เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7 ถูกสวมหมวกเขียว
วันที่เผยแพร่:
2026-07-03 11:00:47“อีอี!” เฉินอวี้หลานร้องเรียกอีกฝ่ายอย่างดีใจ “ข้านึกว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว ข้ากังวลแทบแย่ว่าเจ้าจะหายป่วยไม่ทันงานของข้าซะแล้ว”
“งานเลี้ยงฉลองการหมั้นหมายของเจ้ากับองค์ชายรองเชียวนะ ข้าจะพลาดได้อย่างไร” แม่นางที่โผล่เข้ามาขัดจังหวะร้องบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง “หากข้าไม่มา เจ้าก็คงไม่นับข้าเป็นสหายสนิทแล้วกระมัง!”
เฉินอวี้หลานส่ายหน้าปฏิเสธทันใด “ข้ามีเจ้าเป็นสหายสนิทเพียงคนเดียว ต่อให้เจ้าไม่มา ข้าก็ไม่ว่าสิ่งใดหรอก!”
ใช่แล้ว... ในชาติก่อน เฉินอวี้หลานมีสหายสนิทเพียงคนเดียวก็คือหลินจิ้งอี บุตรสาวของใต้เท้าหลิน ขุนนางอาวุโสในสำนักฮั่นหลิน... ที่ไม่ได้มีผลงานโดดเด่นเท่าใดนัก
ไม่รู้ว่าเหวินจือเวยคิดไปเองหรือไม่ แต่ในเสี้ยวลมหายใจที่เฉินอวี้หลานพูดว่าหลินจิ้งอีเป็นสหายสนิทของนางเพียงคนเดียว เหมือนหลินจิ้งอีจะหันมาปรายตามองเหวินจือเวยด้วยความดูแคลนไม่น้อย
เหวินจือเวยส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อว่าสหายสนิทที่สุภาพอ่อนหวานตามแบบฉบับบุตรสาวของขุนนางอาลักษณ์อาวุโสในสำนักฮั่นหลินอย่างหลินจิ้งอีจะมีนิสัยเยาะเย้ยถากถางผู้อื่นเช่นนี้
“เวยเวย” เสียงเรียกอย่างอบอุ่นใจดังขึ้นที่ข้างตัว เหวินจือเวยจึงหันมาเห็นแววตาเห็นใจของมารดา “เสียดายที่คุณหนูหลินโผล่เข้ามาเสียก่อน มิเช่นนั้น คุณหนูเฉินคงจะได้แกะของขวัญของลูกแล้ว”
เหวินจือเวยส่งรอยยิ้ม พลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่”
ก่อนที่เหวินจือเวยจะได้เอ่ยชวนโม่ซื่อให้เดินไปนั่งพักอีกทางหนึ่ง เสียงเรียกของหลินจิ้งอีก็ดังขึ้นมาเสียก่อน
“องค์ชายรอง!”
เหวินจือเวย “!!!”
ลมหายใจของเหวินจือเวยสูดลึกเข้าเต็มปอด ฝ่ามือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ก่อนจะรีบหันหน้ากลับไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่นางเคยลุ่มหลงหัวปักหัวปำ มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ทั้งหมดจนสิ้นทั้งตระกูลในชาติที่แล้ว
ไอ้หมาป่าตาขาวเนรคุณเอ๊ย!
ดวงตากลมโตฉายแววอาฆาตแค้นเคือง เมื่อเห็นหลงจื่อซวนในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเดินเข้าร่วมสนทนากับเฉินอวี้หลานและหลินจิ้งอี
ไอ้คนถ่อยที่ไม่รู้คุณคน! ไอ้... หื้ม?
