บทที่ 5

ข้ารีบปฏิเสธทันควัน "งานแต่งของเจ้าล้วนเป็นท่านแม่และท่่านพี่ที่จัดเตรียมให้ ข้าไม่ได้ยื่นมือเข้ามายุ่งแม้แต่น้อย"

หากไม่รีบตัดตัวเองออกจากเรื่องนี้ เกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา ย่อมต้องกลายเป็นความผิดของข้าอีกแน่ๆ

นึกถึงบทเรียนที่โดนแกล้งครั้งก่อน ข้าค่อยๆ ถอยห่างออกไปหลายก้าว กลัวว่านางจะหาเรื่องป้ายความผิดให้ข้าอีก

รอยยิ้มบนใบหน้าของเชี่ยโหรวแข็งค้างไป ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย นางลูบท้องของตนเองด้วยความอ่อนโยน “ท่านพี่บอกว่า เมื่อข้าคลอดทายาทแล้ว จะยกฐานะข้าเป็นภรรยาเสมอภรรยาเอก เขายังเป็นห่วงว่าพี่หญิงจะไม่ยอมตกลง แต่ข้ารู้ว่าพี่หญืงไม่ใช่สตรีริษยาเช่นนั้นหรอก"

สีหน้าของข้าแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันใด แต่ก่อนที่พวกเขาสร้างเรื่อง ข้ายังพออดทนยอมรับได้ เพราะอย่างไรเสียก็เป็นแค่อนุ ต่อให้เขาจะหลงใหลเพียงใด ก็คงสร้างเรื่องอะไรไม่ได้มากนัก

ทว่าข้อหาหลงอนุทำลายภรรยาเอก ขอเพียงเหล่าขุนนางตรวจสอบถวายฎีกาสักฉบับ ก็เพียงพอที่จะทำให้หยวนอี้เฉินสูญเสียความโปรดปรานจากฮ่องเต้ได้แล้ว

ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงเป็นบุตรสายตรง ในอดีตเกือบถูกบุตรสายรองแย่งชิงราชบังลังก์ หากไม่ใช่เพราะองค์ชายหมิง พระอนุชาร่วมมารดาช่วยไว้จนสุดชีวิต เกรงว่าป่านนี้คนบนบัลลังก์มังกรคงเป็นคนอื่นไปแล้ว ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงทรงเกลียดชังเหล่าขุนนางที่หลงอนุทำลายภรรยาเอกเป็นที่สุด

จะเรียกว่าภรรยาเสมอภรรยาเอกก็เถอะ แต่สุดท้ายก็ยังเป็นอนุ เพียงแค่เรียกให้ดูไพเราะขึ้นเท่านั้น

แต่เชี่ยโหรวกลับบอกว่า รอให้นางคลอดทายาท...

เดิมทีลูกของนางยังไม่ทันคลอด หยวนอี้เฉินก็ตัดสินใจแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทของตระกูลแล้ว

ภรรยาเอกยังไม่ทันตาย ก็วางแผนจะแต่งตั้งบุตรสายรองเป็นทายาทเสียแล้ว

หรือเขาคิดว่าชาตินี้ข้าไม่มีวันมีลูกได้กันแน่?

ช่างเถอะ อย่างไรเสียเดิมทีข้าก็ไม่ได้อยากคลอดลูกให้เขาอยู่แล้ว สองปีที่ผ่านมา ก็ถือว่าโยนทิ้งให้หมาไป ผลไม้ที่ฝืนเด็ดมาย่อมไม่หวาน แถมยังเน่าและส่งกลิ่นเหม็น ข้าควรปลดปล่อยตัวเองเสียที

ข้าสบสายตาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของเชี่ยโหรว แล้วเอ่ยตอบอย่างเย็นชาว่า " ใช่ ข้าเป็น"

บัตรเชิญจากจวนหยวนถูกส่งไปทั่วทุกแห่ง เอิกเกริกเสียราวกับกำลังประกาศให้คนทั้งใต้หล้ารู้ว่า ข้าหยวนอี้เฉินหลงอนุทำลายภรรยาเอก พวกเจ้ารีบมาฟ้องร้องยื่นฎีกาเล่นงานข้าสิ!'

