปานนี้? หรือว่าในสายตาของเขา ขุนนางใหญ่ในราชสำนักและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลาย ยังไม่อาจเทียบเท่าอนุคน

ส่วนสิ่งของอื่นๆ ที่ข้าเป็นคนจัดซื้อจัดหามา แน่นอนว่าจะต้องขนย้ายกลับไปให้หมดทั้งผ้าปูที่นอน เครื่องนอน เสื้อผ้า เครื่องเรือน หม้อไหชามอ่าง ทุกอย่างล้วนใช้เงินจำนวนมากซื้อหามา เอาไปจำนำที่โรงรับจำนำแลกเป็นเงินก็นับว่าไม่เลวเช่นกันแม้แต่ของในเรือนของหยวนอี้เฉินก็ห้ามเหลือไว้ ข้าคุมคนขนย้ายด้วยตนเอง กวาดตามองทุกซอกทุกมุมกลัวว่าจะตกหล่นอะไรไป "พี่หญิงกำลังทำอะไร? ท่านพี่หย่าพี่หญิงไปแล้ว พี่หญิงยังมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องข้าวของของตระกูลหยวน?" ข้าหัวเราะออกมา มิน่าเล่านางถึงมักจะใช้สีหน้าแปลกประหลาดมองข้าอยู่เรื่อย ราวกับว่าข้าติดเงินนางอย่างนั้นแหละที่แท้คงคิดว่าความสุขสบายและความมั่งคั่งของข้าล้วนได้มาจากตระกูลหยวน นางจึงรอแทบไม่ไหวที่จะเข้ามาแทนที่ "เจ้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ไม่รู้เรื่องชาติกำเนิดของข้าก็ยังพอเข้าใจได้ งั้นตอนนี้ข้าจะบอกให้รู้เอาไว้ ข้าคือบุตรสาวคนเดียวของเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าฉีอย่างเสิ่นไจ้เซียน เตียงนอน โต๊ะเก้าอี้ เครื่องใช้ต่างๆ หรือแม้แต่ผ้าที่เจ้าสวมอยู่ ล้วนเป็นของที่ข้าใช้เงินซื้อทั้งสิ้น” เห็นแก่ท้องของนางที่ยังมีเด็กอยู่อีกคน ข้าจึงใจกว้างพอยอม