ก่อนที่เหวินจือเวยจะได้สบถด่าหลงจื่อซวนเพิ่มเติมในใจอีกหลายคำ ดวงตากลมโตพลันเบิกกว้าง เมื่อเห็นเส้นด้ายสีแดงเฉกเช่นด้ายแดงของเหวินฮุ่ยเหอและโม่ซื่อ ผูกติดอยู่ที่โคนนิ้วก้อยของหลงจื่อซวนกวักแกว่งไปมา เมื่อมือของเขาขยับขึ้นลงประกอบการสนทนา
ปลายด้ายแดงอีกด้านโยงต่ำเข้าไปที่กลางกลุ่มสนทนา ทำให้เหวินจือเวยที่ยืนอยู่ด้านหลังมองไม่เห็นว่าปลายอีกด้านของด้ายแดงผูกติดกับปลายนิ้วของผู้ใดระหว่างเฉินอวี้หลานกับหลินจิ้งอี
เดี๋ยวสิ... ด้ายแดงของไอ้สุนัขหลงจื่อซวนก็ต้องผูกติดกับเฉินอวี้หลานสิ... แล้วข้าจะสงสัยสิ่งใดกัน?
เหวินจือเวยคิดพลางส่ายหน้ากับความคิดเลื่อนเปื้อนของตนเอง ก่อนจะได้ยินเสียงเฉินอวี้หลานพูดขึ้น “อ๊ะ! เหมือนท่านแม่จะเรียกข้าแล้ว เช่นนั้น หม่อมฉันขอฝากองค์ชายรับแขกตรงนี้ก่อนนะเพคะ”
หลงจื่อซวนไม่ได้ตอบคำใด เพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย เฉินอวี้หลานเห็นดังนั้นก็รีบย่อกายแล้วเดินออกไป
สิ่งที่เหวินจือเวยคาดว่าจะได้เห็นคือภาพด้ายแดงที่ผูกติดกับนิ้วก้อยของเฉินอวี้หลาน เส้นสายสีแดงแกว่งไหวไปตามจังหวะของนางที่ก้าวเดินออกจากกลุ่มนั้น
หากแต่สิ่งที่เหวินจือเวยเห็นกลับกลายเป็นปลายนิ้วก้อยของเฉินอวี้หลานที่เปลือยเปล่า!?
เหวินจือเวยเบิกตากว้างด้วยความสงสัย “???”
เฉินอวี้หลานไม่มีด้ายแดงที่ผูกติดกับหลงจื่อซวนอย่างนั้นหรือ!?
เหวินจือเวยรีบหันหน้ากลับมามองสองบุรุษสตรีที่กำลังยืนสนทนากันอยู่ที่เดิม ด้ายแดงที่นิ้วก้อยของหลงจื่อซวนยังคงเด่นชัดต่อสายตา และในจังหวะที่หลินจิ้งอียกมือขึ้นมาทัดปอยผมบนใบหู
ด้ายแดงที่ผูกตายอยู่ที่โคนนิ้วก้อยของนางก็ปรากฏชัดสู่สายตา
เหวินจือเวยอ้าปากค้างตกตะลึงงัน “!!!”
หลงจื่อซวน... กับหลินจิ้งอี... อย่างนั้นหรือ!?
ไม่จริงน่า... นี่ข้าพรากวาสนาด้ายแดงของพวกนางหรือ?
ดวงตากลมโตของเหวินจือเวยจ้องมองหลงจื่อซวนกับหลินจิ้งอีไม่วางตา ก่อนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
ระยะห่างของพวกเขา... เดิมทีที่มีการเว้นระยะห่างแต่พองาม แต่มาบัดนี้กลับยืนใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น แววตาของหลงจื่อซวนทอประกายอบอุ่นระยิบระยับ มุมปากยกสูงตลอดเวลา แม้แต่เหวินจือเวยที่ยืนอยู่ด้านนอกยังสัมผัสได้ถึงความสุขของเขาอย่างชัดเจน
หรือว่า... หลงจื่อซวนจะชอบพอกับหลินจิ้งอี...?
สายตาของเหวินจือเวยเลื่อนไปที่ใบหน้าของหลินจิ้งอีในทันที
อย่าบอกนะว่าอีอีก็ชอบพอกับไอ้สุนัขหลงจื่อซวนนั่น!?
เสี้ยวหน้าของหลินจิ้งอีที่ยกยิ้มหวาน พูดจาหัวร่อต่อกระซิกอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า บางครั้งยังแอบยกมือขึ้นตีอีกฝ่ายแผ่วเบา ก่อนที่จะรีบชักมือกลับด้วยเกรงว่าจะมีผู้ใดพบเห็น
ท่าทางเช่นนี้ มันหมายความว่าอย่างไร?