ในราชสำนักไม่มีเรื่องใหญ่มาเนิ่นนาน เหล่าขุนนางตรวจสอบกำลังกลุ้มใจว่าจะสร้างผลงานต่อหน้าฮ่องเต้อย่างไร แน่นอนว่าพวกเขาไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ไป

ฮ่องเต้ไม่เพียงตำหนิหยวนอี้เฉินต่อหน้าบุคคลอื่นเท่านั้น แต่ยังลดชั้นยศบรรดาศักดิ์โหวของเขาลงมาเป็นเป๋ออีกด้วย

ข้านั่งอยู่ในภัตตาคาร จิบชาไป ฟังแขกห้องข้างๆ นินทาเรื่องซุบซิบไป เขาพูดจาหนักแน่นน่าเชื่อถือ ราวกับว่าเป็นเรื่องจริงอย่างไรอย่างนั้น

ภัตตาคารแห่งนี้ก็เป็นกิจการของข้าเช่นกัน เน้นลูกค้าระดับสูง แขกที่มาหากไม่ร่ำรวยก็ต้องมียศถาบรรดาศักดิ์

ชั้นสองเป็นห้องส่วนตัว เพื่อป้องกันการแอบดักฟัง กระดาษหน้าต่างที่นี่จึงมีเพียงชั้นบางๆ สภาพสถานที่ก็กว้างขวางพอ เพียงลดระดับเสียงลงสักนิด ห้องข้างๆ ก็ไม่มีทางได้ยินบทสนทนาอย่างแน่นอน

ทว่าผู้กล้าห้องข้างๆ กลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าคำพูดของตัวเองจะมีใครได้ยิน เขาด่าทอหยวนอี้เฉินอย่างไม่ไว้หน้า ปากจัดราวกับแม่ค้าปากตลาด ไล่สับตั้งแต่หัวจดเท้าวนไปมาหลายรอบไม่มีซ้ำ

ข้าทานขนมถั่วเขียวไป ฟังไปอย่างอรรถรส

ด่าไปราวๆ ครึ่งชั่วยาม ขนมถั่วเขียวหมดไปหนึ่งจาน ชาในกาเกือบเกลี้ยง

ดูเหมือนจะหมดคำด่าแล้ว ห้องข้างๆ ก็เงียบเสียงลง ข้าลุกขึ้นยืน กะว่าจะไปปลดระทุกข์เสียหน่อย

ใครจะคิดว่าห้องข้าง ๆ จะเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ผู้กล้าที่ด่าหยวนอี้เฉินเมื่อครู่เอ่ยขึ้นว่า “ยังสืบไม่เจออีกหรือว่าใครเป็นคนซื้อที่ดินฝั่งตะวันตกของเมือง?”

ชายอีกคนตอบอย่างนอบน้อมประจบประแจง "เป็นคุณหนูตระกูลเสิ่น นางจ่ายเงินไปเก้าหมื่นตำลึง ในจวนองค์ชายของพวกเรา... ไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นจริงๆ"

ข้าเนี่ยนะ?

เท้าที่ก้าวออกไปถูกหดกลับมาทันที ข้าจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนสั่งเสี่ยวเอ้อร์ให้นำชามาอีกหนึ่งกา

ผู้กล้าราวกับพูดไม่ออก เขาเงียบไปนานไม่เอ่ยสักคำ

ขณะที่ข้ากำลังจะหมดความสนใจ ทันใดนั้นก็ยินเสียงเขาคำรามด้วยความโมโห "หยวนอี้เฉินทำกับนางขนาดนั้น นางยังจะช่วยเขาซื้อที่ดินอีก ช่างโง่เหมือนควายจริงๆ!"