บัลลังก์มังกรหลังม่านสตรี

เสิ่นไหวเยี่ยนมาถึงอย่างรวดเร็วเขาสวมชุดข้าราชการตำแหน่งรองแม่ทัพองครักษ์หลวง ที่เอวคาดกระบี่ ด้านหลังติดตามมาด้วยกองกำลังองครักษ์หลวงนับสิบ ราษฎรนอกหอไท่ผิงพอได้เห็นขบวนนี้ต่างพากันถอยร่นไปหลบอยู่ริมถนนทันทีทันทีที่เสิ่นฝูจูเห็นพี่ชาย เบ้าตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที“พี่!”นางพุ่งเข้าไปหาด้วยความเร็ว น้ำเสียงสอพลอคับแค้นราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่ในใต้หล้า“คนผู้นี้หยามหมิ่นตระกูลเสิ่นของพวกเรา แถมยังให้บ่าวไพร่ลงมือทำร้ายข้าด้วย”สายตาของเสิ่นไหวเยี่ยนตกลงบนร่างของข้าและเสวียนชิงเขามองที่เสวียนชิงก่อนวันนี้เสวียนชิงไม่ได้สวมชุดข้าราชการ สวมเพียงชุดยาวผ้าสีเขียวคราม ร่างกายเย็นชาเยือกเย็น มองอย่างไรก็ไม่เหมือนผู้ติดตามสามัญชนที่พูดคุยด้วยง่ายเสิ่นไหวเยี่ยนขมวดคิ้ว“เจ้าลงมือทำร้ายน้องสาวข้าหรือ?”เสวียนชิงมิได้เอ่ยตอบข้าเป็นผู้กล่าวขึ้นแทน “นางลงมือก่อน”“อย่างไรกัน หรือว่าการตัดสินคดีของรองแม่ทัพองครักษ์หลวง ไร้ซึ่งต้นสายปลายเหตุ มีเพียงความใกล้ชิดสนิทสนมเป็นที่ตั้งกระนั้นหรือ?”ในที่สุดเสิ่นไหวเยี่ยนก็เบนสายตามองมาที่ข้าสายตาของเขาเคลื่อนผ่านใบหน้าของข้าอย่างร

ยามที่เจิ้นกั๋วกง นามว่า เสิ่นซิ่วอี๋ ก้าวเท้าเข้ามาภายในประตู ราวกับบรรยากาศทั่วทั้งหอไท่ผิงต่ำลงไปฮวบหนึ่งเขามีอายุใกล้เคียงหกสิบปีแล้ว รูปร่างสูงใหญ่และนัยน์ตาพกพาความคมกริบของแม่ทัพนักรบติดตัว ยี่สิบปีก่อน เขาร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับอดีตจักรพรรดิและสร้างผลงานความดีความชอบไว้จริง ๆ เพียงแต่คุณงามความดีเช่นนี้ หากถูกลูกหลานหยิบยกขึ้นมาข่มเหงผู้อื่นอยู่ทุกวัน ไม่ช้าก็เร็วย่อมแปรเปลี่ยนรสชาติไปเสิ่นฝูจูพุ่งเข้าไปซบอยู่ข้างกายเขา“ท่านพ่อ พวกเขารังแกข้าเจ้าค่ะ”นางใช้นิ้วชี้ตรงมาที่ข้า ร่ำไห้จนน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้าราวกับดอกไม้ต้องหยาดน้ำค้าง “คือคนผู้นี้ เขาด่าทอตระกูลเสิ่น ทั้งยังปล่อยให้คนลงมือทำร้ายข้า พี่ใหญ่ช่วยทวงความยุติธรรมให้ข้า แต่ใต้เท้าเซี่ยกลับจะจับกุมตัวพี่ใหญ่อีก”เสิ่นซิ่วอี๋เบนสายตามองไปยังเซี่ยกวนหนาน“ใต้เท้าเซี่ย”น้ำเสียงของเขามิได้ดังนัก ทว่ากลับกดทับหัวใจของผู้คนจนรู้สึกอึดอัดหนักอึ้ง“บุตรสาวของข้ายังเยาว์วัย หากมีสิ่งใดล่วงเกินไป ข้าในฐานะบิดากลับจวนไปจะสั่งสอนนางเอง ส่วนเรื่องของไหวเยี่ยน เขาแบกรับหน้าที่องครักษ์หลวง การจับกุมตัวบุคคลต้องสงสัย ย่