หรือว่าที่ผ่านมา พวกเจ้าเห็นว่าหัวข้าโล่งเกินไปเลยพยายามจะถักหมวกเขียวมาสวมให้ข้าอย่างนั้นหรือ?
*สำนักฮั่นหลิน มีหน้าที่ดูแลการสอบจอหงวน บันทึกประวัติศาสตร์ และขัดเกลาราชโองการ
*สวมหมวกเขียว หมายถึง การถูกคนรักหรือคู่ครองนอกใจ โดยเปรียบเปรยว่าฝ่ายที่ถูกหักหลังนั้นถูกบังคับให้สวมหมวกสีเขียวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความน่าอับอายและการถูกหยามเกียรติอย่างถึงที่สุด
บทล่าสุด
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 150 แม่สื่อของเขา (จบ)
ภายในรถม้าคันใหญ่ของจวนมู่อ๋องที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้ากลับสู่จวนที่พัก บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความเงียบสงบแสนหวาน ละอองแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นสายรำไรหลงมู่เฉินเอนกายพิงเบาะนุ่มพลางสอดลำแขนแกร่งโอบกอดร่างระหงของเฉินอวี้หลานเอาไว้แนบอก ฝ่ามือหนาคอยลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการปลอบประโลมความกังวลสุดท้ายให้เหือดหายไปจากใจของนางชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าเนียนใสที่พิงอยู่กับอกตนเอง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล “เป็นอย่างไรบ้าง... ตอนนี้สบายใจขึ้นบ้างแล้วใช่หรือไม่?”เฉินอวี้หลานขยับกายซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างให้แน่นขึ้น พลางพยักหน้ารับน้อย ๆ ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข“เพคะ... สบายใจขึ้นมากแล้ว หม่อมฉันเกิดมาสองชาติภพ ผ่านเรื่องราวขมขื่นมามากมาย ยามนี้ หม่อมฉันถึงได้ตระหนักรู้ว่าสิ่งที่มนุษย์เราต้องการแท้จริงแล้วไม่ได้มากมายใหญ่โตอันใดเลย ขอเพียงมีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ มีข้าวอุ่น ๆ ให้กินอิ่มท้อง มีคนที่รักอยู่เคียงข้าง และมีความสุขสงบในทุก ๆ วันที่ตื่นลืมตาขึ้นม
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 149 ความสงบสุข
เมื่อได้ฟังดังนั้น เฉินอวี้หลานก็ขยับยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดเห็นออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ในเมื่อทุกแคว้นล้วนตียาก และต่างมีตระกูลแม่ทัพเสาหลักคอยปกป้อง แล้วเหตุใดพวกเราไม่เปลี่ยนจากการทำสงคราม มาเป็นการจับมือร่วมกันเล่าเจ้าคะ?” เฉินอวี้หลานพูดต่อ “การลงนามเป็นพันธมิตรข้ามแคว้น ร่วมเปิดด่านทำการค้าขายรุ่งเรืองร่วมกัน มิต้องมีผู้ใดต้องสูญเสียคนในครอบครัว เลือดไม่ต้องหลั่งลงแผ่นดิน ดีกว่าต้องมากระหายสงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด”เฉินสงหยวนได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มละมุน แววตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและเห็นด้วย ชายชราเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้ง“หลานเอ๋อร์... เจ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว คนทุกคนที่ก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิ ล้วนมีบิดามารดา มีภรรยาและลูกน้อยรอคอยอยู่ที่บ้านทั้งสิ้น เหตุใดต้องเอาชีวิตอันมีค่ามาทิ้งขว้างในสงครามที่ไร้ประโยชน์ด้วยเล่า?”“แต่ทว่า... ฮ่องเต้ผู้ครองแว่นแคว้นแต่ละยุคสมัยล้วนแต่มีความทะเยอทะยาน อยากขยายแผ่นดิน เพื่อครอบครองใต้หล้า ทว่าค
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 148 สงครามช่างยากเย็น
ตกค่ำวันนั้น เฉินอวี้หลานก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวกับการติดต่อลับกับแคว้นต้าถังในอดีตชาติให้หลงมู่เฉินฟังจนหมดสิ้น หลังจากที่มู่อ๋องได้รับรู้ถึงลางหายนะที่อาจจะเกิดขึ้น ก็มิได้นิ่งนอนใจ ตัดสินใจว่าเช้าวันรุ่งขึ้นจะไปหาเฉินสงหยวนที่จวนเฉินต้าเจียงจวิน เพื่อหาทางสืบทราบความจริงบรรยากาศภายในห้องหนังสือของแม่ทัพใหญ่เฉินอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของตำราพิชัยสงครามและแผนที่ของแคว้นต่าง ๆ ยามนี้ในห้องมีเพียงเฉินสงหยวน เฉินอี้เฟยหลงมู่เฉิน และเฉินอวี้หลานนั่งกันอยู่เฉินอวี้หลานลอบสบตากับสามีแวบหนึ่งเพื่อส่งสัญญาณ ก่อนที่นางจะแสร้งทำเป็นรินชาให้บิดาและพี่ชายเพื่อเปิดบทสนทนาอย่างเรียบเรื่อย มิให้ดูมีพิรุธจนเกินไป“ท่านพ่อ พี่ชายใหญ่... ยามนี้สถานการณ์บ้านเมืองภายนอกและตามแนวชายแดนเป็นอย่างไรบ้างรึเจ้าคะ? ตามชายแดนมีปัญหาอันใดบ้างหรือไม่? หากเหล่าทหารต้องการสิ่งใด ข้าและท่านพี่จะได้จัดหาไว้ให้”เฉินอวี้หลานหยิบยกปัญหาของทหารชายแดนขึ้นมาสอบถาม ด้วยถ้าหากเกิดสงคราม ย่อมมีสิ่งที่ทางราชสำนักจำต้องเร่งจัดเตรียม ไม่ว่าจะเป็นเสบียงหรืออาวุธทั้งหลาย ดังนั้น
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 147 ยาพิษที่รอเวลา
“หากไม่เห็นด้วย องค์หญิงแปดคงจะไม่ได้เสด็จมาที่นี่ง่ายดายถึงเพียงนี้” เหวินจือเวยบอก “เพราะนี่มิใช่ครั้งแรกที่นางมา ดังนั้น การที่องค์หญิงแปดเสด็จมาคลุกคลีอยู่ที่นี่บ่อยครั้งเช่นนี้ มีหรือที่ซูกุ้ยเฟยจะไม่ทราบ หากพระนางคิดจะห้ามปรามคงสั่งกักบริเวณองค์หญิงไปนานแล้ว การที่ทรงนิ่งเฉยย่อมแปลว่าทรงเปิดทางให้ดูเชิง”คำพูดของสหายทำให้เฉินอวี้หลานนิ่งเงียบไป นางครุ่นคิดตามสายตาพลางพยักหน้าเห็นด้วย ด้วยประสบการณ์ในชาติก่อนที่นางต้องลงสนามชิงอำนาจกับหลงมู่เฉิน ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ก็นับว่านางได้บทเรียนกลับมาไม่น้อยเชียวล่ะ!“หากคิดตามที่เจ้าว่า... ในแง่ของอำนาจแล้ว พี่ชายของเจ้าสอบได้ถึงตำแหน่งจอหงวน ถือเป็นบัณฑิตชั้นสูงที่ฝ่าบาททรงยอมรับและยกย่องมิใช่พ่อค้าธรรมดาอีกต่อไป แถมยามนี้ฝ่าบาทยังทรงโปรดปรานเรื่องเครื่องทดน้ำนั่นอีก มิหนำซ้ำตระกูลเหวินของเจ้าก็นับว่าเป็นพ่อค้าร้านเครื่องเขียนอันดับหนึ่งของแคว้นร่ำรวยเงินทอง”“หากได้เกี่ยวดองกันจริง ๆ พี่ชายเจ้าย่อมกลายเป็นฐานอำนาจฝ่ายบุ๋นที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังให้มู่อ๋องในราชสำนัก เพราะยาม
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 146 รับเขยแต่งเข้า
หลังจากที่เห็นสวามีเข้าไปแทรกกายขวางคอเช่นนั้นแล้ว เหวินจือเวยจึงฉวยโอกาสนี้จูงมือพาเฉินอวี้หลานเดินไปที่เรือนไม้แยกใกล้ ๆ ซึ่งเป็นเรือนที่ทั้งสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเนื้อไม้ น้ำมันขัดเงา และเศษแร่ต่าง ๆบนโต๊ะทำงานตัวยาวเต็มไปด้วยเครื่องมือช่างขนาดเล็ก แผ่นกระดาษร่างแบบแปลนยุ่งเหยิง และวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกะทัดรัดชิ้นหนึ่งที่เหวินจือเวยกำลังหยิบจับประกอบชิ้นส่วนอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีเฉินอวี้หลานทรุดกายลงนั่งเคียงข้าง คอยเฝ้ามองดูการทำงานอันแคล่วคล่องของสหายด้วยความสนใจ“เวยเวยกำลังทำสิ่งใดอยู่รึ?” เฉินอวี้หลานเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองวัตถุไม้เนื้อแข็งสลักลายงดงามในมือของสหาย “หน้าตาแปลกประหลาดยิ่งนัก”เหวินจือเวยไม่ได้วางมือจากอุปกรณ์ในมือ นางขยับหมุนสลักขนาดเล็กพลางระบายยิ้มภาคภูมิใจ “สิ่งนี้เรียกว่าชุดกล่องพกพาหมื่นลี้อย่างไรเล่า หลานหลาน”“เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้ยินพวกบัณฑิตและนักเดินทางบ่นกันว่ายามที่ต้องออกเดินทางไปไหนมาไหน หากคิดจะเขียนบทกวียามที่กำลังชมธรรมชาติ ก็ต้องมานั่งฝนหมึก กว่าจะได้เขียนบทกวี อารมณ์ก็แตกกระเจิงหมดแล้ว”“ไม่เพียงเท่านี
แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า บทที่ 145 ก้างขวางคอ
“หว่านหว่าน!”หลงมู่เฉินตวาดเรียกน้องสาวอย่างดุดัน ทำให้หลงซือหว่านและเหวินโหย่วปินที่กำลังเพ่งสมาธิแน่วแน่อยู่กับชิ้นส่วนกลไกถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจหลงซือหว่านที่กำลังประคองแกนฟันเฟืองทองเหลืองชิ้นสำคัญพลันกระตุกวูบ ส่งผลให้กลไกค้ำยันที่ยังประกอบไม่เสร็จสมบูรณ์พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา เสียงไม้ไผ่หักแกรกและเศษเฟืองหลุดกระจายเกลื่อนโต๊ะหินอ่อนในพริบตาเดียว“เสด็จพี่ห้า!” หลงซือหว่านหันขวับมามองตัวการด้วยตาเขียวปั๊ด นางลุกขึ้นยืนกอดอกพ่นลมหายใจออกทางจมูกฟืดฟาดแล้วโวยวายใส่พี่ชายร่วมอุทรทันควันอย่างไม่ไว้หน้า“ท่านจะส่งเสียงเรียกเสียงดังทำไม ดูเอาเถิด ตัวฟันเฟืองรับแรงดันน้ำกำลังจะเข้าที่อยู่แล้วเชียว! พอท่านตะโกน มือของข้าเลยพลั้งทำแกนเพลารับน้ำหนักหักสะบั้นไปด้วยเลย! สุดท้าย พวกข้าก็ต้องมาเริ่มใหม่ทั้งหมด ยุ่งไม่เข้าเรื่องเลย!”หลงมู่เฉิน “…”นี่เจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ชายอยู่หรือไม่? พูดฉอด ๆ ไม่เปิดโอกาสให้ข้าบ้างเลย!หลงซือหว่านสะบัดหน้าหนีเมินสายตาขุ่นเคืองของพี่ชายขี้หวงไป
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.3K viewsพระชายาของท่านอ๋องธงแดง
กระดิ่งจันทร์465.4K viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.4K viewsใต้หล้าสยบรัก
จูน196.8K viewsเชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง
แคลร์ออสติน415 viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์274 viewsขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด
ซีไซต์958 viewsโดนไล่ออกจากบ้านแล้วไงข้าจะใช้เป้ข้ามมิติสร้างสวนปรุงรสให้ดู
พิรุณา87 views