ยามที่สองพ่อลูกตระกูลเสิ่นถูกคุมตัวออกไป ด้านนอกหอไท่ผิงก็เนืองแน่นไปด้วยราษฎรที่พากันมามุงดูจนแน่นขนัดข้ายืนอยู่ริมระเบียงชั้นสอง ทอดสายตามองเสิ่นซิ่วอี๋ที่ถูกเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการนครจิงเฉิงควบคุมตัวขึ้นรถม้าตลอดชีวิตของเขามีเกียรติยศชื่อเสียงเกรียงไกร สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดคือหน้าตาและศักดิ์ศรีทว่าศักดิ์ศรีอันน้อยนิดในวันนี้ กลับถูกเขาใช้เข่าของตนเองโขกกระแทกส่วนเสิ่นฝูจูถูกควบคุมตัวไว้ชั่วคราวภายในหอ เพื่อรอให้นางกำนัลจากในวังมารับตัวไป ดวงตาของนางบวมเป่งจนแดงก่ำ ทว่าก็ยังคงไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้คือความจริงเซี่ยกวนหนานก้าวเข้าไปใกล้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฝ่าบาท เรื่องนี้สมควรปิดข่าวให้เงียบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”ข้าปรายตามองเขาแววหนึ่ง“เหตุใดต้องปิดข่าว?”เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องที่ฝ่าบาททรงเป็นสตรี แม้ว่าเหล่าขุนนางชราในราชสำนักจะล่วงรู้กันดี ทว่าราษฎรสามัญชนทั่วไปยังคงไม่ล่วงรู้ ทว่าวันนี้ผู้คนในหอไท่ผิงพลุกพล่านปากหอยปากปู เกรงว่า...”ข้าย่อมเข้าใจความหมายของเขาดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา เหล่าขุนนางอาวุโสในราชสำนักช่วยกันปกปิดความลับนี้

นอกประตูเฉิงเทียนเหมิน เสียงกลองดังสะท้อนทุ้มต่ำกองกำลังส่วนตัวของจวนท่านอ๋องฉู่สวมเกราะพร้อมรบยกพลเข้ามา โดยชูธงประกาศก้องว่าเพื่อ “ความถูกต้องชอบธรรม”ข้ายืนอยู่เบื้องหน้าศาลบรรพชน มองใบหน้าที่ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาของท่านอ๋องฉู่เขารอคอยวันนี้ คงจะรอมานานแสนนานเช่นกันเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ทั่วท้องพระโรงต่างแตกตื่นวุ่นวายบางคนตะโกนร้องขอให้คุ้มกันฝ่าบาท บางคนถอยร่นไปด้านหลัง บางคนแอบเหลือบมองท่านอ๋องฉู่ราวกับกำลังคำนวณว่าหากจะแปรพักตร์มาเข้าข้างตอนนี้ยังจะทันอยู่หรือไม่ท่านอ๋องฉู่มองมาที่ข้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจราวกับถือชัยชนะไว้ในกำมือ“เซี่ยจ้าว เจ้าแพ้แล้ว”“หากเจ้าเป็นบุรุษ ข้าอาจจะยังต้องเกรงกลัวอยู่บ้าง”“แต่ไฉนเจ้าจึงดันเกิดมาเป็นสตรีเล่า”“ผู้คนใต้หล้าไม่มีวันยอมสยบให้เจ้า”ข้าเอ่ยถาม “ผู้คนใต้หล้า หรือว่าตัวเจ้ากันแน่?”เขาแค่นหัวเราะ“มีอันใดแตกต่างกันด้วยหรือ?”ข้าพยักหน้า“มี”“สิ่งที่ผู้คนใต้หล้าต้องการคือวันเวลาที่สงบสุข มิใช่ทายาทบุรุษจากจวนท่านอ๋องฉู่ของเจ้า”สีหน้าของท่านอ๋องฉู่มืดลงในทันที“ความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้ว ปากคอยังแข็ง

ในวันที่หอไท่ผิงเปิดกิจการใหม่อีกครั้ง เถ้าแก่ก็นำเทียบเชิญมาส่งด้วยตนเองเสวียนชิงไม่อนุญาตให้ข้าไปเขากล่าวว่า “ฝ่าบาท คราวก่อนเสด็จไปดื่มชา ดื่มจนได้กบฏท่านอ๋องฉู่ขึ้นมาคนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”ข้ามองหน้าเขา“เช่นนั้นจึงยิ่งต้องไป”สีหน้าของเขาตายด้านไปในทันที“กระหม่อมบังชาทูลถามสักคำ ฝ่าบาทคราวนี้ทรงอยากดื่มให้ได้สิ่งใดกลับมาอีกพ่ะย่ะค่ะ?”ข้าคิดครู่หนึ่ง“ดื่มให้ได้ความสงบสุขร่มเย็นมาสักหน่อย”เสวียนชิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับรู้สึกว่าความปรารถนานี้ดูจะไม่ค่อยสมจริงสักเท่าไรนักท้ายที่สุด เขาก็ยังคงตามข้าไปอยู่ดีเบื้องหน้าหอไท่ผิงแขวนป้ายชื่อแผ่นใหม่มิใช่ลายมือที่ข้าเขียนหากแต่เป็นเถ้าแก่ลงมือเขียนเอง【ผู้มาเยือนล้วนเป็นแขก อย่าได้ถามไถ่ฐานะและอาภรณ์ 】ตัวอักษรอาจไม่ได้งดงามนัก ทว่าความหมายนั้นยอดเยี่ยมไม่น้อยข้ากลับไปนั่งยังห้องเดิมเมื่อคราวก่อน สั่งชามาหนึ่งกา นักเล่านิทานกำลังบรรยายคดีกบฏท่านอ๋องฉู่อยู่ชั้นล่าง พอเล่ามาถึงประโยคที่ข้ากล่าวหน้าศาลบรรพชนว่า “ข้าไม่เหมือนบุรุษ แต่ข้าเป็นดั่งเช่นฮ่องเต้พระองค์หนึ่ง” เสียงปรบมือและเฮฮาก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโรง